ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΤΕΡΝΑ ΣΤΗ ΤΖΑΖ, «Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΜΟΥΣΙΚΉ!» Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου.

389 Views
ΑΠΟ  ΤΗ  ΛΑΤΕΡΝΑ  ΣΤΗ  ΤΖΑΖ, «Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ  ΜΟΥΣΙΚΉ!» Γράφει η  Πίτσα Στασινοπούλου. ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΤΕΡΝΑ ΣΤΗ ΤΖΑΖ, «Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΜΟΥΣΙΚΉ!» Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου.

ΑΠΟ  ΤΗ  ΛΑΤΕΡΝΑ  ΣΤΗ  ΤΖΑΖ, «Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ... ΜΟΥΣΙΚΉ!» Γράφει η  Πίτσα Στασινοπούλου.

 Οι Κυριακές του τελευταίου χρόνου έχουν άλλο χρώμα στη γειτονιά μου. Είναι ο Στεφάν που φροντίζει γι αυτό… Όταν πρωτάκουσα από τον πέμπτο όροφο μια σπαρακτική φωνή να τραγουδά «Enderlezi» και τον απόηχο από μαγευτικές τρίλιες ακορντεόν, άφησα το μαγείρεμα στη μέση, έκοψα την κουβέντα ακαριαία και πετάχτηκα στο μαλκόνι ψάχνοντας με το βλέμμα στο δρόμο. Όταν ξεπρόβαλε από τη γωνία, τα σπαρακτικά ντεσιμπέλ δόνησαν πέρα ως πέρα το τετράγωνο και η γλύκα του ακορντεόν, παιγμένο με σπάνια δεξιοτεχνία, σου έκοβε την ψυχή στα δύο. Μια απίστευτη σε ένταση και ερμηνεία φωνή τενόρου, βγαλμένη από έναν άνθρωπο μικροκαμωμένο που βάδιζε αργά στο δρόμο, δίνοντας ένα αυθεντικό ρεσιτάλ…

       Βγήκαν κι άλλοι στα μπαλκόνια, ακροατές ενός μικρού, μουσικού θαύματος που μας έλαχε απρόσμενα και γέμισε χρώμα το μουντό πρωινό. Προσηλωμένος στο ρεσιτάλ του που συνεχίστηκε με Μπρέγκοβιτς και Εντίθ Πιάφ, ούτε που γύρισε το κεφάλι να χαζέψει το κοινό του στα μπαλκόνια, μόνο στάθηκε για λίγο στο πεζοδρόμιο κι όταν ακούστηκε το αυθόρμητο ομαδικό χειροκρότημα, υποκλίθηκε βαθιά κι έσκυψε να μαζέψει τα λιγοστά κέρματα… Ενώ απομακρυνόταν, η στεντόρεια, οπερετική φωνή του έμοιαζε να ακούγεται δίπλα μου, σαν μέσα από ηχεία υψηλής ευκρίνειας τραγουδώντας «Rien de rien»… Δεν ξεκόλλησα από τα κάγκελα παρά μόνο όταν σβήστηκε κι ο τελευταίος απόηχος της μαγείας… Εκείνο το πρωινό θυμάμαι, μαγείρεψα με περίσσιο κέφι, χορεύοντας βαλς και σφυρίζοντας τη μουσική του…

       Ακολούθησαν κι άλλες Κυριακές. Με κρύο χειμωνιάτικο ή ανοιξιάτικο ήλιο, οι πρώτες νότες στο δρόμο με έκαναν να πετάγομαι αυτόματα έξω και να καρτερώ τη μαγική φωνή με το μαγικό ακκορντεόν. Έμαθα να τον περιμένω.  Τις λίγες Κυριακές που δεν φάνηκε, κάτι μου έλειπε, η μέρα έμοιαζε άχρωμη. «Μήπως του συνέβη κάτι;» Οικείος πια, κομμάτι γλυκό της κυριακάτικης καθημερινότητας. Μια μέρα τον πρόλαβα κάτω, περίμενα συγκινημένη να τελειώσει το τραγούδι του και του έτεινα το χέρι. «Πώς σε λένε;» Με κοίταξε απορημένος, άφησε τα πλήκτρα και μου έδωσε δειλά το δικό του. «Στεφάν» μου απάντησε. Δεν καταφέραμε να πούμε κάτι άλλο γιατί δεν μιλούσε ελληνικά, μόνο τον ευχαρίστησα με υπόκλιση βάζοντας το χέρι στην καρδιά κι εκείνος με πλατύ- αμήχανο χαμόγελο έκανε το ίδιο… Όταν πήγα να βγάλω το πορτοφόλι με σταμάτησε απότομα κουνώντας αρνητικά το κεφάλι…

       Έχω συναντήσει αρκετούς «Στεφάν» στις γωνιές των δρόμων. Ίσως όχι με το σπάνιο μέταλλο της φωνής του και το βιρτουόζικο παίξιμο, αλλά με το ίδιο χάρισμα: να βάφουν με χρώμα κι ομορφιά μια μουντή, σκυθρωπή καθημερινότητα. Να βαδίζεις σκυφτός, με μάσκα κέρινη για πρόσωπο/ προσωπείο, με κεφάλι φορτωμένο και ψυχή αδειανή και ξάφνου σε μια στροφή να σκοντάφτεις απρόβλεπτα πάνω τους… Ένας μοναχικός κιθαρίστας, καθισμένος στο πεζούλι να τραγουδά Τζων Λένον… ένας δεξιοτέχνης σαξοφωνίστας να «δίνει ρέστα» παίζοντας τζαζ… μια μπάντα νεαρών παιδιών με πνευστά να ερμηνεύουν σουίνγκ… ένας κλαρινίστας με ήχους παραδοσιακούς ή γνώριμα βαλκάνιους… μια ομάδα κρουστών να ξεσηκώνει με το ρυθμό της το δρόμο… Και δίπλα ένα καπέλο, μια ανοιγμένη θήκη, ένα ντέφι ή ένα απλό κουτί που περιμένουν καρτερικά λίγα κέρματα «προς το ζειν», ανταποδοτικά της τέχνης που απλόχερα προσφέρθηκε.
 
       Υπάρχουν δε  φορές που αυτή η τέχνη με το υψηλό της επίπεδο σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό! Να συναντάς από το πουθενά, καταμεσής του δρόμου, αυθεντικούς δεξιοτέχνες μουσικούς ή φωνές μοναδικές και να στέκεσαι άφωνος να χαζεύεις, ενώ καιγόσουν από βιασύνη! ΔΕΝ μπορείς όμως να ξεκολλήσεις, γιατί ξέρεις ότι δεν θα σου τύχει συχνά η ευλογημένη στιγμή. Και πού! Όχι σε κάποια ακριβοπληρωμένη συναυλία, ούτε καν σε μουσικές επιδείξεις, αλλά γενναιόδωρα προσφερόμενη εκεί που δεν το περίμενες, στη μέση του δρόμου! Και είναι αλήθεια ότι είδα σε πολλούς διαβάτες το «κέρινο προσωπείο» της απάθειας ή της θλίψης να ραγίζει κι από τις ρωγμές να αναδύεται ένα φώς… ένα χαμόγελο… μια σπίθα… ένα «κάτι» λυτρωτικό κι ανθρώπινο. Όπως είδα και φορές να μένει αδιαπέραστο και να προσπερνά βιαστικό κι ασυγκίνητο, γυρνώντας την πλάτη…
 
Κάποτε τους έλεγαν «πλανόδιους» και η φιγούρα τους είχε κάτι ποιητικό, περιπετειώδες, γραφικό και συνάμα «περιθωριακό», συστατικά μιας τέχνης αυθεντικής και ασυμβίβαστης. Ταυτισμένης με καλλιτέχνες έξω από «ορθά καλούπια», πλάνητες του δρόμου, ιδιότυπους «επαίτες» για τον καθωσπρεπισμό των αστών της εποχής, όντες σπουδαίοι! Δικαιωμένοι και περιζήτητοι ωστόσο σε ταβερνάκια και πανηγύρια ως η ψυχή τους. Δρομείς μακρινών αποστάσεων τω καιρώ εκείνω, τσιγγάνικες ψυχές, αγκαλιά με ένα βιολί, ένα ακορντεόν ή την αξιαγάπητη λατέρνα, με το άκουσμά της να στάζει γλύκα στα σοκάκια κι ανείπωτη νοσταλγία σε μια γενιά που μεγάλωσε μαζί της. Έκτοτε πέρασαν έτη πολλά… κι οι πλανόδιοι αναβαθμίστηκαν… καθιέρωσαν τη μουσική του δρόμου ως ευρεία κουλτούρα και την εμπλούτισαν με απίθανα ακούσματα/ εκτελέσεις. Από ρεμπέτικο, μέχρι τζαζ, μέχρι ροκ, μέχρι… συμφωνική! Δεν θα ξεχάσω σε Πράγα και Βουδαπέστη, που χειμώνα καιρό έβλεπες σε ΚΑΘΕ γωνιά και πλατεία 2-3 μουσικούς να παίζουν Μπαχ, Μότσαρτ, Βιβάλντι, Στράους! ΜΑΓΕΙΑ…
 
       Θυμάμαι τον Κώστα Σ. που συνάντησα σε πλατεία της Αφύτου να παίζει με κλασική κιθάρα ροκιές και όχι μόνο, με τρόπο θεϊκό, τόσο που άφησα την παρέα κι έμεινα να τον ακούω συνεπαρμένη. Στο πρώτο του διάλειμμα πλησίασα να τον συγχαρώ και πιάσαμε κουβέντα, όσο κρατά ένα τσιγάρο. Έμαθα ότι είναι καθηγητής κιθάρας σε Ωδείο (πώς αλλιώς, τέτοιο παίξιμο!) και μου εκμυστηρεύτηκε – παρά το αντίθετο που πίστευα- ότι στις 3-4 ώρες που παίζει στο δρόμο Σαββατοκύριακα βγάζει καλό μεροκάματο, «σίγουρα καλύτερο από το Ωδείο, εκεί παίρνω ψίχουλα». Όταν τον ρώτησα αν νιώθει «άβολα» και μάλιστα ως καθηγητής, γέλασε και μου είπε  «είναι υπέροχο να παίζεις ανάμεσα στον κόσμο, να βλέπεις γύρω σου τις αντιδράσεις τους, να σου ζητούν παραγγελιές, να βλέπεις στα μάτια τους την ευχαρίστηση. Αυτό μου φτάνει, δεν με νοιάζει αν αφήσουν χρήματα… »
 
       «Δεν προτιμάς να παίζεις σε μπαράκι;» ρώτησα. «Παίζω κι εκεί κάποιες φορές το χειμώνα, αλλά ΔΕΝ συγκρίνεται με την ελευθερία του δρόμου! Εδώ δεν έχω ούτε ωράρια, ούτε αφεντικό, ούτε δεσμεύσεις… παίζω ό,τι γουστάρω, όποτε γουστάρω!» Σε απορία μου αν συναντά απρόοπτα ή προβλήματα, η απάντηση ήταν διαφωτιστική: «Από τον κόσμο απολύτως κανένα. Μόνο που κάποιες φορές έχω «ανταγωνισμό» από… λιανοπωλητές που βάζουν δυνατά μουσική στο κασετόφωνο και πώς να ακουστεί η κλασική κιθάρα; Κάποιοι δεν καταλαβαίνουν κι αναγκάζομαι να μετακινηθώ. Όμως εδώ είναι το καλύτερο πέρασμα. Ζήτησα άδεια από το Δήμο να βάλω ενισχυτή αλλά πρέπει να πληρώσω και δεν συμφέρει» Το τσιγάρο – και το διάλειμμα- τελείωσε, ο Κώστας ξανάπιασε την κιθάρα κι ο αέρας γέμισε ρυθμό και μελωδία να μη θέλεις να φύγεις…Άλλοτε πάλι, έπεσα πάνω σε απίστευτο γκρουπάκι νεαρών παιδιών με πνευστά που έπαιζαν χριστουγεννιάτικα «πειραγμένα» με τρόπο πρωτόγνωρο! Γεμάτοι κέφι και χαμόγελα, μου είπαν ότι είναι φοιτητές μουσικού τμήματος και «το κάνουμε κάποιες φορές, έτσι σαν «πρακτική»…ε, βγάζουμε κι ένα χαρτζιλίκι, ο κόσμος δείχνει να του αρέσει… Ο δρόμος έχει άλλη ενέργεια!»
 
       Αγαπημένοι μουσικοί του δρόμου…  ήθελα πολύ να έχω το χρόνο και την άνεση να μιλήσω με πολλούς, να μάθω την ιστορία τους, τα συναισθήματα, τα όνειρά τους, τον τρόπο που βιώνουν αυτό που κάνουν… αν είναι ελεύθερη επιλογή ή αναγκαστική… αν εισπράττουν αποδοχή ή αδιαφορία… Κάποιοι εξ αυτών σπουδαίοι καλλιτέχνες που προσφέρουν απλόχερα- έναντι ευτελούς, αμφιβόλου και συχνά ανύπαρκτου αντιτίμου, μια τέχνη επιπέδου που ίσως δεν συναντήσεις σε αίθουσες συναυλιών. Κυρίως όμως προσφέρουν ΦΩΣ σε ένα «τοπίο στην ομίχλη», προβάλλοντας απρόσμενα στο διάβα σου… Μη τους γυρνάς την πλάτη, αξίζουν με το παραπάνω, έστω την ολιγόλεπτη προσοχή σου! Τους θυμήθηκα με αφορμή την ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΗΜΕΡΑ ΜΟΥΣΙΚΉΣ και θέλησα να τους τιμήσω, αφιερώνοντάς την σε αυτούς… Το ελάχιστο που μπορώ να κάνω για την υπέροχη, τη γεμάτη ζωή και παλμό «μουσική του δρόμου»! Ή αλλιώς «Ο δρόμος είχε τη δική του… μουσική»!

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Ιωάννης Κυφωνίδης
Ιωάννης Κυφωνίδης

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Ο Πουπουλένιος» σε σκηνοθεσία Μαίρης Ανδρέου επιστρέφει στο Φουαγιέ της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών
«Ο Πουπουλένιος» σε σκηνοθεσία Μαίρης Ανδρέου επιστρέφει στο Φουαγιέ της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών
με 0 Σχόλια 2181 Views

Μετά τις διθυραμβικές κριτικές που εισέπραξε την περσυνή χρονιά και τη μεγάλη ανταπόκριση του κόσμου η παράσταση «Ο Πουπουλένιος» του Μάρτιν Μακ Ντόνα επιστρέφει στο Φουαγιέ της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. 


Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή