Γιώργος Ρους. Μεγάλος μάγκας. Γράφει ο Γιάννης Φασούλας.

4377 Views
 Γιώργος Ρους. Μεγάλος μάγκας. Γράφει ο Γιάννης Φασούλας. Γιώργος Ρους. Μεγάλος μάγκας. Γράφει ο Γιάννης Φασούλας.

 
Παρασκευή βράδυ στο Καφωδείο το Ελληνικόν, και με βασανίζουν δυο ερωτήσεις.
Ένα: Πώς θα γλιτώσω από το γκαρσόνι του μαγαζιού, που με πολιορκεί;
Δύο: Πώς καταφέρνει ο Ρους να κάνει οχτώ χρόνια μουσική καριέρα γράφοντας μόνο για αφηρημένες έννοιες;
/
Πάμε λίγο ανάγνωση.
 
 
Το ξέρεις μ’ αρέσεις, μα μη με πιστέψεις, δεν υπάρχουν κανόνες, μόνο εξαιρέσεις. Όλα τελειώνουν αργά κι εμείς μένουμε εδώ, κι είναι αυτό που μας πονάει, το άπιαστο άπειρο. Σύνορα έβαλα στον μαύρο ουρανό, μα όλα τελειώνουν κι αρχίζουν με σένα. Πονάει η αγάπη κι αυτό είναι κάτι, παρηγοριά κι ελπίδα να περιμένω. Έρχομαι μια βόλτα μαζί σου, σε μια ατέλειωτη βουτιά στο κενό.
.
Λες και παίζουμε Taboo: Απαγορεύεται κάθε λέξη που έχει υλική και οπτική υπόσταση.
.
Παιδιά, δεν ξέρω πώς το κάνει. Εμείς με τέτοιο λεξιλόγιο δεν βγάζουμε γκόμενα ούτε παγιδευμένοι στο σώμα του Μπέκαμ ή του Πάνου Ιωαννίδη από το Master Chef.
.
Σοβαρολογώ. Με τέτοιο τσουρέκι, ούτε η σακούλα Τερκενλή μάς σώζει.
 
 
Ο τροβαδούρος και το γκαρσόνι
Έχει πάει δώδεκα και τέταρτο, ακόμα δεν έχω παραγγείλει, και το γκαρσόνι με γυροφέρνει σαν καρχαρίας, γιατί έχει σιγουρευτεί ότι είμαι γύφτος και πάω να τη βγάλω στο τζάμπα. Εγώ εν τω μεταξύ απλά χαϊδολογάω αφηρημένος τον κατάλογο με τα ποτά, γιατί έχω χάσει το μέτρημα: Φιλιά, ουρανοί, αστέρια, ζωές, αγάπες, ελπίδες, όνειρα, νύχτες, ομορφιές, γέλια, ψυχές, και μάτια που κλαίνε μην τα πιστεύεις. Αληθινή ωδή στο abstract.

Δεν είχα δει ποτέ τον Ρους στη φάτσα (φέρνει λίγο στον Χιου Τζάκμαν). Νόμιζα ότι με περίμενε συναυλία τύπου Sunrise Αvenue. Ξέρεις, που όλοι είναι με τη μούρη στα κινητά και στα κλαμπ σάντουιτς, και μόλις ακουστεί το Fairytale gone bad γίνεται ξαφνικά χαμός στο ίσιωμα. Αλλά όχι. Δεν είναι μόνο οι Εξαιρέσεις. Ο Ρους είναι πιο μάγκας απ’ ό,τι νόμιζα. Παίζει με τον λοβό του ανθρώπινου εγκεφάλου που είναι υπεύθυνος για την έκκριση των “σουλτάνα όλα” ενδορφινών, και ξέρει ποιοι μουσικοί ρυθμοί συντονίζονται με αυτόν. Αυτό που τώρα μου συμβαίνει πρέπει να σας πω γιατί θα τρελαθώ, όσο έχω εσένα δεν φοβάμαι κανέναν, όπου και να πάω πάντα εδώ γυρίζω χάνομαι, τέτοια πράγματα.

Μεγάλος μάγκας. Με εξαίρεση μια μελαχρινή κοπελίτσα με χαμηλές μαύρες μπότες στο μπαρ (που πρέπει να γράφει τη διατριβή της με θέμα τον Ρους) το κοινό δεν ξέρει λέξη από τους στίχους. Κι όμως, χτυπιέται. Και θα χτυπιόταν, ακόμα κι αν ο Ρους μελοποιούσε τον κατάλογο με τα κινέζικα τσάγια. Προσωπικά, θα το προτιμούσα.

Εν τω μεταξύ ο εχθρός επιμένει. Κάθε δυο λεπτά ”τελικά θα παραγγείλετε;;;”.

 
“Πέντε και τρία;”
“Οχτώ” απαντάει το κοινό. “Οχτώ λεπτά διάλειμμα” λέει ο Ρους, “ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω”. Τι είπε τώρα, ο άνθρωπος. Είχα ν’ ακούσω τέτοιον διάλογο από κείνο το καλοκαίρι 2006 στον Αρμενιστή, μεταξύ του DJ και της φίλης μου, Δήμητρας: “Τι νούμερο παπούτσι φοράς, κοπελιά;” – “38” λέει εκείνη. Της πετάει το τσιγάρο του μπροστά της και της λέει “πάτα το, να σβήσει”.
.
Δεκαοχτώ λεπτά μετά, το λάιβ συνεχίζεται. Ο Ρους, το βιολί του. Και τα πλήκτρα του. Και την κλασική κιθάρα του. Και την ηλεκτρική κιθάρα του. One Band Show.

Και να σου πάλι το γκαρσόνι. Φαίνεται πως δεν τη γλιτώνω. Τι να σου κάνω όμως, φίλε μου; Εγώ δεν πίνω αλκοόλ, κι εσείς δεν σερβίρετε ροφήματα τέτοια ώρα. Φύγε λίγο και ξαναέλα.

Παράταση ζωής. Φιλί ζωής για τον τσιγκούνη ρεπόρτερ της Κουλτουρόσουπας. Εκείνη τη στιγμή, ο Ρους αφήνει κιθάρες και πλήκτρα, και βγάζει μια Melosta. Είναι σαν μελλόντικα, αλλά με σωληνάκι για να φυσάς. Μοιάζει με ασκό τεχνητής αναπνοής. Διαβολική συμπαντική ειρωνεία.

“Διαβολική συμπαντική ειρωνεία”. Ωραίος τίτλος για τραγούδι του Ρους.


Η ζωή μετά
01.45, το λάιβ έχει τελειώσει, και ο τσιγκούνης ρεπόρτερ της Κουλτουρόσουπας επιστρέφει σπίτι στριμωγμένος στο σαρδελοποιείο του κατάμεστου 78Ν, για να μην πληρώσει ταξί. Ο στίχος του Ρους δεν μου άρεσε καθόλου, αλλά μου έχει μείνει ένα όμορφο αίσθημα, ότι το λάιβ άξιζε τα λεφτά του, και μια εντύπωση ότι ο τύπος θα φτάσει ακόμα παραπέρα. Επίσης μου έχουν μείνει άλλες είκοσι κουνημένες φωτογραφίες πέραν της συνημμένης, γιατί ο καλλιτέχνης κοπανιόταν στη σκηνή χειρότερα από τον Μάνο Ξυδού στα νιάτα του.

Τέλος, μου έχει μείνει κι ένα ατομικό μπουκαλάκι ξηρό Αγιωργίτικο, ελαφρώς μεταχειρισμένο. Όποιος το θέλει, ας μου στείλει pm. 

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Γιάννης Φασούλας
Γιάννης Φασούλας
Εντεχνόπληκτος εκπαιδευτικός ετών 32. Ανθρωπος του λόγου και του δεξιού εγκεφαλικού ημισφαιρίου, προσφάτως επαναπατρισθείς από τον ανεπτυγμένο κόσμο, που αποδείχθηκε άνθρακας. Από πιτσιρίκος μπαινοβγαίνει σε συναυλίες και σχηματίζει "άποψη". Μια φορά την εβδομάδα καλύπτει την εντεχνοεπικαιρότητα της πόλης υπό μορφή ιστοριών νυχτερινής μουσικής "περιπέτειας".

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

τελευταιες αναρτησεις
22ο ΦΝΘ 2020: Έναρξη καταθέσεων για ελληνικά ντοκιμαντέρ, VR και project
22ο ΦΝΘ 2020: Έναρξη καταθέσεων για ελληνικά ντοκιμαντέρ, VR και project
με 0 Σχόλια 224 Views

Με μεγάλη χαρά, το 22ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που θα πραγματοποιηθεί από τις 6 έως τις 15 Μαρτίου 2020, προσκαλεί τους σκηνοθέτες να καταθέσουν τα ντοκιμαντέρ τους στο ελληνικό πρόγραμμα καιστο διαγωνιστικό τμήμα Εικονικής Πραγματικότητας (VR).

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή