Release Athens Day 3 - 07/06/2016. PJ HARVEY, THE BRIAN JONESTOWN MASSACRE, SLOWDIVE,CLOSER, THE NOISE FIGURES

285 Views
Release Athens Day 3 - 07/06/2016. PJ HARVEY, THE BRIAN JONESTOWN MASSACRE, SLOWDIVE,CLOSER, THE NOISE FIGURES Release Athens Day 3 - 07/06/2016. PJ HARVEY, THE BRIAN JONESTOWN MASSACRE, SLOWDIVE,CLOSER, THE NOISE FIGURES

 Release Athens Day 3 - 07/06/2016. PJ HARVEY, THE BRIAN JONESTOWN MASSACRE, SLOWDIVE,CLOSER, THE NOISE FIGURES

Ανταπόκριση/Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Πρωτόπαππας.
.
          Περίεργη μέρα ξύπνησε η Τρίτη, εβδόμη του τρέχοντος. Η ατμόσφαιρα θολή και τα σύγνεφα ήξερα που το πάνε. Κάπου εκεί όλα συνωμοτούσαν σε μια καλοκαιρινή μέρα επειρεασμένη από το χινόπωρο μα τελικά προς ευχαρίστηση απανταχού φεστιβαλικών φίλων του Release Athens μετατράπηκε απλά σε μια καλοκαιρινή καταιγίδα κάποιων ωρών και αυτό ήταν όλο.
 
          Αυτός στάθηκε ο μοναδικός λόγος για να μην παραστώ από την αρχή στο φεστιβάλ με αποτέλεσμα να χάσω τα ελληνικά σχήματα των The Noise Figures και Closer. Ουσιαστικά μπήκα στον χώρο δύο κομμάτια πριν ολοκληρώσουν το σετ τους οι Closer και η μια και μοναδική μου σκέψη ήταν ότι ο ήχος μου έκανε εντύπωση για τη διαύγειά του. Ο κόσμος δεν ήταν αρκετός, αποτέλεσμα των καιρικών συνθηκών, ενώ τα τελευταία σκούρα σύγνεφα απομακρύνονταν από τον Αττικό ουρανό, θεμελιώνοντας έτσι τη θέση του ηλίου στο αριστερό γάμα του ορίζοντα.
 
          Το πρώτο συγκρότημα που ουσιαστικά είδα ήταν οι Slowdive και από την αρχή ήξερα τι θα παρακολουθούσα αφού γνώριζα πάνω κάτω το στυλ και τη διάθεσή τους. Οι τρεις τους δίσκοι από τα μέσα των 90's ποτέ δε μου έκανα το κλικ ενώ η επανένωσή τους ποτέ δε μου είπε κάτι. Αυτό το γλυκανάλατο dream pop, alternative pop ή shoegaze αν προτιμάτε μου κάθεται στο λαιμό σαν κόκκαλο θρεμμένης μαρίδας σε οισοφάγο δεκάχρονου κοριτσιού. Μόλα ταύτα ο ήχος τους ήταν ένας συμβατικός αλτέρνατιβ κιθαριστικός με τυμπανικά ηχοχρώματα σχεδόν από midi drums. Πραγματικά τα τύμπανα που έχω από midi στο λογισμικό που χρησιμοποιώ έχουν ανώτερη ποιότητα. Σε γενικές γραμμές όμως παίξανε ένα δεμένο σετ το οποίο ξαναλέω με έκανε να βαριέμαι αλλά αυτό έχει να κάνει με το συγκεκριμένο στυλ που η μπάντα παίζει. Φαντάζομαι σε όποιον αρέσει αυτό το είδος πρέπει να το χάρηκε, αν και γι αυτό έχω πάλι αμφιβολίες...
 

Highlight το Dagger από το souvlaki άλμπουμ

          Η παρέα των The Brian Jonestown Massacre ήταν ένα από τα ονόματα που περίμενα με ιδιαίτερη θέρμη να δω κι αμέσως με τις πρώτες νότες άκουσα το δεμένο πάρτι των ψυχεδελικών τους ονείρων. Τα sixties ζωντάνεψαν μπροστά μου ενώ επιτέλους ο ήχος των τυμπάνων έγινε ένα με τη μπάντα. Ο Anton Newcombe ως αδιαφιλονίκητος ηγέτης της ομάδας πρόσφερε neil young-ικές στιγμές με νότες βουτηγμένες στη μαρμελάδα του reverb και του delay. Ο ήχος ήταν πραγματικά έξοχος όσο και ο Dan Allaire στα τύμπανα που έλυνε και έδενε. Δεν άκουσα το αγαπημένο μου Panic In Babylon αλλά σημασία δεν έχει τόση. Ο Anton αστειεύτηκε αρκετές φορές το κοινό και μας αποχαιρέτισε για να μπουν επιτέλους οι επαγγελματίες, όπως είπε στη σκηνή... και πόσο δίκιο είχε τελικά.
 

Highlight yeah yeah (άρρωστο)

          Με ακρίβεια σχεδόν Ελβετού κούκου το πρόγραμμα δεν βγήκε ούτε δευτερόλεπτο θα έλεγα από τον αρχικό του σχεδιασμό. Οι μεγάλες οθόνες σε έκαναν να αισθανθείς ότι όπου και να ήσουν θα έβλεπες το σόου από τη σκηνή, στα διαλείμματα η ουρά για τις μπύρες θύμιζαν συσσίτιο στρατού, ενώ τα πάντα ήταν στη θέση τους, από τους υπεύθυνους της παραγωγής όσο τους διασώστες για τις πρώτες βοήθειες. Ο κόσμος όσο πήγαινε αργά γινότανε μια ωραία μεγαλύτερη παρέα ιδανική για να κόβει το βραδινό αγιάζι. Τελικά μαζεύτηκαν κάμποσες χιλιάδες (δεν περίμενα να δω τόσο κόσμο μια περίεργη καιρικά ημέρα σαν κι αυτή) και αυτό ήταν κάτι που όσοι δεν αποθαρρύνθηκαν από τα καιρικά φαινόμενα το πήραν πίσω.
 
          Όταν το ρολόι έδειξε 10:31 ακούστηκαν ρούλα από τύμπανα, σαξόφωνα και κάσες, μια σχεδόν στρατιωτική μπάντα έμπαινε στην σκηνή με βήμα εμβατηρίου προδίδοντας έτσι το Chain Οf Κeys από τον τελευταίο απίθανο δίσκο της Polly Jean Harvey. Ντυμένη στα μαύρα και με το σαξόφωνο στα λαιμό η PJ στάθηκε πραγματική ιέρεια καθ-όλη τη διάρκεια του σετ της. Ένα σετ, μια performance θα έλεγα που ξεπέρασε τις όποιες μου προσδοκίες. Πραγματικά μπήκαν οι επαγγελματίες σκέφτηκα και δε γίνεται αλλιώς με μουσικούς όπως ο  John Parish, Mick Harvey και James Johnston (γνωστοί από τους Bad Seeds) - χρόνια ολάκερα με τον Nick - και ας μη μιλήσουμε με τους κρουστούς και τα σαξόφωνα, μια ονείρωξη ήχων και βραδιά πραγματικά άριστων παιξιμάτων.
 
          Κύρια τραγούδια της βραδιάς στάθηκαν αυτά από τη νέα της δουλειά The Hope Six Demolition Project που σχεδόν παίχτηκε ολόκληρο προς μεγάλη μου ευχαρίστηση αφού το λάτρεψα από την πρώτη στιγμή που έπαιξε. Στο πιο blues άλμπουμ της, στην πιο μεστή της στιγμή η PJ μεγαλώνει και μαθαίνει. Εξελίσσεται και αλλάζει, φτιάχνει τραγούδια με μεράκι, με ενορχηστρώσεις ολοκληρωτικές κάτι που πραγματικά εντυπωσίασε με τον άψογα επαγγελματικό τρόπο που παίχτηκε. Όλοι μα όλοι επί σκηνής ήξεραν κάθε στιγμή τι θα κάνουν, πιο όργανο θα πιάσουν και τι θα πουν. Μια καλοκαρδισμένη μηχανή βρέθηκε στην σκηνή για μια και μισή ώρα χωρίς ένα δευτερόλεπτο μέτριας απόδοσης.
 
          Η φωνή της PJ μαγνητίζει και έχει άπειρους φίλους ενώ με αυτή της την εμφάνιση ένοιωσα πως η Patti Smith πρέπει να διοργανώσει μια σεμνή τελετή για να την χρίσει ιέρεια της ροκ, μια πραγματικά άξια διάδοχό της. Βράδια σαν κι αυτά μας κάνουν να ξαναγαπάμε τη μουσική που μεγαλώσαμε ορισμένοι και το χτεσινό σεμινάριο ερμηνείας, τραγουδιού, εκτέλεσης, παραγωγής, σύνθεσης και μουσικής αντίληψης ελπίζω να έπιασε τόπο σε όσους μουσικούς βρέθηκαν ανάμεσα στο κοινό. Το καλύτερο λάιβ της PJ Harvey μακράν στον τόπο μας.
 
Highlights the wheel, dollar dollar (εξαιρετικά καμωμένο)
.
ΠΟΛΛΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΒΡΑΔΙΑ ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Κωνσταντίνος Πρωτόπαππας
Κωνσταντίνος Πρωτόπαππας
Ο Κωνσταντίνος Πρωτόπαππας, ζει και κοιμάται στην Αθήνα. Μεγάλωσε κάπου πιο έξω από αυτήν ενώ έχει ζήσει και αλλού. Η μουσική σουλατσάρει καθημερινά πάνω του. Λάτρης της ιστορίας, των sixties, του earl grey και των t-shirt.

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Παλλόμενες, νύχτες, ντυμένες, κομψότατες, μελωδίες,  Jessie Ware, What’s Your Pleasure?
Παλλόμενες, νύχτες, ντυμένες, κομψότατες, μελωδίες, Jessie Ware, What’s Your Pleasure?
με 0 Σχόλια 2733 Views

Με λίγα λόγια: Πρωτοκλασάτο, κομψό κι από καλή φόδρα. Με πολλά λόγια: Τόση φινέτσα και στιλ και υψηλές στροφές δύσκολα βρίσκω να διαπερνά ένα άλμπουμ σαν της Jessie Ware απ’ το πρώτο μέχρι το τελευταίο τραγούδι. Γράφει ο Μανώλης Ιωαννίδης.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή