AΛΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ: Παραγγελιές και χορός στο Μέγαρο Μουσικής! Είδαμε & Σχολιάζουμε.

159 Views
AΛΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ: Παραγγελιές και χορός στο Μέγαρο Μουσικής! Είδαμε & Σχολιάζουμε. AΛΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ: Παραγγελιές και χορός στο Μέγαρο Μουσικής! Είδαμε & Σχολιάζουμε.

 ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ: Παραγγελιές και χορός στο Μέγαρο Μουσικής! Είδαμε & Σχολιάζουμε.

Χορηγός επικοινωνίας: Κulturosupa.gr
Ποιος περίμενε τέτοια έκπληξη, που φυσικά ποιος άλλος θα μπορούσε να καταφέρει από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη!  Όταν έχεις συμπληρώσει 40 χρόνια στο μουσικό στερέωμα, δύο πράγματα τουλάχιστον είναι σίγουρα: ότι δεν μπορείς να κρύψεις την ηλικία σου και ότι μπορείς να «παίξεις» παντού.  Σ’αυτή την κατηγορία ανήκει η Άλκηστις Πρωτοψάλτη με ένα τεράστιο ρεπερτόριο που μπορεί να σταθεί από νυχτερινό κέντρο, μέχρι σε Μέγαρο Μουσικής.  Η μόνη επιφύλαξη που είχα για το  δεύτερο ήταν πώς θα μπορούσε να συγκρατήσει το πηγαίο πάθος της σε ένα χώρο πιο…”commeilfaut”. Φυσικά και δεν μας απογοήτευσε, αφού αποδείξαμε κι εμείς μαζί της ότι ο χορός είναι μια ανθρώπινη ανάγκη που πρέπει να εκφράζεται παντού…
 
Βρεθήκαμε λοιπόν στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης την περασμένη Κυριακή, στην τελευταία από τις τρεις παραστάσεις που έδινε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη στη Θεσσαλονίκη, μετά την τεράστια επιτυχία που είχε σημειώσει στο αντίστοιχο Μέγαρο της Αθήνας. Οι εμφανίσεις χαρακτηρίστηκαν ως μία διαφορετική συνάντηση με το χρόνο, για όλους μας όπως φάνηκε, με μία ξεχωριστή ενορχήστρωση υπό τον υπέροχο ήχο των μαντολίνων της MandolinARTE. Δεκατέσσερις μουσικοί πλαισίωναν ημικυκλικά την Άλκηστη δίνοντας την εντύπωση του αρχέτυπου της μυσταγωγίας. Δεν ήταν τυχαίο προφανώς ότι η αρχή του προγράμματος έγινε με το «Φέρτε μου ένα μαντολίνο» επιβεβαιώνοντας όλους εμάς που είχαμε χρόνια να την ακούσουμε ζωντανά ότι η φωνή της παραμένει αναλλοίωτη στο χρόνο.
 
  Στο επόμενο δίωρο ακούστηκαν τραγούδια κυρίως από το τεράστιο προσωπικό ρεπερτόριο της Πρωτοψάλτη και φαντάζομαι η επιλογή θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Τι να πρωτοπεί και τι να αφήσει απ’έξω! Έτσι το κάθε τραγούδι αποτελούσε μία ευχάριστη έκπληξη για μας θυμίζοντάς μας στίχους αγαπημένους από εποχές που κάποιοι από μας ασχολιόμασταν περισσότερο με το πολύπαθο ελληνικό τραγούδι και το συναντήσαμε τώρα, όπως ένα παλιό φίλο και νιώθεις σαν να μην πέρασε μια μέρα. Και κάπως έτσι, από εκεί που δεν το περιμένεις, στο άκουσμα του «ροζ γραβάτα φόραγες, τότε που με χώραγες..» ξαφνιάζεσαι που «πονάει» σχεδόν το ίδιο.
 
Στο πρώτο μέρος της παράστασης η Άλκηστις εμφανίστηκε με μια σικ τουαλέτα για ένα πιο στατικό πρόγραμμα που με το καθηλωτικό εύρος της φωνής της, μας συνεπήρε, μας συγκίνησε, μας έκανε να ονειρευτούμε. Η ενορχήστρωση φυσικά έπαιξε το δικό της μοναδικό ρόλο, με τα έγχορδα σε πρωταγωνιστικό ρόλο, προσέδιδαν άλλοτε μοναχικότητα και άλλοτε λιτή πολυτέλεια στην ερμηνεία. Η φωνή του Γιώργου Καραδήμου συνόδευε και κάποιες φορές συμπλήρωνε την Άλκηστη, κάθε φορά που ήθελε μία ολιγόλεπτη ανάπαυλα «για νεράκι και κουρδισματάκι», όπως έλεγε.  Στο δεύτερο μέρος η εμφάνισή της ήταν σαφώς πιο δυναμική και ροκ, με το παντελόνι να δίνει την ελευθερία κινήσεων που τόσο χρειαζόταν για να εκφραστεί με τον τρόπο που την έχουμε συνηθίσει.
 
Εκεί που απελευθερωθήκαμε όλοι μας βέβαια, ήταν στα ανκόρ. Η Άλκηστις επιστρέφει στη σκηνή και ρωτάει τι θα θέλαμε να ακούσουμε. Οι «παραγγελιές» έδιναν κι έπαιρναν για να υπερισχύσει τελικά το «Θεός αν είναι». Το τρίτο ανκόρ έπρεπε φυσικά να κλείσει αυτό τον κύκλο με το «Χειροκρότημα». Δεν έχω υπόψη μου αν το Μέγαρο Μουσικής έχει «ξαναζήσει» τέτοιες στιγμές. Ο κόσμος όρθιος να χειροκροτεί, να τραγουδάει και ανάμεσά τους η Άλκηστις. Οι βιντεοσκοπήσεις έδιναν κι έπαιρναν βγάζοντας “out of order” εκείνο το κόκκινο λέιζερ που σε εντοπίζει. Και το καλύτερο ήταν ότι αρχίσαμε να χορεύουμε εκτονώνοντας επιτέλους τη συσσωρευμένη ενέργεια του δίωρου που προηγήθηκε!
 
Στην έξοδο μετά το τέλος, το μόνο παράπονο που θα μπορούσε να έχει κάποιος ήταν ότι δεν εισακούστηκε η «παραγγελιά» του. Ήταν μια παράσταση που τους άφησε όλους ικανοποιημένους και όταν πρόκειται για ένα κοινό με ποικιλία ηλικιών και στυλ, φαντάζομαι ότι αυτό είναι κάτι σπουδαίο να το πετύχει κάποιος!
Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη αποδεικνύεται ότι ακόμη παραμένει μία από τις λίγες σπουδαίες καλλιτέχνιδες που διαθέτουμε.
 
INFO
‘Έγχορδα MandolinARTE.
Μουσικοί: Θωμάς Κοντογεώργης (πιάνο, ενορχηστρώσεις), Άγγελος Τζαμαριάς (τρομπόνι) και Αλέξης Κώστας (κρουστά).
Γιώργος Καραδήμος στο τραγούδι.

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Ρένα Καλπάκη
Ρένα Καλπάκη
Σπουδές στην Αγγλική Φιλολογία, Γαλλικά και πιάνο, όλα αυτά της ακούγονταν πολύ συνηθισμένα και είπε να βάλει λίγο ενδιαφέρον στη ζωή της με τη δημοσιογραφία. Η μουσική παρέμεινε μεγάλη αγάπη, ασχολήθηκε και με ραδιόφωνο και δεν παρέλειπε να ταξιδεύει στο εξωτερικό για να δει κάποιο αγαπημένο συγκρότημα. Κι επειδή το ένα φέρνει το άλλο, τα ταξίδια έπρεπε να ανανεώνονται, οπότε κάπως έτσι προέκυψε και η ιστιοπλοΐα για να πιάσει πλέον λιμάνι στην Κουλτουρόσουπα. Παντός καιρού λοιπόν, ταξιδεύεις μαζί της σε αυτή τη στήλη.

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή