Κι αν δε με θες σου λέω να...

2830 Views
Κι αν δε με θες σου λέω να... Κι αν δε με θες σου λέω να...

 

Κείμενο - φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Πρωτόπαππας

 
            Η Καστοριά είναι παντού μέσα μου. Πολλές φορές όταν με ρωτάνε από που είμαι μπορεί να λέω τον τόπο καταγωγής μου μα σχεδόν πάντα λέω πως νοιώθω Μακεδόνας, και συγκεκριμένα από τη Δυτική Μακεδονία. Τώρα δα που το έγραψα και το είδα πως φαίνεται γραμμένο μου άρεσε, χάρηκα ένα τσικ πιο πολύ.
,
            Μέσα στις γιορτές, σαν φοιτητής γύριζα πάντα σπίτι μου, μα πριν καλά καλά κοπάσουν οι διαθέσεις είχα τη μανία να γυρίσω πάνω στην τρώγλη, στην Καλλιθέα, σε ένα σπίτι 30 τ.μ. Δυο μόνο βήματα από το δάσος, στα όρια της πόλης, από το λόφο που την έβλεπε από πολύ ψηλά. Η Καστοριά ζει αυτές τις ημέρες τη δική της γιορτή, μονάχη της-όπως δεσπόζει εκεί δα, να χαίρεται τη Διονυσιακή αναβίωση, τους καρνάβαλους και τους θιασώτες που λούζουν το λαιμό τους με άφθονο αλκοόλ.
 
            Και όλο αυτό μαζί με το βαρύ χειμώνα, το πένθιμο τοπίο, τα αρχοντικά, τα άδεια δέντρα, την πιάτινη λίμνη, τις παρέες και τις φωνές δημιουργούν μια παρατεταμένη έκσταση όταν μπορέσεις και γίνεις ένα με το μπούγιο. Η μουσική είναι πάντοτε αρωγός και θα έλεγα θεμελιώδης παράγοντας μιας τέτοιας κατάστασης, γι αυτό και ο χαλκός της Μακεδονίας και των Βαλκανίων είναι ο κυρίαρχος παίκτης στα Ραγκουτσάρια.
.
 
            Μπάντες ξεχύνονται στους δρόμους, κατεβαίνουν ομάδες από τις χώρες των Βαλκανίων και γυρεύουν παρέες να παίξουν τους γνώριμους σκοπούς που προκαλούν αυτή την άμεση μαγεία στον ακροατή, φυσικά με το αζημίωτο. Είναι μπουλούκια που από καιρό έχουν φροντίσει να κλείσουν τη δική τους μπάντα πληρώνοντας, το συμφωνημένο ποσό, στο δρόμο, εκεί που το όργανο θα στάζει το σάλιο του παίκτη αναμειγμένο με αλκοόλ, λουκάνικο και τσιγάρα.
.
 
            Οι αναμνήσεις είναι αρκετές από όλα αυτά τα χρόνια που δεν ξεκολλούσα από τη δεύτερη μου πατρίδα (το γιατί να είναι κάτι τόσο μακρινό τόσο κοντινό μου έχει εξήγηση που εδώ δεν χωρεί). Θυμάμαι το πόσο κρύο έχω φάει, θυμάμαι να μαζεύω φίλους από το πεζοδρόμιο, θυμάμαι τότε που πήραμε ένα πυροσβεστικό και μετά μερικοί από εμάς καταλήξαμε το τμήμα, θυμάμαι τα μπρούσκα γεμάτα τανίνες κρασιά, το νοσοκομείο, τα Μερλό του βορά, το Αμύνταιο και τα Σιάτιστα. Θυμάμαι τα λουκάνικα που στάζανε υγρασία, τον πρώτο μου έρωτα που είχε έρθει βόλτα εκεί και μετά με παράτησε για άλλον, τον πυρετό που είχα ρίξει,το μπακαρά, το στενάχωρο πάντα τελείωμα στο Ντολτσό, τις βραδιές που σβήναμε στο Zoo (μια φορά με το it's ok των Dead Moon που ήρθε από το πουθενά), τη μπαντάρα του Boban Markovic το 2002 – 2005 -δε θυμάμαι χρονιά ακριβώς- που είχαμε δαγκώσει τα παπάρια μας από το τρομερό τους παίξιμο.
 
            Και εδώ κάνω παύση λέγοντας πως αυτό το pink panther theme που παίζανε ήταν κατασκευασμένο θεϊκά. Με μαφλαρισμένα νταούλια και βίτσες να σου παίζουν ένα τζαζομπάλκαν στον γνώριμο σκοπό και από πίσω τους να σέρνεσαι σαν να σε έχουν γητέψει. Θυμάμαι όμως και αυτό το τρίο με το ζουρνά, το κλαρίνο και το νταούλι. Με είχε ξεράνει πραγματικά η όρεξη και το πάθος που έβγαζε η μπάντα. Τους θυμάσαι Νικόλα;
.
 
            Δε λέω πολλές κουβέντες αλλά σαν τα Ραγκουτσάρια δεν έχει και δηλώνω πως αν κάποιος δεν έχει πάει ποτέ τότε δεν έχει ιδέα από απόκριες.
 
            Ενώ τώρα κάποιοι φίλοι θα βρεθούν πάλι εκεί να γίνουν ένα με το κλίμα της αγαπημένης Καστοριάς εγώ γράφω αυτά εδώ τα πεζά πράγματα δίχως πιοτί, δίχως όρεξη και όλο θυμάμαι το βασικό τραγούδι που πάντα κάτι ήθελε να μου πει.
.
 
            “ Σ' αγαπώ πολύ, σ΄αγαπώ πολύ, σ΄αγαπώ πολύυυυ. Κι αν δε με θες σου λέω να!”

,


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Κωνσταντίνος Πρωτόπαππας
Κωνσταντίνος Πρωτόπαππας
Ο Κωνσταντίνος Πρωτόπαππας, ζει και κοιμάται στην Αθήνα. Μεγάλωσε κάπου πιο έξω από αυτήν ενώ έχει ζήσει και αλλού. Η μουσική σουλατσάρει καθημερινά πάνω του. Λάτρης της ιστορίας, των sixties, του earl grey και των t-shirt.

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Μόνα Κιτσοπούλου & Γιώργος Γκασνάκης επί σκηνής της Παράθλασης στην κωμωδία «Μάλιστα Μεγαλειότατε!».
Μόνα Κιτσοπούλου & Γιώργος Γκασνάκης επί σκηνής της Παράθλασης στην κωμωδία «Μάλιστα Μεγαλειότατε!».
με 0 Σχόλια 536 Views

Θεατρικό γεγονός η μετά από χρόνια συνύπαρξη επί σκηνής του ζευγαριού στη ζωή και την τέχνη. Μεγάλο γεγονός η «επιστροφή» της Μόνας Κιτσοπούλου ως ηθοποιού μετά την τελευταία της εμφάνιση, στο «Μια ανώφελη επίσκεψη» του Copi, που παρουσιάστηκε το  2007. Το Θέατρο ΠΑΡΑΘΛΑΣΗ, παρουσιάζει κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 9μμ, από τις 26 Ιανουαρίου 2019, την κωμωδία  “ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΑΤΕ!” του Λουί Καλαφέρτ.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
...
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή