Η «ΚΑΘΙΣΤΗ» ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΠΑΣΠΑΛΑ–VASSILIKOU, ΧΘΕΣ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ. ΠΗΓΑΜΕ-ΕΙΔΑΜΕ-ΑΚΟΥΣΑΜΕ-ΓΚΡΙΝΙΑΖΟΥΜΕ

118 Views
Η «ΚΑΘΙΣΤΗ» ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΠΑΣΠΑΛΑ–VASSILIKOU, ΧΘΕΣ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ. ΠΗΓΑΜΕ-ΕΙΔΑΜΕ-ΑΚΟΥΣΑΜΕ-ΓΚΡΙΝΙΑΖΟΥΜΕ Η «ΚΑΘΙΣΤΗ» ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΠΑΣΠΑΛΑ–VASSILIKOU, ΧΘΕΣ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ. ΠΗΓΑΜΕ-ΕΙΔΑΜΕ-ΑΚΟΥΣΑΜΕ-ΓΚΡΙΝΙΑΖΟΥΜΕ

Η «ΚΑΘΙΣΤΗ» ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΠΑΣΠΑΛΑ– VASSILIKOU, ΧΘΕΣ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ. ΠΗΓΑΜΕ-ΕΙΔΑΜΕ-ΑΚΟΥΣΑΜΕ-ΓΚΡΙΝΙΑΖΟΥΜΕ...

       Πριν αιτιολογήσουμε την «απογοήτευση», οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι αγαπάμε και θαυμάζουμε τους δύο καλλιτέχνες και όχι μόνο για τις εξαιρετικές φωνές τους, καταξιωμένες ήδη στο χρόνο. Αλλά και για την ευγενική φυσιογνωμία επί σκηνής, τις ποιοτικές επιλογές, τη σοβαρή δουλειά τους, έχοντας ήδη απολαύσει ένα εξαιρετικό δείγμα της προ μηνών. Όταν οι δυο τους στη Μονή Λαζαριστών και συνοδευόμενοι από την ΚΟΘ, παρουσίασαν ένα υπέροχο μουσικό αφιέρωμα στις «μέρες βινυλίου». Δεν συνέβη όμως καθόλου το ίδιο στην παρούσα συναυλία των Πασπαλά - Vassilikos στο Μέγαρο Μουσικής με τίτλο «Play», παρέα με δύο μουσικούς, τον Ντέιβιντ Λύντς στα πνευστά και τον Τάκη Φαρατζή στο πιάνο.
.
       Κατάμεστη η πλατεία του Μεγάρου για να υποδεχτεί τους τέσσερεις καλλιτέχνες στη σκηνή που πήραν τις θέσεις τους στις καρέκλες και ξεκίνησαν με ένα ατμοσφαιρικό κομμάτι του Χατζηδάκη, ενώ αμέσως μετά η Έλλη Πασπαλά μας καλοσώρισε ζεστά, παρουσίασε τους δύο μουσικούς και δήλωσε ότι θα ακολουθήσουν τραγούδια γνωστά κι αγαπημένα αλλά και κάποια καινούργια. Πράγματι… προσπαθήσαμε να ακούσουμε γνωστές μελωδίες από Χένρυ Μαντσίνι, Μπήτλς, Joni Mitchell, Tom Waits, από το χώρο της τζάζ, της ροκ, αλλά και της ελληνικής μουσικής με αγαπημένο Τσιτσάνη, Χατζηδάκη, Ρεμπούτσικα…Και όταν λέμε «προσπαθήσαμε» κυριολεκτούμε, λόγω τεχνικών προβλημάτων του ήχου και μάλιστα σε έναν χώρο κατεξοχήν συναυλιακό όπου δεν τίθεται προφανώς θέμα ακουστικής. Στα αυτιά μας έφτανε ένα κακόηχο «συνοθύλευμα» με έντονους μικροφωνισμούς, στο οποίο κυριαρχούσαν ενοχλητικά τα όργανα, καλυπτόταν οι φωνές και χανόταν τα λόγια, γεγονός που μετά από λίγο προκάλεσε διαμαρτυρίες. Κάτι προσπάθησε να γίνει, κάπως βελτιώθηκε η κατάσταση αλλά χωρίς σπουδαία αποτελέσματα. Συνεχίσαμε να ακούμε ενοχλητικά τα ηλεκτρονικά πλήκτρα (και όχι πιάνο) με συριγμούς και με θολούρα, κάτι που βέβαια υποβάθμισε εξαρχής συνολικά την ακρόαση.
 
       Όμως δεν ήταν μόνον ο ήχος. Βλέπαμε επί ώρα τους δύο ερμηνευτές καθισμένους ακίνητους στις καρέκλες και απορούσαμε… μα δεν θα σηκωθούν καθόλου για λίγη κίνηση και ζωντάνια επί σκηνής; Όταν δε η Πασπαλά κάποια στιγμή αιτιολόγησε τον (εντελώς ανέμπνευστο) τίτλο της παράστασης λέγοντας: «το όνομα «Play» ανήκει στον Vassiliko γιατί θέλαμε να παίξουμε διαφορετικά όργανα, να παίξουμε σαν… παδιά στη σκηνή», πραγματικά ακούστηκε σαν ειρωνεία! Να «παίξουμε σαν παιδιά» καθισμένοι ακίνητοι στις καρέκλες; Βέβαια στη διάρκεια μετακινήθηκαν στα όργανα… πήγε η Έλλη στο πιάνο, φόρεσε τα γιαλιά της και με εμφανή δυσκολία συνόδεψε τον Vassiliko σε ένα τραγούδι, ενώ αργότερα μετακινήθηκε στα ντράμς όπου επίσης με έλλειψη άνεσης κράτησε για λίγο το τέμπο… Ενώ ο Vassilikos μεταφερόταν συχνά από την καρέκλα των ντράμς στην καρέκλα όπου έπαιζε κιθάρα ή τραγουδούσε, παρουσιάζοντας ωστόσο στο παίξιμο της κιθάρας ένα θέαμα απογοητευτικό. Διπλωμένος κυριολεκτικά στα δύο, με σκυμμένο κεφάλι, την ταστιέρα να σημαδεύει το δάπεδο και ένα σακάκι κουμπωμένο ασφυκτικά… μεταδίδοντας σημειολογικά μια αίσθηση «σφιξίματος» και «εσωστρέφειας», εντελώς ακατάλληλης ως σκηνική παρουσία.
 
       Και ενώ το «καθισιό» καλά κρατούσε, κάποτε ήρθε η εξήγηση από τον Vassiliko: «Μας βλέπετε να καθόμαστε σε στυλ ρεμπετάδικου, αλλά το πράγμα ξεκίνησε από ατύχημα της Έλλης που έσπασε το πόδι της, το είχε στο γύψο και κάναμε όλη την προετοιμασία αναγκαστικά καθιστοί. Μετά όμως που τον έβγαλε, μας άρεσε αισθητικά και το κρατήσαμε» Σε μας πάλι, αγαπητέ Vassilike, δεν άρεσε καθόλου! Θα κατανοήσουμε βεβαίως την ενόχληση ή τον πόνο της τραυματισμένης Έλλης – που λογικά θα έπρεπε να ξεκινήσει με αυτό και όχι με το «παίζουμε σαν παιδιά» - αλλά εσύ γιατί ακινητοποιήθηκες στην καρέκλα και δεν την άφησες παρά μόνο στο διάλειμμα; Και μάλιστα με αυτή την κάκιστη, εντελώς αντι-σκηνική στάση σώματος; Ενώ τουλάχιστον η Έλλη, παρά το πρόβλημα, κουνιόταν πάνω της, κινούσε πόδια –χέρια, κοιτούσε το κοινό χαμογελώντας, έδειχνε τελοσπάντων ζωντανή, πρόσχαρη και κυρίως επαγγελματίας! Δεν ήταν φυσικό, όλη αυτή η ακινησία και στατικότητα να στερήσει τη ζωντάνια και ενέργεια της βραδιάς; Που αλίμονο, δεν τη βοήθησαν οι δυο- τρεις αλλαγές χρώματος στο φωτισμό, ούτε ένα… μισοφέγγαρο που εμφανίστηκε αίφνης από το πουθενά στην εντελώς άδεια οθόνη πίσω…
.
       Η έλλειψη ενέργειας όμως και  απογοήτευση οφειλόταν και στο καθαρά μουσικό μέρος, τόσο με τις επιλογές των τραγουδιών, όσο και με την εκτέλεσή τους. Επιλογές υποτονικές, εντελώς τυχαίες, από ετερόκλητους χώρους και χωρίς καμιά συνάφεια ώστε να δώσουν ένα στίγμα στο πρόγραμμα, με εναλλαγές κομματιών ρυθμικών, μελωδικών, ερμηνευτικών, ροκ ή τζαζ, λαϊκών ή έντεχνων κλπ. και δεν θα λέγαμε των καλύτερων. Αυτό όμως που κυρίως απογοήτευσε ήταν ο τρόπος εκτέλεσής τους και ΜΟΝΟ οι εξαιρετικές φωνές των δύο καλλιτεχνών «έσωσαν» τρόπον τινά την κατάσταση. Κατ’ αρχήν τα δύο μόνο συνοδευτικά όργανα (πλήκτρα – κιθάρα) και περιστασιακά πνευστά - κρουστά, φτώχυναν πολύ και αποδυνάμωσαν το μουσικό άκουσμα. Παρόλο που η γνωστή δεξιοτεχνία του σαξοφωνίστα Ντέιβιντ Λύντς, σε στιγμές «κέντησε» πραγματικά! Αλλά σε ΣΤΙΓΜΕΣ, σε σολαρίσματα ή σε καταπληκτικές αντιστίξεις και όχι βέβαια σαν σταθερή συνοδεία. Επιπλέον όμως, το πλέον ενοχλητικό ήταν ο απίστευτα αργός ρυθμός με μονότονα επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Σε σημείο που να έχεις την αίσθηση ότι ακούς… βινύλιο στο πικάπ στις αργές στροφές ή με κολλημένη τη βελόνα! Να λες «τώρα θα αλλάξει, τώρα θα επιταχύνει» κι αυτό να διαρκεί… να αργοσέρνεται… μέχρι χασμουρητού!
.
       Όσο για τις διασκευές αγαπημένων τραγουδιών του Χατζηδάκη ή λαϊκών του Τσιτσάνη, δεν μπορούμε να πούμε εν προκειμένω ότι ευτύχησαν, παρόλο που υπήρξαν σημεία εμπνευσμένα. Ωστόσο η «μετάλλαξη» κομματιών σαν το «Μη τον ρωτάς τον ουρανό» ή «Το πλοίο θα σαλπάρει» ή «Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα» με τζαζ, απελπιστικά μονότονο ηχόχρωμα, τα έκανε κυριολεκτικά αγνώριστα! Και αν η Έλλη δεν κρατούσε τη μελωδία με τη θαυμάσια φωνή της, θα μιλούσαμε για… κακοποίηση. Γιατί ο αυθεντικός ρυθμός ενός πρωτότυπου κομματιού είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ταυτότητάς του και η όποια επέμβαση δεν δικαιούται να μετατρέπει π.χ. το ζεϊμπέκικο σε… καλαματιανό, το χασάπικο σε… τσιφτετέλι, το τσάμικο σε… τζαζ και πάει λέγοντας, όσο μεγάλη κι αν είναι η πρόκληση για τον μουσικό. Και μόνο για λόγους σεβασμού σε κορυφαία τραγούδια με έντονη σφραγίδα, επιβάλλεται η αίσθηση του μέτρου στον όποιο πειραματισμό. Πέραν του ότι η ερμηνεία του «Σαν παλιό σινεμά» ακούστηκε σχεδόν ανατριχιαστική στα… γερμανικά, στερώντας λόγω γλώσσας όλον τον λυρισμό και την ποίησή του.
 
       Φυσικά υπήρξαν και όμορφες ή δυνατές ερμηνευτικές στιγμές σε μια συναυλία που κράτησε πάνω από δύο ώρες με ένα σχεδόν 20λεπτο διάλειμμα. Που όμως μέσα σε ένα σύνολο χωρίς έμπνευση και στίγμα, με σοβαρά τεχνικά προβλήματα και κυρίως χωρίς την ευεργετική ενέργεια από σκηνής, παρέμειναν απλά στιγμές «μοναχικές». Που έστω γι αυτές άξιζε το θερμό χειροκρότημα, ακόμη κι αν κάποιοι παρέμειναν απαθείς. Και είναι αλήθεια κρίμα για δυο αξιόλογους καλλιτέχνες με σπουδαίες φωνές που στο παρελθόν μας έδωσαν άριστα δείγματα. Για το λόγο αυτό, θεωρούμε την παρούσα βραδιά μια ατυχή συγκυρία και προσδοκούμε τα καλύτερα για τα οποία είναι άξιοι…
.

-σημ: η παραπάνω φωτογραφία δεν είναι από την χθεσινή τους εμφάνιση.
-photo: natasa ververopoulou


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Πίτσα Στασινοπούλου
Πίτσα Στασινοπούλου
Οι θεωρητικές σπουδές στη μουσική και την κλασική κιθάρα ή το ασκημένο αυτί λόγω ενασχόλησης, είναι πολύ μικρά εφόδια σε σχέση με την αγάπη για τη Μουσική με Μ κεφαλαίο. Ίσως ο πιο ασφαλής «οδηγός» για έκφραση γνώμης ενός εκπαιδευμένου ακροατή.Που θα χαιρόταν να τη συζητήσει και στο… kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Οι νέες ταινίες της εβδομάδας 20 – 26/06/2019
Οι νέες ταινίες της εβδομάδας 20 – 26/06/2019
με 0 Σχόλια 318 Views

 Η Κουλτουρόσουπα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού καταργεί τη λίστα γενικών αιθουσών με τον προγραμματισμό όλων των ταινιών και δημιουργεί νέα στήλη όπου θα παρουσιάζει το πρόγραμμα όλων των θερινών κινηματογράφων της Θεσσαλονίκης, επιφυλάσσεται δε από την έναρξη χειμερινής περιόδου να παρουσιάζει και να προτείνει μόνο τους παραδοσιακούς κινηματογράφους της πόλης.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή