Όταν ο Τζίμης άνοιξε την τσάντα μου… Γράφει η Π. Στασινοπούλου

8805 Views
Όταν ο Τζίμης άνοιξε την τσάντα μου… Γράφει η Π. Στασινοπούλου Όταν ο Τζίμης άνοιξε την τσάντα μου… Γράφει η Π. Στασινοπούλου

Στον Μύλο, κάπου αρχές του ’90, αν θυμάμαι καλά… Παράσταση με τον Τζίμη Πανούση και στο χώρο να μην πέφτει καρφίτσα, πατείς με πατώ σε κυριολεκτικά. Τραπέζια, μπαρ, διάδρομοι, ασφυκτικά γεμάτα για τον εκρηκτικό Τζιμάκο που έσκασε στην καλλιτεχνική πιάτσα με τις ‘Μουσικές Ταξιαρχίες» του ως κεραυνός εν αιθρία, ως βόμβα μεγατόνων, ταράζοντας με δύναμη τσουναμιού τα «καθωσπρέπει» λιμνάζοντα νερά. Φανατική οπαδός του «άμα τη εμφανίσει του φαινομένου», φρόντισα να κλείσω ένα απόμερο τραπεζάκι από μέρες, στο οποίο στριμώχτηκα μετά κόπων και βασάνων, περιμένοντας όπως όλο το πλήθος με αδημονία την εμφάνισή του στη σκηνή, όπου ήδη βρισκόταν οι μουσικοί…
 
Στην οποία «μπούκαρε» κυριολεκτικά με μια μαύρη μπέρτα να ανεμίζει, κάτι περίεργο σαν μίτρα αρχιεπισκόπου στο κεφάλι, ένα χρυσοποίκιλτο πετραχήλι πάνω το μαύρο κολάν, τη μαύρη μπλούζα και τα αθλητικά παπούτσια… Στο χώρο πανζουρλισμός από χειροκροτήματα, σφυρίγματα, επευφημίες… Το τί είπε το στόμα του, έχοντας περιλάβει τους πάντες και τα πάντα, από παπάδες και εκκλησία, μέχρι πολιτικούς, κόμματα, κάφρους νεοέλληνες, τηλεόραση, επώνυμους, καλλιτέχνες, μη εξαιρώντας τίποτα από τη βιτριολική και μοναδικά ευφυή του σάτιρα, αδύνατο να περιγραφεί, ενώ οι θαμώνες να χτυπιόμαστε στα γέλια… Τραγούδια, πρόζα και διάλογοι με το κοινό, που δεν ήθελες να χάσεις ούτε «και», κρατώντας με ένταση προσηλωμένες τις κεραίες σε έναν από κάθε άποψη χαρισματικό καλλιτέχνη, ίσως το πλέον ελεύθερο, σπινθηροβόλο, ανατρεπτικό πνεύμα που πέρασε από το χώρο της σάτιρας και όχι μόνο…
 
Κάποια στιγμή αφήνει τη σκηνή και κατεβαίνει κάτω ανάμεσα στους θαμώνες με έναν δυνατό προβολέα να τον ακολουθεί. Κι αρχίζει ένα ιδιότυπο, ξεκαρδιστικό «σώου», ανοίγοντας αδιακρίτως… γυναικείες τσάντες κι αναποδογυρίζοντας το περιεχόμενο στο τραπέζι!  Κυριολεκτικά χαμός! Να αραδιάζει τα αντικείμενα, να τα σηκώνει ψηλά στο φως του προβολέα και βεβαίως να τα σχολιάζει σε διάλογο με την μισολιπόθυμη από τα γέλια ιδιοκτήτρια ή τον συνοδό της. Δίνοντας φυσικά ρέστα έτσι και πετύχαινε τίποτα «πικάντικο», τύπου… σερβιέτα, προφυλακτικό, περίεργη κρεμούλα, ανοίγοντας κατά την έμπνευση της στιγμής μέχρι πορτοφόλια και ατζέντες! Ο τόπος να σείεται από τα τολμηρά του σχόλια και τις εμπνευσμένες αυτοσχέδιες ατάκες, μεταξύ των οποίων φυσικά κι εγώ, νιώθοντας ασφαλής στην απόμερη γωνιά μου και σχολιάζοντας γελώντας στον συνοδό μου «αυτά τραβάνε τα πρώτα τραπέζια πίστα»…
 
Εσύ είσαι που το λες; Βλέπω ξαφνικά τον προβολέα να πλησιάζει επικίνδυνα κι αρχίζω να ιδρώνω… Μπα, λέω, αποκλείεται! Και να θέλει να προσεγγίσει εδώ στο τέρμα Θεού, δεν μπορεί από το στριμωξίδι. Ωστόσο, απρόβλεπτος Τζιμάκος ήταν αυτός και να που… μπόρεσε! Το ανακριτικό φως του προβολέα στο τραπεζάκι μας και ο ίδιος μπροστά μου σε απόσταση αναπνοής. Ασυναίσθητα πιάνω και σφίγγω πάνω μου τη τσάντα, για την ακρίβεια ένα μικρό τσαντάκι, ενώ έχω αλλάξει τις 50 αποχρώσεις του κόκκινου και η ταχυκαρδία αρχίζει να με φοβίζει… Το τσακίρικο μάτι του με μια διαολεμένη, παιδιάστικη τσαχπινιά που δεν θα ξεχάσω ποτέ, πιάνει αμέσως την κίνηση και μου απλώνει το χέρι για να την δώσω…
/
-    Μου αρέσουν οι δύσκολες, αλλά τώρα γλυκιά μου δεν έχει νόημα…
-   ….  (έχω πάθει γλωσσοδέτη, ενώ δεν αποχωρίζομαι το τσαντάκι)
-  Νόμιζες ότι εδώ που κρύφτηκες είσαι ασφαλής έτσι; (διαβάζει θεέ μου τη σκέψη μου;) Έλα, θα δεις δεν θα πονέσει καθόλου!
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο παρά μόνο να παραδώσω το λάφυρο στα χέρια του, προλαβαίνοντας να σκεφτώ (η αφελής) ότι δεν κρύβω κάτι «ξεφωνίσημο»… Δυσκολεύεται στο ξεκούμπωμα…
-  Γαμώτο, ούτε σουτιέν να ήταν!
Τα καταφέρνει και αδειάζει το πενιχρό περιεχόμενο στο τραπέζι… κλειδιά, ένα κραγιόν, ένα μικρό καθρεφτάκι τσέπης, πορτοφόλι, μια κάρτα…(ευτυχώς Θεέ μου, σκέφτομαι, δεν έχω σερβιέτα!) Τα κοιτάζει ερευνητικά, σηκώνει το καθρεφτάκι και κοιτιέται «καλός είμαι» κι αποφαίνεται:
-  Αδιάφορα γλυκιά μου, μ’ αρέσει που τα ‘κρυβες, λες κι είχες μέσα δονητή… Όχι, δεν με σοκάρουν τα κλειδιά και το κραγιόν, έχω ξαναδεί... καημό το ΄χω να πετύχω γυναικεία τσάντα χωρίς το γαμημένο φετίχ… Για να δούμε την καρτούλα, μπας κι έχει ενδιαφέρον…
Αρχίζει να διαβάζει «Υδραυλικός Γιώργος τάδε… κλπ, παντός είδους αποφράξεις κλπ…»
-  Ώπα, τί έγινε, μας έφραξαν τα λούκια; Χρειαζόμαστε απόφραξη;;; Και κοιτάζει με νόημα εμένα και το συνοδό μου - σκασμένο από τα γέλια, κλείνοντάς του το μάτι, Γελάς παλληκάρι μου ε; Γέλα, γέλα… γιατί δεν ξέρεις τί γίνεται όταν λείπεις από το σπίτι! Μέχρι και την κάρτα του κουβαλάει η μανδάμ! Ξέρεις, για έκτακτες περιπτώσεις… Πρόσεχε μόνο όπως θα βγαίνεις, σκύψε, μη «βρεις» στην πόρτα!
Εννοείται στο μαγαζί να γίνεται ο κακός χαμός, που ήταν αδύνατο να μη παρασύρει κι εμένα την «παθούσα»…
- Αυτό θα πει άνεση φίλε μου! Δεν φτάνει που του τα φοράει, έχει σκάσει και στα γέλια! Το ευχαριστιέστε δεόντως μανδάμ, να υποθέσω; Σιγά κοπέλα μου, θα πνιγείς! Και δεν έχουμε πρόχειρο τον υδραυλικό… Ή μήπως τον έφερες κρυφά κι είναι εδώ γύρω; Αλλά σιγά μη μας το έλεγες! Κρυφοπουτανίτσες!
Πραγματικά κοντεύω να πνιγώ, μέχρι που μου δίνει την τελειωτική βολή, ανοίγοντας και το πορτοφόλι:
-  Για να δω… δυο κατοστάρικα, ένα πεντακοσάρικο, μια τσίχλα - κατάσχεται, ώπα, κι άλλη κάρτα! Όχι εντάξει φίλε μου, μη ταράζεσαι, από κομμωτήριο είναι… κι άντρας να τη χτενίζει, μη φοβάσαι! Τυχερός είσαι, τη γλίτωσες μονάχα με έναν υδραυλικό! Ας πρόσεχες... οι τύποι έχουν τρελή πέραση, πού να τους ανταγωνιστείς κακομοίρη!
Δεν έχουμε αρθρώσει κουβέντα από τα γέλια και τον καταιγισμό ατάκας, όπου πριν εγκαταλείψει το τραπέζι μας για το επόμενο «θύμα»:
-  Πάντως για κερατά, μια χαρά άνετο σε βρίσκω και σεις μαντάμ το δουλεύετε ωραία το έργο… θέλω να σας δω όταν σας κοπεί το γέλιο!
.
Και να, που κόπηκε το γέλιο απότομα. Και πρόωρα. Και αντικαταστάθηκε από πένθος για μια απώλεια που δεν μπορεί να αναπληρωθεί. Γιατί οτιδήποτε αυθεντικό δεν αναπληρώνεται με αντίγραφα. Αυτά θα υπάρχουν πάντα ως αναλώσιμα είδη για να θυμίζουν τη δύναμη του πρωτότυπου. Εν προκειμένω ενός ασυμβίβαστου προικισμένου καλλιτέχνη με ισχυρή ταυτότητα, ευφυές πνεύμα, συνέπεια λόγων και έργων, ένας τολμηρός και συνάμα τρυφερός αιρετικός με παιδιάστικη σκανταλιά στο βλέμμα, που δεν δίσταζε να βγάζει τη γλώσσα στους πάντες, ακόμα και στο θάνατο… Ο τελευταίος των Μοϊκανών, που μας αποχαιρέτησε με προφητικό αυτοσαρκασμό «Η παράσταση αναβάλλεται λόγω αιφνίδιου θανάτου»… Μόνο που δεν αναβλήθηκε Τζιμάκο, ακυρώθηκε… Άφησες πολλά ανεξίτηλα σημάδια εδώ κάτω, τώρα θα τα αφήσεις κι εκεί ψηλά με την ωραία παλιοπαρέα και θα ζηλεύουμε τα ουράνια γέλια… Στο καλό να πας… εκεί που δεν έχει πουθενά «κάγκελα»…

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Πίτσα Στασινοπούλου
Πίτσα Στασινοπούλου
Οι θεωρητικές σπουδές στη μουσική και την κλασική κιθάρα ή το ασκημένο αυτί λόγω ενασχόλησης, είναι πολύ μικρά εφόδια σε σχέση με την αγάπη για τη Μουσική με Μ κεφαλαίο. Ίσως ο πιο ασφαλής «οδηγός» για έκφραση γνώμης ενός εκπαιδευμένου ακροατή.Που θα χαιρόταν να τη συζητήσει και στο… kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
  • 2020: Έτος Μελίνα Μερκούρη - Το πρόγραμμα εκδηλώσεων
    2020: Έτος Μελίνα Μερκούρη - Το πρόγραμμα εκδηλώσεων
    639 Views

     Το πρόγραμμα εκδηλώσεων για το έτος Μελίνα Μερκούρη, όπως έχει ανακηρυχθεί το 2020 από το υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, ανακοινώθηκε στο Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη από την υπουργό Λίνα Μενδώνη, τον πρόεδρο του Ιδρύματος Χριστόφορο Αργυρόπουλο, τη γενική γραμματέα Μανουέλα Παυλίδου, τον διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου Δημήτρη Λιγνάδη, μέλη της επιτροπής του τιμητικού έτους, στην οποία προεδρεύει ο πρώην Γάλλος υπουργός Πολιτισμού, Ζακ Λανγκ.


    Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή