Η νύχτα που «εκτέλεσαν» τον Μάνο...

3358 Views
Η νύχτα που «εκτέλεσαν» τον Μάνο... Η νύχτα που «εκτέλεσαν» τον Μάνο...

Γράφει ο Γιάννης Φασούλας.

Ο Σεβάχ ο θαλασσινός άφησε το πηδάλιο στον κάπταιν Τζακ Σπάρροου. Η Ευδοκία πνίγηκε στον γαλάζιο Δούναβη και ξεβράστηκε στη Λίμνη των Κύκνων. Ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φραντς τα κουτσολένε για τον καιρό που έκαναν το Master τους στο Χούμπολτ. Ο Φεντερίκο, η Κατρίν και η Σιμόν βγήκαν για freddo espresso και tichu στο «Cafe μέρα», ως γνήσιοι ερασμίτες.
 
Και κάπως έτσι έγινε το Σαββατόβραδο της 7ης Οκτώβρη «ένα λουλούδι πεταμένο στη φωτιά». Σαν καταπιεστική, νευρωτική μαμά η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης φόρεσε με το ζόρι στον Μάνο Λοΐζο ένα high fashion trend κουστούμι, γραβάτα και λουστρίνια, και τον τραβολόγησε από το μανίκι στο Μέγαρο Μουσικής. Η Κ.Ο.Θ., πιστή στην παράδοση, έκανε αυτό που ξέρουν καλά όλοι οι υψηλά καταρτισμένοι μουσικοί εδώ και δεκαετίες: Να αφήνουν μέτριες εντυπώσεις στο ελληνικό κοινό. Η pirates-of-the-carribean-like «καταιγίδα» εγχόρδων «θαλασσοτάραξε» τον Σεβάχ και έφερε βαρομετρικό χαμηλό στο ακροατήριο.  Ο εμβατηριακός ρυθμός μάλλον παραήταν απλοϊκός για την πολλά σπουδαγμένη ορχήστρα, που προτίμησε να καινοτομήσει… με αποτέλεσμα έναν αγνώριστο «Τρίτο Παγκόσμιο». Το τρύφερο και νοσταλγικό αισθητικό κλειδί που συνοδεύει το «Νανούρισμα» καρατομήθηκε μαζί με τις κουτσουρεμένες εβδόμες, που οι ενορχηστρωτές έκριναν περιττές. Κι ήταν μονο η αρχή.
 
Ο κατά τα λοιπά αξιαγάπητος και καταξιωμένος στο είδος του (και μόνο σε αυτό) Φοίβος Δεληβοριάς πάνω στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής έμοιαζε με τον Νεϋμάρ σε γήπεδο μπάσκετ: Έξω από τα νερά του, ο Καλλιθεάτης τραγουδοποιός, δηλωμένος οπαδός και υμνητής του «μικρού πράγματος», αδυνατούσε να διαχειριστεί μια νοηματικά και ορχηστρικά «τεράστια» μουσική περίσταση. Η περίφημη αστική «χαριτωμενιά» του, ιδανική για τα γρασίδια της φιλοσοφικής, έντυσε με σοκολατόχαρτο την ιστορία της πρώτης Μαΐου και εξέθεσε την έλλειψη συναισθηματικής εμπλοκής των νεότερων ερμηνευτών, όσον αφορά ευαίσθητα ιστορικά και πολιτικά γεγονότα. Η Γιώτα Νέγκα, παρά την τεχνική της αρτιότητα, δυσκολευόταν να κερδίσει την αποδοχή των μεγαλυτέρων και των πλέον μυημένων. Μετά από κάθε της ερμηνεία, το χειροκρότημα συνοδευόταν από ένα σιωπηλό «ναι μεν, αλλά…», ενώ η λέξη «προσωπικότητα» έβγαινε με ανησυχητικά μεγάλη συχνότητα από χείλη συνοφρυωμένων παρευρισκομένων. Η Δήμητρα Γαλάνη, μετά από ένα «μουδιασμένο» ξεκίνημα – και πιθανότατα όταν κατάλαβε ότι ο κλήρος έπεφτε αποκλειστικά στην ίδια – έμοιαζε να κρατά τη συναυλία μόνη της. Η κοντά 65 ετών φωνή της ήταν αμφιβόλως αγέραστη· ωστόσο, και μόνο η παρουσία της και το βαρύ σαν ιστορία όνομά της ήταν αρκετά για να «σώσουν» τη βραδιά. Ήταν πράγματι όμως;
 
Ημίχρονο. Τα πειράματα της Κ.Ο.Θ.  είχαν αφήσει στα πρόσωπα των θεατών εκφράσεις «not impressed», εφάμιλλες εκείνης της ΜακΚέιλα Μαρόνι το 2012. Όταν τα φώτα άναψαν, οι κύριοι με τα σακάκια και οι κυρίες με τις γόβες, που μία ώρα νωρίτερα ήταν απόλυτα συντονισμένοι με το δέον mood Μεγάρου Μουσικής, ξαφνικά άρχισαν να νοσταλγούν «λίγο μπουζουκάκι ρε αδερφέ» στο «Αχ χελιδόνι μου». Αυτά όμως δεν τα λες φωναχτά σε έναν συναυλιακό χώρο, όπου τα παλαμάκια και το σιγοτραγούδημα αποτελούν κακούργημα. Τα κρατάς για τον εαυτό σου και ελπίζεις σε ένα θαύμα. Τα δεκαπέντε λεπτά της ανάπαυλας περνούσαν και οι επισκέπτες του Μεγάρου διάβαζαν με αγωνία το πρόγραμμα του δεύτερου μέρους και το ερώτημα στα βλέμματα όλων ήταν προφανές: «Κουτσή κιθάρα», «Πρώτη Μαΐου», «Μη με ρωτάς», «Σ’ ακολουθώ». Τέτοιους μινιμαλιστικούς κολοσσούς, πώς θα μπορούσε μια ορχήστρα δεκάδων οργάνων να τους εκτελέσει χωρίς να τους «εκτελέσει»; Οι χειρότεροι φόβοι έγιναν πραγματικότητα, όταν η δεύτερη πράξη άρχισε με το (κατ’ ευφημισμόν πλέον) «Ζεϊμπέκικο» της Ευδοκίας ενορχηστρωμένο από το… φάντασμα του Πιότρ Τσαϊκόφσκι, σε μια εκτέλεση που (δυστυχώς) δύσκολα θα ξεχαστεί γρήγορα.
 
Το end ήταν ευτυχώς happy· η Κ.Ο.Θ. έδειξε την απαραίτητη προνοητικότητα και τον προσήκοντα σεβασμό στον εαυτό της και στον τιμώμενο συνθέτη. Τη μπόρα του εναρκτήριου «Loizos recomposed» διαδέχτηκε μια καθολική, γαλήνια σιωπή, την οποία έσπαγε μόνο η Δήμητρα Γαλάνη με την «κουτσή κιθάρα» της. Ό,τι πιο λιτό μετά το «a capella»· κι όμως, το Μέγαρο σείστηκε από ένα παρατεταμένο χειροκρότημα, περισσότερο ανακούφισης και λιγότερο επιβράβευσης. Στο ίδιο μοτίβο και η εκτέλεση του «Σ ακολουθώ»· ο Φοίβος κι ένα πιάνο. Μόνο.
 
Και το φινάλε κύλησε αναίμακτα. Φυσικά η Κ.Ο.Θ. έσπευσε να υπενθυμίσει την παρουσία της, αφήνοντας το «Μη με ρωτάς» μόνο κατά το ήμισυ βαλσάκι. Ωστόσο, πταίσμα συγκριτικά με όσα είχαν προηγηθεί, το τελευταίο αυτό «ατόπημα» προσπεράστηκε πάραυτα από τους επισκέπτες του Μεγάρου, οι οποίοι χειροκρότησαν με ειλικρινή ικανοποίηση και σεβασμό.
 
Και το αιώνιο ερώτημα που συνοδεύει το κεφάλαιο «μουσική» παραμένει άλυτο: Θετική, ακριβής επιστήμη, ή υποκειμενική αισθητική αντίληψη; Μπορούν τα μέλη της Κ.Ο.Θ. να κοιμούνται ήσυχοι, ελεεινολογώντας τη χοντροκομμένη, άμουση πλέμπα, που ποτέ δεν θα καταλάβει την αξία της πολυετούς μουσικής παιδείας; Ή μήπως ο Μάνος Λοΐζος θα είχε αποχωρήσει πρώτος από το ακροατήριο, αφήνοντας αμανάτι στη γκαρνταρόμπα το κουστούμι που τον εξανάγκασαν να φορέσει, και θα πήγαινε λίγο πιο πέρα να παίξει unplugged στη Νέα Παραλία, όπου και πιθανότατα θα τον ακολουθούσε η συντριπτική πλειοψηφία της πλέμπας;
 
Δεν θα μάθουμε ποτέ.

Φωτογραφικό υλικό




Αρθρογραφος

kulturosupa.gr
kulturosupa.gr

Γραψε το σχολιο σου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Τι ειν’ ο κάβουρας (τι είναι το ζουμί του*)... Γράφει ο Κωνσταντίνος Λεβαντής.
Τι ειν’ ο κάβουρας (τι είναι το ζουμί του*)... Γράφει ο Κωνσταντίνος Λεβαντής.
με 0 Σχόλια 302 Views

Τι είναι ηθοποιός; Παίζω βρώμικα, καλά το κατάλαβες... Υπάρχουν λοιπόν άπειρες απαντήσεις, καθαρά υποκειμενικές. Σύμφωνα με τα λεξικά, πρόκειται για λέξη σύνθετη που αποτελείται από το ουσιαστικό ήθος. Γράφει ο Κωνσταντίνος Λεβαντής.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή