Maraveyas ilegal: To πιο ουσιαστικό και χρήσιμο φάρμακο για την απαισιοδοξία. Είδαμε στo Fix & Σχολιάζουμε.

109 Views
Maraveyas ilegal: To πιο ουσιαστικό και χρήσιμο φάρμακο για την απαισιοδοξία. Είδαμε στo Fix & Σχολιάζουμε. Maraveyas ilegal: To πιο ουσιαστικό και χρήσιμο φάρμακο για την απαισιοδοξία. Είδαμε στo Fix & Σχολιάζουμε.

 Maraveyas ilegal: To πιο ουσιαστικό και χρήσιμο φάρμακο για την απαισιοδοξία. Είδαμε στο Fix & Σχολιάζουμε...

Αγωνία για ηλεκτροσόκ.
Νεκροζώντανοι στο Κύτταρο.
Σκηνές ροκ.
 
Όχι, το παρόν κείμενο δεν σχετίζεται με τον μεγάλο ‘Νιόνιο’, αλλά οι εναρκτήριες οκτώ λέξεις του ‘Ζεϊμπέκικού’ του συνοψίζουν απίστευτα τη χθεσινή βραδιά στο Fix Factory of Sound.
 
Θα προσπαθήσω να μοιραστώ μια ιστορία για ένα άτομο που γνώρισα από κοντά... Κατά κάποιον τρόπο, γνώρισα, δηλαδή. Καλή ή κακή, δεν θα το κρίνω εγώ, αλλά θα την αποδώσω όσο πιο κατανοητά μπορώ. Ο ήρωας μας δεν έχει όνομα, αλλά ας επινοήσουμε ένα... Κωστής, λόγου χάρη.
 
Ο Κωστής είναι ένας άνθρωπος που βλέπει πάντα το ποτήρι του μισογεμάτο. Και την αντίληψή του την μεταδίδει. Κατήφης, μουτρωμένος, ξινισμένος, ξενερωμένος ή και απογοητευμένος να είναι κάποιος, μόλις τον γνωρίσει όλα του φεύγουν. Είναι το άτομο που «θα γυρνάς στους πέντε δρόμους και όπου βγεις ως το πρωί» και θα θες να ζεις αυτό το βράδυ ξανά και ξανά, κι ας είσαι κομμάτια από την κούραση.
 
 Ο Κωστής παρλάρει τα ιταλικά με τέτοια άνεση που ο Αλέν Ντελόν θα κόμπλαρε μπροστά του και δεν θα τολμούσε να ξαναπιάσει ιταλικό κείμενο στα χέρια του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, δεν ήταν μόνο η χάρη που είχε όταν τα μιλούσε, αλλά η στεντόρεια, λάγνα και πλανεύτρα φωνή του που θα ήθέλες να σου μιλάει ιταλικά για ώρες, κι ας μην καταλάβαινες τίποτα, χωρίς να έχει σημασία το τι φύλο είσαι. Διότι τα κορίτσια ξεροσταλιάζουν μόνο και μόνο για τη γλύκα του ηχοχρώματός του, ενώ τα αγόρια γοητεύονται από την ιστορία του ‘Saraccino και τον κοιτάνε με γουρλωμένα μάτια, ασχέτως που δεν καταλαβαίνουν τίποτα.
 
Ο Κωστής αγαπάει πολύ τους φίλους του. Και όταν εννοούμε φίλους του, αναφερόμαστε στους συνεργάτες του επί σκηνής, τους οποίους μας τους σύστησε δις, χαρούμενος, περήφανος, με δυο-τρία καλά λόγια για τον καθένα και τον τόπο του. Από την Αμοργό και τα Σέρρας ως την Αδελαϊδα απλώνεται το ασφαλέστερο δίκτυο που τον βοηθάει να βγάλει εις πέρας το έργο του, δηλαδή να κάνει τους άλλους να έχουν ένα χαμόγελο ως το φεγγάρι.
 
Συγγνώμη, όχι τους άλλους, αλλά τους φίλους του.
Πόσες χιλιάδες ήμασταν στο Fix; Ενάμιση, τρεις χιλιάδες άτομα; Όλοι αυτοί ήμασταν φίλοι του. Μας εκμυστηρεύτηκε την επιθυμία του να έχει ένα τεράστιο αμάξι για να μας χωρέσει όλους και να μας ταξιδέψει όσο δεν πάει, αλλά και το όνειρό του να τον ζητωκραυγάζουν για το γκολ που θα βάλει σε κάποιον τελικό.
 
Και του το πραγματοποιήσαμε. Μετατρέψαμε το Fix σε ένα Wembley που πανηγύριζει γι’ αυτόν μονάχα και εκείνος να χαίρεται αγκαλιάζοντας όλους τους φίλους του επί σκηνής. Γενικότερα, «δεν ζητούσε πολλά». Φίλους, αλληλεγγύη, ομοψυχία και αγάπη.
 
Μια αγάπη την οποία κυνηγά ως το τέλος. Βρίσκει τον λόγο που υπάρχει στη γη, τον λόγο που υφίσταται ως άνθρωπος. Το ‘τέλος’ του δεν είναι να διηγηθεί ωραίες ιστορίες, αλλά να προσεγγίσει τη ‘Λόλα’, για την οποία πέφτει χαμηλά και πιο χαμηλά και πιο χαμηλά και χτυπάει τα κουδούνια για να μπει στο σπίτι της. Τι την παρακαλάει να τον «αφήσει να μπει», τι την πιάνει στο φιλότιμο με το να της λέει ότι «μέρες τώρα στην πόρτα της λιώνει», εκείνη ατάραχη, ασυγκίνητη και αδιάφορη. Βέβαια, η Λόλα δεν του άνοιγε, επειδή είχε διακοπή ρεύματος και δεν άκουγε το θυροτηλέφωνο. Παρ’ όλα αυτά, έμεινε «στην καταιγίδα κι αυτός».
 
Και προσπαθούσε, προσπαθούσε γιατί «πού να βρει μια να της μοιάζει»; Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η Λόλα λύγισε, τον ερωτεύτηκε κι αυτή και ο Κωστής ξέχασε για πάντα τη Τζέιν, τον προηγούμενο έρωτά του, που έδιωξε το καλοκαίρι του, κάτι που τον στενοχώρησε πολύ, με σκοπό πια να δώσει σημείο συνάντησης μ’ αυτήν στην Κόλαση, για να πάρει την εκδίκηση που τόσο περιμένει.
 
Πέρα, όμως, από τα συναισθήματα που θέλει να τον κατακλύζουν και τα ζητάει απεγνωσμένα μέσω των φίλων που έχει σε όλη την Ελλάδα, προβληματίζεται και για τα όσα συμβαίνουν γύρω του. Θες για την χώρα αυτή που έχει χάσει τη δόξα της και όλοι έχουν τάσεις φυγής από δαύτην, επειδή «στις στάχτες μας τσαλαπατά»; Θες για το πολεμικό στη Συρία, στη Μέση Ανατολή και σε άλλες περιοχές του πλανήτη; Επιστρατεύεται την κιθάρα του και τους στίχους του Μάνου Τσάο (Clandestino). Θες για το προσφυγικό, που ψάχνει «να βρει και αυτός μια ‘δανική πατρίδα;» Επιστρατεύεται την κιθάρα και τον Μάνου Τσάο αυτοπροσώπως και κινητοποιεί τους φίλους του να βοηθήσει τους άλλους φίλους του που ταξιδεύουν στις βάρκες του θανάτου.
 
Δεν ξέρω τι άλλο να πω για τον Κωστή, τη μοναδική περίπτωση ανθρώπου που δεν τον γνωρίζεις προσωπικά, αλλά σου ανοίγει το βιβλίο της ζωής του και σε ταξιδεύει με τα παραμύθια του στον εσωτερικό του κόσμο.
 
 Έχει να διηγείται ιστορίες πιο ωραίες κι από αυτές της Σεχραζάτ, να διασκεδάζει τους φίλους του και κανείς να μην μένει παραπονεμένος, να τραγουδάει επί δυόμιση και ώρες και να μην χαλάει χατίρι σε κανέναν, παρά την κούρασή που έχει, να σε κάνει να λιώνεις με τα πλήκτρα του πιάνου και τους πιο γλυκούς και απλοϊκούς στίχους, γιατί δεν αναλώνεται στο να επεξηγεί το κάθετι που νιώθει.
 
Να σου δείχνει ότι ενοχλείται με συμπεριφορές χωρίς να προσβάλλει κάποιον, αλλά χρησιμοποιώντας τον πιο ευγενικό τρόπο που δεν εντοπίζεται εύκολα σε άνθρωπο, να σε κάνει να κουνιέσαι στο ρυθμό ενός τραγουδιού που το σιχαίνεσαι και να μουρμουρίζεις τους στίχους του, μα πιο πολύ να αισθάνεσαι ότι σε βοηθάει να ξεχαστείς από τα προβλήματα και τους προβληματισμούς που έχεις, να είσαι κεφάτος, αισιόδοξος και να αγαπάς, να ανέχεσαι τους φίλους σου με τα ελαττώματά τους και να ταξιδεύεις με ένα μικρό αντίτιμο.
Εκτός από όλα αυτά τα ουσιαστικά δώρα, σου κάνει και άλλο ένα με το να ακούσεις ότι καινούργιο τραγούδι σκαρώνει. Το μοιράζεται μαζί σου, χωρίς να φοβάται αν είναι άναρχο στιχουργικά ή άτσαλο μουσικά. Δεν ντρέπεται και νιώθεις ακομπλεξάριστος μαζί του.
 
Και το ταξίδι με τον Κωστή ισοδυναμεί με πέντε επισκέψεις στη Ρώμη, στη Σμύρνη, στη Νέα Ορλεάνη της τζαζ, στο Ηράκλειο του Θεοδωράκη και του Ζορμπά, στην Σικελία με τις ταραντέλλες, στο Ρίο της bossanova, στη Φλώρινα, στη Σιάτιστα, στο Βελιγράδι, στην Ποντγκόριτσα και στα Σκόπια με τους βαλκανικούς του ήχους και τα χάλκινα, το Παρίσι της Μονμάρτης, το Ρίο της Πάτρας με το ταγκό του, ενώνοντάς τα σ’ ένα χωριό που είναι «τρελό από χαρά», μαζεμένο σε έναν συναυλιακό χώρο.
 
Και ναι, ο Κωστής είναι όλα τα παραπάνω.
Όσο για μας;
«Δεν έχουμε μυαλό/
 δεν είμαστε καλά/ φωνάζει το χωριό/
 ΤΡΕΛΟ ΑΠΟ ΧΑΡΑ!!!!»
 
Συντελεστές:
Κωστής Μαραβέγιας (φωνή)
Νίκος Αγγλούπας (ηλεκτρική κιθάρα, πλήκτρα)
Άγγελος Αγγελίδης (ηλεκτρική κιθάρα)
Jim Σταρίδας (τρομπόνι)
Κρίτωνας Μπελλώνιας (τύμπανα)
Κωσταντίνος Μάνος (κοντραμπάσο)
;

(Υ.Γ. Είναι ωραίο αυτές τις στιγμές να τις ζήσεις με παρέα, ασχέτως αν την ξέρεις ή δεν την ξέρεις πολύ καιρό. Στην χθεσινή περίπτωση, επικράτησε το δεύτερο και η βραδιά φάνηκε ότι θα μείνει για καιρό ακόμα στις μετέπειτα ιστορίες που θα ειπωθούν αναμετάξυ μας)


Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Ο δημοσιογράφος Γιάννης Κεσσόπουλος νέος διευθυντής στη ΔΕΠΘΕ (TV100, FM100, FM100,6)
Ο δημοσιογράφος Γιάννης Κεσσόπουλος νέος διευθυντής στη ΔΕΠΘΕ (TV100, FM100, FM100,6)
623 Views

Ο δημοσιογράφος Γιάννης Κεσσόπουλος είναι ο νέος Γενικός Διευθυντής  της Δημοτικής Εταιρείας Θεάματος, Πληροφόρησης και Επικοινωνίας (ΔΕΠΘΕ – TV100, FM100, FM100,6)  μετά την απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή