Αισθαντική εμπειρία η συναυλία του Λουδοβίκου των Ανωγείων στο Μέγαρο Μουσικής. Είδαμε & Σχολιάζουμε.

383 Views
Αισθαντική εμπειρία η συναυλία του Λουδοβίκου των Ανωγείων στο Μέγαρο Μουσικής. Είδαμε & Σχολιάζουμε. Αισθαντική εμπειρία η συναυλία του Λουδοβίκου των Ανωγείων στο Μέγαρο Μουσικής. Είδαμε & Σχολιάζουμε.

 Αισθαντική εμπειρία η συναυλία του Λουδοβίκου των Ανωγείων στο Μέγαρο Μουσικής. Είδαμε & Σχολιάζουμε.

       Ας μου επιτραπεί εισαγωγικά το πρώτο πρόσωπο,  καθώς μέχρι στιγμής δεν έτυχε να παρευρεθώ σε  συναυλία του Λουδοβίκου των Ανωγείων και η μόνη μουσική «γνωριμία» μαζί του περιοριζόταν σε αποσπασματικά ηχογραφημένα ακούσματα που δίνουν το στίγμα ενός ιδιαίτερου καλλιτέχνη με ξεχωριστές ευαισθησίες. Που σίγουρα αγγίζουν το βαθύ συναίσθημα, αλλά παράλληλα  μου καλλιεργούσαν τον μύθο ενός καλλιτέχνη τρόπον τινά «αποστασιοποιημένου», απευθυνόμενου σε «λίγους και εκλεκτούς», εκπροσώπου μιας  κουλτούρας για ιδιαίτερο «μυημένο» κοινό… Παρακολουθώντας τον ζωντανά στη σκηνή και βιώνοντας  εκ του σύνεγγυς την εμπειρία, διεπίστωσα έκπληκτη πόσο πολύ έσφαλλα στις εκτιμήσεις μου για τον «μύθο»! Μιλώ βέβαια για τη συναυλία του Λουδοβίκου των Ανωγείων στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, με βασικό θέμα της «Ο Ίκαρος εξυψώθηκε με την πτώση του»…
 
       Σε μια κατάμεστη αίθουσα με κάθε είδους κοινό και με συνέπεια στην έναρξη, ο Λουδοβίκος και η μουσική παρέα του, αποτελούμενη από τρεις μουσικούς (κιθάρα, λύρα και κρουστά, φυσαρμόνικα) και δύο ερμηνεύτριες, πήραν τις θέσεις τους  στη σκηνή, ενώ στην οθόνη προβάλλονταν το ντοκουμέντο μιας πτήσης- αντίστοιχης  της μυθολογικής του Ίκαρου. Με τον σύγχρονο Ίκαρο να «ποδηλατεί» στον αέρα κατευθύνοντας τα τεράστια φτερά του στο νησί της Σαντορίνης, όπου ένας «μη ούρειος» άνεμος τον κατέρριψε σε παραλία του νησιού… Αφήνοντάς του τη γεύση της μοναδικής εμπειρίας και τη νίκη του τολμηρού εγχειρήματος να «πετάξει με δικά του φτερά»… Ένας δυνατός συμβολισμός που  ενέπνευσε τον «παραμυθοποιό- τραγουδοποιό» Λουδοβίκο να μιλήσει για τούτο τον μύθο. Για τον πατέρα Δαίδαλο που έβαλε τα (κέρινα) φτερά στους ώμους του γιου Ίκαρου, μα τρόμαξε με την τόλμη του… για την απάντηση του γιου «Πατέρα έκανες το σπουδαιότερο για μένα, αλλά τώρα η πτήση είναι δική μου! Ακόμα κι αν πέσω, κάποτε η ιστορία θα δικαιώσει τους τολμηρούς» Και ΝΑΙ, τον δικαίωσε… Ικαρία, Ικάριο πέλαγος, Σχολή Ικάρων…
 
       Με αυτή την υπέροχα συμβολική αφορμή, άρχισε να μιλά και να τραγουδά για «πτώσεις» που μέσα τους ελλοχεύουν κρυμμένες «εξυψώσεις». Σαν την πτώση του Ίκαρου που δικαίωσε την τόλμη στο όνειρο, όσο ουτοπικό κι αν μοιάζει … Κυρίως όμως μίλησε και τραγούδησε για τον έρωτα γιατί «αν δεν έχει πτώση δεν έναι έρωτας…» Μιλώντας για τη συνολική αίσθηση της συναυλίας του Λουδοβίκου, πρόκειται αναμφισβήτητα για μια εμπειρία ξεχωριστή, με διακριτά χαρακτηριστικά και ολοκάθαρη ταυτότητα, που δεν μοιάζει με καμία! Είναι οι συναισθηματικές, λυρικές μελωδίες του με ηχόχρωμα έγχορδων και άρωμα Κρήτης… είναι η ποίηση που ποτίζει τους στίχους του και ζωγραφίζει εικόνες… είναι οι ενδιάμεσες απρόβλεπτες αφηγήσεις ή ευφυείς ατάκες του, άλλοτε με συγκίνηση, άλλοτε με χιούμορ… είναι η σεμνότητα, απλότητα και γαλήνη που αποπνέει ο ίδιος… παίζοντας το μαντολίνο του, τραγουδώντας, μιλώντας για αλήθειες… είναι η σχεδόν μυσταγωγική «χαμηλόφωνη» ατμόσφαιρα που καταφέρνει να δημιουργεί με θεατές/ ακροατές θαρρείς «ιερά» προσηλωμένους...
 
       Μακάρι να μπορούσαμε να μεταφέρουμε όλες τις ποιητικές κουβέντες του- μικρά διαμάντια λόγου, με τις οποίες διάνθισε το πρόγραμμα της βραδιάς, προκαλώντας σκέψεις, συναισθήματα, υπέροχες εικόνες. «Η πανσέληνος είναι μια τρύπα στο φόρεμα της νύχτας από το πούρο ενός απρόσεχτου θεού»… «η θάλασσα ερωτεύτηκε τον ουρανό και για να του στείλει μήνυμα, έκοψε ένα κομμάτι αφρού από το κύμα της κι έφτιαξε έναν γλάρο να του το πάει»…  «αν ακολουθείς τις επιθυμίες σου είσαι στο δρόμο της ευτυχίας»… «ένα από τα αγαπώ που δεν χρειάζεται να ειπωθεί είναι αυτό στη μάνα»… Κι εδώ τραγούδησε συγκινημένος τους συγκλονιστικούς του στίχους για τη μάνα, σκορπώντας ρίγη στο δακρυσμένο κοινό, ως κορυφαία συναισθηματική στιγμή της βραδιάς. Τραγούδησε ακόμη τον εμβληματικό Ερωτόκριτο συνοδευόμενος από τις δύο ερμηνεύτριες και αφήγηση από τη βαθειά, υποβλητική φωνή ενός μουσικού. Ακούσματα πολλά, που διαδέχονταν το ένα το άλλο με  ενδιάμεσες ποιητικές ή χιουμοριστικές «στάσεις»- καθώς του άρεσε να πειράζει τον λυράρη- χαρακτηρισμένα όλα από κοινή μελωδική γραμμή, απέριττη ενορχήστρωση και υπέροχους, λυρικούς στίχους.
 
       Δίπλα του δύο εξαιρετικές γυναικείες φωνές από την Αλίκη Ζωγράφου και την Ναταλία Κοτσάνι (των «ΕΝ ΚΑΡΔΙΑ») με σπουδαίες φωνητικές δυνατότητες, άψογη εκτέλεση σε κομμάτια απαιτήσεων,  ερμηνείες γεμάτες συναίσθημα στο πνεύμα της ατμόσφαιρας και του δημιουργού. Δύο παρουσίες σεμνές, με περίσσιο ταλέντο και σκηνικό ήθος που πέραν της καλοδουλεμένης, ακριβέστατης φωνής, τραγούδησαν κυρίως «με ψυχή». Όσο για τους μουσικούς, (Αντώνης Μυτακίδης- κιθάρα, Μανώλης Μπαρδάνης- φυσαρμόνικα και αφήγηση, Γιώργος Κοντογιάννης- λύρα και κρουστά) το απόλυτο δέσιμό τους ως σύνολο φάνηκε στο άρτιο ακουστικά αποτέλεσμα με τη συμβολή βεβαίως του μαντολίνου από τον Λουδοβίκο. Ένα γλυκύτατο μελωδικό ηχόχρωμα, ιδανικό στην απλότητά του και χαρακτηριστικό του συνθέτη. Ο οποίος δεν παρέλειψε να μας παρουσιάσει τους συνεργάτες του με τρόπο ευφάνταστο, αφιερώνοντας στον καθένα μια ξεχωριστή μαντινάδα!
 
       Όλα δε τούτα… πιο χορταστικά δεν γινόταν, καθώς η συναυλία διήρκησε κοντά στις 3 ώρες με το 15λεπτο διάλειμμα, σε μια αδιάλλειπτη ροή με συνεχείς εναλλαγές μουσικής και λόγου και με ένα κοινό «πιστών» εντυπωσιακά προσηλωμένο που αφουγκραζόταν κάθε λέξη, χειροκροτούσε θερμά, σιγομουρμούριζε  τραγούδια… Και μιλάμε για απλούς, καθημερινούς «πιστούς» που ουδεμία σχέση είχαν με τις τόσο λανθασμένες εντυπώσεις μου περί «λίγων και εκλεκτών» με την ελιτίστικη έννοια του όρου. Αν και μεταξύ μας… μπορεί να ήταν πολλοί, αλλά σίγουρα εκλεκτοί με την αυθεντική όμως έννοια, καθώς μπορούν να εκτιμήσουν την αλήθεια, την ποιότητα, το ήθος. Όλα αυτά που αποπνέει ένας  Καλλιτέχνης με Κ κεφαλαίο, με σπάνιες ευαισθησίες, με αφοπλιστική σεμνότητα, που έχει επιλέξει εδώ και χρόνια έναν μοναχικό δρόμο μακριά από «οχλαγωγίες», γιατί προτιμά να «ψιθυρίζει τις αλήθειες του δίπλα στο αυτί»… Ευχαριστούμε Λουδοβίκε για τις σπουδαίες αλήθειες σου και όπως δείχνει η πορεία, στο δρόμο που διάλεξες, δεν πρέπει  να νιώθεις καμιά… μοναξιά! Μάλλον «συνωστισμό πιστών»…

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Πίτσα Στασινοπούλου
Πίτσα Στασινοπούλου
Οι θεωρητικές σπουδές στη μουσική και την κλασική κιθάρα ή το ασκημένο αυτί λόγω ενασχόλησης, είναι πολύ μικρά εφόδια σε σχέση με την αγάπη για τη Μουσική με Μ κεφαλαίο. Ίσως ο πιο ασφαλής «οδηγός» για έκφραση γνώμης ενός εκπαιδευμένου ακροατή.Που θα χαιρόταν να τη συζητήσει και στο… kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή