Συνάντηση μουσικής Κορυφής στο Μέγαρο με Α. Κανελλίδου και Γ. Σπανό. Είδαμε, ακούσαμε, σχολιάζουμε.

228 Views
Συνάντηση μουσικής Κορυφής στο Μέγαρο με Α. Κανελλίδου και Γ. Σπανό. Είδαμε, ακούσαμε, σχολιάζουμε. Συνάντηση μουσικής Κορυφής στο Μέγαρο με Α. Κανελλίδου και Γ. Σπανό. Είδαμε, ακούσαμε, σχολιάζουμε.

Συνάντηση μουσικής Κορυφής στο Μέγαρο με Α. Κανελλίδου και Γ. Σπανό… Είδαμε, ακούσαμε, σχολιάζουμε.

       Σάββατο κι απόβραδο στη μουσκεμένη Σαλονίκη… Το οικείο, υγρό, φυσικό της τοπίο στην εκπνοή του Μάη… Το ατμοσφαιρικό εκείνο σκηνικό που «Έξω βρέχει» και μέσα σου σταλάζουν οι νότες τρυφεράδα και νοσταλγία για αλλοτινούς έρωτες και δίδυμα φεγγάρια, φυλαγμένα προσεκτικά σε φωτεινή γωνιά εντός… Δίπλα σε όλες τις πολύτιμες, ακριβές παρακαταθήκες από μια γενιά Καλλιτεχνών που σφράγισε εποχές και μνήμες αφήνοντας δυνατά χνάρια ανεξίτηλα στα χρόνια. Καλλιτέχνες σαν την σπουδαία ερμηνεύτρια Αλέκα Κανελλίδου και τον μέγιστο συνθέτη Γιάννη Σπανό, που μια ευτυχής συγκυρία έφερε το αντάμωμά τους πάνω στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής. Για να μας θυμίσουν μέσα από αξεπέραστες αισθαντικές μελωδίες, τί σημαίνει αυθεντικό καλλιτεχνικό «μέγεθος», σε μια εποχή ισοπέδωσης με χαμένα μέτρα και σταθμά…
 
       «Καλησπέρα στη Θεσσαλονίκη… στη μισή Θεσσαλονίκη» ήταν το καλωσόρισμα της Α. Κανελλίδου, αντικρίζοντας αρκετά (όχι πολλά όμως) άδεια καθίσματα το βροχερό Σαββατόβραδο και συνεχίζοντας χιουμοριστικά με αφορμή τη γνωστή διαφήμιση «Αδικαιολόγητοι, συμφωνείτε;» Ωστόσο το θερμό χειροκρότημα των παρόντων… δικαιολόγησε πλήρως την παρουσία και επιλογή τους, ενώ οι «αδικαιολόγητα» απόντες, απλά έχασαν μια από τις πιο μελωδικές βραδιές με τη σφραγίδα μιας ερμηνείας μοναδικής! Από φωνή που δεν γίνεται να μην σε αγγίξει με το ιδιαίτερο ηχόχρωμα, τον όγκο και το βάθος της, την αισθαντικότητα, την τεχνική αρτιότητα, τα γοητευτικά μπάσα της, ίσως τα ωραιότερα του ελληνικού πενταγράμμου! Προσωπικά δεν έχω απολαύσει πιο σαγηνευτικές χαμηλές νότες από γυναίκα ερμηνεύτρια, πέραν της Α. Κανελλίδου και της Β. Μοσχολιού…. Και δεν ήταν τυχαίο ότι τραγούδησε αρκετά κομμάτια της δεύτερης, σαν να γράφηκαν για τη δική της φωνή.
 
       Πρώτο μέρος και η Αλέκα με πέντε μουσικούς επί σκηνής, εστιάζει κυρίως στο προσωπικό της ρεπερτόριο με τραγούδια καταξιωμένα που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα και αφορούν κατά βάση τη συνεργασία της με τη Νινή Ζαχά, αλλά και τον Γ. Χατζηνάσιο, τον Α. Παπαδημητρίου κ.α. περιλαμβάνοντας ποικίλες επιλογές με κοινό παρονομαστή το στοιχείο της μελωδικής, τρυφερής μπαλάντας, όπως τόσο μοναδικά μπορεί να αποδώσει με το εργαλείο της ξεχωριστής φωνής της. Η οποία – όπως διαπιστώσαμε και 1-2 χρόνια πριν σε συναυλία της- είναι αξιοθαύμαστο το πόσο αναλλοίωτη παραμένει και θα πρέπει η ίδια να νιώθει ευλογημένη γι αυτό! Είναι σπάνιο μετά τόσα χρόνια να τραγουδάς στην ίδια τονικότητα και να διατηρείς την ίδια έκταση, πέρα από τη ζεστασιά μιας χροιάς που με την πρώτη νότα σηματοδοτεί ολοκάθαρα «Αλέκα Κανελλίδου» και παρόμοιο στίγμα τόσο δυνατό και διακριτό, ελάχιστοι αξιώνονται. Ικανό να σε ταξιδεύει ερήμην σου σε ονειρικούς μουσικούς δρόμους γεμάτους συναίσθημα και να στοχεύει κέντρο στην καρδιά, ξυπνώντας αποκοιμισμένες μνήμες… Ταυτόχρονα μια κομψή, γοητευτική, διακριτική παρουσία επί σκηνής, με το ήθος των αυθεντικών καλλιτεχνών, πάντα αεράτη, άνετη, λιτή και με χιούμορ, δεν παρέλειπε να αναφέρει συντελεστές των τραγουδιών ή να «παραμερίζει» προβάλλοντας τους μουσικούς.
 
       Το δεύτερο μέρος ξεκίνησε με ένα ορχηστρικό αφιέρωμα σε τραγούδια του Γ. Σπανού ως προπομπός για την είσοδο του συνθέτη. Τον οποίο οδήγησε στο πιάνο κρατώντας τον από το χέρι η Αλέκα και αφού κάθισε χαιρέτησε ζεστά το κοινό, εκθειάζοντας ταυτόχρονα την ερμηνεύτρια και τη φωνή της. Την οποία θα χαρακτηρίζαμε εν προκειμένω ιδανική ερμηνεύτρια των τραγουδιών του, καθώς έχεις την αίσθηση ότι κάποια κορυφαία από αυτά, ΔΕΝ μπορούν να αποδοθούν ωραιότερα, τόσο απλά…Ή ότι γράφηκαν με προορισμό ΜΟΝΟ τέτοιες βαθιές, μεστές φωνές με ξέχειλο συναίσθημα… Γιατί δεν μπορείς να φανταστείς άλλη ερμηνεία για κομμάτια σαν το «Σάββατο κι απόβραδο», το «Θα με θυμηθείς», τη «Μαρκίζα», το «Προσωπικά», το «Μια φορά μονάχα φτάνει»… ή τη συγκλονιστική της ερμηνεία στο «Άνθρωποι μονάχοι», χωρίς μικρόφωνο, με φυσική φωνή που προκάλεσε ανατριχίλα και θύελλα χειροκροτημάτων. Ακούσαμε πολλά λατρεμένα τραγούδια ενός συνθέτη που είναι αμφίβολο αν στον όγκο του συνθετικού του έργου υπάρχει έστω ένα… μη λατρεμένο! Και πώς αλλιώς, όταν οι μελωδίες ενός αυθεντικά εμπνευσμένου έχουν σημαδέψει την πορεία του ελληνικού τραγουδιού από τα χρόνια των μπουάτ- ως βασικός πυλώνας του «Νέου Κύματος» και για πολλές δεκαετίες μετά, καταθέτοντας διαχρονικά «διαμάντια» που θα αγγίζουν γενιές…
 
       Μετά την πρόσκαιρη αποχώρηση του Γ. Σπανού, το δεύτερο μέρος συνεχίστηκε με μια ακόμα δόση από Ν. Ζαχά με πιο αλέγκρο ρυθμό στα κομμάτια «Μονά- ζυγά» ή «Μια περιπέτεια», για να ακολουθήσουν εκτελέσεις από έργα άλλων συνθετών – σαν τον Λ. Μαχαιρίτσα και Λ. Παπαδόπουλο μέχρι Μ. Σογιούλ-  πάντα στο ίδιο μελωδικό πνεύμα της μπαλάντας, ενώ το κοινό ζητούσε επιτακτικά το εμβληματικό της Αλέκας «Άσε με να φύγω»… Κι ενώ εκείνη απάντησε με τη χαριτωμένη ατάκα «δεν πας πουθενά», φυσικά ικανοποίησε το αίτημα, εισπράττοντας ενθουσιώδεις επευφημίες! Το δε αγαπημένο «Τραγούδι της ερήμου» ερμηνευμένο συγκινητικά, προκάλεσε το σχόλιο του Γ. Σπανού όταν επανήλθε για το κλείσιμο «Το ζηλεύω αυτό το τραγούδι, μακάρι να το είχα γράψει εγώ, είναι πολύ ταλαντούχος ο Λάκης Παπαδόπουλος…» Το φινάλε με τον συνθέτη παρόντα στο πιάνο, περιλάμβανε μερικές επιπλέον από τις μεγάλες επιτυχίες του, κρατώντας ως ιδανικό επίλογο το αισιόδοξο «Άσπρα καράβια», ενώ η ώρα κόντευε 12 και κάποιοι εξ ημών, με βαριά καρδιά είναι αλήθεια, έπρεπε να αποχωρήσουμε, χάνοντας τον αποχαιρετισμό. Ωστόσο στη διάρκεια των δυόμιση ωρών είχαμε πολλές ευκαιρίες να επιβραβεύσουμε θερμά τη βραδιά με δυνατό χειροκρότημα.
 
       Για την οποία θα επισημαίναμε μόνο δυο - τρία σημεία για λόγους αντικειμενικότητας, αφήνοντας εκτός την (για πολλοστή φορά) κακή ηχοληψία που αδικεί σταθερά τις συναυλίες σε σημείο τα λόγια να φτάνουν ακατάληπτα στα αυτιά μας, διότι είναι κουραστικό να το επαναλαμβάνουμε. Επιπλέον όμως εδώ υπήρξε και κακή ρύθμιση του ήχου με μεγάλη ένταση στα όργανα που συχνά κάλυπταν τη φωνή, ενώ το κομμάτι των ενορχηστρώσεων δεν θα λέγαμε ότι μας ενθουσίασε, καθώς κάποιες είτε φορτώθηκαν πολύ, είτε αλλοίωσαν σε ένα βαθμό κομμάτια που έχουν αναδειχθεί χάρη στη λιτότητά τους και κάποια «γεμίσματα» ξένιζαν. Όπως μας ξένισε ελαφρώς και η σιωπηλή αποχώρηση του Γ. Σπανού και η απότομη μετάβαση από το άκρως συναισθηματικό/ ατμοσφαιρικό «Άνθρωποι μονάχοι» στο έντονα ρυθμικό- τύπου ρόκ «Μια περιπέτεια», ενώ θα περιμέναμε μια πιο ομαλή κλιμάκωση, όπως ακριβώς εξελίχθηκε στη συνέχεια μέχρι το κλείσιμο.
 
       Αυτό που απέμεινε ως επίγευση της βραδιάς είναι κατ’ αρχάς ένα πρόγραμμα φροντισμένο, χορταστικό, ποιοτικό, με καθαρή μελωδική ταυτότητα. Κατά δεύτερο και κυριότερο, μια ακουστική απόλαυση που γλύκανε τα καταπονημένα αυτιά και την κουρασμένη ψυχή μας, αγγίζοντας εκείνες τις ευαίσθητες χορδές που δεν θα πάψουν ποτέ να πάλλονται όταν τις κρούει η αυθεντικότητα! Εκφρασμένη από μια σπουδαία φωνή ταυτισμένη με το συναίσθημα και από μεγάλα τραγούδια- ορόσημα μιας γενιάς… Που συντρόφεψαν δυνατά τα όνειρα, τα ταξίδια, τους έρωτες, τους καημούς της… Και στο άκουσμά τους πάντα θα σκιρτά με εκείνο το γλυκό νοσταλγικό τσίμπημα στο μέρος της καρδιάς. Ευχαριστούμε Αλέκα Κανελλίδου και Γιάννη Σπανέ για τα ακριβά σας δώρα, που σε καιρούς ευτέλειας λάμπουν πιο δυνατά και φαντάζουν παρήγορη διέξοδος…
 
ΥΓ: Προς… παράφωνους ακροατές: Προφανώς οι ίδιοι δεν έχετε συναίσθηση της παραφωνίας σας, όμως κάποιος από τους οικείους σας που διαθέτει στοιχειώδες «αυτί», πρέπει πάραυτα να σας συμβουλεύσει να ΜΗΝ τραγουδάτε φωναχτά και δημοσίως, γιατί οι υπόλοιποι υποφέρουμε… παρακαλείσθε θερμά, ΜΟΝΟ από μέσα σας ή στο μπάνιο σας!
 
#Κουλτουρόσουπα  #kulturosupa  #Μουσικομανία  #ΑκούσαμεΚαιΣχολιάζουμε  #ΠίτσαΣτασινοπούλου  #ΜέγαροΜουσικήςΘεσσαλονίκης  #ΑλέκαΚανελλίδου  #ΓιάννηςΣπανός

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Πίτσα Στασινοπούλου
Πίτσα Στασινοπούλου
Οι θεωρητικές σπουδές στη μουσική και την κλασική κιθάρα ή το ασκημένο αυτί λόγω ενασχόλησης, είναι πολύ μικρά εφόδια σε σχέση με την αγάπη για τη Μουσική με Μ κεφαλαίο. Ίσως ο πιο ασφαλής «οδηγός» για έκφραση γνώμης ενός εκπαιδευμένου ακροατή.Που θα χαιρόταν να τη συζητήσει και στο… kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Οι εκλογές στον ελληνικό κινηματογράφο (Videos)
Οι εκλογές στον ελληνικό κινηματογράφο (Videos)
με 0 Σχόλια 548 Views

 O ελληνικός κινηματογράφος τίμησε το θέμα των εκλογών, με πολύ λίγες ταινίες, επιδεικνύοντας έναν φόβο για το θέμα αυτό, ίσως γιατί το παλιό ελληνικό σινεμά ήταν λαϊκό θέαμα και οι συνέπειες ενός λάθους χειρισμού να ήταν καταστροφικές. 

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή