In Tempo με τον χαρισματικό πιανίστα και συνθέτη Ορφέα Δέμη.

3652 Views
In Tempo με τον χαρισματικό πιανίστα και συνθέτη Ορφέα Δέμη. In Tempo με τον χαρισματικό πιανίστα και συνθέτη Ορφέα Δέμη.

Τον τελευταίο μήνα της άνοιξης στο In Tempo φιλοξενούμε έναν νέο χαρισματικό πιανίστα και συνθέτη. Ένα ανήσυχο πνεύμα με πάθος για τη μουσική που δεν κρύβεται! Το όνομα του είναι Ορφέας Δέμης και μας μιλάει απευθείας από Βιέννη, όπου διαμένει τον τελευταίο καιρό λόγω των μουσικών του σπουδών.
 
Πώς προέκυψε η ενασχόληση σου με τη μουσική;
 Ήμουν τυχερός, διότι από μικρός είχα ερεθίσματα από την οικογένειά μου. Ο παππούς μου ήταν πιανίστας σε ξενοδοχεία, οπότε απ' την αρχή υπήρχε το πιάνο στο σπίτι. Απ' τον παππού μου πήρα πολλά ακούσματα κλασικής μουσικής και ήταν αυτός ο οποίος αργότερα με έκανε να αγαπήσω τη τζαζ. Από την άλλη ο πατέρας μου, του οποίου το μεράκι είναι το τραγούδι, με μύησε στην ελληνική μουσική και τα υπέροχα είδη της, από τα δημοτικά και το ρεμπέτικο μέχρι το νέο κύμα. Οπότε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, άκουγα μουσική. Η επίσημη μου ενασχόληση άρχισε στα οκτώ, όπου ακούγοντας μια ηχογράφηση της ''Αλλα τούρκα'' του Μότσαρτ, είπα εντελώς αυθόρμητα ότι ήθελα να μάθω να παίζω αυτό το κομμάτι στο πιάνο, πήρα μάλιστα την παρτιτούρα που υπήρχε στο σπίτι και προσπάθησα να το βγάλω με ό,τι νότες ήξερα από το σχολείο. Η γιαγιά μου τότε με πήρε και με έγραψε στο Εθνικό Ωδείο, στο Περιστέρι που μέναμε, με την πρώτη μου δασκάλα, την Ρεγγίνα Μαυροπόδη.
 
Ποιοι καλλιτέχνες αποτελούν έμπνευση για εσένα;
 Από τους μεγάλους κλασικούς και τους μεγάλους τζαζίστες, μέχρι τους ρεμπέτες και τους λαϊκούς. Αναφέρω, ενδεικτικά μόνο, μερικά ονόματα: Μότσαρτ, Σοπέν, Ραχμάνινοφ, Σκαλκώτας, Χατζιδάκις, Τσιτσάνης, Dave Brubeck, Chick Corea και άλλοι πολλοί. Πιστεύω πως όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες έχουν ένα βασικό κοινό χαρακτηριστικό: την ενστικτώδη ανάγκη τους να εκφράσουν τον ψυχισμό τους στην τέχνη. Αυτό το πρωταρχικό κίνητρο, η ανάγκη, είναι, θεωρώ, το βασικό συστατικό κάθε μεγάλου έργου τέχνης, όχι μόνο στη μουσική. Όπως είπε και η αγαπημένη μου συγγραφέας,  Ζυράννα Ζατέλη: ''Το γράψιμο είναι ο μόνος τρόπος να είμαι εγώ, να υπάρξω''. Όσοι καλλιτέχνες, λοιπόν, παράγουν τέχνη από ψυχική ανάγκη, είναι για μένα τα μεγαλύτερα πρότυπα.
 
Σε ποια πνευματική κατάσταση εισέρχεσαι κάθε φορά που παίζεις πιάνο;
 Εξαρτάται από την περίπτωση. Όταν ερμηνεύω κλασσικούς συνθέτες, προσπαθώ να μπω στη θέση τους, να αντιληφθώ όσο μπορώ την ψυχή τους όταν έγραφαν το συγκεκριμένο έργο. Όταν αυτοσχεδιάζω, αφήνω την ψυχική μου διάθεση να διαμορφώσει τη μουσική, είναι μια υπέροχη κατάσταση, σχεδόν θεραπευτική. Από τις αγαπημένες μου όμως εκδηλώσεις, είναι όταν μαζευόμαστε παρέες, παίζω στο πιάνο και τραγουδάμε όλοι μαζί. Τότε, πραγματικά παρασύρομαι από μια απίστευτη ενέργεια και χαίρομαι πραγματικά όταν νιώθω τη μουσική να ενώνει τους ανθρώπους. Τότε, η καλύτερη περιγραφή για την κατάσταση είναι πραγματικά η λέξη ''διονυσιακή''.
 
Πιστεύεις ότι θα σε βοηθήσουν οι σπουδές σου στη Βιέννη να πραγματοποιήσεις το όνειρο σου να ασχοληθείς με τη διεύθυνση ορχήστρας και τη σύνθεση;
  Πηγαίνω στο κρατικό Πανεπιστήμιο Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών Βιέννης (mdw), που θεωρείται ένα από τα καλύτερα της Ευρώπης. Σίγουρα η εκπαίδευση εκεί, θα μου προσφέρει σημαντικά εφόδια και γνώσεις. Από 'κεί και πέρα, θεωρώ ότι το να ασχοληθεί κανείς με τη μουσική, είναι σαν να θέλει να γράψει ένα καλό βιβλίο. Το πανεπιστήμιο σου προσφέρει τον πλούτο του λεξιλογίου που μπορείς να χρησιμοποιήσεις. Το πως θα συνδυάσεις, όμως, τις λέξεις για να γράψεις κάτι καλό, είναι προσωπική υπόθεση. Οπότε, θεωρώ ότι οι σπουδές είναι αρκετά σημαντικές, η προσωπική τριβή με την τέχνη, όμως, ακόμη σημαντικότερη. Ο συνδυασμός των δύο είναι, νομίζω, το κλειδί.
 
Γνωρίζουμε ότι ήδη έχεις αρχίσει να συνθέτεις δικά σου κομμάτια. Θα ήθελες να μας μιλήσεις για αυτά;
 Η αρχή με τη σύνθεση έγινε το Σεπτέμβρη του 2014 (χρωστάω πολλά στον καθηγητή μου Παναγιώτη Μάρκο), όταν έγραψα το πρώτο μου κομμάτι για πιάνο με τίτλο ''Το βαλς της βροχής''. Μέχρι τότε, αυτοσχεδίαζα συχνά αλλά ποτέ δεν μπήκα στη διαδικασία να γράψω ένα κομμάτι. Μόλις έγινε η αρχή, κατάλαβα πως επρόκειτο για έναν τρόπο έκφρασης που με αντιπροσώπευε πλήρως και άρχισα να συνθέτω περισσότερο. Έμπνευση αντλώ από πολλά πράγματα, από μια μακρινή ανάμνηση μέχρι ένα περίεργο όνειρο που είδα τη νύχτα. Έχω γραψει αρκετά έργα για σόλο πιάνο, αλλά και για μικρά σύνολα (τα αγαπημένα μου όργανα, πέραν του πιάνου, είναι το κοντραμπάσσο και το βιολοντσέλο). Μια διαδικασία που απολαμβάνω ιδιαίτερα, είναι να μελοποιώ ποιήματα, όπως για παράδειγμα την ''Άλλη Ιθάκη'', υπέροχο ποιήμα ενός οικογενειακού φίλου, του Γιώργου Τσακίρη.
 
Πώς αισθάνεσαι κάθε φορά που ανεβαίνεις στη σκηνή;
 Είναι μια διαδικασία που απολαμβάνω. Πάντα υπάρχει άγχος, αλλά μόλις κάτσεις και παίξεις τις πρώτες νότες, νομίζω υποχωρεί. Τότε επικεντρώνομαι στο να μοιραστώ τη μουσική με το κοινό. Όταν έρχεται το χειροκρότημα, πραγματικά νιώθεις ότι αυτή και μόνο η στιγμή αρκεί, ο κόπος σου ανταμείβεται, είναι συγκλονιστικό.
 
Περίμενες να αναγνωριστεί τόσο γρήγορα το ταλέντο σου;
 Κάτι που χρωστάω και στην οικογένειά μου, αλλά και στους δασκάλους μου, είναι ότι ποτέ δεν επέτρεψαν να πάρουν τα μυαλά μου αέρα, οπότε ποτέ δεν ένιωσα ότι έκανα κάτι ιδιαίτερο ή πολύ ξεχωριστό. Ήταν απλώς κάτι με το οποίο πέρναγα καλά. Φυσικά, χαίρομαι απίστευτα όταν οι άνθρωποι σε συναυλίες, με συγχαίρουν για το παίξιμό μου. Αλλά, όταν έπαιξα στο Stockton University, στο New Jersey, αυτό που μου έμεινε ήταν η φράση στο ευχαριστήριο γράμμα της ελληνικής κοινότητας: ''Σε ευχαριστούμε για την υπέροχη ερμηνεία με τόση ταπεινότητα'' και αυτό για μένα είναι πάνω απ' όλα.
 
Όταν δεν γράφεις ή δεν παίζεις μουσική, τι μουσική ακούς στο σπίτι;
 Ακούω σχεδόν τα πάντα. Για να ηρεμήσω ακούω συχνά τζαζ και Σταύρο Λάντσια (που, παρεπιπτόντως, θεωρώ υπέροχο καλλιτέχνη). Πολύ συχνά, όμως, έχει τύχει να ακούω και να τραγουδάω δυνατά μόνος μου και με φίλους, τραγούδια ελληνικά και ξένα κάθε λογής, διαταράσσοντας τους συγκατοίκους της φοιτητικής εστίας. Πιστεύω πως τα πάντα χρειάζονται (ακόμη και η διατάραξη των Βιεννέζων, πού και πού!).
 
Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια;
 Να μοιράζομαι την μουσική των συνθετών και τη δικιά μου με όλο τον κόσμο και να αποδεικνύω στις συναυλίες μου ότι η μουσική είναι μία.
 
Ποιο θα ήταν το μήνυμα σου προς τους αναγνώστες μας;
 Κάτι που δεν είμαι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που το λέει, παρ' όλα αυτά βρίσκω πολύ ουσιαστικό: να κάνει ο καθένας αυτό που πραγματικά θέλει και τον γεμίζει, να ακολουθεί τον δρόμο που επέλεξε από μόνος του, έστω και με εμπόδια. Όπως έγραψε κι ο Milorad Pavic: ''Βρίσκεσαι στο σωστό δρόμο όταν, καθώς τον περπατάς, ο φόβος σου μεγαλώνει''.
/
 Ευχαριστούμε πολύ τον Ορφέα που μοιράστηκε τις σκέψεις του μαζί μας. Του ευχόμαστε να πραγματοποιηθούν όλα του τα όνειρα και να φτάσει ψηλά γιατί το αξίζει!
Φωτογραφίες; Νίκος Κουτσόπουλος
.
ΒΙΝΤΕΟ:
 
LINKS:


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Β. Αδαμάκου
Β. Αδαμάκου
Φιλόλογος που δεν καταλαβαίνει όσους αδυνατούν να διαβάσουν με συνοδεία μουσικής! Μαζί στην κατηγορία «Μουσικομανία» θα ανακαλύπτουμε τις καλύτερες μουσικές εκδηλώσεις και θα γνωρίζουμε νέους καλλιτέχνες της πόλης.Θα με βρίσκεις κάθε Δευτέρα στη στήλη «Εκεί που τρέχουν οι Θεσσαλονικείς – Μουσικές προτάσεις εξόδου»και κάθε 20 του μήνα στη συνεντευξιακή στήλη «In Tempo».Θα χαρώ να επικοινωνήσω μαζί σου στο μέιλ veniaadamakou@outlook.com.

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή