Σιγά μη γράψω... Σιγά μην εκτεθώ… Γράφει ο Γιάννης Φασούλας.

3835 Views
Σιγά μη γράψω... Σιγά μην εκτεθώ… Γράφει ο Γιάννης Φασούλας. Σιγά μη γράψω... Σιγά μην εκτεθώ… Γράφει ο Γιάννης Φασούλας.

 
Φοβάμαι τα “είδωλα” που δεν διαφέρουν σε τίποτα από εσάς κι εμένα. Όχι τα παιδιά των Fame Story, που έτσι κι αλλιώς πρέπει να καταναλώνονται αμέσως μετά το άνοιγμα. Αλλά τους επιτυχημένους που δεν έχουν φωνή Νταλάρα, ιστορία Μητροπάνου, κορμάρα Ρουβά, στυλάκι Σφακιανάκη, πτυχία Χατζηγιάννη, ή μπαμπά τον Αντώνη Βαρδή. Και δυσκολεύεσαι να εξηγήσεις το πώς βρίσκονται εκεί.
 
Το “είδωλο” δεν κάνει να είναι υπερβολικά άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Δεν κάνει να είναι υπερβολικά Γιάννης Αγγελάκας.

Άλλο να τον ακούς, κι άλλο να τον διαβάζεις. Τους στίχους του τους παραδέχεται ακόμα κι ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Αλλά στις συνεντεύξεις του νομίζεις ότι μιλάει ο κυρ Θανάσης, που έχει το περίπτερο με τις τσόντες απέναντι απ’ τον Μασούτη: Παρελθοντολόγος και γκρινιάρης σαν τους γέρους του μάπετ σόου, καταγγέλει “την ηλιθιότητα της τηλεόρασης, τα χαζά σήριαλ, τον φασισμό των media, τις κακόγουστες μοντέρνες πολυκατοικίες και την καλοπέραση της εποχής με αυτοκίνητα δανεικά από τράπεζες, σε αντίθεση με την αγνή λαϊκή Νεάπολη των 80ies”.
 
Είσαι ακόμα εδώ; Ωραία.
 
Ο Αγγελάκας ως στιχουργός όντως “το έχει”. Κάνει τα κορίτσια να ανεβαίνουν στους ώμους των αγοριών και να φτάνουν σε κλιμάκωση, όταν λέει πως “ο χαμένος τα παίρνει όλα”. Άλλο που αν την ίδια ατάκα την ποστάραμε εγώ κι εσείς, θα μας έπαιρναν με τα λεμόνια. Άλλο που η δήλωση υπέρ Μποφίλιου για τις “γλοιώδεις αλεπούδες του νεοφιλελευθερισμού” περισσότερο σε Ζουράρι φέρνει παρά σε ροκ ίνδαλμα. Σύμφωνοι, το κέρδισε. Όπως όταν βάζεις ένα ληγμένο συσκευασμένο τσουρέκι των αδερφών Στεργίου μέσα σε σακούλα Τερκενλή, και ξαφνικά όποιος το τρώει ενθουσιάζεται. Άλλα όταν τον ακούς off stage να εκφράζεται σαν τον μπάρμπα σου τον συνταξιούχο υπάλληλο εφορίας, δυο πολύ επικίνδυνα πράγματα σκέφτεσαι:
 
Το πρώτο είναι: “Αφού αυτός έκανε καλλιτεχνική καριέρα, μπορώ κι εγώ”. Ναι, έκανε, αλλά όσο οι Τρύπες ήταν στην ανάπτυξη, ο Γιάννης “πέρασε τη δεκαετία της πείνας και της πίστης” (sic, 2007 στους “Schooligans”). Τώρα, μάλιστα. Τράβα να πεις στη γενιά του TL;DR με το ανύπαρκτο attention span, που δεν έχει υπομονή ούτε για να σταθεί στην ουρά της λέσχης για μπάμιες, να περάσει τη ζωή της ως το 2028 “πατώντας σταφύλια και φτιάχνοντας στρώματα από κουρέλια στα σκουπίδια”.
 
Κι αυτό μας οδηγεί στη δεύτερη νάρκη: “Πρέπει να ξεκινήσω αλκοόλ και ναρκωτικά για να ανοίξει η βρύση της έμπνευσης. Αν δεν ντοπαριστείς δεν έχει επιδόσεις. Οι πρωταθλητές δηλαδή γιατί το κάνουν;”. Ή ακόμα “Θα κλέψω κείμενα. Παρθενογένεση εξάλλου δεν υπάρχει στην τέχνη, κι αυτός από κάπου το έκλεψε”. Και δυστυχώς από την ιατρική ως τον αθλητισμό οι εύκολες λύσεις έχουν κερδίσει τη μάχη των εντυπώσεων. Τις κράζουμε για ιδεολογικούς λόγους, αλλά αντικειμενικά, έχεις λόγο να πιστεύεις ότι κλέβοντας και σνιφάροντας μπορείς να ανεβάσεις κορίτσια σε ώμους αγοριών. Και η γενιά της μηδέν υπομονής δύσκολα θα ποντάρει στη μακροπρόθεσμη εναλλακτική. Να προσπαθήσει να γυμνάσει το ενστικτό της, όπως λέει και ο Αγγελάκας.
 
“Μηδέν υπομονή”. Αλήθεια, γιατί διαλύθηκαν οι Τρύπες;
,
“Δεν υπήρχε χρόνος και διάθεση να ψάξουμε για καινούρια ακούσματα. Στις πρόβες κάποιοι κοιτούσαν το ρολόι. Ο έρωτας κάποτε τέλειωσε”. Μπράβο, σκέφτεσαι. Είχες την ωριμότητα να αφήσεις την κότα με τα χρυσά αυγά να πετάξει μακριά. Ναι, αλλά πού είναι η θέληση να σώσεις το οικοδόμημα για το οποίο έφαγες τα νιάτα σου να μαζεύεις σταφύλια; Δεν υπήρχε, ή δεν μιλάς γι΄αυτή; Ενισχύεις την κοσμοθεωρία της μηδενικής υπομονής. Ακούγεσαι σαν να συμβουλεύεις “στον πρώτο καυγά με τον άντρα σου, χώρισέ τον”.
 
Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή τη συναυλία του Γιάννη Αγγελάκα με τον Νίκο Βελιώτη στο Βασιλικό Θέατρο, που έδειξε αυτό που ήδη ξέραμε: Μηδέν οργανοπαιξία, αραιή σύνθεση, ιδιαίτερη φωνή (αλλά “ιδιαίτερη” είναι κι η γοητεία του Αλέξανδρου Πετρίδη), το μόνο αδιαμφισβήτητο skill του Αγγελάκα είναι ο ελληνικός λόγος. Μαργαριτάρια, υφολογικές ασυνέπειες και κατώτερες των περιστάσεων συνεντεύξεις δεν συγχωρούνται. Κάτι ξέρουν οι μεγαλογιατροί, οι οποίοι δεν αναλαμβάνουν επεμβάσεις που μπορούν να ρίξουν τα στατιστικά τους.
 
Πρόσεχε τι γράφεις, πρόσεχε τι λες. Πρόσεχε τη δεύτερη απ’ τις δέκα εντολές….

.


Φωτογραφικό υλικό





Αρθρογραφος

Γιάννης Φασούλας
Γιάννης Φασούλας
Εντεχνόπληκτος εκπαιδευτικός ετών 32. Ανθρωπος του λόγου και του δεξιού εγκεφαλικού ημισφαιρίου, προσφάτως επαναπατρισθείς από τον ανεπτυγμένο κόσμο, που αποδείχθηκε άνθρακας. Από πιτσιρίκος μπαινοβγαίνει σε συναυλίες και σχηματίζει "άποψη". Μια φορά την εβδομάδα καλύπτει την εντεχνοεπικαιρότητα της πόλης υπό μορφή ιστοριών νυχτερινής μουσικής "περιπέτειας".

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Σχέσεις Πόθου – Πάθους - Πόνου»… Γιατί σπουδαίε κ, Χρυσικάκο; Είδαμε και Σχολιάζουμε.
«Σχέσεις Πόθου – Πάθους - Πόνου»… Γιατί σπουδαίε κ, Χρυσικάκο; Είδαμε και Σχολιάζουμε.
με 0 Σχόλια 2481 Views

Μια πρόχειρη ανουσιότητα που δεν είχε κανένα λόγο θεατρικής ύπαρξης και στην οποία αναλώθηκε άδοξα ένα λαμπερό υποκριτικό #ταλέντο… Είδε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή