Μητσιάς - Καραμπέτη. Σ’ άρεσε, μωρό μου…; Γράφει ο Γιάννης Φασούλας.

5114 Views
Μητσιάς - Καραμπέτη. Σ’ άρεσε, μωρό μου…; Γράφει ο Γιάννης Φασούλας. Μητσιάς - Καραμπέτη. Σ’ άρεσε, μωρό μου…; Γράφει ο Γιάννης Φασούλας.

.

Μπήκα μετά τη συναυλία στο backstage και ρώτησα την Καρυοφυλλιά, γιατί πιστεύει ότι το κοινό του Γκάτσου είχε μέσο όρο ηλικίας τα μνημόσυνα. Δεν πήρα ικανοποιητική απάντηση. Όχι μόνο επειδή η γυναίκα είχε μπουχτίσει με τις άφτερ τυπικότητες και βιαζόταν να πάει για βραδινή μπουγάτσα. Αλλά επειδή η ικανοποιητική απάντηση δε λέγεται εύκολα.

 
Πάμε ανάγνωση. Θα σ’ αρέσει.

 
Σκύλες της λύσσας
Αυτοί που προχτές δήλωναν “εκστασιασμένοι” από την ερμηνεία της “κορυφαίας Ελληνίδας ηθοποιού” σε στίχους Γκάτσου είναι οι ίδιοι που χαζογελάνε με το μόττο της Πέγκυς Καρρά. Εν τω μεταξύ και οι δύο καταστάσεις τούς φαίνονται ίδιες. Άρθρωση, αναπνοές και παύσεις που δεν ακούς στον πραγματικό κόσμο. Λόγια που δεν λέγονται στον πραγματικό κόσμο, εκεί Γκάτσος, εκεί Ευριπίδης. Σωματική ένταση που συναντάς μόνο σε hardcore γυμναστήρια με καραφλούς τούμπανους πενηντάρηδες με δερμάτινα γάντια. Μα έτσι είναι η υποκριτική απ’ τον καιρό του Θέσπιδος, τι να κάνουμε; Αφού πρέπει να σε ακούσουν δέκα χιλιάδες άτομα. Ας ελπίσουμε ότι κάποτε θα ανακαλυφθεί το μικρόφωνο.
 
Ομοίως και με τον στίχο. Αυτοί που θα σου πουν ότι αναγνωρίζουν ως αθάνατη ποίηση τα λόγια του Γκάτσου είναι οι ίδιοι που θα σε ρωτήσουν τι πίνεις και δεν μας δίνεις, αν ποστάρεις ατάκα τύπου “είσαι ένα περιστέρι που πετά στον ουρανό”. Αλλά το έχουμε ξαναπεί. Το ίδιο ακριβώς τσουρέκι έχει άλλη γεύση αν το βγάλεις από σακούλα Τερκενλή και άλλη αν το βγάλεις από σακούλα των αδερφών Στεργίου.
 
Τι να πει κι η Καρυοφυλλιά;
Ότι το κλάσικ θέατρο και η κλάσικ ποίηση πάνε σιγά-σιγά για σύνταξη; Ότι τα παιδιά των τάμπλετ έχουν δει εκατομμύρια βιντεάκια από τη μήτρα της μάνας τους μέχρι σήμερα, δεν γνώρισαν ποτέ την πρακτική ανάγκη για δυνατή φωνή και έντονη κινητικότητα στην ηθοποιία, και οι θεατρικές ερμηνείες τούς φαίνονται αφύσικες; Ότι με τον ιντερνετικό βομβαρδισμό ατάκας τα παιδιά έχουν αφήσει στίχους όπως χάρτινο το φεγγαράκι στα ανθολόγια του δημοτικού και τους θεωρούν πασέ έβερ άφτερ; Τι απάντηση θα περίμενες να πάρεις από τη συντεχνία των κατασκευαστών τόξων τη μέρα που ανακαλύφθηκε το μπαρούτι;
 
“Ναι, αλλά τα ποιήματα του Γκάτσου γράφτηκαν πριν από πενήντα κι εξήντα χρόνια, για την εποχή τους ήταν πολύ μπροστά”. Ναι, σύμφωνοι. Και στην εποχή των πιθήκων γράφονταν Best Seller, αλλά σήμερα δε βλέπω ουρές στον Ιανό για να αγοράσουν το Έπος του Γκιλγκαμές.
 
Ναι, αλλά είναι μια συναυλία προς τιμήν ενός μεγάλου ποιητή (a.k.a. τσουρέκι Τερκενλή). Ακόμη και αν δεν μας πολυαρέσει, επιδεικνύουμε τον δέοντα σεβασμό.
 
Τώρα, μάλιστα.
 
 
Respect
Ναι, αλλά εγώ τον φοβάμαι τον σεβασμό. Γιατί αυτό που σεβόμαστε, συνήθως δεν μας πολυαρέσει. Σηκωνόμαστε για να κάτσει μια γιαγιά, αλλά δεν θα μιλούσαμε ποτέ στον πληθυντικό στην αγαπημένη μας πορνοστάρ, ούτε θα αποκαλούσαμε ποτέ τον Κριστιάνο Ρονάλντο “ερίδματε κύριε Ντος Σάντος Αβέιρο”. Σωπαίνουμε στον καθηγητή χούφταλο, αλλά τα πίνουμε παρέα στην εφταήμερη με τον κουλ καθηγητή που μας εμπνέει. Ψιθυρίζουμε σε ένα μουσείο, αλλά ξεφωνίζουμε στην αγαπημένη μας συναυλία. Ευγένεια και αυτοσυγκράτηση χαρακτηρίζουν το σεξ όταν είμαστε ξενέρωτοι και ψόφιοι, σφαλιάρες, ξύλο και τσιρίδες όταν το απολαμβάνουμε.
 
Σεβόμαστε στην ουρά της λέσχης, που το φαΐ φτάνει για όλους. Όχι στο γήπεδο, που ένας από τους δύο πρέπει να φύγει ταπεινωμένος.
 
 
Ταπείνωση
Ξέρεις γιατί χαίρεσαι όταν πας γήπεδο; Όταν βλέπεις μια καυτή εξέδρα, μια παθιασμένη ατμόσφαιρα; Είναι αυτό που λείπει στην εποχή του Yolo, γνωστού και ως “σουλτάνα όλα”. Κάτι που επιτέλους μας καίει, αν κερδηθεί, ή αν χαθεί.
 
Διακύβευμα.
 
Λείπει. Γι’ αυτό και πουλάει. Είναι το κύριο εμπορεύσιμο προϊόν του Survivor και κάτι τηλεπαιχνιδιών του MTV σαν το Parental Control, που ένας άπλας πατέρας βάζει την κόρη του έπαθλο σε δύο τσογλαναραίους (κάτι σαν τον Νίνο στο βίντεο κλιπ του “Κακό Παιδί”). Ένας νικητής, κι όλοι οι άλλοι που έφτυσαν αίμα, αλλά έφυγαν ταπεινωμένοι. Συνθήκη προς εξαφάνιση στην εποχή του “σιγά μην κάτσω ν’ ασχοληθώ”. Σιγά μην ασχοληθώ με τη μπάλα. Σιγά μην ασχοληθώ με την πολιτική. Σιγά μην παίξω ξύλο για τα πενήντα ευρώ που είχα στο πορτοφόλι. Σιγά μην τρέξω πίσω από τη γκόμενα, όλες σουλτάνες είναι. Ο μον ντιέ. Έλεος πια, με τα ευτελή και τα μηδαμινά. Πάω ν’ ακούσω Γκάτσο.
 
Στο διά ταύτα
Ένα: Θεωρείται αυτομάτως ανώτερο ποιοτικά ό,τι αφήνει αδιάφορο τον πρωτόγονο εγκέφαλό μας. Δύο: Σεβόμαστε, όταν δεν υπάρχει διακύβευμα.
 .
Κι η συναυλία του Μητσιά με την Black Betty ήταν πράγματι τρομερά ποιοτική και φουλ στον σεβασμό.
/

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Γιάννης Φασούλας
Γιάννης Φασούλας
Εντεχνόπληκτος εκπαιδευτικός ετών 32. Ανθρωπος του λόγου και του δεξιού εγκεφαλικού ημισφαιρίου, προσφάτως επαναπατρισθείς από τον ανεπτυγμένο κόσμο, που αποδείχθηκε άνθρακας. Από πιτσιρίκος μπαινοβγαίνει σε συναυλίες και σχηματίζει "άποψη". Μια φορά την εβδομάδα καλύπτει την εντεχνοεπικαιρότητα της πόλης υπό μορφή ιστοριών νυχτερινής μουσικής "περιπέτειας".

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

τελευταιες αναρτησεις
Marianne & Leonard Λόγια Αγάπης, προσεχώς στους κινηματογράφους
Marianne & Leonard Λόγια Αγάπης, προσεχώς στους κινηματογράφους
με 0 Σχόλια 433 Views

 Μια όμορφη και τρυφερή ιστορία ενός εξαίσιου έρωτα, πέρα από σύνορα που υπερνικά ακόμα και τον θάνατο. Ενός έρωτα που στάθηκε μεγάλη έμπνευση για έναν σπουδαίο καλλιτέχνη και τραγουδοποιό που λάτρεψε την Ελλάδα

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή