Θάνος Μικρούτσικος – ΚΚΕ: 100 χρόνια Κέρβεροι της τέχνης. Γράφει ο Γιάννης Φασούλας

7942 Views
Θάνος Μικρούτσικος – ΚΚΕ: 100 χρόνια Κέρβεροι της τέχνης. Γράφει ο Γιάννης Φασούλας Θάνος Μικρούτσικος – ΚΚΕ: 100 χρόνια Κέρβεροι της τέχνης. Γράφει ο Γιάννης Φασούλας

                                                   
„Απομείναμε εραστές της κοινωνίας της Ουτοπίας, στην οποία ο ποιητής θα ψαρεύει και ο ψαράς θα γράφει ποιήματα (Καρλ Μαρξ, 1867 – Θάνος Μικρούτσικος, 2018)“.
 
Ποια Ουτοπία; Εκεί δεν είμαστε ήδη; Ο φιλόλογος δουλεύει ντιλιβεράς, και ο κάθε ντιλιβεράς είναι εγγράμματος, με προφίσενσι και απολυτήριο λυκείου με βαθμό άνω του 15, για να χαρεί κι η μαμά. Ούτε αναλφάβητοι, ούτε εκλογές με άσπρα και μαύρα βότσαλα αντί για ψηφοδέλτια, όπως στην εποχή του Τρικούπη.
 
Ζούμε το κομμουνιστικό όνειρο.
 

Φλας μπακ, 2005. Φοιτητικές εκλογές

Αφίσες κολλημένες μέχρι και στο καζανάκι. Πίτσες, μπύρες, κι άλλες πίτσες. Οι παρατάξεις αναλαμβάνουν τη μουσική κάλυψη εναλλασσόμενες ανά μισάωρο. Πρώτη η ΔΑΠ, με επαγγελματία DJ σε πολυκάναλη κονσόλα. Ακούς Chris Brown, 50 Cent, σουξέ όπως το In da club, το Sexyback και στα μεγάλα κέφια το Hips don’t lie. Στο μισάωρο αναλαμβάνουν οι συνάδελφοι της παρακμάζουσας πασοκικής ΠΑΣΠ, η οποίοι ως ταπεινά χαμέμηλα βάζουν Duffy και Kelly Clarkson, ίσως κάπου σε περιμένει και η Αβρίλ Λαβίν. Και φτάνουμε στο μισάωρο της Πανσπουδαστικής Κ.Σ., όπου ένα κασετόφωνο-αντίκα τριγυρνάει χέρι με χέρι από όροφο σε όροφο και από σχολή σε σχολή, και ακούς Μίλτο Πασχαλίδη και Μαρία Δημητριάδη, “έτσι κι αλλιώς η Γη θα γίνει κόκκινη”. Και οι δαπίτες σπάνε πλάκα: “Γιατιιιιί, θα πάθουν όλες περίοδο ταυτόχροναααα;”.
 
Η ανθρώπινη ψυχή είναι ένα τσουβάλι γεμάτο ηλίθιους, ανέφικτους στόχους. Άλλος θέλει ό,τι ακουμπάει να γίνεται χρυσάφι. Άλλος θέλει να ρίχνει γυναίκες στο κρεβάτι μέχρι να κουφαθεί από τα βιάγκρα σαν τον μακαρίτη Χιου Χέφνερ. Άλλος νομίζει ότι με κρόσφιτ και με ιπποφαές θα φρενάρει το ποτάμι του χρόνου και θα αρχίσει να γερνάει ανάποδα σαν τον Μπέντζαμιν Μπάτον. Κι άλλος θέλει να μαζέψει στο κεφάλι του όλες τις γνώσεις του κόσμου, σαν το Science Boy, τον υπερήρωα κόμιξ του Ρος Γκέλερ από τα Φιλαράκια.
.
Αν είσαι αυτός ο τελευταίος, κι αν κάθε φορά που πλουτίζεις κατά τι την ευρυμάθειά σου στην ιστορία, την πολιτική, ή τη φιλοσοφία, νιώθεις όπως ο Σκρουτζ Μακ Ντακ όταν βρίσκει μια δεκάρα στο πάρκο, το ΚΚΕ είναι αυτό που ψάχνεις.
 

Ξεφύγαμε. Πρωταπριλιά του 2018

Ώρα 7 το απόγευμα. Ο έγκριτος αρθρογράφος της Κουλτουρόσουπας χώνεται στη θύρα 7 του Παλαί ντε Σπορ υπό το βλέμμα Κνιτών, οι οποίοι προσπαθούν να καταλάβουν αν το σωμόν πουκάμισο και το λευκό μου κάπρι 3/4 είναι outfit αρμόζον σε κρυφοασφαλίτη. Το Νικ Γκάλις Χολ αναδίδει έντονο άρωμα 90ίλας. Με τις πλαστικές καρεκλίτσες, τη γνωστή πασέ μόδα της αριστεράς, τα πλακάτ και τη σκανδάλη που χτυπά, νομίζεις ότι από κάπου θα βγει κι ο Λευτέρης Σούμποτιτς με φανέλα Moda Bagno.
 
Η Θεανώ Καπέτη προλογίζει τον Θάνο: “Εξαίσιος, θαυμάσιος, εξαιρετικός”. Excellent, marvellous, fabulous, που έλεγε κι η Ματίνα. Ο Θάνος βγαίνει και φέρνει το χέρι στην καρδιά. Το πλήθος τον αποθεώνει, όπως αποθέωσε το Ντελε Άλπι χτες βράδυ τον CR7. Απροπό, μεγάλο ξεβράκωμα η Γιούβε.
 
Μόνη παραφωνία, τα πιτσιρίκια που τρέχουν πάνω-κάτω στην αρένα, αδυνατώντας να συμμεριστούν την ατμόσφαιρα. Ντροπή. Γι’ αυτό μια μητέρα στήνει την εφτάχρονη κόρη της για φωτογραφία με αριστερή γροθιά υψωμένη.
 
Στρατευμένη τέχνη.
 

Τι έχει το μενού;

Ντικ, Φεγγάρι, Tempo, Οι γερόντοι. Πολύς Ρίτσος. Ρίτσος και Μπρεχτ. Πολύς Μπρεχτ. Άννα μην κλαις, Η μπαλάντα του έμπορα, Ξέρει να σκέφτεται. Ο Μπρεχτ είχε γράψει μια ωραία ατάκα το 1926 στην Πτώση του εγωιστή Γιόχαν Φάτσερ: “Θες κι εσύ το μοσχαρίσιο κρέας, απλά δεν θες να βλέπεις τα αίματα”. Τι θα πει σε ποιον αναφερόταν; Πού να ξέρω εγώ; Κατεβάστε το από το Scribd και διαβάστε.
.
Όμορφη μουσική. Αισθητικά, όχι πολιτικά. Στίχοι που σε βάζουν να στιχουργήσεις κι εσύ. Δεν σου τα λένε όλα φάτσα φόρα, όπως το ξημερώματα, δίνεις δικαιώματα. Αφήνουν κενά, κι εσύ τα συμπληρώνεις. Διασκεδάζεις ενεργά. Συμμετέχεις ρε παιδί μου, πώς το λένε. Οι λέξεις σπάνε τα καθημερινά και φτάνουν στη μέγιστη δυναμική τους. Δεν άρχισα τα κουλτουριάρικα. Σιγά τα κουλτουριάρικα. Έκφραση Έκθεση λυκείου, Θεματικοί κύκλοι, σελίδα 13.
.
Ο Θάνος κρατσανίζει τη γνωστή καραμέλα βουτύρου: “Είναι αδικία το ότι 1000 άνθρωποι πάνω στη Γη έχουν όσα χρήματα έχουν 4 δισεκατομμύρια κόσμος”. Είναι αδικία για εκείνους, σκέφτομαι εγώ. Είναι αδικία για όσους έχουν γεμίσει την Εγνατία με κρουασάν μερέντα και ντόνατ σοκολάτα, για όσους μας έχουν κάνει να κινδυνεύουμε από την παχυσαρκία αντί για την ασιτία, για όσους πήραν ένα κομμάτι μέταλλο και το έκαναν Skype, για όσους μας προσφέρουν αιώνια θέρμανση, αιώνιο φως, αιώνιο νερό (κακό παράδειγμα, anyway), που πρέπει να μας ανέχονται στην ίδια Γη, αντί να μας βάλουν σε κάψουλα για καμιά υπεργαλαξιακή Μακρόνησο.
 
Αλήθεια, σκέφτομαι ότι αντί να γκρινιάζω, οφείλω να κάνω κάτι για να τους το ανταποδώσω.
.
 

Άφτερ

Περπατώντας ανάμεσα στις καντίνες, τα νηστίσιμα χοτ-ντογκ και τις νηστίσιμες παντσέτες που ο Καντακουζηνός θα βάφτιζε πατατόπιτες, τα γενέθλια του ΚΚΕ έχουν μόλις τελειώσει. Σύσσωμο το Παλαί ντε Σπορ ζήτησε “ψωμί και ρύζι” στο κέντρο μιας πόλης που μοιάζει με το σοκολατένιο σπίτι του Χάνσελ και της Γκρέτελ.
 
Δεν πίθηκα ούτε τώρα ότι αυτοί οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την εξουσία. 100 χρόνια αγώνες, σκληραγωγημένο γονίδιο της πολιτικής ζούγκλας, αν όντως το ήθελαν, θα είχαν βρει τρόπο. Έστω και για ένα σύντομο πέρασμα, σαν τα πρωταθλήματα της ΑΕΚ.
 
Άλλο θέλουν.
 
Είναι οι Κέρβεροι της τέχνης. Κρατούν τα κλειδιά της ποίησης, της μουσικής, της βιβλιοφαγίας, είναι η ντρημ τημ για όποιον θέλει να έχει μια υπόσταση λίγο πλατύτερη από τον τραπεζικό του λογαριασμό. Και αυτό το έχτισαν πάνω στο παράπονο, στην κάποτε καταπίεση, στην σήμερα παοκτσίδικη δευτεριά και καταϊδρωμενιά τους. Κι έτσι την αγάπησαν, κι έτσι έκαναν πολλούς από εμάς να την αγαπήσουμε και να την επιζητούμε. Μας αρέσει που “είμαστε φουκαράδες, κι έτσι κάνουμε το χατήρι όσων έχουν φράγκα”, που έλεγε κι ο Μαχαιρίτσας σε συνέντευξη το 2008.
 
Kι όπως έγραψε κι ο Όσκαρ Ουάιλντ: Βρες έκφραση για έναν πόνο, και θα σου είναι αγαπητός.
 
Καλό Πάσχα

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Γιάννης Φασούλας
Γιάννης Φασούλας
Εντεχνόπληκτος εκπαιδευτικός ετών 32. Ανθρωπος του λόγου και του δεξιού εγκεφαλικού ημισφαιρίου, προσφάτως επαναπατρισθείς από τον ανεπτυγμένο κόσμο, που αποδείχθηκε άνθρακας. Από πιτσιρίκος μπαινοβγαίνει σε συναυλίες και σχηματίζει "άποψη". Μια φορά την εβδομάδα καλύπτει την εντεχνοεπικαιρότητα της πόλης υπό μορφή ιστοριών νυχτερινής μουσικής "περιπέτειας".

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Σούπερ απολαυστικό «Το τρελό μικρό πράγμα που ονομάζεται Έρωτας»! Είδαμε και σχολιάζουμε.
Σούπερ απολαυστικό «Το τρελό μικρό πράγμα που ονομάζεται Έρωτας»! Είδαμε και σχολιάζουμε.
με 0 Σχόλια 721 Views

Ένα σταθερό μειδίαμα ευφορίας συνοδεύει καθ’ όλη τη διάρκεια μια καλοστημένη, έξυπνη, απολαυστική κωμωδία, από μια άξια ταλαντούχα ομάδα… Είδε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή