Αλκίνοος Ιωαννίδης: «Ξυρίσου και άσε ξανά μαλλί». Γράφει ο Γιάννης Φασούλας

3090 Views
Αλκίνοος Ιωαννίδης: «Ξυρίσου και άσε ξανά μαλλί». Γράφει ο Γιάννης Φασούλας Αλκίνοος Ιωαννίδης: «Ξυρίσου και άσε ξανά μαλλί». Γράφει ο Γιάννης Φασούλας

 
Ο Αλκίνοος και η Αγκιλέρα
Βράδυ Παρασκευής 11 Μαΐου. Στάση – Bus stop: Σφαγεία. Αποβιβάζονται 19 κοριτσίστικα κεφάλια κι εγώ. Oh, my. Τα καλά του Χατζηγιάννη αρχίσαμε; Είμαι ο μόνος ενήλικος άντρας που ακούει σήμερα Αλκίνοο; Φασούλα, αγόρι μου, ψυχραιμία. Ίσως είσαι ο μόνος ενήλικος άντρας χωρίς αυτοκίνητο που ακούει Αλκίνοο. Ναι, αυτό είναι. Καλύτερα έτσι. Πολύ καλύτερα.
 
Παραήταν εύκολη η είσοδος και η μετάβαση στο μπαρ. Από δω βλέπεις… όπως πάντα, τίποτε, εκτός από το κοντραμπάσο του Τσεκούρα. Κι η αρχισυνταξία θέλει φώτο της εκδήλωσης. Περίφημα. Πάλι θα κάνω τον καουμπόι με την κάμερα λίγο πριν το encore. Ως τότε, εδώ στο μπαρ, μαζί με την πλέμπα, τους τριτοθεσίτες, τους ουκ έχοντες και τους κάθε λογής τσίπηδες. Το έχουμε ξαναγράψει: Εκεί εδράζεται το φαν κλαμπ του καλλιτέχνου, εκεί καλύπτονται αρθρογραφικά οι εντεχνοσυναυλίες. Ποτέ από πρώτο τραπέζι πίστα.
 
Πίσω δεξιά μια εκθαμβωτική τριανταπενταροσαραντάρα, με ζωγραφισμένο το αριστερό μπράτσο, μαύρο εφαρμοστό φόρεμα από κείνα που φόραγε η Ματσούκα όταν τραγουδούσε καραόκε στον Θανάση Καλημέρη, μπούστο υποχρεωτικά, και ξανθιά χωρίστρα με αφέλειες, σαν εκείνη που είχε η Αγκιλέρα στα νιάτα της. Ανεμίζει τη βαρελίσια μπύρα της παραβιάζοντας τον εναέριο χώρο μου, και αναπτύσσει σε δυο κυρίους που τη συνοδεύουν τις πολιτικές της απόψεις (σοσιαλιστικές φυσικά), την αγάπη της για τη δημιουργική γραφή, την ανατολίτικη φιλοσοφία κλπ. Όλα αυτά μέχρι να την διακόψει αγενώς ο Αλκίνοος και η “Παράκληση”, δέκα λεπτά πριν την προγραμματισμένη έναρξη του προγράμματος.
 
Αγγλοκρατίας κατάλοιπα.
 
Πρώτο ημίχρονο
Καθρέφτης, Αρετούσα, Ζήνωνος. Ο Αλκίνοος είναι καθαρόαιμος μουσικός. Τεχνικός μουσικός, εννοώ. Στη συναυλία του δεν πας για την αυθόρμητη αυτοσχέδια εκτέλεση, δεν πας για το σπιρτόζικο χιούμορ ανάμεσα στα τραγούδια, δεν πας για τις live τσιρίδες τύπου Μάνου Ξυδού. Όχι. Πας για να ακούσεις μια καλησπέρα, και μετά το CD του. Πας για τον αλάνθαστο, ψυχοπαθή περφεξιονίστα, που είναι ικανός να διακόψει συναυλία εξαιτίας ενός μικροφωνισμού (αληθινή ιστορία). Αν η μουσική ήταν τηλεόραση, ο Αλκίνοος θα ήταν ο Σέλντον Κούπερ, ή ο Άντριαν Μονκ. Ο παλαβός που περνάει τη μέρα του ισιώνοντας τα κάδρα στο σπίτι. Well-meant.
 
Η Αγκιλέρα εξακολουθεί να αφηγείται στην αντροπαρέα της πόσο πολύ της αρέσει ο Λειβαδίτης και η στρατευμένη τέχνη γενικά (;), με τα πολυδιάστατα νοήματα, καθώς και πώς παράτησε το διδακτορικό της στην Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία, για να κυνηγήσει το όνειρό της, τη δημιουργική γραφή. Ό,τι λάχει εμείς οι βλάχοι, αλλά ομολογουμένως, πολλή κουλτούρα. Κάτι σαν συνέντευξη της Μποφίλιου, ένα πράγμα.
 
Το βλέπω εγώ, κάπως θα το φέρει η βραδιά. Φιλόλογος εγώ, κουλτουριάρα εσύ, κάποιος θα κάνει αυτή την πρώτη-πρώτη κίνηση. Και θα ‘μαστε κι οι δυο, σταγόνες στο γιαλό. Μανούλα.
Τα παιδιά με λένε κύριο Αλκίνοο…
“Αισθάνομαι ακόμα παιδί. Πρέπει να κάνω γυμναστική. Να συγκεντρωθώ, να ωριμάσω” (26.12.2009 στην εκπομπή “Ημερολόγια”). Επιστροφή στο βράδυ της Παρασκευής. “Βρήκα κάτι αδέσποτους στίχους του Γκάτσου και τους μελοποίησα. Χα!” και φουσκώνει τα ποντίκια του με τις γροθιές στον αέρα.
 
Καλά πας.
 
Κοντά δωδεκάμισι. Ώρα για τα καινούρια του. Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ. Ο κόσμος που αλλάζει, πώς σου μοιάζει, πώς σου μοιάζει, και καπάκι Κόσμος πάει κι έρχεται, ίδιος αν ήταν πάντοτε, ίδιος θα είναι πάντα (διπολική διαταραχή;). Απόγευμα στο δέντρο, εμπνευσμένο όπως λέει “από ένα όνειρο που είχα, ήμουν λέει εγώ με μια Γερμανίδα σε κάτι εξωτικά λιβάδια” (;;;).
 
Μη ρωτάτε εμένα, τον Σοφοκλή ρωτήστε, που έλεγε κι η Ελένη Βλαχάκη.
 
Βόσπορος και κάτι Παπάζογλου, Όνειρο ήτανε, Ζηλεύει η νύχτα. Εν τω μεταξύ έχει πάει μία παρά, τα βλέφαρα σιγά-σιγά βαραίνουσι. Η Αγκιλέρα έχει αλλάξει θέμα συζήτησης: Παλιός ιταλικός κινηματογράφος. Πιάνω τα ονόματα του Βισκόντι και του Παζολίνι. Οι δυο κύριοι που τη συνοδεύουν δείχνουν απορροφημένοι. Κι όμως, έχω την αίσθηση ότι αν τους ρωτήσεις ποιος είναι ο Φελίνι, θα σου πουν ότι είναι πίτσα, που λέει κι ο Μάνθος.
 
Μακάρι να είχαμε όλοι τέτοιους ακροατές.
 
 
Αλκίνοος, ΟΠΩΣ Αγκιλέρα…
Ο Αλκίνοος πάντως έχει τέτοιους ακροατές. Βλέποντας παλιές συνεντεύξεις του, σκέφτομαι ότι στη θέση του θα την είχα ψωνίσει οπωσδήποτε: Η Λένα Αρώνη, η Βίκυ Φλέσσα, ακόμα κι ο Κωστής Μαραβέγιας, τον κοιτούν έντονα στα μάτια κουνώντας καταφατικά το κεφάλι στην κάθε κουβέντα του. Εκείνος ο καημένος νομίζει πάντα ότι επικοινωνεί, ότι βρίσκει υποστήριξη. Στην πραγματικότητα, Αλκίνοος σημαίνει απλώς πλατινένιους δίσκους, γεμάτα στάδια και παθιασμένο φαν κλαμπ. Α, και πλατινένιους δίσκους. Έτσι κι η Αγκιλέρα δίπλα μου. Λέει, λέει, λέει, όλα τα μετράει – ναι, αλλά οι συνομιλητές της συμφωνούν για χάρη του ντεκολτέ και μόνο.
 
Α, ρε Αλκίνοε. Τι κηρύγματα υπέρ των εκπατρισμένων κρισόπληκτων. Τι εκκλήσεις προς τους ”Ελλαδίτες” για υποστήριξη προς τους πρόσφυγες. Τι παραινέσεις προς τους νέους καλλιτέχνες να μένουν πιστοί στην πορεία τους και να είναι “σύμφωνοι με τον εαυτό τους” (τη συγκεκριμένη ατάκα ο Αλκίνοος τη μεταχειρίζεται πιο συχνά απ’ ό,τι μεταχειρίζεται τη λα μινόρε). Ο τύπος καταθέτει ψυχή στις συνεντεύξεις και στα τραγούδια του… και παρ’ όλα αυτά στα top comments των βίντεο κλιπ θα διαβάσεις κάτι σαν: “Αλκίνοε ξυρίσου και άσε ξανά μαλλί”.
 
Θα πεις, τα βυζιά της Αγκιλέρα είναι προϊόν τύχης, ενώ ο Αλκίνοος κέρδισε το δικαίωμα να λέει όσα λέει. Συμφωνείτε;
 
“Σε μισή ώρα, δέκα λεπτά, έχω ήδη γράψει το τραγούδι στην πρώτη του μορφή” (27.12.2011 στο Δεύτερο Πρόγραμμα). “Κοιμάμαι αργά, δεν μου αρέσει να βιάζομαι, είμαι τεμπέλης, ειδικά σε πράγματα που αγαπώ, όπως η μουσική” (18.7.2000 στις “Ανακρίσεις”). Ναι, αλλά οι νέοι δημιουργοί; “Έρχονται ταλαντούχα παιδιά, μου δίνουν ηχογραφήσεις, μου δίνουν γραπτά, τα ακούω εγώ μετά από μήνες, δεν απαντάω, δεν έχω τι να τους πω. Μόνο να επικοινωνούν με τους ανθρώπους γύρω τους. Η εποχή είναι δύσκολη. Ενδιαφέρουσα, αλλά δύσκολη” (29.10.2017 στην εκπομπή “Μια κουβέντα δρόμος”).
 
Ξυρίσου κι άσε ξανά μαλλί, Αλκίνοε. Μην προκαλείς την τύχη σου. Δεν παίζουν με αυτά τα πράγματα.

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Γιάννης Φασούλας
Γιάννης Φασούλας
Εντεχνόπληκτος εκπαιδευτικός ετών 32. Ανθρωπος του λόγου και του δεξιού εγκεφαλικού ημισφαιρίου, προσφάτως επαναπατρισθείς από τον ανεπτυγμένο κόσμο, που αποδείχθηκε άνθρακας. Από πιτσιρίκος μπαινοβγαίνει σε συναυλίες και σχηματίζει "άποψη". Μια φορά την εβδομάδα καλύπτει την εντεχνοεπικαιρότητα της πόλης υπό μορφή ιστοριών νυχτερινής μουσικής "περιπέτειας".

Γραψε το σχολιο σου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
.

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή