Ποιος -ακούει- Βίσση; (ετών 60).

7111 Views
Ποιος -ακούει- Βίσση; (ετών 60). Ποιος -ακούει- Βίσση; (ετών 60).

Γράφει ο Γιάννης Φασούλας.
Κάνε ένα γκάλοπ στους φίλους σου που ξέρεις ότι ακούνε ελληνικά, και ρώτα τους τι ακούνε.
Θα σου πουν εκεί πέρα Κιάμο, Οικονομόπουλο, αλλά Βίσση ποτέ. Οπότε, το ερώτημα παραμένει:
ΠΟΙΟΣ -ΑΚΟΥΕΙ- ΒΙΣΣΗ;
 
Λόγια Mikeius, όπως έχετε όλοι καταλάβει.
 
Ο πατέρας μου συνήθιζε να λέει ότι η αξία ενός ανθρώπου είναι ένα κλάσμα με αριθμητή τον χαρακτήρα του και παρονομαστή την ηλικία του.
 
Δεν είχε άδικο. Σκέψου έναν κάτοχο PhD ή έναν άριστο χειριστή της ελληνικής γλώσσας, που μιλάει και σε μαγεύει. Σε κερδίζουν και οι δυο. Αν όμως ο ένας είναι εξήντα και ο άλλος είκοσι, κάποιος σε κερδίζει λίγο περισσότερο. Σκέψου τώρα δυο χουλιγκάνια που κρέμονται από το κάγκελο της Τούμπας και στολίζουν μάνες γαύρων και αρειανών. Είναι και οι δυο αστείοι. Ο πιτσιρικάς όμως έχει ελαφρυντικά που δεν μπορείς να αναγνωρίσεις στον πενηντάρη με τη χαίτη-λασπωτήρα, το σκουλαρίκι και την κίτρινη από τα τσιγάρα μουστάκα.
 
Ας πάρουμε λοιπόν ένα καινούριο κλάσμα, λευκό. Κι ας βάλουμε στον αριθμητή: Ρίτσος, Παλαμάς, Κουγιουμτζής, Μίκης, Νταλάρας, Βαρδής, Παπακωνσταντίνου, Μάνος Ελευθερίου, Γιάννης Σπανός, Μελίνα Μερκούρη, Gloria Gaynor, Aretha Franklin. 11 χρυσές διακρίσεις, 32 πλατινένιες, 10εις την εβδόμη πωλήσεις δίσκων παγκοσμίως, δεύτερη θέση με τις δημοφιλέστερες Ελληνίδες τραγουδίστριες μετά τη Χαρούλα Αλεξίου.
 
Και ας βάλουμε στον παρονομαστή, σήμερα (χθες), 20η Δεκέμβρη 2017, τον αριθμό 60.
 
Ώπα. Κράσαρε. Πάμε ξανά.
 
Έλα, τώρα που δεν μας κοιτάει ο αλγόριθμος, να το πειράξουμε λίγο ακόμα· να βάλουμε 160, 260, ή 560. Πέφτει καθόλου το κλάσμα; Όχι, ε;
 
Χμ. Λέω να δοκιμάσουμε κάτι άλλο. Άσε τον παρονομαστή στο 60, μην τον ακουμπάς καθόλου. Ξαναπάνε στον αριθμητή. Βάλε: Καρβέλας. Ώπα, τώρα κάτι γίνεται. Ντάξει, τό ‘χουμε. Λοιπόν, βάλε: Σχιζοφρένεια, ψυχεδέλεια, σαδισμός. Τσιφτετέλια, ψευτορόκ, στενά δερμάτινα. Έναν βουτυρωμένο αράπη με ασημένιο βρακί, που λέει κι ο Mikeius. Ντάξει, έλα, λύθηκε. Bάλε και μια πυρά με ξενέρωτες.
 
 
Should I stay, or should I go...?
Κι εμείς πια με τίποτα δεν είμαστε ευχαριστημένοι. Όταν η Βίσση το γυρνάει από τον Ρίτσο στον Καρβέλα, κι όταν ο Μιχαλάκης ο Χατζηγιάννης παρατάει τον Χατζηνάσιο και τραγουδά αποκλειστικά για τα μάτια της Cosmote, τότε είναι κατάντια και ξεπούλημα, είναι χαμένα ταλέντα και φωνάρες που πήραν το στραβό το δρόμο. Αλλά όταν η Πέγκυ Ζήνα βαδίζει ανάποδα και δίνει συναυλίες με τον Μητροπάνο, τότε μιλάμε για ιεροσυλίες και την κράζουμε να κάτσει στα «Ματώνω» της και στα «Τι θ ακούσω ακόμα» της. Δηλαδή ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να μένει για πάντα στην πρώτη του επιλογή; Τότε προς τι όλος ο πυρετός των κατατακτηρίων και του 10% που κάνουμε εμείς οι κοινοί θνητοί με δεύτερα και τρίτα πτυχία;
 
Σάματι είμαστε ευχαριστημένοι με όσους μένουν πιστοί στην πρώτη τους επιλογή; Όσο οι Πυξ Λαξ έγραφαν τις φα-σολ-λάδες τους στον γνωστό εντεχνιάρικο πλιατσικοειδή ρυθμό, τους τα χώναμε ότι κλέβουν τον εαυτό τους, επαναλαμβάνονται, δεν τολμούν, δεν πρωτοτυπούν, δεν βγαίνουν από την «comfort zone» τους. Κι όταν πάλι ο Νταλάρας απέρριπτε το «Γέλα κυρία μου» γιατί δεν του ταίριαζε, βγήκαν πάλι να του προσάψουν ψευτο-ελιτισμό, σνομπισμό και καλαμοκαβάλημα.
 
Και όλα αυτά όχι μόνο στο χώρο της μουσικής. Οπουδήποτε. Όταν ο Νικοπολίδης ή ο Σπανούλης μετακομίζουν στον Πειραιά, τους κοτσάρουν τα παρατσούκλια του ρουφιάνου και του φραγκοkill Bill αντίστοιχα. Όταν όμως ο μεγάλος Βασίλης Χατζηπαναγής δήλωνε πιστός στην ομάδα που τον έφερε στην Ελλάδα, αντί να ακούσει μπράβο, άκουγε ότι χαραμίστηκε, ότι πέταξε το ταλέντο του στα σκουπίδια. Τα ίδια και στην πολιτική. Αμετανόητος φασίστας ο «σταθερός» Καρατζαφέρης, χαμαιλέων και αρριβίστας ο «μεταβλητός» Άδωνις.
 
Συνεπώς
Ξεφύγαμε, αλλά τα 60ά γενέθλια της Αννούλας άνοιξαν συζήτηση που δεν τελειώνει. Επανερχόμαστε στην ερώτηση που θέτει ο τίτλος, και η απάντηση είναι: Ψαγμένοι και άψαχτοι, ροκάδες και σκυλοπόπ, ελαφρολαϊκοί και κουλτουριάρηδες, γυμνασιόπαιδα και παππούδες, μουσικά μορφωμένοι και μουσικά μπετόβλακες. Να ποιος ακούει Βίσση.
 
Και για να κλείσουμε απολύτως συμμετρικά (αν και κάπως εκτός θέματος), αν τελικά το «ξεπούλημα» είναι τόσο θανάσιμο αμάρτημα, νομίζω ότι ο Mikeius είναι ο τελευταίος που δικαιούται να μιλάει, και γενικά, «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον μπαλέτο», όπως έχει πει κι ο Φατσέας.

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Γιάννης Φασούλας
Γιάννης Φασούλας
Εντεχνόπληκτος εκπαιδευτικός ετών 32. Ανθρωπος του λόγου και του δεξιού εγκεφαλικού ημισφαιρίου, προσφάτως επαναπατρισθείς από τον ανεπτυγμένο κόσμο, που αποδείχθηκε άνθρακας. Από πιτσιρίκος μπαινοβγαίνει σε συναυλίες και σχηματίζει "άποψη". Μια φορά την εβδομάδα καλύπτει την εντεχνοεπικαιρότητα της πόλης υπό μορφή ιστοριών νυχτερινής μουσικής "περιπέτειας".

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Το γκι της Λαμπρινής
Το γκι της Λαμπρινής
με 0 Σχόλια 742 Views

...Μαζευτείτε κάτω από το δέντρο να σας πω ένα παραμύθι… Προτεραιότητα να δοθεί στους άνω των 18 και σε όσους σιχάθηκαν τα Χριστούγεννα… άντε να μπαίνουμε στο κλίμα σιγά σιγά… Από την Ντόρα Παπάζη.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή