Eurovision: Love to hate it ή Hate to love it; Ιωάννης Κυφωνίδης | Kif Express

7514 Views
Eurovision: Love to hate it ή Hate to love it; Ιωάννης Κυφωνίδης | Kif Express Eurovision: Love to hate it ή Hate to love it; Ιωάννης Κυφωνίδης | Kif Express

 


Eurovision.
 
Love to hate it από πολλούς ως φιλοσοφία και ως event. Δεν ισχύει για μένα. Είμαι φαν αλλά ας διευκρινίσω πως και γιατί…
 
Όταν  ήμουν πιτσιρικάς μου άρεσε πάρα πολύ επειδή στα δικά μου μάτια και αυτιά ήταν σαν ένα μάθημα μουσικής γεωγραφίας (αγαπημένο μάθημα η γεωγραφία). Έβλεπα και άκουγα ήχους και γλώσσες διαφορετικές και είχε πάντα η βαθμολογία σασπένς.
 
Έμοιαζε και με ένα εικονικό μέσω του τηλεοπτικού δέκτη ταξίδι, τότε που δεν υπήρχε διαδίκτυο, ούτε ιδιωτικοί τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί. 
 
Από τότε όμως θυμάμαι τον εαυτό μου να υποστηρίζει τραγούδια που έμοιαζαν σε στυλ και ήχο με αυτά που έπαιζαν στο ραδιόφωνο και τραγούδια πιο περίεργα και πιο ας πούμε "κουλτουρέ" που συνήθως πάτωναν, δηλαδή όχι τα κλασικά "Γιουροβιζιονικά". Αγαπούσα το διαγωνισμό στο πλαίσιο πάντα της μουσικής που μου άρεσε κι εκτός του διαγωνισμού εκείνη την εποχή.
 
------------------------
«Kif Express» 
.

.

-Κάθε 5, 15 και 25 του μηνός στις σελίδες του Kulturosupa.gr
-Δείτε όλες τις τελευταίες δημοσίευσεις, εδώ
-------------------------
 
Εκ των υστέρων διαπιστώνω ότι πολλοί μουσικοί παραγωγοί τότε και τηλεκριτικοί είχαν δίκιο όταν ασκούσαν κριτική για τα είδη τραγουδιών που ψηφίζονταν ως επί το πλείστον και για την αδικία σε βάρος άλλων τραγουδιών που θα είχαν υπό άλλες συνθήκες τύχη κι εκτός διαγωνισμού.
 
Δεν άρχισε όμως έτσι ο διαγωνισμός καθώς ανέδειξε και μεγάλα ονόματα και μεγάλες επιτυχίες ιδίως από το 1956-1976. Εκεί προς το τέλος του 1970 και όλη τη δεκαετία του 1980 και τις αρχές του 1990 άρχισε να επικρατεί το ας πούμε Γιουροβιζιονικό στυλ που μουσικά πήγε το διαγωνισμό πίσω. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 με την κυριαρχία της Ιρλανδίας και μουσικά και διοργανωτικά άρχισε και πάλι να παίρνει τα πάνω του ο διαγωνισμός. Και το 1999 με την κατάργηση του περιορισμού της γλώσσας και της live  ορχήστρας άρχισε να ανοίγει το πράγμα προς πολλά και διαφορετικά είδη και προς πολλές χώρες με αρκετές έως πολλές καλές στιγμές. Και αισίως φθάσαμε στο σήμερα όπου η εικόνα έχει ξεφύγει τεχνολογικά όπως και η σκηνοθεσία και σκηνική παρουσία, αλλά έχει αυξηθεί και το ενδεχόμενο να πέσεις πάνω σε εξαιρετικές φωνές και κομμάτια "διαμαντάκια".
 
 
Εκείνο όμως που με έβρισκε πάντα εάν όχι αντίθετο αλλά εκτός κλίματος ήταν ο φανατισμός των φίλων του διαγωνισμού και ακόμη πιο πολύ στις μέρες μας. Φανατισμός που σωματικά κτλ δεν έχει μεν σχέση με τον οπαδικό ποδοσφαιρικό, αλλά λεκτικά δε διαφέρει από όσα ξεστομίζουν μεταξύ τους οι οπαδοί στο ποδόσφαιρο και μάλιστα διακρατικά.
 
Μια επίσκεψη να κάνει κανείς στα διάφορα fora & sites σε όλη την Ευρώπη αρκεί για να κατανοήσει τι παίζει.
 
 
 
Συνήθως όχι αίσθηση του μουσικού γούστου αλλά και εθνικός έως και πολιτικός φανατισμός. Και μάλιστα όχι από λίγους. Επίσης μια εμμονή με ότι θεωρείται σέξυ ή υπερπαραγωγή στη σκηνή και ότι απλά διασκεδάζει. Τα πιο περίεργα και ψαγμένα κομμάτια θεωρούνται βαρετά και ακατάλληλα για τη σκηνή του διαγωνισμού. Και εάν τύχει ένα τέτοιο κομμάτι να πάει καλά συνήθως δε μπορούν να το πιστέψουν ή "λυσσάνε'.
 
Πολλές και πολλοί από αυτούς κάνουν "υποδείξεις" ενδυματολογικές, σκηνικές, φωνητικές, λες και θα τους διαβάσει κανείς σοβαρά. Ένα μεγάλο κομμάτι από τους αυτοαποκαλούμενους φαν έχει πλήρη μεσάνυχτα από τη μουσική σκηνή της Ευρώπης και αδυνατεί να τη συνδέσει έστω και θεωρητικά με το διαγωνισμό. Επίσης πολλές και πολλοί δεν ξέρουν το καταστατικό του διαγωνισμού, άρα και της διοργανώτριας αρχής EBU, που δυνητικά  θεωρεί μέλη της όλες τις χώρες της Ευρώπης και της Μεσογείου, δλδ και χώρες της Αφρικής και της Ασίας που βρέχονται από τη Μεσόγειο. Άρα δικαίωμα συμμετοχής έχει και το Ισραήλ που ήδη είναι μέλος και συμμετέχει από το 1973, το Μαρόκο που συμμετείχε το 1980, η Τυνησία που αποχώρησε το 1977 όπως και ο Λίβανος το 2005, η Αλγερία, η Λιβύη, η Αίγυπτος και η Συρία που μέχρι τώρα δεν εκδήλωσαν ποτέ ενδιαφέρον. Η μόνη χώρα που συμμετέχει εκτός καταστατικού είναι η Αυστραλία που συμμετέχει  με ειδική πρόσκληση από το 2015. Και αυτό γιατί ο διαγωνισμός είναι εκεί πολύ δημοφιλής. Με αυτό το σκεπτικό δε θα απέκλεια την πρόσκληση του Καναδά από την Αμερική, της Νοτίου Αφρικής από την Αφρική και της Ν. Κορέας από την Ασία καθώς και σε αυτές τις χώρες εκτός Ευρώπης και Μεσογείου είναι πολύ δημοφιλής ο διαγωνισμός.
 
 
Και πάμε στους Έλληνες φαν που ναι μεν στήριξαν και στηρίζουν τις Ελληνικές και Κυπριακές συμμετοχές και το διαγωνισμό, ωστόσο "ρίχνουν " το επίπεδο με τα δημόσια σχόλια τους αλλά και ορισμένες φορές τις αντιδράσεις τους.  Δεν είναι λίγες και λίγοι που θεωρούν ότι μόνο με τύπου Παπαρίζου, Ρουβά και Φουρέιρα τραγούδια και παρουσίες πρέπει να πηγαίνουν οι δυο χώρες. Τότε το ερώτημα μου είναι πως κέρδισε ή όχι αδύνατη Νέτα από το Ισραήλ το 2018 με συμμετοχή εμπνευσμένη από το κίνημα #metoo και ο εντελώς απλός ενδυματολογικά και σκηνικά  Duncan Lawrence από την Ολλανδία με μια μπαλάντα που στιχουργικά έκανε αναφορές στην απώλεια και την κατάθλιψη.
 
 
 
 
 
Μου δίνουν κάποιες και κάποιοι δυστυχώς την εντύπωση ότι όλο το χρόνο ασχολούνται μόνο με  το διαγωνισμό εμμονικά και πως είναι πια τρόπος έκφρασης και ζωής τους. Βέβαια καθεμία και καθένας έχει το δικαίωμα να κάνει ότι θέλει στη ζωή του ,απλά ο φανατισμός ή εθισμός, από όπου κι εάν προέρχεται είναι θέμα τουλάχιστον προς διερεύνηση. Και σε ότι αφορά στους Έλληνες φαν με λυπεί αφάνταστα η χρήση Λατινικής αλφαβήτου και greeklish, αλλά και τα απίστευτα ορθογραφικά και συντακτικά λάθη. Σα να έχει ποδοσφαιροποιηθεί η  Eurovision από άποψη κοινού ενώ το ιδανικό θα ήταν να έχει το κοινό ενός ωραίου και μεγάλου πάρτυ ή μιας δημοφιλούς συναυλίας.
 
 
Το ευτύχημα στη δική μου περίπτωση ήταν ότι οι παρτίδες μου με το διαγωνισμό αφορούσαν πιο πολύ τον πρώτο πρόεδρο του Ελληνικού  fan club Γιώργο Οικονόμου που εργάστηκε σε δισκογραφικές εταιρίες και εφημερίδες περιοδικά με ευρεία γνώση στο αντικείμενο της μουσικής και τώρα τελευταία τον πρώην πρόεδρο και εκπρόσωπο του Ogae Greece Αντώνη Καρατζίκο που έχει εργαστεί και σε εταιρίες δισκογραφικές και ως DJ με γκάμα σε γούστα και ακούσματα. Και οι συζητήσεις μου μαζί τους ήταν και είναι πάντα σε αυτό το ύφος. Ο,τι όλα τα είδη χωράνε στο διαγωνισμό, όλα τα σωματικά μεγέθη, όλα τα χρώματα, όλες οι καταγωγές και φωνές. Και ότι έτσι έχει ενδιαφέρον.
 
 
 
 
Από συμμετοχές τύπου Abba και Celine Dion  μέχρι  Μαρίζα Κωχ και Ελένη Φουρέιρα. Από Julio Iglesias μέχρι Lordi. Από Dana International μέχρι Patricia Kaas. Κάτι που δυσκολεύεται να "χωνέψει" η πλειοψηφία των fans, ειδικά των Ελλήνων. Και κάτι τελευταίο εκείνο που με ξεπερνά είναι η σύνδεση ορισμένων σάιτ με το διαγωνισμό σε πολιτικό κομματικό κυβερνητικό ή αντιπολιτευτικό επίπεδο και το αντίστοιχο γλείψιμο ή θάψιμο.
 
 
 
Ξέρω καλά ότι εάν πέσει το κείμενο μου αυτό στα μάτια των φαν θα ασκηθεί πολύ κριτική και θα πουν ότι δε με ξέρουν, δεν έχω δώσει τα φώτα μου και δεν έχω στηρίξει το διαγωνισμό και ότι είμαι και άσχετος. Μέσα σε αυτούς και δημοσιογράφοι που κάποτε με αποκαλούσαν υποτιμητικά Γιουροβιζιονολόγο, αλλά που όταν ήταν πολύ της μόδας ο διαγωνισμός στη χώρα μας τις δυο περασμένες δεκαετίες έκαναν ολόκληρα αφιερώματα ως ειδικοί με αναλύσεις επί αναλύσεων. Έτσι κι αλλιώς δε μου άρεσε ποτέ αυτός ο χαρακτηρισμός του Γιουροβιζιονολόγου, γιατί κι εγώ τον θεωρούσα, πως να το πω,  μπας κλας. Ωστόσο δηλώνω φαν ή πιο καλά φίλος και γνώστης του διαγωνισμού με οπτικά ηχητικά κα άλλα αρχεία κτλ κτλ κτλ. Αλλά γνωρίζοντας πως πάνω από όλα είναι ένα μεγάλο μουσικό τηλεοπτικό γεγονός, ίσως και το πιο μεγάλο του κόσμου στο είδος του. Δεν ήταν όμως ποτέ και δε θα γίνει ποτέ εθνική υπόθεση, ούτε ποτέ θα φτιάξει μουσικές ή ερμηνευτικές σχολές. Κάποια ονόματα σίγουρα θα βγάλει όπως και κάποια hits. Αλλά σε αυτό που είναι ο διαγωνισμός και η μετάδοση του τα πάει μια χαρά και είναι αδιαμφισβήτητος θεσμός με τα καλά του και τα κακά του, που έχει αξία ακόμη κι εάν είναι love to hate it. Κατά τα αλλά ο καθένας μας λέει την αλήθεια του. Αλλιώς ξυδάκι....!!!
 
Υ. Γ. : Θα επανέλθω και με νέα άποψη επί του θέματος για ορισμένες συμμετοχές μας που "αδικήθηκαν" πρωτίστως από τους Έλληνες φαν, διότι δεν ήταν  "Eurovision friendly" ή "media friendly" ή δεν ήταν του γούστου τους κι έγραφαν δημόσια "καλό πάτο".
 

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Ιωάννης Κυφωνίδης
Ιωάννης Κυφωνίδης

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Περσέας και Ανδρομέδα»: Η πιο παραμυθένια ιστορία της μυθολογίας ταξιδεύει σ' όλη την Ελλάδα από την Κάρμεν Ρουγγέρη
«Περσέας και Ανδρομέδα»: Η πιο παραμυθένια ιστορία της μυθολογίας ταξιδεύει σ' όλη την Ελλάδα από την Κάρμεν Ρουγγέρη
με 0 Σχόλια 1398 Views
«Περσέας και Ανδρομέδα»:  Η πιο παραμυθένια ιστορία της Μυθολογίας μας ταξιδεύει σ' όλη την Ελλάδα από την παιδική σκηνή της Κάρμεν Ρουγγέρη
Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή