Ποιητικό και τρυφερό το «Κονσέρτο για μια μέρα που πέρασε». Είδαμε, ακούσαμε, σχολιάζουμε.

2443 Views
Ποιητικό και τρυφερό το «Κονσέρτο για μια μέρα που πέρασε». Είδαμε, ακούσαμε, σχολιάζουμε. Ποιητικό και τρυφερό το «Κονσέρτο για μια μέρα που πέρασε». Είδαμε, ακούσαμε, σχολιάζουμε.

Είδαμε, ακούσαμε, σχολιάζουμε...

 
Ένας μικρός, ατμοσφαιρικός θεατρικός χώρος, ήταν η πιο κατάλληλη «χωροταξική» επιλογή για την φιλοξενία μιας περφόρμανς με άρωμα και γεύση από… γλυκό τριαντάφυλλο! Με χειροποίητη «μαμαδίστικη» νοστιμιά, φυλαγμένο σε γυάλινο βάζο και καλυμμένο με πλεκτή ρομαντική δαντέλα. Αυτή τη γλυκιά αίσθηση ενός κόσμου τρυφερού, αέρινου, σχεδόν παραμυθένιου, άφησε η μουσικοθεατρική παράσταση «Κονσέρτο για μια μέρα που πέρασε» σε κείμενα Γεωργίας Βεληβασάκη και σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αθυρίδη, που παρακολουθήσαμε στο θέατρο Τ, στην πρεμιέρα του δεύτερου φετινού ανεβάσματος της παράστασης.
 
Η οποία συνδυάζει λόγο και μουσική με ιδανικό ποιοτικό συνδυασμό (+) και επιπλέον με ιδανική ποσοτική δοσολογία, συστήνοντάς μας μια ακόμα ιδιότητα της ερμηνεύτριας Γεωργίας Βεληβασάκη, αυτήν της συγγραφέως. Με κείμενα ποιητικά- απαλλαγμένα από «βαρυφορτωμένο» λυρισμό, με λιτή, περιεκτική και ένεκα τούτου δυνατή γραφή, δημιουργεί εικόνες συμβολικές «χτίζοντας» ένα δωμάτιο με πέτρες- επιθυμίες που συλλέγει με αφοσίωση, συνθέτοντας το πέτρινο δωμάτιό της με υλικά από όνειρα, αγωνίες, ματαιώσεις, έρωτες, προσδοκίες… Η ηρωίδα της Φιλομήλα δεν σταματά να συνδιαλέγεται με τους Ποιητές, με το Χρόνο και τη Μουσική, καταθέτοντας τις μαρτυρίες μιας μέρας ή μιας συμπυκνωμένης ζωής κι αναζητώντας μια χαμένη μουσική νότα στο δικό της σύμπαν, με σταθερό «συνομιλητή- συνοδοιπόρο» μια κιθάρα δίπλα της…
 
Σε ένα κείμενο αμιγώς ποιητικό, με σκόρπιους στοχασμούς και εικόνες, «χαώδες» ως φόρμα, η πρόκληση και ο βαθμός δυσκολίας για τον σκηνοθέτη Κωνσταντίνο Αθυρίδη ήταν μεγάλα, ωστόσο χάρη στην εμπειρία, τη φαντασία, το ταλέντο του, όχι μόνο προσέδωσε όγκο στο εγχείρημα, αλλά παρουσίασε ένα ολοκληρωμένο, καλλιτεχνικό και ατμοσφαιρικό αποτέλεσμα, πλούσιο σε θεατρικότητα, σχεδόν από το… τίποτα! Ξεκινώντας από την ευρηματική έναρξη, όπου η Φιλομήλα υποδέχεται ως οικοδέσποινα στο «δωμάτιό» της τους θεατές και ενώ αυτοί προσέρχονται εκείνη δίνει το στίγμα της με λόγια καλωσορίσματος… στη διάρκεια της παράστασης δημιούργησε μια σχεδόν ονειρική ατμόσφαιρα με όμορφες ρομαντικές εικόνες, παίζοντας με υφάσματα, χρώματα, φώτα, σκιές, μουσικές… Παράλληλα πέτυχε μια εξαιρετική/ευφάνταστη δραματοποίηση του λόγου, προσωποποιώντας τον Χρόνο σε ρόλο αφηγητή με συμβολικές παρεμβάσεις και σε συνεχή αλληλεπίδραση με την ηρωίδα, προσθέτοντας την απαραίτητη θεατρικότητα και επιπλέον με καλλιτεχνική ματιά… Ενέταξε άψογα στη σκηνική σύνθεση το μουσικό κομμάτι, με ισορροπία, δεμένο ρυθμό, ταιριαστά ακούσματα, ενώ καθοδήγησε υποδειγματικά την ερμηνεύτρια σε επίπεδο υποκριτικής και κινησιολογίας.
 
Ένας τομέας, στον οποίο η Γ. Βεληβασάκη ως κατεξοχήν τραγουδίστρια, υπήρξε μια ευχάριστη έκπληξη, επιδεικνύοντας απρόσμενη υποκριτική ωριμότητα, αντίστοιχη επαγγελματιών και μάλιστα πεπειραμένων. Τρυφερή, εκφραστική, αισθαντική, ευαίσθητη, με αέρινες κινήσεις, αίσθηση του μέτρου, δουλεμένες λεπτομέρειες, απέδωσε εξαιρετικά την Φιλομήλα και τον ιδιαίτερο «κόσμο της», πείθοντας ότι τον βιώνει αυθεντικά και περνώντας με απόλυτη φυσικότητα και άνεση στο τραγουδιστικό σκέλος. Όπου η φωνή της – σαν άψογα κουρντισμένο όργανο και σε εξαιρετικά δύσκολα κομμάτια υψηλών απαιτήσεων, εντυπωσιάζει τεχνικά με την ακρίβεια, σταθερότητα και έκταση, ενώ η ζεστή, γεμάτη χροιά με τα δουλεμένα γυρίσματα και τον «λυγμό» ειδικά στα φλαμέγκο, αγγίζει βαθιά… Δίπλα της, στον ρόλο του Χρόνου- Αφηγητή, ο Κ. Αθυρίδης έστησε μια σχεδόν γκροτέσκο συμβολική φιγούρα ως «συνδετικό ιστό» των δρώμενων, την οποία απέδωσε με θαυμαστή σημειολογία και χαριτωμένη άνεση, επιλέγοντας ιδιαίτερη εκφορά του λόγου και κινησιολογία, με τη συνδρομή μιας μάσκας και μια μπαγκέτας μαέστρου.
 
Το δρώμενο ενισχύθηκε επιπλέον από προβολές για τη «σήμανση» του χρόνου και της μουσικής, από άριστα μελετημένους φωτισμούς, υπεύθυνους σε μεγάλο μέρος για την ποιητική ατμόσφαιρα, από ένα λιτό αλλά επαρκές, ρομαντικό σκηνικό- αντίστοιχο των καλαίσθητων κοστουμιών, σαν το λευκό δαντελένιο της ηρωίδας με την «παραμυθένια» εμφάνιση ή το απέριττο μαύρο του Χρόνου. Βεβαίως ιδιαίτερα εύσημα αξίζουν στον έτερο βασικό συντελεστή, τον κιθαρίστα Ανδρέα Ζιάκα, που ως δεξιοτέχνης συνεπήρε με το άρτιο παίξιμό του και συνέβαλε καθοριστικά στο λυρικό κλίμα, ενώ σε σημεία όντως «απαντούσε» με τις χορδές του σε έναν φανταστικό «διάλογο». Προσθέτοντας ότι οι διασκευές δύο- τριών γνωστών τραγουδιών, εξέπληξαν ευχάριστα με την απρόβλεπτη απόδοσή τους.
 
Από τα δύο στοιχεία που θα επισημαίναμε (-), το πρώτο αφορά στο κείμενο, το οποίο θα προτιμούσαμε πιο συμπαγές και νοηματικά δεμένο, καθώς «ποιητική αδεία» θα λέγαμε ότι χάνεται σε πολυδαίδαλα μονοπάτια χωρίς συνοχή και εμφανή ειρμό. Το δεύτερο στοιχείο αφορά στις επιλογές των μουσικών κομματιών, που παρότι άψογα εκτελεσμένα και τραγουδισμένα, αφενός τα περισσότερα είναι άγνωστα στο ευρύ κοινό, και αφετέρου αρκετά εξ αυτών ακούγονται ως αδιάφορες, επίπεδες ή παρεμφερείς συνθέσεις με υποτονικό ενδιαφέρον.
 
Εν κατακλείδι (=) τί έμεινε; Η γλύκα από το κερασμένο γλυκό τριαντάφυλλο- σημείο αναφοράς στον μονόλογο της Φιλομήλας, που μαζί με θαυμάσιο κρασί μας προσφέρθηκαν στο κατευόδιο, για να θυμόμαστε με τρυφερότητα μια ποιητική, ρομαντική μουσικοθεατρική περφόρμανς, ευφάνταστα και ατμοσφαιρικά στημένη… Σαν σπιτικό γλυκό του κουταλιού με χειροποίητο μεράκι και αναπόφευκτη νοσταλγία…
 

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Πίτσα Στασινοπούλου
Πίτσα Στασινοπούλου
Οι θεωρητικές σπουδές στη μουσική και την κλασική κιθάρα ή το ασκημένο αυτί λόγω ενασχόλησης, είναι πολύ μικρά εφόδια σε σχέση με την αγάπη για τη Μουσική με Μ κεφαλαίο. Ίσως ο πιο ασφαλής «οδηγός» για έκφραση γνώμης ενός εκπαιδευμένου ακροατή.Που θα χαιρόταν να τη συζητήσει και στο… kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

τελευταιες αναρτησεις
Παλλόμενες, νύχτες, ντυμένες, κομψότατες, μελωδίες,  Jessie Ware, What’s Your Pleasure?
Παλλόμενες, νύχτες, ντυμένες, κομψότατες, μελωδίες, Jessie Ware, What’s Your Pleasure?
με 0 Σχόλια 2733 Views

Με λίγα λόγια: Πρωτοκλασάτο, κομψό κι από καλή φόδρα. Με πολλά λόγια: Τόση φινέτσα και στιλ και υψηλές στροφές δύσκολα βρίσκω να διαπερνά ένα άλμπουμ σαν της Jessie Ware απ’ το πρώτο μέχρι το τελευταίο τραγούδι. Γράφει ο Μανώλης Ιωαννίδης.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή