De Facto. Μια τεράστια χαμένη ευκαιρία. Είδαμε, ακούσαμε, σχολιάζουμε.

2097 Views
De Facto. Μια τεράστια χαμένη ευκαιρία. Είδαμε, ακούσαμε, σχολιάζουμε. De Facto. Μια τεράστια χαμένη ευκαιρία. Είδαμε, ακούσαμε, σχολιάζουμε.

Γράφει ο Γιάννης Φασούλας.

 
Οι De Facto θα μπορούσαν να έχουν κερδίσει τη μουσική αθανασία, αν είχαν εκμεταλλευτεί σωστά ΕΝΑ πράγμα:
 
Το ότι όσοι γουστάρουν την μουσική των De Facto δεν πολυγουστάρουν τη μουσική που γουστάρουν όσοι δεν πολυγουστάρουν τη μουσική των De Facto.
Σ’ αφήνω ένα λεπτό να το επεξεργαστείς, και μετά ξεκινάμε ανάγνωση.
.
Το βράδυ της τελευταίας Παρασκευής του 2017 το «Blue Barrel» στα λαδάδικα είχε χωριστεί σε δυο αντίπαλα στρατόπεδα:
Θα ονομάσουμε τους μεν «Defactίτες» και τους δε «Οτινανικούς».
 

Defactίτες

Οι ορκισμένοι θαυμαστές της μπάντας, που ζητούσαν επίμονα «Απορώ» και «Σιδερένια Καρδιά». Περήφανα τέως φύτουλα και νέρντουλα, που πέρασαν την εφηβεία τους καρφωμένοι στο Star Channel περιμένοντας τα above mentioned κλιπάκια. Καθηλωμένοι μαζί με ροκάδες και μεταλλάδες στη φυλακή της γωνίας του σχολικού ταμπλό, γιατί οι κουλ παρέες είχαν χτίσει σε όλο το υπόλοιπο ταμπλό σπίτια και ξενοδοχεία… συνεπώς, όπου αλλού κι αν πήγαιναν, θα έπρεπε να πληρώσουν το ενοίκιο της φάπας. Πάνω-κάτω οι ίδιες φάτσες που στελέχωναν την κερκίδα και στο πρώτο live της DeFactoιστορίας τον καιρό των  Δεινοσαύρων, πριν 20 χρόνια στην «Υδρόγειο». Πριν ο πληκτράς Χρήστος Τρεσίντσης ενδώσει στο ποπ διαβολάκι που πηρούνιασε το ροκ αγγελάκι και μας αφήσει για την παρέα Μαραντίνη. Πριν ο ντράμερ Δημήτρης Πουλιάκης αφήσει το σκαμνί του σε μια ορδή υπηρεσιακών τυμπανιστών που έκτοτε αλλάζουν σαν τους προπονητές του Ολυμπιακού.
 
Βack to the future.

Οτινανικοί

Όλοι οι υπόλοιποι. Θαμώνες, ξέμπαρκοι, ελάχιστα μυημένοι στην πορεία της μπάντας. Ανίκανοι να ξεχωρίσουν τον Πέτρο Παρασκευά από το γκαρσόνι του μαγαζιού, ανήμποροι να αρθρώσουν δυο στίχους από το «Δεν είναι έτσι η αγάπη», βολεμένοι στο ξένο ρεπερτόριο τύπου Rainbow 89 FM που είχαν επιλέξει ο Παρασκευάς με τον Μίσκο, απλώς υπέμεναν τα εμβόλιμα κομμάτια της μπάντας.
 
Ο ψυχρός πόλεμος των δυο παρατάξεων ήταν φανερός. Μπορεί να τα έβρισκαν σε ντεφακτόσουπες όπως το «Δεκατρία» και η «Θεσσαλονίκη», όμως γενικά ήταν προφανές ότι η ικανοποίηση του ενός εξαρτάτο άμεσα από το ξενέρωμα του άλλου.

.
Η τεράστια χαμένη ευκαιρία των De Facto

Οι De Facto είχαν κάποτε στα χέρια τους ένα πανίσχυρο όπλο που πέταξαν στα σκουπίδια: Ήταν απλοί, αναγνωρίσιμοι και ακατάλληλοι για ενηλίκους. Έπαιζαν σαν μαθητές που τζαμάρουν για την πλάκα τους σαββατιάτικα σε στούντιο στη Χαριλάου. Κι αυτό έλειπε. Μακριά από την Υφανέτ νταρκίλα που έφερναν οι Τρύπες και τα Ξύλινα Σπαθιά, μακριά από τα γκαρίδια των Terror X Crew και των ΖΝ, μακριά από την μεγαλίστικη γυφτοκυρίλα της σκυλοπόπ των 90ies, οι De Facto ήταν μια μπάντα για όσα γυμνασιόπαιδα δε βιάζονταν να μεγαλώσουν, είχαν επίγνωση ότι έμεναν πιτσιρίκια, και το απολάμβαναν.
 
Η «χτίστρα εφηβικών ηρώων» τηλεόραση είχε κάνει το χρέος της. Ένα ακόρντο του Παρασκευά και μια μπασογραμμή του Μίσκου αναβιώνουν full HD χιλιάδες πρωινά Σαββάτου. Κινούμενα σχέδια, Μπομπ Μάστορας, Πόκεμον, πριγκίπισσα Σίσσυ, Ζουζούνια, Πεταλούδες ελεύθερες πετούν, μερέντα στο ψωμί και δημητριακά με γάλα κακάο αμέσως πριν, πρωταθληματάκια, γερμανικό και διπλό στο παλιό δημοτικό αμέσως μετά. Προσοχή: Δε συγκρίνω τη μουσική των De Facto με τους δέκα μικρούς ινδιάνους και το μπλε και κόκκινο κάνει μωβ. Απλώς λέω πως  ο οικείος, απλός ήχος της μπάντας είχε βρει μέσα από αυτή την φάμπρικα νεανικής σόουμπιζ το λαγούμι του τυφλοπόντικα για να μπει και να μπαστακωθεί για πάντα στο κεφάλι μιας γενιάς.
 
Οι De Facto δεν δείχνουν να συνειδητοποιήσαν ποτέ, ούτε ποιο είναι το target group τους, ούτε πόσο δυνατό αριθμητικά είναι αυτό (το αποδεικνύει η επιτυχία του comedy lab). Εγκατέλειψαν το έργο τέχνης που έφτιαξαν οι ίδιοι και ανέδειξαν οι ευνοϊκότατες συγκυρίες ενός αλλοτινού star system ανηλίκων. Πέρασαν ξυστά από μια εντυπωσιακής αποδοχής μουσική καριέρα και δεν ακούμπησαν, γιατί την κρίσιμη στιγμή διάλεξαν το μπλε χαπάκι, που τους έφερε στους οτινανικούς. Σαν ένα τρομερό μαθηματικό μυαλό που δεν εμπιστεύεται την υποτροφία στο Χάρβαρντ και κρατάει το περίπτερο του μπαμπά του, σαν ένα ανεπανάληπτο αθλητικό ταλέντο που δεν τολμά τη μεταγραφή στο εξωτερικό και καταλήγει θυρωρός στο πανεπιστημιακό γυμναστήριο.
 
Φάουλ πρώτο: Ο Παρασκευάς με τον Μίσκο προσπάθησαν να κρατήσουν μόνοι τους το οικοδόμημα που όλος ο κόσμος αγάπησε ως τετράδα. Οι Ράδιο Αρβύλα έδειξαν πόσο σημαντική είναι η εικόνα παρέας, άσχετα αν μόνο ένας μιλάει κι οι άλλοι τρεις είναι μαϊντανοί. Φάουλ δεύτερο και αποβολή: Οι De Facto κλώτσησαν την αναγνωρισιμότητά τους. Μπήκαν σε μιμητικές, μεγαλίστικες στιχουργικές και μουσικές τροχιές γύρω από κοινωνική πολιτική και έρωτες με βάθος. Ο ήχος που γέννησε ορκισμένους Defactίτες αντικαταστάθηκε από μουσικές κούκλες εργοστασίου Μade in China. Όπως η «Μάγισσα», ο ελληνόφωνος κλώνος του «Maria» των Blondie. Όπως η «Μαριλού» που αναβιώνει το χασμουρητοκλισέ ερώτημα «που να είσαι και τι κάνεις, με ποιον να ‘σαι, που κοιμάσαι», που το έχουμε ξαναματακούσει από Κατσιμιχαίους, Κότσιρα, Πετρέλη, Ρέμο, Αντώνη Βαρδή και Τριαντάφυλλο με τα φτηνιάρικα αρμόνια από πανηγύρι δεκαπενταύγουστου στον Παλαιοφάρσαλο. Όπως η «Μυστική συνωμοσία των μετρίων», η κάτι σαν επανέκδοση του «Τους εχω βαρεθεί» της Μαρίας Δημητριάδου,  που τα βάζει με τηλεπερσόνες, λαοπρόβατα, αλήτες πολιτικούς… ό,τι κάνει δηλαδή και το «Καλημέρα Ελλάδα» του NiVo και το «Στον κόσμο μας» των Σταβέντο. Όπως η κουλτουρέ «Θάλασσα», το κηλαηδονίστικο «Δυο μέτρα κάτω απ τη γη» και το χαμένο αδελφάκι του «Κάποτε θα ρθουν» με τίτλο «Οι κλέφτες», που προσπαθεί με το ζόρι να σε σπρώξει για ρακόμελα στην Ανδρομέδα.
 

Κι ο χρόνος πέρασε…

Και μαζί του πέρασε και η εποχή των ηρώων· ο Παρασκευάς είναι πλέον οικογενειάρχης. Με τον Μίσκο δεν πρόλαβα να μιλήσω, άλλα ήταν φυσιολογικά κουρεμένος και ξυρισμένος, και αυτό τα λέει όλα. Κι όμως, κατά βάθος ξέρουν. Γι’ αυτό μέσα στα νέα, οτινανικά τραγούδια, (κι όταν λέω νέα εννοώ απ το 2006 και μετά) υπάρχουν πολλά γεμάτα νοσταλγία και με συχνότατη εμφάνιση της λέξης «γειτονιά». Ποτέ, παλιές γειτονιές, η δική μου γειτονιά, κάτω απ τον ήλιο, σε κινούμενη άμμο…

Κατά βάθος ξέρουν. 


Φωτογραφικό υλικό





Με ετικέτα: De FactoΓιάννης Φασούλας

Αρθρογραφος

Γιάννης Φασούλας
Γιάννης Φασούλας
Εντεχνόπληκτος εκπαιδευτικός ετών 32. Ανθρωπος του λόγου και του δεξιού εγκεφαλικού ημισφαιρίου, προσφάτως επαναπατρισθείς από τον ανεπτυγμένο κόσμο, που αποδείχθηκε άνθρακας. Από πιτσιρίκος μπαινοβγαίνει σε συναυλίες και σχηματίζει "άποψη". Μια φορά την εβδομάδα καλύπτει την εντεχνοεπικαιρότητα της πόλης υπό μορφή ιστοριών νυχτερινής μουσικής "περιπέτειας".

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Marianne & Leonard Λόγια Αγάπης, προσεχώς στους κινηματογράφους
Marianne & Leonard Λόγια Αγάπης, προσεχώς στους κινηματογράφους
με 0 Σχόλια 434 Views

 Μια όμορφη και τρυφερή ιστορία ενός εξαίσιου έρωτα, πέρα από σύνορα που υπερνικά ακόμα και τον θάνατο. Ενός έρωτα που στάθηκε μεγάλη έμπνευση για έναν σπουδαίο καλλιτέχνη και τραγουδοποιό που λάτρεψε την Ελλάδα

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή