Εξαιρετική η συναυλία των CONTRA TEMPO με ένα «ασυγχώρητο λάθος»… χθες βράδυ στην Καλαμαριά.

336 Views
Εξαιρετική η συναυλία των CONTRA TEMPO με ένα «ασυγχώρητο λάθος»… χθες βράδυ στην Καλαμαριά. Εξαιρετική η συναυλία των CONTRA TEMPO με ένα «ασυγχώρητο λάθος»… χθες βράδυ στην Καλαμαριά.

Εξαιρετική η συναυλία των CONTRA TEMPO με ένα «ασυγχώρητο λάθος»… χθες βράδυ στην Καλαμαριά.

       Ας μου επιτραπεί να εκφραστώ σε πρώτο πρόσωπο, καθώς αυτά που θα εκθέσω παρακάτω δεν γνωρίζω ΑΝ και σε ποιο βαθμό μπορεί να αφορούν άλλους. Και λέγοντας «άλλους» εννοώ τους συν-ακροατές της πρώτης συναυλίας που εγκαινίασε το νέο θεσμό του Μικρού Φεστιβάλ στην Καλαμαριά, από την Ορχήστρα Δωματίου CONTRA TEMPO στο θέατρο Μ. Μερκούρη και υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Βλαδίμηρου Συμεωνίδη. Ένας καινούργιος θεσμός που αποδεικνύει άλλη μια φορά ότι για το συγκεκριμένο Δήμο το κομμάτι του Πολιτισμού κατέχει σημαίνουσα θέση ως βασική προτεραιότητα, στηρίζοντας έμπρακτα σημαντικές  πρωτοβουλίες και νέους δημιουργούς της τέχνης. Περιλαμβάνοντας εν προκειμένω πολλές μορφές της, σαν τη μουσική, το θέατρο και το χορό με τη μορφή «μικρών δόσεων καλλιτεχνικής δημιουργίας», αποκαλούμενων «φεστιβάλ τσέπης».
 
       Το νέο και ελπιδοφόρο λοιπόν Μικρό Φεστιβάλ έκανε την έναρξή του την Κυριακή 15 Νοεμβρίου, σε ένα σχεδόν γεμάτο θέατρο, με πρώτους φιλοξενούμενους το συμφωνικό σύνολο CONTRA TEMPO και τίτλο της συναυλίας «Παρίσι – Νέα Υόρκη», καθώς περιλάμβανε έργα των G. Gershwin, L. Bernstein, D. Millhaud και F. Poulenc. Κορυφαία και πασίγνωστα έργα από κορυφαίους συνθέτες που αγαπήθηκαν παγκόσμια, αγκαλιάζοντας ένα ευρύτατο κοινό, «αυστηρά» φιλόμουσο ή μη! Είναι απίθανο να μην έχει ακούσει κανείς κομμάτια από το «Westsidestory» σαν το περίφημο  «America» του Μπερνστάιν ή τη «Γαλάζια ραψωδία»  και το «Ένας Αμερικάνος στο Παρίσι» του Γκέρσουιν… Και όχι απλά έχει ακούσει, αλλά  κουβαλά σταθερά ως μουσική μνήμη, υποκλινόμενος στη μεγαλοφυία της έμπνευσης των μεγάλων συνθετών που σημάδεψαν  τον 20ο αιώνα, συνδυάζοντας αριστοτεχνικά τη κλασική συμφωνική μουσική με τη τζαζ  σε έργα εμβληματικά.
 
       Τα οποία – με όλη την ιδιαίτερη τεχνική τους δυσκολία- ευτύχησαν να εκτελεστούν από άψογους βεβαίως επαγγελματίες μουσικούς, δεμένους και άριστα  συγχρονισμένουςσε ένα μικρό σύνολο «Ορχήστρας Δωματίου» και υπό την μπαγκέτα του καταξιωμένου μαέστρου Βλαδίμηρου Συμεωνίδη. Επιπλέον με δύο εξαιρετικούς δεξιοτέχνες σολίστες, τον Χαράλαμπο Αγγελόπουλο στο πιάνο στην απαιτητική «Γαλάζια ραψωδία» και τον Βλαντιμίρ Αφανάσιεφ στα κρουστά στο δεύτερο μέρος, αποσπώντας όλοι τους θερμά, παρατεταμένα χειροκροτήματα. Τα οποία εντάθηκαν στο τελευταίο έργο με το οποίο έκλεισε η συναυλία, το ανεπανάληπτο «Ένας Αμερικάνος στο Παρίσι», που κατέκλυσε το χώρο με την υπέροχη σύνθεση του Γκέρσουιν. Οι επευφημίες και το διαρκές χειροκρότημα  προκάλεσαν τους μουσικούς να επαναλάβουν ως encore ένα κορυφαίο του απόσπασμα  ως επίλογο.
 
       Σίγουρα θα αναρωτιέται ο αναγνώστης... σε μια τόσο εξαιρετική σε μουσικό επίπεδο συναυλία από άποψη επιλογής κομματιών και άρτιας εκτέλεσής τους, ΠΟΥ βρίσκεται το «ασυγχώρητο λάθος»;  Το «λάθος» λοιπόν αφορά στο ΗΘΙΚΟ κομμάτι. Σε μια συναυλία με τίτλο «Παρίσι- Νέα Υόρκη» που φιλοδοξούσε να «ξεναγήσει το κοινό στις  λεωφόρους των δύο μητροπόλεων»…  με κυρίαρχο έργο ως μεγαλειώδες φινάλε και μάλιστα σε επανάληψη το «Ένας Αμερικάνος στο Παρίσι» που αποπνέει όλη την ατμόσφαιρα της Πόλης του Φωτός… η οποία τούτη τη στιγμή, δυο μέρες μετά τα τραγικά γεγονότα που συντάραξαν την υφήλιο, πενθεί αδικοχαμένους νεκρούς- πολλούς την ώρα που παρακολουθούσαν καλή ώρα μια συναυλία… δυστυχώς ΔΕΝ  ΒΡΕΘΗΚΕ  ΚΑΝΕΙΣ  ΝΑ  ΠΕΙ  ΟΥΤΕ  ΜΙΣΗ  ΛΕΞΗ!!! Πέρασαν η έναρξη, το δεύτερο μέρος,  το φινάλε, μέσα σε «εκκωφαντική» σιωπή και ούτε καν ο  «Αμερικάνος στο Παρίσι», στο χτυπημένο βάναυσα Παρίσι, κατάφερε να ξυπνήσει κάποιο συνειρμό! Να  ταρακουνήσει κάποιον εκ των συντελεστών  πάνω ή κάτω από τη σκηνή να πει- όχι κάτι μεγαλόστομο, αλλά το συγκινητικά απλό «Αφιερώνουμε τη σημερινή συναυλία στη μνήμη των νεκρών του Παρισιού»… Μόνο αυτό.
 
       Δεδομένου ότι πολλοί νέοι άνθρωποι έχασαν άδικα τη ζωή τους από τρομοκρατικό χτύπημα σε χώρο συναυλίας, την ώρα που άκουγαν μουσική και ενώ ακόμα το αίμα τους είναι ζεστό, θεωρώ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ, οποιαδήποτε συναυλία αυτών των ημερών, σε όλο τον κόσμο, να αφιερώνεται αυθόρμητα στη μνήμη τους ως ελάχιστος, συμβολικός φόρος τιμής. Πόσω μάλλον όταν αυτή η συναυλία κατά τραγική σύμπτωση περιέχει στον τίτλο την πληγείσα πόλη και στο περιεχόμενό της έργα αφιερωμένα σε αυτήν. Πιθανόν για κάποιους να υπερβάλλω με αφορμή μια  παράλειψη. Θα το δεχτώ, όμως δικαιούμαι να μη συγχωρώ σε  ανθρώπους του πολιτισμού παρόμοια παράλειψη,ενδεικτική της ευαισθησίας και του ήθους που δικαιώνει την αποστολή τους. Το μόνο που με παρηγορεί είναι η σκέψη ότι ίσως μέσα τους την ώρα της εκτέλεσης αφιέρωναν νοερά, όπως υποθέτω αρκετοί εξ ημών….

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Ιωάννης Κυφωνίδης
Ιωάννης Κυφωνίδης

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή