Παντελής Ζουμπούλης: «Είναι μάταιο να ελπίζουμε ότι κάποτε θα εξυγιανθεί το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα». Συνέντευξη στην Δ. Αυγερίδου.

10626 Views
Παντελής Ζουμπούλης: «Είναι μάταιο να ελπίζουμε ότι κάποτε θα εξυγιανθεί το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα». Συνέντευξη στην Δ. Αυγερίδου. Παντελής Ζουμπούλης: «Είναι μάταιο να ελπίζουμε ότι κάποτε θα εξυγιανθεί το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα». Συνέντευξη στην Δ. Αυγερίδου.

Ράδιο-Φωνίες - Δέσποινα Αυγερίδου. 

 

Αφοσιωμένος στο επάγγελμα, ταγμένος θαρρείς από τα γεννοφάσκια του να γίνει αθλητικογράφος. Το πάλεψε, το διεκδίκησε, το κατέκτησε με το σπαθί του και την αξία του. Μπορεί να πέρασαν …κάποια χρόνια από τότε, αλλά συνεχίζει με την ίδια εφηβική ορμή να υπηρετεί την αθλητική δημοσιογραφία.
Αυτό που τον χαρακτηρίζει είναι η ήρεμη δύναμη που εκφράζει στη δουλειά του, η ψυχραιμία και η σοβαρότητα που τον καθορίζουν και τον κάνουν αγαπητό τόσο σε συναδέλφους και φιλάθλους, όσο και σε αθλητές και παράγοντες του αθλητισμού.
.
Κυρίες και κύριοι σήμερα θα παίξουμε μπαλίτσα με τον Παντελή Ζουμπούλη.
 

Αθλητικογράφος εξ απαλών ονύχων… 

Το ραδιόφωνο υπάρχει στη ζωή μου εδώ και χρόνια. Από την εποχή που άκουγα τις μεταδόσεις των αγώνων μέχρι τη στιγμή που βρέθηκα κι εγώ πίσω από ένα μικρόφωνο.
Πέρασα από τον Antenna, τον ΣΚΑΙ που ήταν παλιά TEMPO, πάντα υπηρετώντας την αθλητική δημοσιογραφία.
Στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης FM100 ήρθα πριν από περίπου 20 χρόνια και παραμένω μέχρι σήμερα, ανήκω στο δυναμικό του αθλητικού τμήματος ραδιοφώνου και τηλεόρασης.
Η εκπομπή στον FM100 λέγεται «ΘΥΡΑ 100» και μεταδίδεται κάθε απόγευμα στις 5, έχει λίγο από όλα, η βάση της βέβαια είναι το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ.  
Η πρώτη μου επαφή με την αθλητική δημοσιογραφία ξεκινάει από τα μαθητικά μου χρόνια.  
Θυμάμαι σε ηλικία 15 χρονών πρωί, πριν ακόμη χτυπήσει το κουδούνι εγώ είμαι μέσα στην τάξη και διαβάζω αθλητικές εφημερίδες.
Από πιτσιρικάς είχα κόλλημα, μου άρεσε, ήθελα να τα μαθαίνω όλα.
Όταν πήγαινα μετά σπίτι τα μεσημέρια πάντα αγόραζα αθλητικές εφημερίδες.
Στο σχολείο να φανταστείς, έβγαζα και αθλητική εφημερίδα μόνος μου.
Καθόμουν όλο το βράδυ και την έγραφα σε χαρτί Α4, μετά από κάποιο σχολικό αγώνα και την άλλη μέρα την έβγαζα φωτοτυπίες και την πουλούσα στους συμμαθητές μου.
Τους έλεγα, μάγκες πέστε δυο, πέντε δραχμές, να δείτε το όνομά σας γραμμένο στην εφημερίδα, να διαβάσετε τα σχόλια για την ομάδα μας, την απόδοσή της, τους σκόρερ, παραλειπόμενα, τα πάντα.
Έτσι έβγαζα το χαρτζιλίκι για να αγοράζω καθημερινά τις αθλητικές εφημερίδες αλλά και πολιτικές που είχαν πλούσιο αθλητικό ρεπορτάζ.
Ήταν μια αγάπη που ξεκίνησε από νωρίς, δεν μου άρεσε να πηγαίνω για ατέλειωτους καφέδες μετά το σχολείο, το βαριόμουν, είχα άλλη νοοτροπία, γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αυστραλία.
Μια μέρα βλέπω μια αγγελία στα Σπορ του Βορρά   που ζητούσε νεαρούς συνεργάτες για αθλητικό ρεπορτάζ.
Λέω μέσα μου δεν πας, τι έχεις να χάσεις; Και πήγα.
Πέρασα και από εξετάσεις, βέβαια...
Ήμασταν πέντε έξι που πήγαμε, μας έδωσαν κάτι κείμενα και μας είπαν να τα ξαναγράψουμε με δικά μας λόγια, αλλά να έχουν ακριβώς το ίδιο νόημα.
Στην Έκθεση στο σχολείο ήμουν σκράπας. Αλλά το ‘αθλητικό’ το είχα με κλειστά μάτια. Κι έτσι με πήραν, όσο ακόμα πήγαινα σχολείο δούλευα και στα Σπορ του Βορρά που τότε ήταν η μοναδική αθλητική εφημερίδα.
Από τότε δε σταμάτησα,   και νιώθω πολύ τυχερός που το χόμπι μου έγινε το επάγγελμά μου.  
Δε μετάνιωσα στιγμή γι’ αυτήν την επιλογή μου.
Όπως όλα τα επαγγέλματα έχει και τα καλά έχει και τα αρνητικά του.
Δεν έχεις για παράδειγμα πολύ ελεύθερο χρόνο, δεν υπάρχουν σαββατοκύριακα, το αντίθετο μάλιστα, τα σαββατοκύριακα έχεις να κάνεις  την περισσότερη δουλειά.
Το ρεπορτάζ τρέχει καθημερινά, δε σταματάει ποτέ.
Και ρεπό όταν έχεις και σε άδεια να βρίσκεσαι, δε σταματάς να ενημερώνεσαι, να είσαι σε εγρήγορση μήπως σκάσει κάποια είδηση.
Από την άλλη όμως είναι ένα επάγγελμα που δεν πλήττεις ποτέ, σε κρατάει πάντα ανήσυχο και με τις κεραίες ανεβασμένες.
Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος, πρέπει να είσαι πάντα αλέρτ αν θες να είσαι μέσα στα πράγματα, να μην εφησυχάζεις ποτέ.
Έτσι λοιπόν μοίραζα το χρόνο μου ανάμεσα σε σχολείο και εφημερίδα, για να επανέλθω σε αυτά που σου έλεγα για το ξεκίνημά μου.
Αυτό συνεχίστηκε και μετά το σχολείο και όταν απολύθηκα από φαντάρος, πήγα στην SPORT TIME που ήταν η κορυφαία αθλητική εφημερίδα που βγήκε ποτέ στην Ελλάδα, μιλάμε για μια αθλητική εφημερίδα που πουλούσε 50 και 60 χιλιάδες φύλλα την ημέρα.
Άλλες εποχές, μεγάλο σχολείο όμως η εφημερίδα, εκεί έμαθα πράγματα, ‘ψήθηκα’ που λέμε!
 

Με τον Νίκο Γκάλη
.
Αθλητική δημοσιογραφία = ποδόσφαιρο…

Στην Ελλάδα δυστυχώς αθλητική δημοσιογραφία σημαίνει να ασχολείσαι με το ποδόσφαιρο, άντε και λίγο με το μπάσκετ.
Ενίοτε εξαιτίας μιας ελληνικής επιτυχίας σε παγκόσμιο επίπεδο, ανακαλύπτουμε ξαφνικά την ενόργανη γυμναστική, το τένις, τη σκοποβολή, την άρση βαρών, κλπ.  
 Αυτό είναι πολύ λυπηρό κι οφείλεται φυσικά στην έλλειψη παιδείας.
Έχουν γίνει κάποια βήματα αλλά θεωρώ ότι έχουμε πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μας για να αποκτήσουμε αθλητική παιδεία και κουλτούρα.
Η μεγάλη πλειοψηφία ασχολείται μόνο με το ποδόσφαιρο και θυμόμαστε και το μπάσκετ όταν πάει καλά.
Αν ένα παιδί δεν πειραματιστεί από μικρό, δε γνωρίσει όλα τα αθλήματα, πως θα αποκτήσει γνώση, πως θα αναπτύξει τις δεξιότητές του σε ένα άθλημα, όταν δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές;
Εντάξει, το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ, δε χωράει αμφιβολία ως προς αυτό και είναι λογικό να κυριαρχεί.
Το ποδόσφαιρο είναι κι ένας χώρος εκτόνωσης για πολλούς, όπου πάνε για να βγάλουν τα απωθημένα τους, ειδικά στην Ελλάδα της κρίσης τα τελευταία χρόνια.
Είναι ένας χώρος που βολεύει κιόλας κάποιους να μαζεύονται εκεί τα ταραχοποιά στοιχεία που είναι ξένα με τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο και να εκτονώνουν τα πάθη τους.
Είναι ένας πολύ ‘βρώμικος’ χώρος και δύσκολα θα εξυγιανθεί, αν εξυγιανθεί ποτέ δηλαδή!
Πολιτική βούληση δεν υπάρχει!
Εδώ μιλάμε να γίνει αναδιάρθρωση κατηγοριών την επόμενη χρονιά που πρέπει να γίνει, δεν μπορούμε να έχουμε πρωτάθλημα ποδοσφαίρου με 16 ομάδες κι επειδή πλησιάζουμε σε εκλογές, από διάφορους νομούς, περιοχές που οι ομάδες κινδυνεύουν να πέσουν, ασκούν πολιτικές πιέσεις μέσω των κατά τόπους βουλευτών.
Το ελληνικό ποδόσφαιρο θα διορθωθεί μόνο αν καθίσουν κάποια στιγμή σε ένα τραπέζι πέντε έξι από τις μεγάλες ομάδες και πούνε ότι τραβάμε μια κόκκινη γραμμή, φτιάχνουμε νέους  κανονισμούς και δεσμευόμαστε όλοι να τους τηρούμε! Αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί γιατί υπάρχουν επιχειρηματικά και πολιτικά συμφέροντα.
Οπότε είναι μάταιο να ελπίζουμε ότι κάποτε θα εξυγιανθεί το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος.
 

 Mε τον Χαμζά Γιουνές 

.

Ο αθλητικογράφος οφείλει να είναι μόνο φίλαθλος…

Ο αθλητικογράφος πρέπει να είναι φίλαθλος και όχι οπαδός, αλλά πάλι θα σου πω ότι στην Ελλάδα δεν ισχύει κάτι τέτοιο και βέβαια δεν περίμενες εμένα να σου το πω αυτό.
Δυστυχώς στο αθλητικό κομμάτι σε ένα μεγάλο μέρος οι δημοσιογράφοι λειτουργούν  οπαδικά, διότι αν δε λειτουργήσεις έτσι σε αποβάλλει το σύστημα.
Δεν είσαι ανταγωνιστικός βάσει των κανόνων που ισχύουν.
Εννοείται πως δεν συμφωνώ με αυτό, ούτε το υιοθετώ αλλά σου λέω τι ισχύει, έτσι είναι δυστυχώς!
Προσπαθώ μέσα σε αυτό πλαίσιο που σου ανέφερα να κρατάω τις ισορροπίες με μετροέπεια, να μην περνάω τις κόκκινες γραμμές.
Το μεγάλο πρόβλημα ξεκινάει από το ότι υπάρχουν νόμοι που δεν εφαρμόζονται ποτέ ή εφαρμόζονται κατά το δοκούν.
Οι νόμοι έχουν μικρά παραθυράκια τα οποία ανοίγουν «εκεί που πρέπει», από αυτούς που έχουν μεγαλύτερη ισχύ.
Είναι μια αλυσίδα και είτε μας αρέσει είτε όχι, οι δημοσιογράφοι αποτελούν έναν κρίκο αυτής της αλυσίδας.
 
 

Με τον Νικολά Ντιγκινί
.
 Ο Άρης…

Κάνω ρεπορτάζ Άρη από την ημέρα που ασχολήθηκα με τη δημοσιογραφία.
Τα τελευταία 4 χρόνια έχω την τύχη να είμαι υπεύθυνος επικοινωνίας της ομάδας ποδοσφαίρου του  Άρη.
Γίνεται μια καινούρια προσπάθεια από τον Θόδωρο  Καρυπίδη, μια ωραία προσπάθεια, κατά τη γνώμη μου.
Πέρασε δύσκολα χρόνια η ομάδα, θεωρώ ότι τώρα βρίσκεται σε μια φάση ανάκαμψης και επανατοποθέτησης στον ποδοσφαιρικό χάρτη.
Απλώνει τα πόδια της μέχρι εκεί που φτάνει το πάπλωμα, δεν πάει σε υπερβολές, βήμα βήμα, κάθε χρόνο χτίζει μια καλή ομάδα.
Αυτό που έκανε φέτος ο Άρης, διαφαίνεται ότι θα βγει Ευρώπη, για άλλους είναι αυτονόητο, για άλλους είναι υπέρβαση.
Για μένα δεν είναι αυτονόητο, διότι όταν έρχεται μια ομάδα μετά από τέσσερα χρόνια απουσίας από τον ποδοσφαιρικό χάρτη, στήνει μια καινούρια ομάδα με είκοσι παίχτες, αυτό, αν μη τι άλλο, είναι επιτυχία.     
Δρόμος υπάρχει ακόμα πολύς, και λάθη θα γίνουν και ατέλειες υπάρχουν αλλά πιστεύω ότι έχουν μπει οι σωστές βάσεις.
Δεν μπορούν να γίνουν όλα μέσα σε ένα χρόνο. Χρειάζεται υπομονή, δουλειά, προσπάθεια, στήριξη, απαιτείται πάνω από όλα ρεαλισμός.
Όλοι όσοι κινούνται μέσα και έξω από τον Άρη πρέπει να λειτουργήσουν με σωφροσύνη, ρεαλισμό και αυτογνωσία, διότι τα τέσσερα χρόνια που ο Άρης βολόδερνε στη β’ και γ’ εθνική πρέπει να μας κάνουν όλους πιο σοφούς.
Να φύγουμε από τη λογική πως τη μια Κυριακή κερδίζουμε άρα είμαστε ομαδάρα, την άλλη Κυριακή χάνουμε και τα απαξιώνουμε όλα. Αυτό είναι λάθος!   Πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία.
Καταλαβαίνω ότι ο κόσμος μετά από αυτά που βίωσε η ομάδα, όπως κι εμείς οι δημοσιογράφοι τα βιώσαμε, είναι δύσκολο, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Πρέπει να αποκτήσουμε τη νοοτροπία ότι πάμε βήμα βήμα.
 

Και η αφιέρωση…

Το τραγούδι που θέλω να αφιερώσω δε θα μπορούσε να είναι άλλο από αυτό: https://youtu.be/1qBvhHfr9SU,  γιατί για μένα εκφράζει μια ολόκληρη εποχή, με χαρές, τρελή ανυπομονησία να έρθει η Πέμπτη να απολαύσουμε όλοι τον Γκάλη, τον Γιαννάκη και τα άλλα παιδιά.
Με το ρομαντισμό αυτής της εποχής,   του φιλάθλου που αγαπάει την ομάδα του χωρίς φανατισμό, μόνο με   πάθος και  χαρά το αφιερώνω στις επόμενες μεγάλες αθλητικές στιγμές που θα ζήσουμε! 
 ,
ΔΕΙΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ
ΡΑΔΙΟ-ΦΩΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΑΥΓΕΡΙΔΟΥ
ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΕΔΩ
.
Κάθε 1 και 15 του μηνός στις σελίδες του Kulturosupa.gr
.
Η Νο 1 ΣΤΗΛΗ ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ «Κ»
 .
Δείτε αυτά:
-Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα ΕΔΩ
-Τι παίζουν οι κινηματογράφοι στη Θεσσαλονίκη ΤΩΡΑ ΕΔΩ
-Θέατρο: Είδαμε & Σχολιάζουμε ΕΔΩ
-Συναυλίες: Είδαμε & Σχολιάζουμε  ΕΔΩ
-Σινεμά: Είδαμε & Σχολιάζουμε  ΕΔΩ
-Βιβλίο: Διαβάσαμε & Σχολιαζουμε ΕΔΩ
-Κερδίστε προσκλήσεις - Βιβλία ΕΔΩ
.
Ακολουθήστε μας στα social media
      

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Δέσποινα Αυγερίδου
Δέσποινα Αυγερίδου
Ραδιοφωνατζού αναντάμ παπαντάμ, βγήκε στα μικρόφωνα ας πούμε από τα πέντε της (αφού μετράει κιόλας 25 χρόνια συνεχούς παρουσίας στα ερτζιανά). Την ακούτε κάθε απόγευμα στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης FM100 από τις 6 έως τις 8 σε μια εκπομπή που σκοπό έχει να σας ενημερώσει για αυτά που συμβαίνουν στην πόλη μας, τις περισσότερες φορές παρέα με τους πρωταγωνιστές τους. . Της αρέσει να δοκιμάζει νέα πράγματα και να συλλέγει εμπειρίες. Είναι η πρώτη φορά που θα δοκιμάσει να πάρει συνεντεύξεις από συναδέλφους της κι έχει πολύ τρακ γιατί οι περισσότεροι είναι φίλοι της και δε θέλει να της κόψουν την καλημέρα. Ελπίζει μετά από τις συνεντεύξεις να της λένε τουλάχιστον καλησπέρα...

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Καλοκαίρι στο Μέγαρο - Live εκδηλώσεις στην πλατεία.
Καλοκαίρι στο Μέγαρο - Live εκδηλώσεις στην πλατεία.
με 0 Σχόλια 1272 Views

 Tο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης επιστρέφει στις ζωντανές εκδηλώσεις και καλεί όλο το κοινό, που το τελευταίο διάστημα στερήθηκε τη συγκίνηση των συναυλιών, να απολαύσει ένα πρόγραμμα πλούσιο σε ποικιλία και περιεχόμενο.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή