Γιάννης Σερβετάς: «Θέλω ο Αϊ Βασίλης να μου φέρει έναν γιαρμά». Συνέντευξη στην Δέσποινα Αυγερίδου.

18533 Views
Γιάννης Σερβετάς: «Θέλω ο Αϊ Βασίλης να μου φέρει έναν γιαρμά». Συνέντευξη στην Δέσποινα Αυγερίδου. Γιάννης Σερβετάς: «Θέλω ο Αϊ Βασίλης να μου φέρει έναν γιαρμά». Συνέντευξη στην Δέσποινα Αυγερίδου.

 
 
Έχει έναν μοναδικό τρόπο να περιγράφει μια κατάσταση, γίνεται ο ίδιος αυτή η κατάσταση μπροστά στα έκπληκτα μάτια σου. Αυτό είναι ένα χάρισμα που δεν το ξοδεύει άσκοπα, το χρησιμοποιεί με επίγνωση και μέτρο, όπως κάνουν όλοι οι ευφυείς άνθρωποι.
Γιατί το χιούμορ είναι μόνο η επίφαση, η ουσία, το μεδούλι, είναι στον τρόπο που βλέπει τα πράγματα, αλλά κυρίως τους ανθρώπους.
Τους αγαπάει βαθιά και μιλάει συνέχεια για αγαπημένα  πρόσωπα με λατρεία και αφοσίωση. Δεν αποκόβεται από αυτά, δεν το επιδιώκει και δεν το επιθυμεί!
Επιστρέφει στην αρχή του στις ρίζες του, με την ίδια άνεση που πετάγεται     στο μέλλον. Γιατί δεν μπορεί να μείνει ακίνητος. Δεν το αντέχει.
Είναι γενναιόδωρος, τόσο που δε διστάζει να κόψει τον εαυτό του κομματάκια και να τον μοιραστεί σαν σοκολάτα με όλους αδιακρίτως, χωρίς να φοβάται μήπως τελειώσουν τα αποθέματα. Έχει πολλά από αυτά γιατί πήρε αγάπη κι αυτή πολλαπλασιάστηκε με γεωμετρική πρόοδο και πλημμύρισε τη ζωή του και με έναν έμμεσο τρόπο και τη δική μας.
Δεν είναι ο Γιάννης που μας κάνει να γελάμε, είναι ο Γιάννης που μας κάνει να χαιρόμαστε που μπορούμε ακόμα να γελάμε με αυτή την γλυκιά συνενοχή της εφηβικής σκανταλιάς!
.
Καλεσμένος μας σήμερα σε απόλυτα εορταστικό κλίμα ο Γιάννης Σερβετάς!
 
 

Τα Χριστούγεννα, το παραμύθι, ο δαγκωμένος κουραμπιές του Αι Βασίλη…

Τα Χριστούγεννα  πάντα έκανα κάτι για τα παιδιά, μια εκπομπή αφιερωμένη σε αυτά, νομίζω είναι η πιο αγαπημένη μου εκπομπή του χρόνου.
Με έπαιρνες τηλέφωνο μου έλεγες ο γιος μου είναι πέντε χρονών ζήτησε από τον Άγιο Βασίλη ένα αυτοκινητάκι, οπότε τον έπαιρνα εγώ από το ραδιόφωνο του έλεγα χο χο γεια σου Γιωργάκη με φωνή περίεργη. Βάζαμε βάθος στη φωνή κουδουνάκια και εφέ ότι δήθεν έπαιρνε ο Αϊ Βασίλης και ότι δε βγάζει τα γράμματά σου τι γράφεις εδώ, οπότε τα παιδιά τρελαίνονταν, γελούσαμε και κλαίγαμε μαζί.
Το άκουσε η Σοφία η Σούπαρη πριν κάποια χρόνια και μου λέει γιατί δε γράφεις κάτι χριστουγεννιάτικο για τα παιδιά. 
Η δική μου η αντίδραση ήταν να τη βρίσω (χαριτωμένα πάντα)  γιατί ήμουν πάρα πολύ πιεσμένος τα τελευταία χρόνια, αλλά μου έβαλε το σπόρο στον εγκέφαλο. Οπότε γύρισα σπίτι το βράδυ και μέσα σε τρεις γραμμές είχα το παραμύθι.
Δεν είχα βλέψεις ούτε για να πουλήσει αντίτυπα, ούτε τίποτα, δε θα το έγραφα ποτέ αν δεν είχα το γιο μου στο σπίτι, μέχρι τότε δεν είχα επαφή με τα παιδιά έλεγα αστεία μόνο για μεγάλους.
Ε  μετά κάθισα το έπλασα το άνοιξα, έφτιαξα μια οικολογική ιστορία.
Ταιριάζει μάλιστα πάρα πολύ με τη φετινή χρονιά γιατί πάει το καλοκαίρι μέχρι το Δεκέμβρη.
Ο Άγιος Βασίλης επειδή ζεσταίνεται κι έχει χαλάσει το βιολογικό του ρολόι νομίζει ότι είναι ακόμα καλοκαίρι και συνεχίζει να κοιμάται
Ο αρχιτάρανδος και τα ξωτικά πήραν χαμπάρι ότι κάτι δεν πάει καλά, προσπαθούν να ξυπνήσουν τον Αϊ Βασίλη με χίλιους τρόπους κι αυτός δεν ξυπνάει με τίποτα.
Οι καλικάντζαροι καταλαβαίνουν ότι έχουμε θέμα και μπορεί να μην έχουμε φέτος Χριστούγεννα και αυτό είναι πολύ καλό, οπότε προσπαθούν να κάνουν ζέστη και ησυχία οι άλλοι κρύο και φασαρία και δημιουργείται μια φάρσα μέχρι να φτάσουμε στην τελική λύση όπου κερδίζει το καλό έχω να σας πω.
Αυτό είναι το παραμύθι και φέτος το χάρηκα πολύ είδα να μπαίνουν πολλοί άνθρωποι μέσα και να ανεβαίνει ως θεατρικό στη σκηνή του θεάτρου Σοφούλη!
Στη σκηνή με ανέβασαν τα «Ημερολόγια» και τώρα το παραμύθι!
Έχει πολύ ενδιαφέρον, είναι ένας καινούριος κόσμος κι εγώ κάθομαι και χαζεύω σαν μικρό παιδί!
Δεν ξέρω τι θα κάνω στο μέλλον κι αν θα έχει συνέχεια, άλλωστε μικρός είμαι ακόμα, κάτσε να μεγαλώσω πρώτα!
 

Το πρώτο ραδιόφωνο, ο πατέρας, το χιούμορ, τα δύσκολα, η ρετσίνα…

Το ραδιόφωνο ήταν για μένα άπιαστο όνειρο, είχα πολλούς φίλους πειρατές, άκουγα μανιωδώς ραδιόφωνο.
Είχαμε ένα μεγάλο ακουστικό που έμπαινε μόνο στο ένα αυτί κι εγώ καθόμουν με τις ώρες και άκουγα. Η πρώτη εκπομπή που άκουγα θεωρώ ότι είναι η καλύτερη εκπομπή που μπορεί να ακούσει άνθρωπος.
Ήταν αυτή που έστελναν γράμματα οι ακροατές και τα διάβαζαν στον αέρα κι έλεγαν το επόμενο τραγούδι το αφιερώνει η κυρία Μαρία στο γιο της που ταξιδεύει ανοικτά των Αζορών. 
Οπότε εγώ μέσα στο σκοτάδι έκανα ταξίδια με το μυαλό μου στον παγκόσμιο χάρτη, όλο τον κόσμο γυρνούσα κάθε βράδυ. Από τότε με μάγευε οτιδήποτε γκλόμπαλ κι εξακολουθεί να με μαγεύει και σήμερα.  
Και φτάνουμε στο 1991, έχω ανοίξει ένα μαγαζί, που έχω έναν ηλεκτρολόγο, που έχει ένα γιο, που έχει ένα πειρατικό ραδιόφωνο.
Μου λέει δώσε δυο χιλιάρικα να κάνεις άμα θες μια διαφήμιση του μαγαζιού στο ραδιόφωνο.
Οπότε πάμε μαζί στο Μουσικό Κλαμπ, κάπου στις Συκιές, πηδάμε δυο τρεις πρασιές, μπαίνουμε σε ένα υπόγειο που έχουν στημένο το στούντιο κι εκεί φοράω για πρώτη φορά ακουστικά!
Πως λέμε έρωτας με την πρώτη ματιά, για μένα ήταν με την πρώτη ακουσιά!
Μαγεύτηκα και όταν γύρισα σπίτι το είπα στη γυναίκα μου.
Λέω, Έφη, εγώ θα ασχοληθώ με το ραδιόφωνο και ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που όχι μόνο δε γέλασε αλλά με ενθάρρυνε κιόλας να το κάνω.
Από τότε το υπηρετώ, με μια μόνο παύση όταν πήγα στο ΑΜΑΝ το 1997 και ξαναγύρισα σε αυτό το 2004.
Στα επτά χρόνια που δεν έκανα ραδιόφωνο, έβλεπα συνέχεια ένα εφιάλτη ότι τελειώνει το τραγούδι και δεν έχω έτοιμο το επόμενο, άστα, πεταγόμουνα σαν τον τρελό μέσα στον ύπνο μου!
Όταν επέστρεψα στο ραδιόφωνο το 2004, το έκανα για να με ακούει ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου   που τότε είχαν αρχίσει να τον ταλαιπωρούν σοβαρά προβλήματα υγείας. Έκτοτε, όποτε κάνω εκπομπή, την κάνω με τέτοιον τρόπο σα να μιλάω σε έναν άνθρωπο που είναι αδύναμος, κακόκεφος και  θέλω να του φτιάξω το κέφι. 
Από τότε άλλαξε και ο τρόπος που κάνω ραδιόφωνο.
Ο μπαμπάς μου ήταν ένας αστείος, χαρισματικός άνθρωπος, που κάνοντας χαβαλέ με τις δυσκολίες της ζωής, όπως όλοι οι έλληνες, μεγάλωσε τα παιδιά του. Είχε ένα μικρό ψιλικατζίδικο, έφυγε από το Κέντρο και ανέβηκε στην Άνω Πόλη σε μια δύσκολη εποχή κι όμως με την τρελίτσα του, με το χαβαλέ του μπόρεσε να επιβιώσει. Γιατί όλα τα επαγγέλματα πρέπει να έχουν και λίγο θέατρο μέσα. Απλά ήταν άτολμος, θεωρώ πως αν ανέβαινε στο σανίδι θα μεγαλουργούσε.
Έμπαινε στο σπίτι, δεν ήμασταν πλούσια οικογένεια αλλά δε μας έλειψε ποτέ το γέλιο, θυμάμαι να γελάμε πολύ στο σπίτι μας με μικρά πράγματα.
Η μάνα μου έχει βιτριολικό χιούμορ δε μιλούσε πολύ αλλά θα πετούσε την ατάκα, το punchline που λέμε στο ραδιόφωνο, το οποίο το κρατάει ακόμα η κυρία Παναγιώτα!
Πήρα στοιχεία και από τους δύο αλλά δεν μπορώ να τους φτάσω!
Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς χιούμορ, είναι τρόπος ζωής, δεκανίκι σε κάθε δυσκολία! 
Κάποτε είχα τραβήξει ένα πολύ μεγάλο λούκι στη ζωή μου.
Έφτασα να χρωστάω πολλά λεφτά από μια λάθος επιχειρηματική κίνηση.
Ήμουν να σκάσω από τη στενοχώρια μου και δεν έλεγα τίποτα σε κανέναν.
Με βλέπει ο πατέρας μου, κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά. 
Με καταβολές από Σμύρνη, άκουσε τι του είπα, χτύπησε τα πόδια του, πήγε κι ήρθε στο δωμάτιο κάνα δυο φορές ξεφύσησε λίγο, χτύπησε και το πρόσωπό του και στο τέλος μου λέει: Τώρα   θα τα πληρώσουμε το ‘κανες,  δεν αλλάζει, άκου λοιπόν, υπάρχουν δύο τρόποι. Ο ένας είναι να κλαίμε όλη μέρα και να χτυπιόμαστε και να λέμε βρε το Γιαννάκη τι κρίμα, τι πάθαμε που το έπλεξαν το παιδί μας οι αλήτες και να το πάμε έτσι το εργάκι.  
Ο δεύτερος τρόπος είναι να ανοίξουμε μια ρετσίνα, να βάλουμε από ένα ποτήρι να το συζητάμε εδώ πως θα βρούμε λύση, να λέμε και καμιά χαζομάρα, τι λες;
Τον κοιτάω που λες, και φωνάζω: Μάνα έχουμε καμιά Μαλαματίνα;
Την ανοίξαμε τα είπαμε και από τότε στα δύσκολα ανοίγω πάντα μια Μαλαματίνα που είναι και δικιά μας ρετσίνα, σαλονικιώτικη.  
 

Οι ιστορίες και οι άνθρωποι…

Έχω μια στρατηγική στη ζωή μου πάρα πολύ αστεία, αγαπάω όλο τον κόσμο, σ’ αγαπάω μέχρι να μου αποδείξεις το αντίθετο ή να παραμείνει ως έχει και να εξελιχθεί η αγάπη σε παντοτινή. 
Οι περισσότεροι το πάνε ανάποδα, αλλά εγώ θεωρώ ότι αυτή η στρατηγική είναι η καλύτερη στη ζωή.
Έχω φάει τα μούτρα μου, συνεχίζω να τα τρώω αλλά τουλάχιστον έχω κερδίσει πολύ ωραίες ιστορίες. Και τι είναι η ζωή; Πολλές μικρές ιστορίες μαζί!
Κι εγώ τρελαίνομαι για ιστορίες!
Δώσε μου άχρηστη πληροφορία, πάρε μου την ψυχή!
Από μικρός έπαιρνα το ΤΕΣΤ ή το Τραστ του Γέλιου κι έψαχνα να βρω τα παράξενα, κάτι που συνέβη στην άλλη άκρη του κόσμου και μετά στην παρέα σε άσχετο χρόνο το πετούσα κι αισθανόμουνα πολύ ωραία! 
Τώρα με το ίντερνετ που μπορώ να βρω ότι θέλω καταλαβαίνεις τι έχω πάθει!
Είμαι ένας ευτυχής άνθρωπος μέσα σε έναν ωκεανό άχρηστων πληροφοριών.
Να σου πω τι πινακίδα έχει το αυτοκίνητο του Ντόναλντ, δε θέλω να επεκταθώ παραπάνω αρκετά ρεζίλι έγινα.
Είμαι τυχερός κι ευλογημένος άνθρωπος γιατί είχα και έχω πολύ καλούς ανθρώπους γύρω μου.  
Για έναν περίεργο λόγο μου στέλνει ο Θεός καλούς ανθρώπους.
Τον πεθερό μου για παράδειγμα.
 Ήταν δάσκαλος ο πεθερός μου και είχε πολύ μεγάλη υπομονή με τα παιδιά, ε κι εγώ ένα μεγάλο παιδί, ήξερε πώς να μου φερθεί.
Την πρώτη φορά που πήγαμε στην Επανομή σε ένα χωράφι που έχω πάρει προικώο βεβαίως βεβαίως, έβγαλε τη φρέζα κι αφού τελείωσε το φρεζάρισμα πήρε μια τσάπα έκανε μία σειρά κι εκεί μέσα ανά μια σπιθαμή άφηνε 5-6 σπόρους κολοκύθι. Το κάλυψε με το χώμα έριξε λίγο νερό από πάνω το σταύρωσε όπως κάναν οι παλιότεροι κι έφυγε.
Εγώ έμεινα αποσβολωμένος από πάνω να κοιτάω και περίμενα να βγουν τα κολοκύθια, σοβαρά σου μιλάω, είμαι παιδί της πόλης, όλα κινούνται μέσα στο κεφάλι μου με απίστευτη ταχύτητα.
Μην κοροϊδεύεις, τώρα ειδικά με την τεχνολογία αν πας ένα παιδί για πρώτη φορά στο χωράφι, τι νομίζεις θα περιμένει; 
Τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε τώρα, ξεχάσαμε, η μάλλον δεν μάθαμε ποτέ να περιμένουμε. 
Οι δάσκαλοι, αν είναι εμπνευσμένοι, σου βάζουν μέσα έναν σπόρο τον πιο σημαντικό, αυτόν της υπομονής, είναι πολύ μεγάλη αρετή η υπομονή.
Κι ο Βασίλης ο Δέλιος  κι αυτός δάσκαλος είναι, αγγλικών βέβαια, αλλά nobodyisperfect, κι αυτός είναι στη ζωή μου πολλά  χρόνια  μπορεί και κοντά στα 30.
Κάθε πρωί είμαστε μαζί στην εκπομπή 10 με 12 στον Imagine 89.7   και μόνος μου να είμαι, ο Βασίλης είναι εκεί.  
Επειδή ο Βασίλης είναι από τους παγκόσμιους κριτές στη σκοποβολή κι έχει γυρίσει όλο τον κόσμο, λείπει συχνά, μιλάω, απαντάω σα να είναι εκεί.
 Είναι από αυτούς που κάνουν τους σκοπευτικούς νόμους είναι πολύ μεγάλο κεφάλι, τον αγαπάω τον φαλάκρα, τι να κάνω, τον αγαπώ πολύ!
 
 

Ο Imagine, το άπιαστο όνειρο, ο Αντώνης…

Και που λες σαν το ραδιόφωνο δεν έχει!
Τι έκαναν αλήθεια οι άνθρωποι όταν δεν είχε ραδιόφωνο;
Πολέμους!
Ούτε στο πιο τρελό όνειρό μου δε θα μπορούσα να σκεφτώ ότι θα έχω ένα δικό μου ραδιόφωνο.
Εμείς που είμαστε αυτής της γενιάς δεν τολμούσαμε καν να το ονειρευτούμε!
Όταν λοιπόν μου το πρότεινε ο Αντώνης (Κανάκης) ήταν σα να μου χάριζε τον ουρανό με τα άστρα.
Του οφείλω πραγματικά την τόλμη και την αποφασιστικότητα να κάνουμε ένα ραδιόφωνο σε μια δύσκολη εποχή. 
Και όχι μόνο για το ραδιόφωνο, όλη μου την καριέρα του χρωστάω, μη γελιόμαστε!
Ο Αντώνης είναι το ραδιόφωνο, έχει καταπιεί ραδιόφωνο, με ότι καταπιάνεται το κάνει μερακλίδικα ρε παιδί μου, δεν μπορεί αλλιώς! 
Όταν το φτιάξαμε έπαιζε 15 μέρες στον αέρα μόνο μουσική και τα σποτάκια που έλεγαν ότι ερχόμαστε.
Καθόμασταν που λες με τον Αντώνη στην κονσόλα κι ανοίγαμε τα μικρόφωνα, χαμηλώναμε λίγο τη μουσική και κάναμε ένα ‘ααα’, μια ανάσα, έτσι για να ακούσουμε λίγο στον αέρα, ότι αυτό που ζούμε είναι αληθινό!
Στο ραδιόφωνο μετράς τα όριά σου, είναι πολύ σοφό ως μέσο, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο.
Χαίρομαι και καμαρώνω που πηγαίνω σε ένα καφενείο στην Ευκαρπία για παράδειγμα, μπαίνω μέσα κι ακούω να παίζει Imagine.
Συνοδηγό στο αμάξι τον θέλω τον Imagine, να τον θέλει ο άλλος στη ζωή του, να ξυπνάει το πρωί και να μην του φαίνονται όλα μαύρα, γιατί ευτυχώς υπάρχει ο Imagine. Αυτό θέλω κι αυτό εύχομαι!
Πάντα τα έλεγα αυτά, γιατί πάντα στην εκπομπή μου ήμουν αφεντικό δεν ανεχόμουν μύγα στο σπαθί μου.
Γι’ αυτό είτε έφευγα, είτε με έδιωχναν από τα ραδιόφωνα.
Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι νόημα έχει να βάλεις ένα ωραίο μυαλό στο ραδιόφωνο και μετά να θες να του πεις εσύ πως να κάνει εκπομπή. 
Ο καθένας βάζει τα όριά του, έτσι λειτουργούμε εμείς στο ραδιόφωνο,  προσαρμόζεται ο καθένας και καταλαμβάνει το χώρο που του αναλογεί χωρίς να ζορίζεται, αλλά και χωρίς να ξεχειλίζει.  
‘Άλλωστε το ραδιόφωνο δύσκολα γίνεται κερδοφόρα επιχείρηση.
Του κυνηγού του ψαρά και του ραδιοφωνικού παραγωγού το πιάτο, δέκα φορές είναι αδειανό και μια φορά γεμάτο.
Αυτό δεν άλλαξε κι   όποτε έρθει άνθρωπος και μου πει θέλω να ασχοληθώ με το ραδιόφωνο, ορίστε άντε θα του πω, να σε δω, μάλλον να σε ακούσω!  
Ο γιος μου κάνει ραδιόφωνο αλλά δεν είναι στο δικό μου ραδιόφωνο γιατί παλεύει λίγο με το επίθετο και καλά ξηγιέται!  
Είναι στο OFFRADIOκαι καμαρώνω δεν ξέρεις πόσο πολύ γι αυτό.
Η μάνα του, έχω να σου πω, είναι κολλημένη τον ακούει συνέχεια, ε κι εγώ τον ακούω μεταξύ μας!  
 

Το γράψιμο, τα ημερολόγια, ο γιαρμάς…

Φέτος θα ζητήσω από τον Αϊ Βασίλη έναν γιαρμά, τους θυμάσαι τους γιαρμάδες που τους δάγκωνες και γινόσουν ολόκληρος μια γραμμή ροδακινή, από πάνω μέχρι κάτω; Να μου φέρει έναν γιαρμά θέλω να τον δαγκώσω και να χαθώ στη γλύκα του! 
Όταν ήμουν μικρός και πηγαίναμε στο χωριό της μάνας μου στο Νεοχώρι Χαλκιδικής, ήθελα να μείνω για πάντα εκεί, μου άρεσε που είχα την ελευθερία να πηγαίνω όπου θέλω, να παίρνω μια πορτοκαλάδα από το καφενείο και μετά να την πληρώνει ο παππούς, να μου μιλάνε όλοι και να με βάζουν στα σπίτια τους.
Τώρα που μεγάλωσα, πολλές φορές έχω αυτή την αίσθηση, ότι ζω σε ένα μεγάλο χωριό, όπου κι αν πάω θα βρω έναν γνωστό που θα θέλει να με κεράσει μια πορτοκαλάδα, έναν γιαρμά, μια ρετσίνα, να μου πει το πρόβλημά του, να το μοιραστεί μαζί μου, καταλαβαίνεις; Είναι σα να πραγματοποιήθηκε το παιδικό μου όνειρο. 
Γνωρίζουν πια και τα μούτρα μου λόγω της τηλεόρασης και με σταματάνε να μου πουν μια ιστορία, κι εγώ πεθαίνω για ιστορίες. Αληθινές, ανθρώπινες, κανονικές!
Με μπερδεύουν βέβαια κάποιες φορές με τον Ρίτσαρντ τον Γκιρ ή τον άλλον τον Τζώρτζη τον Κλούνεϊ, έχουμε και τα προβλήματά μας εμείς οι όμορφοι, τι να κάνουμε!
Γι’ αυτό και αγαπώ το γράψιμο πιο πολύ από καθετί.
Θέλω να λέω ιστορίες.
Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς να γράφω.
Τα «Ημερολόγια» μου έδωσαν δέκα υπέροχα χρόνια γραφής και επαφής με τον κόσμο. Έκαναν τον κύκλο τους, είπα θα γράψω δέκα  και τόσα εκδόθηκαν, το τελευταίο ήταν το 2016.
.
.
Κάποια στιγμή σε πέντε, σε δέκα χρόνια, θα μαζέψω όλο το υλικό και θα κάνω ένα συλλεκτικό έτσι για μας, για όλον αυτόν τον κόσμο που ήρθε και με τίμησε.
Ξέρεις το 2007 ξεκινήσαμε από το πατάρι του Ιανού τις παρουσιάσεις, εγώ καθισμένος πίσω από ένα τραπέζι αισθανόμουν ότι είχα πεθάνει και μιλούσαν άλλοι για μένα.
Στο τρίτο βιβλίο έφυγα από τον Ιανό, γιατί θα έπεφτε το Πατάρι.  
Ήμουν τότε στο Ράδιο Θεσσαλονίκη,  ήμουν και γνωστός από την τηλεόραση, οπότε   ερχόταν ο κόσμος για να δει τη συσκευή όχι εμένα, αλλά το πατάρι θα έπεφτε.  
Λέω λοιπόν στο Νίκο τον Καρατζά, έναν άνθρωπο που παλεύει τόσο για το βιβλίο, σ’ αγαπώ σ’ εκτιμώ αλλά δε χωράμε.
Την επόμενη χρονιά μου κλείνουνε στην αίθουσα Παύλος Ζάννας τη γεμίζουμε.
Την τέταρτη χρονιά μου κλείνουν στο Βασιλικό Θέατρο το γεμίζουμε και αυτό.
Ήταν η πρώτη φορά που σηκώθηκα όρθιος στη σκηνή, πήρα το μικρόφωνο.
Οπότε οφείλω πολλά στο βιβλίο γιατί με ανέβασε στη σκηνή.
Την επόμενη χρονιά σκέφτηκα και μια ιστορία, μετά έβαλα κι ένα μαγικό μετά άρχισα να χορεύω και στο τέλος έγινε σταντ απ κόμεντι.
Το έμαθα λοιπόν με τον σκληρό τρόπο με το σπρώξιμο του κόσμου.
Αυτό λοιπόν που χτίστηκε στα 10 χρόνια και για μένα είναι πολύτιμο θέλω να το κάνω μια παράσταση για να τιμήσω τα 10 αυτά χρόνια αλλά να τα βάλω και σε μία σοφή χρονολογική σειρά.
Και που ξέρεις μπορεί κι όλα αυτά που σου είπα σήμερα να τα κάνω μια παράσταση, να τα βάλω όλα μέσα, από γιαρμάδες και ρετσίνες μέχρι κουραμπιέδες και ότι άλλο αγαπώ, γιατί έτσι είναι η ζωή, κύκλος και γυρνάμε πάντα εκεί που αγαπάμε! 
.
 ,
ΟΛΕΣ ΟΙ ΡΑΔΙΟ-ΦΩΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΑΥΓΕΡΙΔΟΥ ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΕΔΩ


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Δέσποινα Αυγερίδου
Δέσποινα Αυγερίδου
Ραδιοφωνατζού αναντάμ παπαντάμ, βγήκε στα μικρόφωνα ας πούμε από τα πέντε της (αφού μετράει κιόλας 25 χρόνια συνεχούς παρουσίας στα ερτζιανά). Την ακούτε κάθε απόγευμα στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης FM100 από τις 6 έως τις 8 σε μια εκπομπή που σκοπό έχει να σας ενημερώσει για αυτά που συμβαίνουν στην πόλη μας, τις περισσότερες φορές παρέα με τους πρωταγωνιστές τους. . Της αρέσει να δοκιμάζει νέα πράγματα και να συλλέγει εμπειρίες. Είναι η πρώτη φορά που θα δοκιμάσει να πάρει συνεντεύξεις από συναδέλφους της κι έχει πολύ τρακ γιατί οι περισσότεροι είναι φίλοι της και δε θέλει να της κόψουν την καλημέρα. Ελπίζει μετά από τις συνεντεύξεις να της λένε τουλάχιστον καλησπέρα...

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Τα πολλά πρόσωπα της προσφυγιάς - Μια εναλλακτική διαδρομή στο κέντρο της Θεσσαλονίκης
Τα πολλά πρόσωπα της προσφυγιάς - Μια εναλλακτική διαδρομή στο κέντρο της Θεσσαλονίκης
με 0 Σχόλια 311 Views

 Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Πρόσφυγα, την Πέμπτη 20 Ιουνίου, οργανώσεις του Δικτύου Select Respect σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Θεσσαλονίκης, το Ιστορικό Αρχείο Προσφυγικού Ελληνισμού Δήμου Καλαμαριάς και τον Σύλλογο Κατοίκων Περιοχής Ροτόντας και Φίλων του Μνημείου, διοργανώνουν εκδήλωση ευαισθητοποίησης, με βασικό γνώμονα την προώθηση της συνύπαρξης και των ευκαιριών για αλληλεπίδραση της τοπικής και προσφυγικής κοινότητας.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή