Σπύρος Παπαδόπουλος: «Άμα δε θες πολλά, είσαι πάντα καλά». Συνέντευξη στη Δέσποινα Αυγερίδου.

18753 Views
Σπύρος Παπαδόπουλος: «Άμα δε θες πολλά, είσαι πάντα καλά». Συνέντευξη στη  Δέσποινα Αυγερίδου. Σπύρος Παπαδόπουλος: «Άμα δε θες πολλά, είσαι πάντα καλά». Συνέντευξη στη Δέσποινα Αυγερίδου.

 

Είναι πολλά παραπάνω από ένα αγαπημένο πρόσωπο. Είναι ο Σπύρος!

Ο δικός μας Σπύρος που πίνουμε στην υγειά του τα σαββατόβραδα!

Ο Σπύρος των «Απαράδεκτων», ο Σπύρος με τη υπέροχη «λοξή» ματιά η οποία κατοικεί σε ένα πεντακάθαρο βλέμμα!

Ο Σπύρος, που αγαπά το ραδιόφωνο και από τότε που θυμάται τον εαυτό του, αυτό υπάρχει αδιάλειπτα στη ζωή του!

Ο Σπύρος, που η ζωή του διατρέχει το ελληνικό τραγούδι των τελευταίων χρόνων και κάνει καραμπόλες με τους πρωταγωνιστές του!

Μας έκανε την τιμή και ποδαρικό στις «Ραδιο-Φωνίες» γι’ αυτή τη σεζόν.

Τον ευχαριστούμε θερμά και του ευχόμαστε καλή συνέχεια στο «βαρύ» του πρόγραμμα στην Αθήνα.

Συνεχίζει με φόρα το  «Δείπνο ηλιθίων» για 3η χρονιά, μετά το χαμό που έκανε στη Θεσσαλονίκη με sold out σε όλες τις παραστάσεις, και φυσικά με το λατρεμένο «Στην υγειά μας ρε παιδιά».
 
Το ραδιόφωνο είναι μαγικό κουτί. Για μας τότε ήταν μαγικό κουτί. Και συνεχίζει να είναι! Άμα αγαπήσεις κάτι σε εκείνες τις ηλικίες, μένει αγάπη παντοτινή.
Για μένα το ραδιόφωνο ήταν πάντα η απόλυτη συντροφιά. Αγαπώ και επιζητώ τη μοναχικότητα, την απολαμβάνω με το ραδιόφωνο να είναι η μόνιμη συντροφιά μου. Αυτό επιλέγωκαι για να ενημερωθώ.
Τηλεόραση; Ποτέ! Άντε να έχω δει μια δυο φορές στη ζωή μου!
Ναι, εννοώ ότι δεν έχω δει σχεδόν ποτέ στη ζωή μου, ούτε εμένα, ούτε κανέναν άλλον! Στην τηλεόραση βλέπω μόνο ποδόσφαιρο, μπάσκετ και ταινίες!
 

Έχω τηλεόραση στο σπίτι, αλλά ο ρόλος της είναι για να ακουμπάμε πράγματα, γιατί ούτε κι ο γιος μου βλέπει, οπότε την ανοίγουμε σπάνια!

Είμαι νευρικός άνθρωπος, δεν μπορώ να κάθομαι σε μια πολυθρόνα και να χαζεύω, παρά μόνο καμιά ωραία ταινία.
Από μικρός δε μου άρεσε η τηλεόραση, δεν είναι κάτι που μου προέκυψε στην   πορεία λόγω δουλειάς! Όλα τα παιδιά έκαναν σαν τρελά για τηλεόραση, εγώ δεν ήθελα, δεν μου άρεσε ποτέ βρε αδερφέ, τι να κάνουμε!
Εννοείται πως προτιμώ το ραδιόφωνο και για ποδόσφαιρο, να ακούω το ματς, παρά να το βλέπω! Έτσι άλλωστε ξεκίνησε η σχέση μου με το ραδιόφωνο. Κάποιος πήρε ραδιόφωνο, το έφερε στην αυλή κι ακούγαμε Ολυμπιακό τις Κυριακές τα μεσημέρια. Κι έτσι κι έβαζε γκολ σηκώναμε τη γειτονιά στο πόδι.
Καταλαβαίνεις τι γινόταν!
 

Με τα χρόνια η σχέση μου με το ραδιόφωνο εξελίχθηκε, γίναμε αχώριστοι!

Ε, γι’ αυτό ξέρω τους στίχους από όλα τα τραγούδια που παίζουν στην εκπομπή κι όλοι με ρωτάνε, εντάξει όχι από όλα, αλλά ξέρω πάρα πολλά, από τα παλιά νομίζω δύσκολα να μου  ξεφύγει κάτι.
Τα έμαθα εκών άκων, δεν το ‘θελα, αλλά ήμουν όλη μέρα με ένα ραδιόφωνο ακόμα και στο διάβασμα το ραδιόφωνο πάντα ανοιχτό, δε με ενοχλεί, συγκεντρώνομαι καλύτερα! Ακούς, ακούς, μένουν αυτά!
 

Θυμάμαι το πρώτο τραγούδι που άκουσα στο ραδιόφωνο!

«Ένα βράδυ που ‘βρεχε», Γούναρης, μάλιστα ήταν ο αγαπημένος του πατέρα μου.
Αλλά εκεί στη γειτονιά κυριαρχούσαν άλλα ακούσματα: Καζαντζίδης, Γαβαλάς, αργότερα Αγγελόπουλος, Περπινιάδης, Τσαουσάκης, τέτοια πράγματα ακούγαμε, και φυσικά πολύ ρεμπέτικο.
 

Γνώρισα από μικρός αυτούς τους απλούς ωραίους ανθρώπους!

Στο σχολείο καθόμουν στο ίδιο θρανίο με τον αδερφό του Μανώλη Αγγελόπουλου.
Μετά το σχολείο πήγαινα και δούλευα σε μια ταβέρνα, εκεί ερχόταν ο Μενιδιάτης να φάει πριν πάει για δουλειά!
Ο Τσαουσάκης ήταν πολύ φίλος με τον πατέρα μου.
Ωραίοι άνθρωποι, κανονικοί, τότε δεν είχε σταριλίκια και τέτοια.
Αυτά προέκυψαν αργότερα, ξενόφερτα πράγματα!
Ειδικά σε τόσο λαϊκούς χώρους, τί, να είναι «ντίβα» ο Γιάννης Παπαιωάννου, ας πούμε, δε γινόταν με τίποτα!
Αν ήταν κάποιος στριμμένος, θα ήταν στριμμένος σαν άνθρωπος, γιατί έτσι ήταν ο χαρακτήρας του, όχι γιατί ήταν επιτυχημένος!
 

Ο Καζαντζίδης λατρεύτηκε τόσο πολύ εξαιτίας των συγκυριών.

Υπήρχε πάρα πολύ μετανάστευση και σε χτύπαγε μέσα στο μεδούλι αυτή η φωνή και τα τραγούδια που μιλούσαν για την ξενιτιά!
Εμείς στις φτωχογειτονιές που μεγαλώσαμε και λόγω γειτνίασης με το λιμάνι του Πειραιά, πάρα πολλά παιδιά ήταν ναυτικοί, πολλοί έφυγαν να βρουν την τύχη τους στη Γερμανία και αλλού, οπότε αυτό που τραγουδούσε, χάραζε στην ψυχή σου.
Όταν άκουγε η γυναίκα που το παιδί της ήταν τρία χρόνια στο Βέλγιο, να λέει ο Καζαντζίδης «πικρό σα δηλητήριο είναι το διαβατήριο» μούλιαζε στο κλάμα.
Ή να τα πίνει ο πατέρας, να χορεύει στην αυλή και να αφιερώνει το ζεϊμπέκικο στο γιο του που είναι στα ξένα.
Ήταν η κοινωνική συνθήκη τέτοια, δηλαδή κι ο Καζαντζίδης να μην ήταν με αυτή την τεράστια φωνή, αλλά κάποιος άλλος τραγουδιστής με μια καλή φωνή να ήταν στη θέση του, ήταν ένας χώρος που έπρεπε να καταληφθεί για το κοινό αίσθημα!
 
 

Στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ ήμουν αρκετά χρόνια!

Έγραφα εγώ τα κείμενα, έπαιρνα διάφορα της επικαιρότητας και τα διέστρεφα, τα έκανα πιο κωμικά, πιο χαρούμενα, πιο αστεία για να περνάμε καλά.
Τα τραγούδια ήταν σχόλια σε αυτά που έλεγα, αλλά ήταν τραγούδια αυτής της εποχής και της αισθητικής που αγαπώ!
Εγώ ένα τραγούδι το αγαπάω πολύ, επειδή μου θυμίζει μια συνθήκη, μια ηλικία, μια γειτονιά, μια μυρωδιά και όχι ένα γεγονός!
Δεν κάθομαι να αναλύσω  τί μου θυμίζει, ή να πω που ήμουν τότε, τί έκανα, που μέναμε τότε όταν άκουγα αυτό το τραγούδι, δεν με ενδιαφέρει αυτό!
Με ενδιαφέρει ότι είναι εκείνης της περιοχής, έτσι το έχω  μέσα στο μυαλό μου ή στο υποσυνείδητό μου.
 

Αυτό που δεν μπορώ, είναι τα κακά τραγούδια. Αυτά δεν μπορώ να τα ακούσω!

Τραγούδια που να θυμίζουν δυσάρεστες καταστάσεις δεν έχω στο μυαλό μου, τραγούδια ας πούμε που να μου θυμίζουν το θάνατο του πατέρα μου, όχι, μόνο θετικούς συνειρμούς κάνω με τα τραγούδια!
Δεν είναι ότι τα ξέχασα, μια χαρά τα θυμάμαι, αλλά τα ακούω και με γλυκαίνουν με έναν τρόπο!
Ευθύνεται μάλλον ο τρόπος που μεγάλωσα!
Στη γειτονιά μας ο πλουσιότερος δεν είχε να φάει, οπότε κοιτάγαμε το σήμερα αναγκαστικά, θα τη βγάλουμε, λέγαμε, σήμερα, για την άλλη βδομάδα δεν ετίθετο ζήτημα!
Μπορεί να μην είχαμε να φάμε, αλλά δεν άκουσα ποτέ μια γκρίνια μες το σπίτι, μια κακομοιριά!
Έλεγε ο πατέρας μου «δεν έχουμε» και το ‘λεγε καθαρά, χωρίς μιζέρια, σαν μια απλή διαπίστωση, οπότε το αποδεχόμασταν σαν κάτι φυσιολογικό.
Αυτό το οφείλω στους γονείς μου, δεν αισθάνθηκα ποτέ φτωχός, ήμουν πολύ πλούσιος και χορτάτος!
Άμα δε θες πολλά είσαι πάντα καλά!
Άμα τα θες όλα δεν είσαι ποτέ καλά, γιατί πάντα κάτι λείπει!
 
 

Γενικά είμαι ψύχραιμος άνθρωπος, δεν ενθουσιάζομαι εύκολα, αλλά αυτό που έχω ζήσει με το «Στην υγειά μας», είναι τύχη αγαθή.

Όταν τελείωσε η πρώτη σεζόν μου είπαν να πάμε και δεύτερη και είπα: όχι δεν μπορούμε να πάμε και δεύτερη, που να βρω εγώ τόσα θέματα, είστε με τα καλά σας;
Είναι μια εκπομπή με μεγάλες απαιτήσεις, έχει μεγάλη προετοιμασία, χρειάζεται πολύ δουλειά για να στηθεί!
Επέμεναν όμως πολύ και πες-πες, φτάσαμε στα 15 χρόνια.
Δεν το φανταζόμουν ότι θα συνέβαινε όλο αυτό!
Οι συναντήσεις μου, ας πούμε, με τόσο σημαντικούς ανθρώπους!
Μπορεί να μην το φωνάζεις, αλλά η ψυχή σου χορεύει!
Για να γίνουν οι εκπομπές με το Μίκη πήγαινα επί 15 μέρες στο σπίτι του, ήθελα να τα ξέρω όλα, καθόμουν πέντε ώρες κάθε μέρα και μου μιλούσε, ποταμός, κι έλεγα μέσα μου: το ζω εγώ τώρα αυτό, είναι δυνατόν;
Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ ότι μπορεί να πάει έτσι το πράγμα, μόνο του με πήγε! Ούτε όταν το ξεκινούσα, παρ’ όλο που έβαλα ψηλά τον πήχη, κάνοντας αρχή με Μάνο Ελευθερίου που τον λάτρευα, αλλά τέτοιες στιγμές μεγαλειώδεις δεν τολμούσα να τις φανταστώ!
Θεωρώ όμως, ότι έφυγαν από μένα κι έγιναν εξίσου σημαντικές για τον κόσμο που τις μοιράστηκε και τις αγκάλιασε με τόση αγάπη!
Παλιά η εκπομπή άρεσε, τώρα δεν αρέσει απλά στον κόσμο, την έχει ανάγκη! Δεν το λέω εγώ, έτσι μου λένε και τους πιστεύω!
Το ξέρετε αυτό που κυκλοφορεί ε;

«Είναι Σάββατο βράδυ, ντύθηκα, έφτιαξα μαλλί, έβαλα το μακρύ φόρεμα, βάφτηκα, είμαι πανέτοιμη να σε δω Σπύρε Παπαδόπουλε!

Είναι και λίγο πικρό, δείχνει  τη μοναξιά καμιά φορά, τα έκανα όλα αυτά για να κάτσω να δω τηλεόραση, αλλά από την άλλη είναι τόσο σημαντικό να σε θεωρεί ο άλλος παρέα του και διασκέδασή του!
 
‘’Θα σου πω ένα περιστατικό που μου συνέβη πρόσφατα.
Με πήγανε σε ένα ταβερνάκι κάτι φίλοι, σε ένα μικρό κουτούκι, ζήτημα να χωρούσε 50 ανθρώπους, με ζωντανή μουσική ρεμπέτικα, κάτι πιτσιρικάδες καταπληκτικοί, κάπου στο Περιστέρι.
Έρχεται λοιπόν ο τύπος που το έχει και μου λέει: «ξέρεις το μαγαζί αυτό είναι δικό σου».
Του λέω: «τί εννοείς;»
Μου λέει: «κοίταξε, εγώ είχα μια μεγάλη επιχείρηση με τζάμια, καθρέφτες κλπ.
Έπαθα μια ζημιά στην υγεία μου, κινδύνεψα να πεθάνω, ήμουν στην Εντατική πολύ καιρό, όταν με έβγαλαν από την Εντατική, επειδή δούλευα πολύ δεν την ήξερα την εκπομπή, άσε που δε βλέπω καθόλου τηλεόραση, στο δωμάτιο λοιπόν έπαιζε το «στην υγειά μας», όπα λέω τι είναι αυτό;
Αρχίζω λοιπόν και βλέπω στο ίντερνετ όλη μέρα εκπομπές σου και είπα αν ζήσω, γιατί τα πράγματα ήταν ζόρικα, θέλω να ζήσω αυτό που ζει ο Σπύρος!
Να φτιάξω δηλαδή ένα κουτουκάκι, να μαζεύονται φίλοι και γείτονες, να είναι για την πάρτη μας, να περνάμε καλά!
Και το ‘φτιαξα μου λέει να, αυτό που βλέπεις, είναι».
Και πραγματικά ήταν εκεί άνθρωποι της γειτονιάς, όλοι μια παρέα, όπως παλιά και περνούσαμε καλά.
Και δες, τυχαία εγώ πήγα σε αυτό το μαγαζί κι έμαθα αυτή την ιστορία!
Είχε τα γενέθλια ένας φίλος που το ήξερε, είναι καλή καβαντζούλα, κουτουκάκι στο πουθενά, μας πήγε λοιπόν εκεί.
Αυτή την ατμόσφαιρά είχα να τη ζήσω  πολλές δεκαετίες!
Αλλά υπήρχε, γιατί ο άνθρωπος αυτός δεν το ‘κανε για να βγάλει λεφτά, το ‘κανε για να περνάει καλά αυτός και οι φίλοι του!
Και απ’ ότι έμαθα γίνεται προσκύνημα κάθε βράδυ!
 
Θα κλείσουμε με μια αφιέρωση, αλά παλαιά, ε;

Ο Σπύρος αφιερώνει στον Αλέξανδρο το «Λευτέρη».

Ήταν το πρώτο τραγούδι που έμαθε ο γιος μου, που του το έμαθα εγώ για την ακρίβεια!
Ήμασταν πάνω σε μια άμαξα στη Νάξο που μας πήγαινε βόλτα με τα άλογα και μέχρι να τελειώσει η βόλτα είχε μάθει τα λόγια!
Το ‘λεγε μάλιστα: «Λετέρη , Λετέρη, Λετέρη», πιτσιρικάκι μια σταλιά, ήταν το πρώτο τραγούδι που έμαθε να τραγουδάει ολόκληρο!
 
Ευχαριστούμε το Δημοτικό Ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης FM100 για τη φιλοξενία. 

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Δέσποινα Αυγερίδου
Δέσποινα Αυγερίδου
Ραδιοφωνατζού αναντάμ παπαντάμ, βγήκε στα μικρόφωνα ας πούμε από τα πέντε της (αφού μετράει κιόλας 25 χρόνια συνεχούς παρουσίας στα ερτζιανά). Την ακούτε κάθε απόγευμα στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης FM100 από τις 6 έως τις 8 σε μια εκπομπή που σκοπό έχει να σας ενημερώσει για αυτά που συμβαίνουν στην πόλη μας, τις περισσότερες φορές παρέα με τους πρωταγωνιστές τους. . Της αρέσει να δοκιμάζει νέα πράγματα και να συλλέγει εμπειρίες. Είναι η πρώτη φορά που θα δοκιμάσει να πάρει συνεντεύξεις από συναδέλφους της κι έχει πολύ τρακ γιατί οι περισσότεροι είναι φίλοι της και δε θέλει να της κόψουν την καλημέρα. Ελπίζει μετά από τις συνεντεύξεις να της λένε τουλάχιστον καλησπέρα...

Γραψε το σχολιο σου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Σε δίκη 7 μέλη της διοίκησης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Ανάμεσά τους Μπουτάρης και Ειπίδης.
Σε δίκη 7 μέλη της διοίκησης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Ανάμεσά τους Μπουτάρης και Ειπίδης.
με 0 Σχόλια 714 Views

 Σε δίκη ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης παραπέμπονται επτά μέλη της διοίκησης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης την περίοδο 2011-14, για "υπόθεση διπλών αμοιβών και παράνομων επιδομάτων" που χορηγήθηκαν, ζημιώνοντας τον Οργανισμό.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο
  • Εταιρία δίνει άδεια… αυνανισμού στους υπαλλήλους της, για να μην έχουν άγχος
    Εταιρία δίνει άδεια… αυνανισμού στους υπαλλήλους της, για να μην έχουν άγχος

    Υπάρχουν πολλά είδη αδειών που μπορεί να πάρει κάποιος, εκτός από την κανονική... Υπάρχει η αναρρωτική όταν αρρωσταίνει, η άδεια γάμου όταν παντρεύεται, η άδεια γέννησης παιδιού και πολλές άλλες ακόμα που αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Μία εταιρία Σουηδών με έδρα την Μεγάλη Βρετανία όμως, αποφάσισε να δημιουργήσει ακόμη ένα είδος. Την άδεια αυνανισμού...

    Περισσότερα ...
  • Το να πιστεύουμε στον εαυτό μας, μας εξυψώνει το ηθικό
    Το να πιστεύουμε στον εαυτό μας, μας εξυψώνει το ηθικό

     Το να πιστεύουμε στον εαυτό μας και στις δυνατότητες μας, μόνο σε καλό μπορεί να μας βγει. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει να μπορούμε να πούμε την άποψη μας και να πράξουμε αυτό που επιθυμούμε, χωρίς να φοβηθούμε τι γνώμη θα... Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας


    Περισσότερα ...
  • «Φορές που η ποίηση καθρέφτισε τον έρωτα»
    «Φορές που η ποίηση καθρέφτισε τον έρωτα»

    5 έργα της νεώτερης ελληνικής ποίησης που αποτύπωσαν πτυχές του έρωτα και συγκινούν. Η σωματική έλξη στον Καβάφη, ο εύθραυστος ψυχισμός της ερωτευμένης από την Πολυδούρη, οι ερωτικές μνήμες στην Δημουλά και η άρνηση του ίδιου του συναισθήματος στους στίχους του Χριστιανόπουλου.  Από την Ντόρα Παπάζη

    Περισσότερα ...

Περισσότερη Παράξενη ζωή