Μαρία Πασχαλίδου: «Η πολιτική είναι όπως το θέατρο, δεν ζητάμε όλοι από αυτό, τα ίδια πράγματα». Συνέντευξη στην Δέσποινα Αυγερίδου.

11661 Views
Μαρία Πασχαλίδου: «Η πολιτική είναι όπως το θέατρο, δεν ζητάμε όλοι από αυτό, τα ίδια πράγματα». Συνέντευξη στην Δέσποινα Αυγερίδου. Μαρία Πασχαλίδου: «Η πολιτική είναι όπως το θέατρο, δεν ζητάμε όλοι από αυτό, τα ίδια πράγματα». Συνέντευξη στην Δέσποινα Αυγερίδου.


Ράδιο-Φωνίες - Δέσποινα Αυγερίδου.

Μας συστήθηκε μέσα από το ραδιόφωνο, τρύπωσε στα αυτιά και τις καρδιές μας με έναν πολύ ιδιαίτερο και μοναδικό, ολόδικό της τρόπο.
Δυναμική, δε μασάει τα λόγια της, θα σου πει αυτό που είναι να σου πει, χωρίς περιστροφές και φιοριτούρες, κοιτώντας σε στα μάτια.
Την πεισμώνουν οι δυσκολίες κι έχει πάντα δίπλα της το μαγικό ραβδάκι για να κάνει μικρά θαύματα μέσα από το χαμόγελο και την αφοσίωση στο στόχο.
 
Καλεσμένη μας σήμερα η κυρία Αντιδήμαρχος και πρόεδρος της ΚΕΔΗΘ  (το κορίτσι με τα φουντωτά μαλλιά και τη χρυσή καρδιά για όσους την γνωρίζουν από κοντά), η Μαρία Πασχαλίδου. 
 
 

Να παίζουν τα ραδιόφωνα…

Ήταν 87-88  όταν το Δημοτικό Ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης fm100  ζητούσε τότε   ηθοποιούς για ραδιοφωνικούς παραγωγούς.  
Εγώ ήμουν στο θέατρο, είχα τελειώσει τη Σχολή και μόλις  είχαμε ξεκινήσει στην Παράθλαση,  οπότε το είδα σαν ευκαιρία για έξτρα εισόδημα.
Κάπως έτσι ξεκίνησε η σχέση μου με το ραδιόφωνο με μια απογευματινή μουσική εκπομπή.
Πολύ γρήγορα με πήγαν ξημερώματα επειδή θεώρησαν ότι δεν είμαι δικό τους παιδί και μάλιστα αναρωτιόντουσαν πως βρέθηκα εγώ εκεί!
Ήταν μια δύσκολη περίοδος στο Ραδιόφωνο τότε, με χαραγμένους δίσκους και αυτοκόλλητα πάνω τους για να μην παίζουμε τα «απαγορευμένα τραγούδια» και φυσικά υπήρχε τρομακτικός έλεγχος σε οτιδήποτε λέγαμε. 
Επίσης  ήταν η περίοδος της Βίκυς Χατζηβασιλείου η οποία είχε δημιουργήσει  μια πολύ συγκεκριμένη γυναικεία φόρμα  στο ραδιόφωνο, με γλυκιά αισθησιακή φωνή και ανάλογο στυλ.
Εγώ;;; καμία σχέση!
Δεν ήμουν η γυναίκα ενζενί, δεν ήμουν γλυκιά, τρυφερή, οπότε δεν ήμουν και η καλύτερη περίπτωση γι’ αυτούς, τους έπεφτα κομματάκι άγρια!
Με πίεζαν να μαλακώσω, προσπαθούσα να αντιγράψω κάτι το οποίο  ήταν ξένο σε μένα, δεν ήμουν το μοντέλο που είχαν στο κεφάλι τους.
Τελικά μαλώσαμε όπως ήταν αναμενόμενο, έφυγα με καυγά  και πήγα στον STAR FM που μόλις είχε ξεκινήσει τότε με  ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο.
Έμεινα περίπου ενάμιση χρόνο αλλά έφυγα γιατί δεν πληρωνόμασταν και πήγα στον Α103 και  στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 πήγα στο Ράδιο Θεσσαλονίκη, όπου παρέμεινα μέχρι το 2010.
Και εκεί είχα τα θέματά μου, έκανα μια απογευματινή εκπομπή και συνέχεια ο Λευτέρης με το Στέφανο μου έλεγαν μαλάκωσε, γίνε λίγο πιο γλυκιά, παντού είχα προβλήματα του τύπου, δε μας κάνεις ρε παιδί μου τι είναι αυτό το πράγμα που βγάζεις.  
Μέχρι που κάποια στιγμή τους είπα: κοιτάξτε να δείτε ρε παιδιά, εγώ αυτό είμαι, δεν μπορώ να αλλάξω.
Προσπαθώντας να βρω το δρόμο μου στο ραδιόφωνο, είχα μέσα στο κεφάλι μου μία θεία, ξαδέρφη της μαμάς μου, ήταν μια γυναίκα που όλοι την ήθελαν στην παρέα γιατί όποτε ερχόταν ξεσήκωνε όλο τον κόσμο.
Είχα λοιπόν αυτήν ως μοντέλο στο μυαλό μου, για να δημιουργήσω το παρεΐστικο κλίμα, γιατί αυτό είναι το ραδιόφωνο, παρέα και επικοινωνία.
Όταν πήγα μεσημεράκι και ξεκίνησα τις μουσικές εκπομπές με το ρεμπέτικο, άρχισε σιγά σιγά να γίνεται αποδεκτό και να καθιερώνεται το στυλ αυτό του πιο δυναμικού και  πιο άγριου γυναικείου μοντέλου.
 .
.
Έχω πολύ καλή σχέση με τη μουσική, αυτή η ιστορία με το ποτενσιόμετρο που το ανεβοκατεβάζουμε την ώρα που μιλάμε είναι ο πρώτος και ο κύριος λόγος για μένα να υπάρχει μια αρμονία σε αυτό, όταν μιλάς να μην τη σπας στον άλλον να μην τον εκνευρίζεις.  
Αν καταφέρεις και το κατακτήσεις αυτό και το κάνεις αρμονικά είναι επιτυχία.
Όταν δεν μιλούσα, μου έλεγαν μίλα, γιατί δε μιλάς, σε αντίθεση με άλλους που τους έλεγαν μη μιλάς πάνω στα τραγούδια ρε παιδί μου.
Αυτό γίνεται γιατί δεν ξέρεις που να μιλήσεις, που να πατήσεις σε σχέση με τη μουσική, οπότε την ώρα που μιλάς πρέπει να έχεις το ρυθμό μέσα σου και να μιλάς με τα πατήματα του τραγουδιού.
Αν κάτι κατάφερα στο ραδιόφωνο, είναι αυτό νομίζω. 
Με ευχαριστεί που άνοιξα έναν δρόμο πιο ελεύθερο και αντισυμβατικό, ότι μπορεί ο παραγωγός να τραγουδάει στον αέρα,  μπορεί να κάνει χαβαλέ μαζί με τα σοβαρά πράγματα, χωρίς να είναι σοβαροφανής και στημένος.
Τέλος του 2010 σταμάτησα λόγω εκλογών και λόγω ασυμβίβαστου, γιατί αυτό είναι ευχή και κατάρα καμιά φορά, με την έννοια ότι οποιοσδήποτε μπορεί να κρατήσει τη δουλειά του αρκεί να μη δουλεύει σε μέσο ενημέρωσης.
 

Η πρόταση…

Νιώθω πως είμαι πάρα πολύ τυχερή στο μέχρι τώρα ταξίδι μου στην πολιτική, σα να υπάρχει μια συνέχεια στην πορεία μου.
Θεωρώ ότι το ραδιόφωνο έχει σχέση με το θέατρο και τα δύο μαζί έχουν απόλυτη σχέση και με την πολιτική.
Έχουν να κάνουν με την επικοινωνία, πρέπει να ακούς τον άλλον, να καταλαβαίνεις τις ανάγκες του και να του προσφέρεις χαρά.
Στο Δήμο το αντιλαμβάνεσαι, το εισπράττεις άμεσα και το καλό και το κακό.  
Βλέπεις ας πούμε, ένας υπουργός νομοθετεί αλλά δεν ακούει τόσα όσα ακούει ένας αντιδήμαρχος ή ένας δημοτικός σύμβουλος.
Γιατί εσένα σε ξέρουν και τα περιμένουν όλα από εσένα.
Όταν λέμε όλα, μιλάμε ακόμα κι αυτά που δεν μπορείς να κάνεις, που δε νομιμοποιείσαι να κάνεις. Καμιά φορά ζητούν και το παράλογο.
Κάναμε ένα πάρτι στο ραδιόφωνο το καλοκαίρι του 2010.
Σ αυτό το πάρτι ήρθε ο Γιάννης Μπουτάρης ως καλεσμένος κι εκεί που όλοι διασκεδάζαμε έρχεται στον άντρα μου και του λέει θα σου κλέψω τη γυναίκα κι εκείνος του απαντάει γιατί δεν ρωτάς την ίδια αν θέλει να κλεφτεί μαζί σου.
Κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία με το Δήμαρχο.
Δεν με ήξερε από πριν, μάλλον είδε  ότι έχω καλή επαφή με τον κόσμο και πίστεψε σε αυτό.
Στη συνέχεια κάναμε πολλά ραντεβού γιατί εγώ του εξηγούσα ότι δεν ξέρω από αυτά, δεν προέρχομαι από κάποιον πολιτικό χώρο άρα δεν έχω και καμία πολιτική υποστήριξη πίσω μου.
Τον βομβάρδιζα με ερωτήσεις, ώσπου στο τέλος θυμάμαι χαρακτηριστικά μου λέει: Ε ρε Μαρία ούτε γκόμενα να σε έβγαζα, μη με ταλαιπωρείς άλλο, έλα να αλλάξουμε την πόλη.
Ήμουν πολύ επιφυλακτική γιατί δεν είχα και την καλύτερη άποψη για τους πολιτικούς, όλους αυτούς που ορίζουν την καθημερινότητα μας. 
Είναι όπως στο θέατρο. Δεν ξεκινάμε όλοι για τον ίδιο λόγο και δε ζητάμε από το θέατρο και αντίστοιχα από την πολιτική τα ίδια πράγματα.
Άλλος ξεκινάει για να κάνει καριέρα, άλλος για να βάλει μια ταμπέλα κάτω από το όνομά του, να το βάλει στο βιογραφικό του, άλλος γιατί είναι ψώνιο και του αρέσει να φωτογραφίζεται και κάποιοι ξεκινούν γιατί πιστεύουν ότι μπορούν σε κάτι να βοηθήσουν, κάτι να καλυτερεύσουν σε αυτό τον κόσμο.

Η γραφειοκρατία…

Όταν είσαι απ’ έξω υποψιάζεσαι τη γραφειοκρατία αλλά δεν μπορείς να την αντιληφθείς. Είναι τρελό αυτό που συμβαίνει. Είναι παράλογο. Πρέπει να την αντιμετωπίζεις με χιούμορ, δεν υπάρχει άλλος τρόπος, θα πάθεις κατάθλιψη αν την αντιμετωπίσεις σοβαρά.
Η γραφειοκρατία αυτό το νόημα έχει, να σε απασχολεί όχι επί της ουσίας, αλλά με χαζά πράγματα για να φαίνεται ότι είσαι απασχολημένος. Γιατί αν κάναμε μόνο τα πράγματα που είναι ουσίας θα μας έπαιρνε πολύ λιγότερο χρόνο και σίγουρα θα χρειαζόμασταν πολύ λιγότερα άτομα.
Και τα περισσότερα από αυτά τα άτομα δυστυχώς δεν θέλουν να κάνουν τίποτε άλλο πέρα από ανούσιες γραφειοκρατικές πράξεις, δεν θέλουν να μάθουν κάτι παραπάνω γιατί αυτό σημαίνει παραπάνω δουλειά και άσε τώρα μια χαρά είμαστε έτσι, αφού κανείς δεν μπορεί να μας διώξει, γιατί να δουλέψουμε περισσότερο, ποιος ο λόγος;

Το στοίχημα της ευρωπαϊκής πρωτεύουσας νεολαίας 

Όταν ανέλαβα την Αντιδημαρχία Νεότητας, Αθλητισμού κι Εθελοντών ήταν μια Αντιδημαρχία νεοσύστατη που προέκυψε από τον διαχωρισμό της με την Αντιδημαρχία Πολιτισμού.
Δεν είχε καλά καλά γραφείο, υπαλλήλους και κυρίως δεν είχε εγκεκριμένο προϋπολογισμό από την προηγούμενη χρονιά, αφού τότε δεν υπήρχε ως αυτόνομη Αντιδημαρχία.
Είχε εμένα που παρίστανα την αντιδήμαρχο, σε ένα βασίλειο χωρίς λαό, ένα πράμα!
Λέω από κάπου πρέπει να αρχίσω! Είχα ακούσει για έναν σχετικά νέο θεσμό αυτόν της ευρωπαϊκής πρωτεύουσας νεολαίας, λέω παιδιά μήπως να το δούμε λίγο αυτό;
Με κοιτούσαν όλοι παράξενα, μάλλον με θεωρούσαν τρελή, άρχισαν τα: χωρίς κόσμο, χωρίς λεφτά, πως θα δουλέψεις, πως θα ανταγωνιστείς τους άλλους υποψήφιους, δε γίνονται αυτά, ξέχνα το! 
Με φίλους και γνωστούς που ήξεραν από ευρωπαϊκά προγράμματα.
άρχισα να το ψάχνω.  
Σκέφτηκα πως πρέπει  να δημιουργηθεί μια δυναμική με τους νέους.
Απευθύνθηκα στο Πανεπιστήμιο, κλήθηκαν δημιουργικές ομάδες της πόλης, συνεργάστηκα με καταπληκτικούς ανθρώπους που ήταν πολύ δυναμικοί στις ομάδες που εκπροσωπούσαν κι αυτό βοήθησε πάρα πολύ.
Κάνω κάποια στιγμή ένα ραντεβού με τους προέδρους των δεκαπενταμελών των σχολείων στο Δημαρχείο και λέω παιδιά να ξεκινήσουμε; Πετάγεται ένας νεαρός και λέει πώς να ξεκινήσουμε, περιμένουμε την αντιδήμαρχο.
Λέω: εγώ είμαι η αντιδήμαρχος.
Τα παιδιά είχαν στο κεφάλι τους ένα μοντέλο αντιδημάρχου κι εκεί ήταν η πρώτη έκπληξη που τους ανέτρεψε την εικόνα που είχαν, μιας κυρίας με λακ και ταγιέρ.  
Όταν κατάλαβαν ότι δε θα τους φορεθεί κάτι αλλά οι ίδιοι θα δουλέψουν για ένα σκοπό για την πόλη τους, ενεργοποιήθηκαν.
Ο φάκελος υποψηφιότητας καταρτίστηκε από τα παιδιά.
Χωρίστηκαν σε ομάδες ανάλογα με αυτό που αγαπούσαν, η κάθε ομάδα όρισε έναν συντονιστή.
Κάθε βδομάδα μαζευόμασταν και λέγαμε τα αποτελέσματα της ομάδας.
Οι ίδιοι άνθρωποι βγήκαν στην αγορά και μου έφεραν  τον προϋπολογισμό, ο οποίος ήταν ο πιο χαμηλός από όλες τις άλλες υποψήφιες πόλεις.
Για κάθε ένα ευρώ που ξοδεύτηκε γύρισαν 4 ευρώ στην πόλη και στον πρωτογενή τομέα 17 ευρώ, αποτελέσματα που είδαμε τα επόμενα χρόνια.  
 
.
Δημιουργήθηκε μια φοβερή δυναμική, ήταν λες και οι νέοι άνθρωποι ήταν κλεισμένοι κάπου και ξαφνικά τους άνοιξες την πόρτα κι ελευθερώθηκαν
Πίστεψαν σε αυτό και νομίζω ότι έτσι κερδήθηκε η ευρωπαϊκή πρωτεύουσα νεολαίας 2014.
Φτάνοντας στα ημιτελικά είχαμε απέναντι το Ιβάνοβο της Ρωσίας μια πόλη με πολλές γυναίκες, λέγεται ότι είναι η πόλη με τις νύφες, αυτοί έδωσαν πολλά λεφτά για να υποστηρίξουν την υποψηφιότητά τους.
Πηγαίναμε κάναμε μια εμφάνιση στις Βρυξέλλες κι ήταν αυτοί με τις οθόνες, κάτι χολιγουντιανά σκηνικά με τις ‘νύφες’ οι οποίες ήταν κάτι δίμετρες ξανθιές κουκλάρες, με πολυτελή φυλλάδια και δίπλα  ήμασταν εμείς με ένα δανεικό τραπεζάκι που είχαμε πάρει από κει, μερικά φυλλάδια που τα είχαμε βγάλει εμείς πληρώνοντας από την τσέπη μας.
Μιλούσαμε όμως με πάθος, ήμασταν πολύ χαρούμενοι και πιστεύαμε σε αυτό.
Αυτοί δε, να μας κοιτάνε σχεδόν με οίκτο, σα φτωχούς συγγενείς.
Όταν συνειδητοποίησαν ότι κερδίσαμε εμείς, πρέπει να φάγανε πολύ πόνο, είχαν μείνει άφωνοι.
Καλά, η έκπληξη ήταν πιο μεγάλη για μας και η χαρά μας επίσης!  
 

Αμέσως μετά, ξεκίνησε το άλλο μαρτύριο, το μαρτύριο της σταγόνας.
Διαπίστωσα ότι μέσα από τις διαδικασίες του Δήμου ήταν αδύνατον να γίνει το 2014, δηλαδή να τρέξουν γρήγορα τα πράγματα. 
Δεν μπορούσαμε να είμαστε εντάξει με τα χρονοδιαγράμματα.
Κι εκεί που είσαι στο όνειρό σου, στο ουάου τα καταφέραμε, μπορεί να φας μια σφαλιάρα και να μην ξέρεις που να κρυφτείς και δε σου φταίει σε τίποτα η πόλη να γίνει ρεζίλι σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. 
Ήταν και περίοδος περίεργη, δύσκολη εθνικά, αλλάζανε υπουργοί συνέχεια δεν ξέραμε με ποιον να μιλήσουμε, οπότε ζήτησα από τον Δήμαρχο να αιτηθεί για τη δημιουργία ενός νομικού προσώπου ειδικού σκοπού  που θα  ολοκληρώσει το έργο και μετά τον απολογισμό της ευρωπαϊκής θα κλείσει.
Αλλά μας απάντησαν ότι αυτό δεν είναι δυνατό, παρά τις πολλές προσπάθειες που έκανε ο δήμαρχος.
Έτσι προσανατολιστήκαμε στην Κοινωφελή Επιχείρηση του Δήμου Θεσσαλονίκης, σε ένα πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου για να μην έχει όλο το δημόσιο βάρος.   
Τροποποιήσαμε όλο το ΦΕΚ της ΚΕΔΗΘ ώστε να μπορεί να υλοποιεί μεγάλες διοργανώσεις ευρωπαϊκά προγράμματα, το κομμάτι των εθελοντών της νεολαίας, να δημοσιευτεί στην εφημερίδα της κυβέρνησης, καταλαβαίνεις τώρα αγωνία, γιατί οι ημερομηνίες έτρεχαν.   
Έγινε τελικά αυτό με πάρα πολλά προβλήματα, το οποίο, έφτασε σε έναν δρόμο και νομίζω ότι έχει γίνει πρότυπο νομικό πρόσωπο.  
Καταφέραμε και την κάναμε μια κερδοφόρα επιχείρηση.   
Ήταν ένα στοίχημα που το κερδίσαμε!
 
 
 

Η αφιέρωση… 

Δεν μου λείπει το ραδιόφωνο, γιατί δε μου λείπει η επικοινωνία.
 Με τους περισσότερους από τους ακροατές μιλάω, συναντιέμαι, τα λέμε νομίζω έχουμε αποκτήσει σχέσεις ζωής.
Με ευχαριστεί να σκέφτομαι και ανθρώπους που δεν τους ξέρω και δεν τους έχω δει ποτέ, σκέφτομαι τι έχω ζήσει μαζί τους και ξέρω ότι κι αυτοί με σκέφτονται με κάποιον ωραίο τρόπο.
Θέλω να σας αφιερώσω αυτούς τους αγαπημένους στίχους του Ουράνη:
«Είναι κάποια νησιά που ακόμα
πόδι ανθρώπου δεν έχει πατήσει:
Πώς τα βρήκες, Ψυχή μου, και πήγες
κι από τότε δεν έχεις γυρίσει;»
 ,
ΟΛΕΣ ΟΙ ΡΑΔΙΟ-ΦΩΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΑΥΓΕΡΙΔΟΥ ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Δέσποινα Αυγερίδου
Δέσποινα Αυγερίδου
Ραδιοφωνατζού αναντάμ παπαντάμ, βγήκε στα μικρόφωνα ας πούμε από τα πέντε της (αφού μετράει κιόλας 25 χρόνια συνεχούς παρουσίας στα ερτζιανά). Την ακούτε κάθε απόγευμα στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης FM100 από τις 6 έως τις 8 σε μια εκπομπή που σκοπό έχει να σας ενημερώσει για αυτά που συμβαίνουν στην πόλη μας, τις περισσότερες φορές παρέα με τους πρωταγωνιστές τους. . Της αρέσει να δοκιμάζει νέα πράγματα και να συλλέγει εμπειρίες. Είναι η πρώτη φορά που θα δοκιμάσει να πάρει συνεντεύξεις από συναδέλφους της κι έχει πολύ τρακ γιατί οι περισσότεροι είναι φίλοι της και δε θέλει να της κόψουν την καλημέρα. Ελπίζει μετά από τις συνεντεύξεις να της λένε τουλάχιστον καλησπέρα...

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

1 Comments

  1. <strong>ΜΑΝΟΣ ΠΑΠΑΤΑΚΗΣ</strong>
    ΜΑΝΟΣ ΠΑΠΑΤΑΚΗΣ
    ΕΙΣΑΙ ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΑΡΙΑ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΕ ΧΕΙ ΚΑΛΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή