Βασίλης Κοντογουλίδης: «Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει…» - Συνέντευξη στην Δέσποινα Αυγερίδου.

7273 Views
Βασίλης Κοντογουλίδης: «Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει…» -  Συνέντευξη στην Δέσποινα Αυγερίδου. Βασίλης Κοντογουλίδης: «Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει…» - Συνέντευξη στην Δέσποινα Αυγερίδου.

.

Ράδιο-Φωνίες

 
Αγαπά με πάθος την Θεσσαλονίκη, τη δημοσιογραφία, το ραδιόφωνο, το διάβασμα, τη μουσική, το γράψιμο, τους ανθρώπους που έχουν υπερβατική θεώρηση της ζωής, αγαπά να πηγαίνει στο γήπεδο να βλέπει τον ΠΑΟΚ, να κάνει βόλτες δίπλα στη θάλασσα και να ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά, αγαπά να μοιράζεται όλα τα παραπάνω με αυτούς που αγαπά, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά, αφού στο αξιακό του σύστημα αγάπης δε χωρούν ιεραρχήσεις!
Υπηρετεί τη δημοσιογραφία με συνέπεια, έχει εργαστεί επί σειρά ετών σε εφημερίδες, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς.
Είναι γενικός γραμματέας του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΜ-Θ και διευθυντής στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης fm100.
Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο, μια νουβέλα με τον τίτλο:
«Η τελευταία φορά», από τις Εκδόσεις Μπαρμπουνάκη.
Κυρίες και κύριοι, ποδαρικό για το 2019 (με την ευχή να μας φέρει γούρι, να σηκώσουμε την κούπα επιτέλους) μας κάνει ο Βασίλης Κοντογουλίδης.
 

30 χρόνια στα ραδιόφωνα…

Η πρώτη μου επαφή με το ραδιόφωνο έγινε τον Οκτώβριο του 1988.
Ήταν στο Ράδιο 105 της Διεθνούς Εκθέσεως, μόλις είχα τελειώσει τη Νομική Σχολή και αναζητούσα επαγγελματική στέγη, ένα μεροκάματο δηλαδή για να μπορέσω να ανταποκριθώ στα βασικά μου έξοδα. Πάντοτε μου άρεσε η δημοσιογραφία, αλλά ποτέ δεν επιχείρησα κατά τη διάρκεια των φοιτητικών μου χρόνων να έχω μία επαφή, έστω σαν άσκηση σε κάποια εφημερίδα αφού τότε δεν υπήρχαν ακόμη τα ραδιόφωνα, δεν το είχα στο μυαλό μου ως επαγγελματικό προσανατολισμό.
Ήταν τότε η περίοδος της λεγόμενης άνθισης της ραδιοφωνίας. Μετά την πρώτη παρουσία του FM100 το 1987 άρχισαν σιγά σιγά να γίνονται ραδιόφωνα στην πόλη. Μου είπε λοιπόν ένας φίλος μου ότι γίνεται ένα καινούριο ραδιόφωνο, το κάνει η Διεθνής Έκθεση, άμα θες πήγαινε, άφησε ένα βιογραφικό, άκουσα πως ψάχνουν κόσμο.
Όντως πήγα εκεί, η πρώτη μου επαφή έγινε με το Νίκο το Δημαρά, ο οποίος ήταν υπεύθυνος στον ενημερωτικό τομέα και του έκανε εντύπωση ότι είχα τελειώσει τη Νομική, και είχα δάσκαλό μου το Γιάννη το Μανωλεδάκη με τον οποίο είχε συνεργαστεί, αυτή τη μεγάλη μορφή στο χώρο του Ποινικού Δικαίου. Μου είπε θα έρθεις ένα μήνα δοκιμαστικά και αν κρίνουμε ότι μπορείς να ανταποκριθείς ως ρεπόρτερ στις απαιτήσεις της δουλειάς θα σε προσλάβουμε.
Ένα μήνα μετά με προσέλαβαν ως ρεπόρτερ. Θυμάμαι ότι έβγαινα με ένα τεράστιο κασετόφωνο με ενσωματωμένο μικρόφωνο στην Αγγελάκη κι έκανα ρεπορτάζ δρόμου, πως τα φέρνει η ζωή, ο κάθε δρόμος έχει τη δική του ιστορία, και για μένα αυτός έμελλε να έχει μεγάλη! 
Οι πρώτες εγκαταστάσεις του fm100 ήταν στην Αγγελάκη μέχρι πριν από 5 χρόνια που μετακομίσαμε και λίγο πιο κάτω ήταν το ραδιόφωνο της Έκθεσης, στο ενδιάμεσο ο 102 της ΕΡΤ που παραμένει ακόμα εκεί.
Ήταν πολύ μεγάλο σχολείο το Ράδιο 105, ένα υπερσύγχρονο για εκείνη την εποχή ραδιόφωνο, δούλεψα εκεί επτά μήνες και σταμάτησα μαζί με αρκετούς συναδέλφους όταν η επόμενη διοίκηση έκρινε ότι έπρεπε να κάνει περικοπές.    
Την επόμενη μέρα όμως με πήρε ο Δημαράς τηλέφωνο και μου είπε θα πάμε η ίδια ομάδα όπως είμαστε στο Πανόραμα 86, το οποίο έκανε τότε μια στροφή στην ενημέρωση. Έμεινα δύο χρόνια στο Πανόραμα, μετά μεσολάβησε το στρατιωτικό μου και το 1992 ήταν η πρώτη μου συνεργασία με τη ΔΕΠΘΕ, με την τηλεόραση συγκεκριμένα. Όταν πήγα στην Απογευματινή δεν μπορούσα να ανταποκριθώ στις ώρες που απαιτούσε η τηλεόραση κι έτσι μετακινήθηκα στον fm100.
Σε όλη αυτή τη διαδρομή των 30 ετών ελάχιστα ήταν τα διαστήματα που το αποχωρίστηκα και πάντα το αναζητούσα και ήθελα να επιστρέψω σε αυτό, γιατί θεωρώ ότι το ραδιόφωνο είναι το κορυφαίο μέσο.
Ένα από αυτά τα διαστήματα ήταν όταν πήγα στην ΕΤ 3, επέστρεψα όμως και πάλι στον fm100 όπου και παραμένω ως σήμερα.
 
 

Η χαμένη γοητεία της εφημερίδας…

Εργάσθηκα 11 χρόνια στην Απογευματινή, και ζυμώθηκα με το γραπτό ρεπορτάζ   αλλά και την έρευνα.
Το γραφείο ήταν ανταποκριτικό, ήμασταν λίγα άτομα έτσι κάναμε όλοι ρεπορτάζ, αλλά και πολλές αποστολές και έρευνες.
Ήμουν  υπεύθυνος στο γραφείο της Βόρειας Ελλάδας  και πολύ τυχερός που πέτυχα έστω και τα τελευταία χρόνια των κραταιών εφημερίδων.
Μετά το 2000 δυστυχώς άρχισε η πτώση.
Πάντοτε με απασχολούσε πως μία πόλη ενός εκατομμυρίου κατοίκων δεν μπορεί να έχει τουλάχιστον δυο τρία βιώσιμα έντυπα πλην των χρόνων που ήταν δυνατή η Μακεδονία και ο Αγγελιοφόρος.
Είναι όμως πολύπλοκο το πρόβλημα της Θεσσαλονίκης.
Γενικά ο έντυπος τύπος έχει σοβαρό υπαρξιακό πρόβλημα, δεν διαβάζουμε πλέον, δεν ανανεώνεται το αναγνωστικό κοινό,   είναι ως επί το πλείστον άνθρωποι άνω των 60 ετών που έχουν μάθει να αγοράζουν εφημερίδα.
Ειδικά από τότε που το διαδίκτυο ως τρόπος ενημέρωσης μπήκε στην καθημερινότητα του κόσμου η πτώση των εφημερίδων ήταν τεράστια.
Στην Ελλάδα δεν έχουμε την κουλτούρα της εφημερίδας που έχουν σε άλλες χώρες όσον αφορά στο αναγνωστικό κοινό αλλά νομίζω είναι πλέον και οικονομικό το θέμα γιατί σου λέει ο άλλος γιατί να δώσω 1,30 κάθε μέρα.
Ευθύνονται όμως και οι εφημερίδες που δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις νέες απαιτήσεις και να κάνουν μια άλλου τύπου δημοσιογραφία.
Αν συμβαίνει κάτι τώρα, το διαδίκτυο το καλύπτει αμέσως, έπεται το ραδιόφωνο και η τηλεόραση επίσης, άρα τι να διαβάσεις την άλλη μέρα στην εφημερίδα, όταν το 70-80% της ύλης της είναι ειδησεογραφία, γιατί να την πάρει ο αναγνώστης, δεν έχει κάτι παραπάνω να του δώσει.
Είναι πολύπλευρο το θέμα και δεν είναι μόνο της Θεσσαλονίκης.
Αλλά παρ’ όλα αυτά είναι πολύ δυσάρεστο για τη Θεσσαλονίκη να μην έχει τοπικές εφημερίδες, με στενοχωρεί πολύ αυτό.
 

Ο χαρακτήρας ενός δημόσιου μέσου και οι ισορροπίες…

Επικοινωνώ καθημερινά 10 με 12 το πρωί με τους ακροατές του FM100,  μέσω της εκπομπής «Θέσεις και απόψεις» και με τους τηλεθεατές της TV100 κάθε Τρίτη στις 10 το βράδυ με το «Πεδίο ιδεών».  
Η Εκπομπή είναι κατά βάση πολιτική, αλλά επειδή το ραδιόφωνο δεν είναι μονοδιάστατο ως μέσο, δεν περιορίζομαι μόνο σε αυτή τη θεματολογία.
Το κοινό άλλωστε που ακούει το πρωί είναι πολυποίκιλο και θέλει να ενημερωθεί για τα πάντα.
Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να έχει επέλαση χιονιά στην πόλη και να ασχολείσαι με κάτι άλλο. Πρέπει να έχεις την αίσθηση τι γίνεται γύρω σου ανά πάσα στιγμή,  τι συμβαίνει στην πόλη και να το μεταδίδεις στον κόσμο.
Και αυτό πιστεύω επιστρέφει πίσω, αν το κάνεις σωστά, άλλωστε σύμφωνα με έρευνες το ραδιόφωνο είναι από τα μέσα που εμπιστεύεται περισσότερο ο κόσμος, θεωρείται το πιο αξιόπιστο μέσο.
Γενικά θεωρώ ότι το ακροατήριο είναι πεπαιδευμένο και με έναν τρόπο σε οδηγεί και αυτό, μέσα από το διαδραστικό χαρακτήρα του ραδιοφώνου. 
Το σχόλιο υπάρχει πάντα άλλωστε η εκπομπή πρέπει να δικαιώνει τον τίτλο της που είναι «θέσεις και απόψεις» με ότι κινδύνους αυτό εμπεριέχει.
Όταν εκτίθεσαι καθημερινά και εκφράζεις άποψη, σίγουρα θα κάνεις και λάθος κάποια στιγμή στην εκτίμηση της κατάστασης, μπορεί να υπερβάλλεις, αλλά κι αυτό είναι μέσα στη φύση της δουλειάς στο ραδιόφωνο.
Αποφεύγω να γράψω από πριν το σχόλιο. Κάνω φυσικά την προετοιμασία μου, αλλά το σχόλιο θέλω να μου βγει ζωντανά, εκείνη την ώρα, για μένα αυτή είναι η μαγεία να μην έχεις μολύβι και χαρτί κι έχεις γράψει από πριν το σχόλιο κι απλά το διαβάζεις, αυτό το καταλαβαίνει ο ακροατής και «ακούγεται» πολύ ψεύτικο.  
Έχω έρθει πολλές φορές σε αντιπαράθεση με τους καλεσμένους.
Μπορώ να ακούσω οτιδήποτε μου πει ο άλλος, εκτός αν είναι κάτι πάρα πολύ χοντρό που θα με θίξει ως άνθρωπο, εκεί  μπορεί να αντιδράσω λίγο περίεργα.
Μου έχουν κλείσει τηλέφωνο την ώρα της συνέντευξης μου έχουν πει ότι υπερβάλλω όχι με πολύ κομψό τρόπο, γενικά όμως αυτό δεν είναι στοιχείο της καθημερινότητας, κρατάω χαμηλούς τόνους, χωρίς να αποφεύγω τη σύγκρουση όταν χρειάζεται.
Εκεί που μπαίνω στον πειρασμό να τα πω κάπως πιο «χοντρά» είναι στο σχόλιο που θα κάνω, παθιάζομαι και παρασύρομαι για πράγματα που με εξοργίζουν ως πολίτη αυτής της χώρας.
Από την άλλη επειδή εργάζομαι  σε ένα δημόσιο μέσο, αυτολογοκρίνομαι, ένα δημόσιο μέσο πρέπει να κρατάει χαμηλούς τόνους. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να κάνει  «γαργάρα» όπως λέμε στην καθομιλουμένη, εκεί λοιπόν καλείσαι να βρεις τις ισορροπίες σου και σίγουρα η εμπειρία όλων αυτών των ετών βοηθάει.  
Το πιο σημαντικό από όλα είναι η απόλυτη ελευθερία κινήσεων που έχουμε όλοι μας, όσον αφορά στο μέσο και το λέω με απόλυτη ειλικρίνεια.
Το ότι μπορώ να λέω αυτό που αισθάνομαι σε μια καθημερινή εκπομπή χωρίς κανένας να μου τραβήξει το αυτί από πάνω.
Είναι μια μεγάλη κατάκτηση αυτό και είναι κάτι το ιδιαίτερο για δημόσιο μέσο, κακά τα ψέματα, το λέω επειδή έχω δουλέψει και σε άλλα δημόσια μέσα, όπου υπήρχαν παρεμβάσεις.
Μερικές φορές αυτό είναι και κατάκτηση των ανθρώπων που κάνουν εκπομπές, ξέρουν ότι δεν πρέπει να εκθέσουν το δημόσιο χαρακτήρα του μέσου.
 
Με τη Ζωή Σιμάρα και τη Σοφία Ξανθοπούλου στον FM100
 
 

Η τελευταία φορά και ο… Στέφανος…

Το ραδιόφωνο είναι συνυφασμένο με την καθημερινότητά μου όπως και το διάβασμα. Η τηλεόραση έχει βγει από τη ζωή μου. Θα σου εκμυστηρευτώ κάτι, μέχρι πριν από περίπου 2 χρόνια δεν υπήρχε περίπτωση να μη δω δελτίο ειδήσεων στην τηλεόραση καθημερινά, το θεωρούσα κομμάτι της δουλειάς μου. Δε βλέπω πια δελτία ειδήσεων, δεν μπορώ να δω δελτία ειδήσεων, με καλύπτει πλήρως το διαδίκτυο.
Δεν μπορώ να δω ούτε ταινίες στην τηλεόραση, ούτε σειρές, δε με εκφράζουν πια. Βλέπω μόνο ποδόσφαιρο και μπάσκετ όταν δεν μπορώ να πάω στο γήπεδο.
Αγαπώ να ακούω ελληνική έντεχνη μουσική ειδικά τα τελευταία χρόνια της ζωής μου είναι και πρόταση ζωής αυτό το πράγμα, με κάνει να μπορώ να αντιμετωπίζω ακόμα και κάποιες στενοχώριες που έχω με έναν τρόπο διαφορετικό, χωρίς μουσική πλέον δεν μπορώ, η κλασσική μουσική επίσης με ηρεμεί απίστευτα.
 

Ποτέ δεν είχα σκοπό να γίνω συγγραφέας.
Όταν δούλευα στην Απογευματινή εκφραζόμουνα εκεί, είτε με το ρεπορτάζ, είτε με την αρθρογραφία, είχα κάπου να δώσω αυτή την ενέργεια.
Σε ανύποπτο χρόνο έγραφα κάποια πράγματα για μένα όμως, όχι για δημοσιοποίηση, που μπορεί να ήταν λίγο ποίηση, κάποιες σκέψεις.
Κάθε φορά που έβλεπα κάποιον να κάνει το πρώτο του εγχείρημα σκεφτόμουν  πόσο ωραίο πράγμα είναι αυτό, μήπως να το επιχειρήσω κι εγώ;
Μετά αναρωτιόμουν, τι έχω να προσφέρω και δεν έβρισκα απάντηση, θεωρούσα ότι δεν είχα να καταγράψω κάτι το ιδιαίτερο για να το μοιραστώ κι εγκατέλειπα τη σκέψη.
Από τότε που μπήκα έστω και καθυστερημένα στο facebook, άρχισα να γράφω σκέψεις και μεγάλα κείμενα που δεν ενδείκνυνται για να τα διαβάσει ο μέσος αναγνώστης του facebook.
Εκεί λοιπόν βρήκα ένα καταφύγιο ιδεών και απέκτησα πάλι μια σχέση με το γράψιμο την οποία είχα χάσει.
Πέρυσι το καλοκαίρι, την περίοδο της αδείας μου ήμουν και λίγο φορτισμένος από ένα συμβάν, πήγα με το λάπτοπ μου ένα πρωί σε μια καφετέρια της Περαίας, να πιω καφέ και να σερφάρω στο διαδίκτυο.
Χωρίς να το έχω προσχεδιάσει, άρχισα να γράφω.   Έγραψα για αρκετές ώρες εκείνη τη μέρα κι έτσι προέκυψε «η τελευταία φορά».
Τις επόμενες ημέρες συνέχισα και το ολοκλήρωσα, πολύ γρήγορα και αβίαστα βγήκε από μέσα μου, προφανώς είχε ζυμωθεί από καιρό και ήταν έτοιμο να βγει. Φαίνεται νομίζω πως είναι συνεχές, δεν υπήρχε ανάπαυλα γραψίματος, βγήκε απνευστί.
Ο πρώτος άνθρωπος που το διάβασε ήταν η γυναίκα μου η ΄Ελσα, η οποία ανέλαβε και τη διόρθωση, φιλόλογος γαρ. Μου έκανε και παρατηρήσεις του στυλ ότι πρέπει να το συνεχίσω, να μην το σταματήσω, αλλά  δεν ήμουν έτοιμος   να γράψω μυθιστόρημα. Ήταν σα να βάζω βενζίνη στο αυτοκίνητο και λέω πάω, ξαναβάζω βενζίνη για να ανταποκριθώ στα επόμενα χιλιόμετρα, αλλά κάποια στιγμή φτάνω στον προορισμό μου, δεν μπορεί να ταξιδεύω δυο μήνες. Εγώ αισθάνθηκα ότι για πρώτη φορά είχα φτάσει στον προορισμό μου.
Αισθάνομαι ότι και οι ικανότητές μου ήταν μέχρι εκεί, να γράψω μια νουβέλα.
 
Με ενέπνευσε πολύ η προσωπικότητα του Στέφανου, έφτιαξα έναν ήρωα έτσι όπως τον ήθελα εγώ, είναι προϊόν μυθοπλασίας, έχει σαφώς κάποια στοιχεία από μένα, από αγαπημένα μου πρόσωπα, φίλους, αλλά δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο.  
Αγάπησα πάρα πολύ αυτόν τον ρομαντικό αντισυμβατικό άνθρωπο.
Τον ταξίδεψα στην αγαπημένη μου πόλη, τη Θεσσαλονίκη, σε τρεις πολύ σημαντικές περιόδους της ζωής του.
Αυτός ο μοναχικός άνθρωπος που δεν έκανε ποτέ οικογένεια, τάχθηκε στην υπηρεσία του συνανθρώπου του. Από μικρός ταλαιπωρήθηκε από τον έρωτα που τον ήθελε πολύ στην τέλεια προσέγγιση, ίσως γι’ αυτό τον έχανε και δεν μπορούσε να τον βρει.
Όταν βρήκε τον έρωτα της ζωής του τον έχασε πάλι αλλά αυτό δεν τον έκανε μνησίκακο και μίζερο, έδειξε μια υπερβατική διάθεση αντιμετώπισης της κατάστασης και τελικά αποφάσισε να φύγει κιόλας από αυτό που αγαπούσε, από την πόλη του και να πάει σε ένα χωριό,  πάντα όμως προσφέροντας στον συνάνθρωπο. Αυτό είναι και το μήνυμα.
Είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρεις έναν τέλειο άνθρωπο σήμερα, ούτε ο Στέφανος βέβαια ήταν τέλειος, τέλειος δεν είναι κανένας αλλά είναι πολύ σημαντικό να τα βρεις με τον εαυτό σου να μπορείς να συγχωρείς να βλέπεις υπερβατικά τη ζωή να μην έχεις στόχο μόνο το χρήμα και την κοινωνική επαγγελματική καταξίωση να είσαι σε μια διαρκή μάχη με την ψυχή σου.
Είναι πολύ μεγάλη υπόθεση να μπορείς να καταλαβαίνεις τον άλλον.  
Νομίζω ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι γύρω μας και είναι πολύ μεγάλη ευλογία να έχεις δίπλα σου αλλά δυστυχώς μόνοι τους αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, δεν αλλάζει τόσο εύκολα ο κόσμος.
Μακάρι να είχαμε περισσότερους τέτοιους ανθρώπους. Επειδή δε μου αρέσει να μηδενίζω, υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στην πολιτική, αφού με ρωτάς, αλλά δυστυχώς η πλειοψηφία αποτελείται από επαγγελματίες πολιτικούς.
Και το κακό ξέρεις ποιο είναι; Όχι το ότι είναι επαγγελματίες, αλλά το ότι είναι κακοί επαγγελματίες, αυτό! 
.
.
Ο Στέφανος λοιπόν, ο ήρωάς μου, που είναι  βαθιά πολιτικοποιημένος, φέρει μια αντισυμβατική προσωπικότητα η οποία έχει μάθει να δίνει και δε σταματά να ψάχνει ποτέ, γι’ αυτό και οι ερωτικές του αναζητήσεις μένουν ανεκπλήρωτες!
Κάναμε μια όμορφη παρουσίαση με πολλούς αγαπημένους φίλους που με τίμησαν στο κτίριο της ΕΣΗΕΜΘ που είναι το δεύτερο σπίτι μου και τους ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου που αγκάλιασαν τόσο θερμά την πρώτη μου αυτή προσπάθεια με την «Τελευταία φορά».
Την προηγούμενη εβδομάδα κάναμε και μια παρουσίαση στο Δήμο Θέρμης και υπάρχει μια σκέψη για παρουσίαση στην Αθήνα.
Μακάρι να μου επέτρεπαν οι υποχρεώσεις να κάνω και κάποιες παρουσιάσεις σε πόλεις της Βόρειας Ελλάδας, είναι κάτι που θα το ήθελα πολύ.
Θα σου κάνω και την αφιέρωση που μου ζήτησες με την αφιέρωση που κάνω και στο βιβλίο, είναι μια φράση κλειδί για μένα! 
Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει…
Πιστεύω πολύ στη σημειολογία της ζωής γι αυτό και πιστεύω στο λεγόμενο θαύμα έστω κι αν οι άνθρωποι είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας, ας ευχηθούμε καλή χρονιά και… ό,τι να γίνει θα γίνει!
  
 ,
ΟΛΕΣ ΟΙ ΡΑΔΙΟ-ΦΩΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΑΥΓΕΡΙΔΟΥ ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΕΔΩ


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Δέσποινα Αυγερίδου
Δέσποινα Αυγερίδου
Ραδιοφωνατζού αναντάμ παπαντάμ, βγήκε στα μικρόφωνα ας πούμε από τα πέντε της (αφού μετράει κιόλας 25 χρόνια συνεχούς παρουσίας στα ερτζιανά). Την ακούτε κάθε απόγευμα στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης FM100 από τις 6 έως τις 8 σε μια εκπομπή που σκοπό έχει να σας ενημερώσει για αυτά που συμβαίνουν στην πόλη μας, τις περισσότερες φορές παρέα με τους πρωταγωνιστές τους. . Της αρέσει να δοκιμάζει νέα πράγματα και να συλλέγει εμπειρίες. Είναι η πρώτη φορά που θα δοκιμάσει να πάρει συνεντεύξεις από συναδέλφους της κι έχει πολύ τρακ γιατί οι περισσότεροι είναι φίλοι της και δε θέλει να της κόψουν την καλημέρα. Ελπίζει μετά από τις συνεντεύξεις να της λένε τουλάχιστον καλησπέρα...

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή