Καλό παράδεισο Αρλέτα το «είδος» σου εκλείπει τραγικά. Από την Π. Στασινοπούλου

181 Views
Καλό παράδεισο Αρλέτα το «είδος» σου εκλείπει τραγικά. Από την Π. Στασινοπούλου Καλό παράδεισο Αρλέτα το «είδος» σου εκλείπει τραγικά. Από την Π. Στασινοπούλου

 Καλό παράδεισο Αρλέτα... το «είδος» σου εκλείπει τραγικά. Από την Π. Στασινοπούλου

       Ένα ακόμα φευγιό που πόνεσε…μια απώλεια που διεύρυνε το σκοτεινό κενό εδώ κάτω, προκαλώντας αντίθετα «συνωστισμό» λάμψης εκεί πάνω…η κελαρυστή φωνή της Αρλέτας και η κιθάρα της σίγησαν…  Και μαζί τους σίγησε μια ξεχωριστή γενιά Καλλιτεχνών, που σημάδεψε τα «καλύτερά μας χρόνια», όχι τόσο επειδή ήταν τα νεανικά μας, αλλά επειδή οι συγκυρίες περασμένων δεκαετιών, «μοσχοβολούσαν» οράματα, ελπίδες, ανατροπές, καινούργιες ιδέες, οργασμό δημιουργίας… Το ιδανικό ενός «καλύτερου κόσμου», πιο δίκαιου και φωτεινού,  έμοιαζε σχεδόν εφικτό, έτοιμο να το ακουμπήσεις και  το τραγουδούσαμε από την πιο σκληρή ροκιά μέχρι την πιο τρυφερή μπαλάντα… Μπορεί ο «βασιλιάς να ήταν γυμνός» και απλά να ντύναμε  ψευδαισθήσεις με όμορφα πολύχρωμα ρούχα, όμως η αποκάλυψη ήρθε αργά, μαζί με την οδυνηρή ενηλικίωση. Το λες και φυσικό νόμο… Ωστόσο τότε, τίποτα πιο αληθινό, χειροπιαστό, ζωογόνο, εκρηκτικό…
 
       Και κάπου εκεί, την εποχή που τα παιδιά των λουλουδιών έκαναν τη δική τους  ειρηνική επανάσταση και το εγχώριο μουσικό γίγνεσθαι αναβαπτιζόταν στο «Νέο Κύμα», έσκασε στις μπουάτ και τη δισκογραφία μια κοριτσίστικη φατσούλα από το πουθενά… Μια φοιτήτρια της σχολής Καλών Τεχνών που ανακάλυψε τυχαία σε εκδρομή ο Παπαστεφάνου και με το «καλημέρα» έκανε τη διαφορά. Γιατί η μοναδική χροιά της φωνής της δεν έμοιαζε με καμιά και έδινε στίγμα με την πρώτη νότα… γιατί αυτή η αβίαστη φωνή θύμιζε γάργαρο, κελαρυστό, διάφανο νερό ρυακιού που εισχωρούσε μέσα σου και θαρρείς ξέπλενε τα πάντα… γιατί η μελωδική ερμηνεία της, φυσική σαν ανάσα, μπορούσε να γαληνέψει ανταριασμένη θάλασσα και να γλυκάνει βαρύ τραύμα… γιατί απορούσες πώς το κορίτσι με το παιδιάστικο, αφτιασίδωτο πρόσωπο που τη στιγμή της ερμηνείας δεν έβγαζε τον παραμικρό μορφασμό «ζορίσματος», μπορούσε να μεταφέρει τέτοιο συναίσθημα με άρτια τεχνικά εκτέλεση…
 
       Στην πορεία και αφού ευτύχησε να συνεργαστεί με κορυφαίους δημιουργούς, τραγουδώντας κάποιες από τις ωραιότερες, τρυφερότερες, μελωδικότερες μπαλάντες, ξεχώρισε και για άλλα… Για ένα είδος προσωπικότητας που σπανίζει, σε βαθμό να… χρήζει προστασίας ως «είδος υπό εξαφάνιση». Και μιλώ για το ήθος που συνοδεύει έναν αυθεντικό Καλλιτέχνη και διακρίνεται από εξαιρετικά δυσεύρετα χαρακτηριστικά. Όπως ας πούμε την αφοπλιστική απλότητα της Αρλέτας, διάχυτη αρχικά στον τρόπο ερμηνείας, όπου κάθε άλλο παρά προσπάθησε ποτέ να «αποδείξει» με λογής τερτίπια, το μέγεθος ή τις δυνατότητες της φωνής. Τα άφηνε απλά να προκύψουν τόσο φυσικά κι αβίαστα, σαν να σου ψιθύριζε στο αυτί κι ο ψίθυρος μαγικά ακουμπούσε στην καρδιά. Ούτε κραυγές, ούτε κορώνες, ούτε επιδείξεις δεξιοτεχνίας, από μια φωνή διαυγή σαν κρύσταλλο και με γλύκα μελιού, που κατάφερνε επιπλέον έναν… «σατανικό» συνδυασμό: να αποδίδει μαζί με τον λυρισμό και το συναίσθημα, και ένα «υπόγειο» πικρό ή περιπαικτικό χιούμορ.
 
       Ωστόσο η απλότητά της, μεταφρασμένη και ως σεμνότητα, ήταν επίσης διάχυτη στον τρόπο που κινήθηκε στο χώρο. Από την ανεπιτήδευτη εμφάνιση και την «αποκήρυξη» του μακιγιάζ, μέχρι την παρουσία της σε μουσικές σκηνές, τις σπανιότατες συνεντεύξεις της, τη συνεπή στάση ζωής όλα αυτά τα χρόνια, έχοντας στις αποσκευές της σπουδαίες συνεργασίες με μεγάλα ονόματα και διαχρονικές επιτυχίες σταμπαρισμένες με τη φωνή της. Παρά ταύτα, οι παροιμιώδεις χαμηλοί της τόνοι, την κράτησαν αυστηρά προσηλωμένη στην τέχνη της (για την ακρίβεια στις τέχνες της, ως ζωγράφος, τραγουδοποιός και συγγραφέας παράλληλα), χωρίς ουδέποτε να απασχολήσει το κύκλωμα με «αλλότρια», να εκπέσει στην παγίδα της φτηνιάρικης προβολής, να προκαλέσει την προσοχή… Αποτραβηγμένη πλήρως από τα αδηφάγα Μέσα, από φωτογραφίσεις και δηλώσεις, από δημόσιες σχέσεις και ανούσιες εμφανίσεις, έδινε το καλλιτεχνικό παρόν αποκλειστικά με τη φωνή, την κιθάρα και τα τραγούδια της. Θυμίζοντας την αυθεντικότητα των παλιών μπουάτ, όταν οι όμορφες παρέες έγραφαν όμορφη ιστορία,  με δύναμη καλλιτεχνική που συνεχίζει να αγγίζει…
 
       Κι αυτό που πονά δεν είναι ότι εξέλειπαν οι μπουάτ και μαζί τους η μυσταγωγική ατμόσφαιρα μιας εποχής που  έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να επαναληφθεί.  Είναι ότι εξέλειπαν οι… «Αρλέτες». Αυτό το σπάνιο είδος ανθρώπων με γνήσια καλλιτεχνική φλέβα και ψυχή, με βαθιά κουλτούρα, με ήθος, ευαισθησία και αξίες, που υπηρετούν αφοσιωμένοι την τέχνη τους τόσο απέριττα, τόσο σεμνά, τόσο ουσιαστικά. Χωρίς καμία έκπτωση, κανένα συμβιβασμό, επί μισό αιώνα. Τη στιγμή που σήμερα, ο Χ  τυχάρπαστος/ απαίδευτος με ένα γελοίο σουξεδάκι της σεζόν… καλαμοπετά στους αιθέρες και είναι ικανός να επιστρατεύσει τα πάντα (πλην της ανύπαρκτης φωνής), να ξεκουφάνει το σύμπαν με τον θόρυβο του άδειου τενεκέ, προκειμένου να εκμεταλλευτεί τη συγκυρία μέχρι… ξεζουμίσματος! Επειδή μάλλον δεν πρόκειται να του ξαναλάχει μέσα στη μαζική πολτοποίηση που αλέθει με ρυθμό καταιγιστικό, ταλέντα, ψώνια, τραγούδια, παρατράγουδα, καριέρες ενός μήνα… Φαινόμενα θλιβερής παρακμής στην εποχή όπου η ποιότητα αδυνατεί να ανταγωνιστεί την ποσότητα.
 
       Και κάπως έτσι η Αρλέτα και οι όμοιοί της, ως σπάνιο καλλιτεχνικό «δείγμα», δεν υπάρχουν πια και η απώλεια βαραίνει πολύ… Δεν έφυγε μόνο μια υπέροχη φωνή που κάθε φορά όταν τραγουδά για «Ήσυχα βράδια» θα υγραίνει τα μάτια, αλλά και ένα αυθεντικό πρότυπο Καλλιτέχνη, από τα ελάχιστα εναπομείναντα. Κι αν η φωνή και το έργο μένουν πίσω, τυπωμένα ανεξίτηλα σε βινύλια και καρδιές, το ήθος της φυσικής παρουσίας που εκλείπει, αφήνει κενό συνεχώς διογκούμενο. Ενισχυμένο από μεγάλες απουσίες που στοιχίζουν… Σαν το σεμνό, ασυμβίβαστο κορίτσι με την κιθάρα, τη μελένια φωνή, το μισό χαμόγελο, που τούτη την ώρα τα πίνει στο ουράνιο «Μπαρ το Ναυάγιο» με ζηλευτή παρέα αγίων… Καλό ταξίδι Αρλέτα της καρδιάς… Προσωπικά σου χρωστώ πολλά που δεν θα μάθεις… «Μια φορά θυμάμαι μ’ αγαπούσες, τώρα σιωπή…»
 
#Κουλτουρόσουπα  #kulturosupa  #Μουσικομανία  #Αφιέρωμα #Απώλειες #ΠίτσαΣτασινοπούλου  #Αρλέτα #ΗθοςΚαλλιτεχνών

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Πίτσα Στασινοπούλου
Πίτσα Στασινοπούλου
Οι θεωρητικές σπουδές στη μουσική και την κλασική κιθάρα ή το ασκημένο αυτί λόγω ενασχόλησης, είναι πολύ μικρά εφόδια σε σχέση με την αγάπη για τη Μουσική με Μ κεφαλαίο. Ίσως ο πιο ασφαλής «οδηγός» για έκφραση γνώμης ενός εκπαιδευμένου ακροατή.Που θα χαιρόταν να τη συζητήσει και στο… kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
So you think you can teach  29: Πόσο κοντά είναι πολύ κοντά;
So you think you can teach 29: Πόσο κοντά είναι πολύ κοντά;
με 0 Σχόλια 792 Views

Η ζωή σου συνοψίζεται στη λέξη εκπαιδευτικός. Αυτό θα γράφει το κηδειόχαρτό σου, αν αύριο σε πατήσει νταλίκα. Διαχειρίζεσαι ανθρώπους, έρχεσαι κοντά μαζί τους. Πόσο κοντά είναι πολύ κοντά; So you think you can teach  29:Πόσο κοντά είναι πολύ κοντά; Από τον Γιάννη  Φασούλα.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή