Ο δάσκαλος μου Ευθύμης Νικολαϊδης. Γράφει ο μουσικοσυνθέτης Γιώργος Ανδρέου.

3954 Views
Ο δάσκαλος μου Ευθύμης Νικολαϊδης. Γράφει ο μουσικοσυνθέτης Γιώργος Ανδρέου. Ο δάσκαλος μου Ευθύμης Νικολαϊδης. Γράφει ο μουσικοσυνθέτης Γιώργος Ανδρέου.

 


Γράφει ο μουσικοσυνθέτης Γιώργος Ανδρέου.

Στο Ωδείο Σερρών με “γράψαν” οι γονείς μου το 1968, μεσούσης της χούντας των συνταγματαρχών. Μπήκα στην παλιά μονοκατοικία, κάθισα στην αίθουσα αναμονής. Παντού στους τοίχους ρητά για την Μουσική. Με εντυπωσίασε κάποιο που έγραφε “ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΣ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ, ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΜΕ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ - ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ”. Ήταν η πρώτη φορά που συνδυάστηκε μέσα μου η Μουσική με το Τραγούδι.  Το Ωδείο είχε δύο αίθουσες διδασκαλίας - μια για μελέτη και μια για εξέταση. Η πρώτη αίθιυσα ήταν γεμάτη με μουσικά όργανα - η εποχή ήταν οικονομικά δύσκολη και δεν είχαν όλοι οι γονείς την πολυτέλεια αγοράς ενός μουσικού οργάνου στο παιδί τους. Έτσι, πολλοί μαθητές του Ωδείου ερχότανε για μελέτη στο χώρο του και φυσικά μελετούσαν όλοι συγχρόνως, στην ίδια αίθουσα!  (“Ουδέν κακόν αμιγές καλού” ωστόσο: Αυτή η “χάβρα” με βοήθησε πολύ στο να συγκεντρώνομαι και να “ακούω” μόνο τον εαυτό μου, όταν έπαιζα. Κι αργότερα, στην ηχοληψία, στο να ξεχωρίζω τους ήχους μέσα σε ένα ηχογραφημένο σύνολο). Η δεύτερη αίθουσα χρησίμευε και ως το γραφείο του διευθυντή του ωδείου, του Ευθύμη Νικολαΐδη. Ο Νικολαΐδης ήταν ψηλός, λεπτός, καλοντυμένος, πολύ ευγενής και γλυκομίλητος. Όργανο του ήταν το βιολί, αλλά δίδασκε κι άλλα όργανα, ειδικά όταν οι μαθητές ήταν αρχάριοι. Δίδασκε και τα απαραίτητα θεωρητικά καθώς και το υποχρεωτικό σολφέζ (την φωνητική εκγύμναση με παρτιτούρα). Στο γραφείο του υπήρχε ένα πιάνο τοίχου και πάνω του ένα αγαλματάκι με τον Μπετόβεν συνοφρυωμένο. Κάθε φορά που με εξέταζε ο διευθυντής, ήμουν βέβαιος πως ο μέγας Λούντβιχ με κοιτούσε με βλέμμα απαξίωσης και λύπησης, εκνευρισμένος που του κατέστρεφα την αρμονική του συγκέντρωση με τις αδέξιες κλίμακες μου. Κάποια στιγμή, όταν ο δάσκαλος είχε βγει για λίγο από το γραφείο, έστρεψα την προτομή ελαφρά, ώστε να μην κεντράρει επάνω μου το βλέμμα του γίγαντα. Οι επιδόσεις μου βελτιώθηκαν αισθητά. Κι ακόμη περισσότερο όταν ο Νικολαΐδης άρχισε να κουβεντιάζει μαζί μου, να προτείνει μουσικά κομμάτια για το ρεπερτόριο μου αλλά και να ζητά από μένα πληροφορίες και εντυπώσεις για την μουσική “εκεί έξω” - για το πώς “ακούει” το μουσικό περιβάλλον ένα παιδί (κι αργότερα ένας έφηβος). 

Ο Νικολαΐδης υπήρξε ανοιχτόμυαλος και καθόλου μονόχνωτος μουσικά και κοινωνικά - καθόλου συνηθισμένα και τα δύο την εποχή εκείνη, ίσως ούτε και στις μέρες μας...Είναι γεγονός πως ένα ποσοστό των “κλασσικών” μουσικών έχει την...μύτη του αγαλματιδίου του Μπετόβεν όταν αντιμετωπίζει άλλου είδους και τρόπου μουσικές. Την εποχή εκείνη η Χούντα είχε απαγορεύσει τις μουσικές του Θεοδωράκη και λογόκρινε τους στίχους των τραγουδιών όλων των δημιουργών. Αυτό καθόλου δεν εμπόδισε (ειδικά μετά το 1970) την παραγωγή αριστουργημάτων από τους Έλληνες δημιουργούς του Τραγουδιού. Όλα αυτά τα συνειδητοποίησα μεγαλύτερος, στην εφηβεία μου. Ωστόσο η θετική στάση του Νικολαΐδη απέναντι σε κάθε μουσικό είδος (αρκεί να ήταν καλόγουστη και εμπνευσμένη η σύνθεση) υπήρξε για μένα μάθημα ζωής. Ο δάσκαλος, μετά από κάποια χρόνια, εισήγαγε στο Ωδείο και μαθήματα λαϊκών οργάνων (μπουζούκι κυρίως) ενώ το ακορντεόν το αντιμετώπιζε ως λαϊκό και “έντεχνο” όργανο, επιτρέποντας την εκτέλεση και “ελαφρών” όσο και λαϊκών μελωδιών, παράλληλα με τις κλασσικές συνθέσεις.

Κάθε τέλος άνοιξης το Ωδείο πραγματοποιούσε τις ετήσιες εξετάσεις του, στην αίθουσα “ΟΡΦΕΥΣ”, ενώπιον κοινού, με μεγάλη επισημότητα. Ο Νικολαΐδης (άραγε επηρεασμένος “ανεπίσημα” από το σύστημα Όρφ;) παρουσίαζε ορχήστρα του Ωδείου όπου συμμετείχαν όλοι οι μαθητές, παίζοντας είτε το όργανο τους (κιθάρα, ακορντεόν, μπουζούκι, μαντολίνο, βιολί, τσέλο κλπ) είτε μελόντικα, μεταλλόφωνο ή φλογέρα (woodwind). Το ρεπερτόριο συνδύαζε δικές του συνθέσεις, κομμάτια της κλασσικής μουσικής αλλά και δημοφιλείς μουσικές Ελλήνων συνθετών. Το πλέον σημαντικό όμως ήταν πως κάθε μαθητής έπαιζε κι ένα μουσικό κομμάτι μόνος του, επί σκηνής, στο όργανο του: Έβγαινε, υποκλινόταν, καθόταν στο όργανο, ερμήνευε, εισέπραττε το χειροκρότημα κι αποχωρούσε στα παρασκήνια (ταραγμένος αλλά και ικανοποιημένος). Η εμπειρία αυτή (να αντιμετωπίζω το κοινό από την ηλικία των επτά ετών) με βοήθησε καθοριστικά στο να μην έχω τρακ στη σκηνή μέχρι σήμερα. Σημειώνω πως, για την εποχή εκείνη, η πρωτοβουλία μιας ετήσιας συναυλίας-παρουσίασης ήταν η εξαίρεση σε έναν κανόνα μουσικών σχολών πολύ τυπικών και καθόλου “συλλογικών” στην αντίληψη λειτουργίας τους.

Σημαντική στιγμή για μένα υπήρξε η ένταξη στο Ωδείο της ανηψιάς του Σοφίας (δυστυχώς εκλιπούσης), μιας εξαιρετικής πιανίστριας και καθηγήτριας. Της χρωστώ την καλή τεχνική που έχω στο πιάνο και το διαρκές ενδιαφέρον μου για το όργανο. 

Το Ωδείο Νικολαΐδη υπήρξε πολύτιμο για την μουσική παιδεία στην πόλη και στον νομό Σερρών, ξεκινώντας την δράση του σε εποχές πολύ “βαριές”, αυταρχικές και θλιβερές για τον τόπο. Οι περισσότεροι νέοι της γενιάς μου (και αρκετών κατοπινών) σπούδασαν εκεί μουσική και πολλοί από αυτούς συνεχίζουν να παίζουν μουσική, όχι “επαγγελματικά” οι περισσότεροι, αλλά για την χαρά του πράγματος - αυτό άλλωστε δεν είναι το σημαντικότερο;

Σήμερα που τα πράγματα στην μουσική εκπαίδευση έχουν προχωρήσει αρκετά (αλλά υπάρχουν ακόμα πολλά ακόμα να γίνουν, με πρώτο την ίδρυση επιτέλους Ακαδημίας τόσο Ακαδημαϊκής όσο και Παραδοσιακής μουσικής), γίνεται περισσότερο φανερή η πολύτιμη συμβολή του Ευθύμη Νικολαΐδη και του Ωδείου του στην μουσική παιδεία των Σερραίων αλλά και γενικά της χώρας (αφού αρκετοί μαθητές του έχουν διακριθεί ως μουσικοί δημιουργοί και εκτελεστές αλλά και εκπαιδευτικοί μουσικών σπουδών).

Ο Ευθύμης Νικολαΐδης υπήρξε ο πρώτος και ο πιο καθοριστικός για μένα δάσκαλος μουσικής αλλά και ευγένειας, ήθους και πολιτισμού. Ευγνώμων.

*Το κείμενο αυτό το αφιερώνω στην μνήμη του δασκάλου μου στην μουσική (αλλά και στην ζωή) Ευθύμη Νικολαΐδη που έφυγε από κοντά μας πριν από λίγες μέρες. 

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Ομμάτα δακρωμένα» και ταλαιπωρημένα. Είδαμε και σχολιάζουμε
«Ομμάτα δακρωμένα» και ταλαιπωρημένα. Είδαμε και σχολιάζουμε
με 0 Σχόλια 1267 Views

Αν μαζευόταν η ξεροκεφαλιά... θα μιλούσαμε για μια πραγματικά εξαιρετική παράσταση. Ωστόσο ο σεβαστός σκοπός και οι καλές προσθέσεις μένουν.  Είδε και σχολιάζει ο Γιάννης Τσιρόγλου

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή