Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης μιλά στην Κουλτουρόσουπα: Το θέατρο μας δίνει την ευκαιρία να γίνουμε λίγο πιο ανθρώπινοι.

3432 Views
Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης μιλά στην Κουλτουρόσουπα: Το θέατρο μας δίνει την ευκαιρία να γίνουμε λίγο πιο ανθρώπινοι. Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης μιλά στην Κουλτουρόσουπα: Το θέατρο μας δίνει την ευκαιρία να γίνουμε λίγο πιο ανθρώπινοι.

.
Την Ηλέκτρα του Ευριπίδη παρουσιάζει φέτος η 5η Εποχή σε σκηνοθεσία  Θέμη Μουμουλίδη στα θέατρα ανά την Ελλάδα και γι’ αυτήν αναλαμβάνει να μας μιλήσει ένας εκ των πρωταγωνιστών. Του τηλεφωνώ, λοιπόν, καθώς είναι καθοδόν για την Κοζάνη και με το σήμα να μας έχει κηρύξει πόλεμο μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις του για την Ηλέκτρα, την αγάπη του για τη χώρα μας, τα ταξίδια του που τον πλούτισαν, τους ανθρώπους που τον σημάδεψαν, την απώλεια της Τζέσυ Παπουτσή καθώς και την αποχή του από τα συλλαλητήρια και την απογοήτευσή του για την πολιτική κατάσταση της χώρας.
.
Λίγες μέρες πριν τις παραστάσεις (9 - 13 Ιουλίου) στο θέατρο Κήπου, ο σπουδαίος πρωταγωνιστής  Χρήστος Χατζηπαναγιώτης μιλά στην Κουλτουρόσουπα...
 
Πώς νιώθετε κ. Χατζηπαναγιώτη από την μέχρι τώρα ανταπόκριση του κόσμου;
Είμαι χαρούμενος γιατί η ανταπόκριση είναι πολύ καλή, γεμίζουν τα θέατρα που παίζουμε και το αίσθημα που έχει τόσο ο κόσμος όσο και εγώ στο τέλος της παράστασης είναι ότι η παράσταση αρέσει πάρα πολύ. Και αυτό είναι κάτι πολύ ωραίο.
 
Θα επισκεφτείτε και τη Μυτιλήνη στο πλαίσιο της περιοδείας;
Ναι, θα πάμε και στη Μυτιλήνη στις 10 Αυγούστου και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό. Κάθε φορά που επιστρέφω είναι πολύ ιδιαίτερη. Είναι σαν να παίζω για τους πολύ δικούς μου ανθρώπους. Όπως ξέρεις στη Μυτιλήνη μεγάλωσα.
 
Σας κουράζει η περιοδεία;
Όχι, καθόλου, δεν θα έλεγα ότι είναι δύσκολα. Εμένα μου αρέσει η περιοδεία. Δεν είμαι απ’ αυτούς που γκρινιάζουν για την κούραση και για το ταξίδι. Εμένα κατ’ αρχήν μ’ αρέσει να ταξιδεύω πολύ. Επίσης μ’ αρέσει να ταξιδεύω με αυτοκίνητο οπότε αυτή είναι μια πάρα πολύ καλή ευκαιρία κάθε καλοκαίρι να κάνω μια εκδρομή.
 
Είχα διαβάσει ότι δεν σας έβλεπε πολύ ο ήλιος και ελπίζω φέτος να σας δει περισσότερο!
(Γέλια). Αυτό είναι αλήθεια αλλά ξέρεις όταν είσαι το καλοκαίρι στην Ελλάδα όλο και κάπου σε βλέπει ο ήλιος. Είμαστε πολύ τυχεροί. Διάβαζα προχτές μια ανάρτηση ενός ξένου στην οποία έγραφε ότι η Ελλάδα είναι η συγγνώμη του Θεού στον άνθρωπο που έχασε τον παράδεισο. Αυτό ήταν κάτι που με συγκίνησε πάρα πολύ γιατί είναι η αλήθεια. Το πιστεύω και εγώ βαθιά. Ζούμε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου. Κάθε καλοκαίρι και σε κάθε μέρος που φτάνω λέω «πωπω, τι ομορφιά είναι αυτή». Κάθε μέρος έχει τη δικιά του σπουδαία ομορφιά. Η Ελλάδα είναι ένας παράδεισος.
 
Είναι για σας φέτος ένα στοίχημα η Ηλέκτρα;
Όλες οι παραστάσεις είναι για μένα ένα στοίχημα. Δεν θεωρώ ότι κάνω κάτι ιδιαίτερο. Όλες τις παραστάσεις που συμμετέχω και αποφασίζω να παίξω τις αντιμετωπίζω με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Παίζω βέβαια για πρώτη φορά σε αρχαία τραγωδία και είναι κάτι σημαντικό για μένα. Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζω και αυτό όμως, με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζω και τον Φεντώ και ένα άλλο ελληνικό έργο ενδεχομένως. Με σοβαρότητα, με αγάπη, με δόσιμο και με νοιάξιμο. Και στη διάρκεια της προετοιμασίας και στη διάρκεια της κάθε παράστασης.
 
Πιστεύετε ότι ο λόγος του Ευριπίδη σε έργα όπως την Μήδεια και την Ηλέκτρα μιλάει ακόμα στη ψυχή του ανθρώπου;
Εννοείται! Αυτά τα κείμενα μιλάνε για το βάθος, τα εσώψυχα του ανθρώπου, για τη σχέση του ανθρώπου με τον θεό, για τη σχέση του ανθρώπου με τον εαυτό του μέσα από ένα μοναδικό τρόπο. Γι’ αυτό είναι κείμενα που μετά από χιλιάδες χρόνια παραμένουν και στο αίσθημα των θεατών και το αίσθημα το δικό μας που δουλεύουμε με αυτά. Είναι κείμενα ανεξάντλητα. Μπορείς κάθε φορά να τα διαβάζεις και κάθε φορά να ανακαλύπτεις καινούρια πράγματα. Και για έναν ηθοποιό είναι κείμενα που του δίνουν πολύ σπουδαίες ευκαιρίες.
 
Ποια είναι η ευκαιρία που δίνει ο δικός σας ρόλος σε εσάς;
Κάθε ρόλος σου δίνει μια ευκαιρία να ανακαλύψεις πράγματα στον εαυτό σου που ενδεχομένως δεν τα έχεις καν υποψιαστεί. Έτσι και αυτός ο ρόλος, ο παιδαγωγός μου έδωσε πάλι ευκαιρίες να ανακαλύψω κάποιες άλλες πτυχές του εσωτερικού μου κόσμου αλλά και εκφραστικά μέσα τα οποία δεν τα είχα δοκιμάσει μέχρι τώρα. Θα το δεις στην παράσταση.
 
Για έναν ηθοποιό που έχει συνδεθεί περισσότερο με την κωμωδία, πόσο εύκολο είναι να αφήσει πίσω τις ευκολίες του και να μεταπηδήσει σε μια τραγωδία;
Παρότι είμαι ένας κωμικός ηθοποιός ποτέ δεν αντιμετωπίζω ούτε καν την κωμωδία που την ξέρω καλά με ευκολίες. Πάντα μπαίνω με αθωότητα και εντελώς γυμνός. Προσπαθώντας πάντα να ανακαλύψω καινούρια πράγματα και εξ’ αυτού να προχωρήσω και σαν ηθοποιός. Δεν στέκομαι σε πράγματα που γνωρίζω, θέλω συνεχώς να ανακαλύπτω καινούρια πράγματα. Τώρα όσον αφορά την τραγωδία, δεν είναι δύσκολο αλλά πολύ ενδιαφέρον για μένα θα έλεγα. Το δύσκολο είναι στο πως ο θεατής θα με δει και θα με αποδεχθεί σε αυτό. Αυτό είναι και το στοίχημα. Εκεί παίζεται το παιχνίδι. Να καταφέρεις να κερδίσεις τον θεατή με ένα τέτοιο ρόλο μέσα από αυτή τη διαδικασία παρά το γεγονός ότι σε έχει στο μυαλό του σαν κωμικό ηθοποιό και να πει στο τέλος της παράστασης «Τι ωραίος που ήταν ο Χατζηπαναγιώτης», να καταφέρεις με λίγα λόγια να τον συγκινήσεις, αυτό είναι το ζητούμενο.
 
Είναι, λοιπόν, το θέατρο μια εξερεύνηση, μια ψυχοθεραπεία του ίδιου σας του εαυτού;
Και βέβαια είναι. Όπως θα ξέρεις και εσύ πολύ καλά ο κάθε άνθρωπος τα έχει όλα. Μπορεί να είναι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου αλλά μπορεί και να είναι ένας δολοφόνος. Η ψυχή του ανθρώπου είναι ανεξερεύνητη και αναλόγως με το τι ευκαιρίες σου δίνονται βγάζεις το καλό και το κακό ή πολεμάς το κακό. Αυτό που κάνει, λοιπόν, το θέατρο είναι να μας βοηθάει να μάθουμε να συμμεριζόμαστε την ανθρώπινη φύση. Να μην είμαστε τόσο αυστηροί με τα λάθη και τα πάθη των ανθρώπων. Με τα πάθη τα δικά μας καταρχήν και κατά συνέπεια των άλλων ανθρώπων. Αυτό νομίζω είναι και το μεγάλο πρόβλημα της εποχής μας. Γι’ αυτό και το θέατρο είναι πολύ σημαντικό. Είμαστε πάρα πολύ αυστηροί , είμαστε μια κοινωνία πολύ αυστηρή με τα λάθη και τα πάθη των άλλων. Νομίζω ότι το θέατρο μας δίνει την ευκαιρία να γίνουμε λίγο πιο ανθρώπινοι.
 
Έχετε πει στο παρελθόν ότι αισθάνεστε «περιηγητής ψυχών». Τι ναι αυτό που κάνει την δική σας ψυχή να ταξιδεύει;
Το να ταξιδεύει κανείς είναι πολύ σημαντικό, ίσως και σπουδαίο πράγμα. Ανακαλύπτεις όλο και περισσότερα πράγματα για αυτή τη ζωή. Συναναστρέφεσαι με ανθρώπους που έχουν διαφορετικές ματιές, διαφορετικές κουλτούρες και αυτό είναι πλούτος για σένα. Αν κάνεις τέτοια ταξίδια και αν αντιμετωπίσεις το ταξίδι σου με αυτή τη ματιά. Αν γίνεις ξερός τουρίστας και πας για σουβενίρ, αυτό χάνεται. Σ’ αυτή τη ζωή όμως ο καθένας από τα πράγματα κρατάει αυτό που θέλει και αυτό που του αξίζει. Όπως και από μια παράσταση. Δεν παίρνουν όλοι οι άνθρωποι το ίδιο πράγμα από μια παράσταση. Ο κάθε θεατής παίρνει αυτό που θέλει και αυτό που μπορεί να πάρει, αυτό που του αξίζει. Έχω κερδίσει, λοιπόν, πολύ ταξιδεύοντας και είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό. Όσα χρήματα έβγαλα από αυτή τη δουλειά δεν τα έκανα σπίτια και αμάξια αλλά ταξίδια.
 
Η πορεία σας στο θέατρο φαντάζομαι ότι βοήθησε να «ταξιδέψετε» και με ανθρώπους πολύ σημαντικούς.
Γνώρισα πολύ σημαντικούς ανθρώπους και ήταν ένα πολύ μεγάλο κέρδος. Γι’ αυτό και όταν με ρωτάνε τι ονειρεύομαι απαντάω ότι αυτό ονειρεύομαι. Να γνωρίζω ανθρώπους. Οι σχέσεις ουσίας που έχω κάνει είναι και το πιο σημαντικό. Είναι τα έργα και οι άνθρωποι που συναντάς. Οι συναντήσεις μου με όλους αυτούς τους ανθρώπους με προχώρησαν στο θέατρο. Είχα την μεγάλη τύχη από μικρός, από τότε που άρχισα να δουλεύω στο θέατρο στις αρχές της δεκαετίας του ’80, να συναντηθώ με όλους τους μεγάλους σκηνοθέτες εκείνης της εποχής, με τον Μίνω Βολανάκη, με τη Μάγια Λυμπεροπούλου, με τον Σταμάτη Φασουλή, με τον Ανδρέα Βουτσινά, με τον Ζυλ Ντασέν και αυτό ήταν κάτι που πραγματικά πλούτισε τις αποσκευές μου και με βοήθησε να ανοίξω τα μάτια μου όλο και περισσότερο και να κερδίσω όλο και περισσότερα από αυτή τη δουλειά.
 
Πώς διαχειρίζεστε την απώλεια των ανθρώπων, όπως για παράδειγμα την πρόσφατη απώλεια της Τζέσυ Παπουτσή;
Η απώλεια είναι πάντα δύσκολο πράγμα. Βέβαια, επειδή όλοι εκεί θα πάμε, κάτι που το συνειδητοποιείς όσο περνάνε τα χρόνια όλο και περισσότερο, αν το συνειδητοποιήσεις πλήρως και το επεξεργαστείς, ενδεχομένως να γίνεις και καλύτερος άνθρωπος. Δεν πρέπει να ασχολείται κανείς με ασήμαντα πράγματα στην καθημερινότητά του σε αυτή τη ζωή. Πρέπει να εστιάζει στα σημαντικά και στο πως θα περνάει όσο καλύτερα γίνεται την κάθε στιγμή που του προσφέρει η κάθε μέρα. Εγώ έλεγα και παλιά ότι αν κάνει κανείς μια βόλτα από ένα κοιμητήριο αντιλαμβάνεται τη ζωή πολύ καλύτερα. Και την χαίρεται πολύ καλύτερα. Σπαταλάμε δυνάμεις σε γελοία πράγματα. Όσο πιο σημαντικός υπήρξε ένας άνθρωπος που έφυγε τόσο πιο σημαντική θα είναι και η παρουσία του μετά την απώλειά του. Οι άνθρωποι που φεύγουν αν έχουν γράψει μέσα μας με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο είναι παρόντες. Μπορεί να φεύγει η φυσική τους παρουσία αλλά μένει η ενέργειά τους, αυτό που μας μάθανε, η γενναιοδωρία τους. Η Τζέσυ ήταν ένας άνθρωπος τρομερά γενναιόδωρος. Ένας άνθρωπος έτοιμος να προσφέρει συνεχώς. Αυτό είναι κάτι που εμένα με συγκινεί πάρα πολύ. Και θα την θυμάμαι πάντα με ένα μεγάλο χαμόγελο.
 
Είστε έτοιμος για το απρόοπτο που θα σας φέρει η ζωή; Έχετε αντανακλαστικά;
Κοίταξε, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι έτοιμος για το απρόοπτο της ζωής. Καμιά φορά είναι και πολύ δυνατά αυτά τα απρόοπτα. Ωστόσο, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι. Είναι και αυτό μέσα στη σοφία που μπορεί να αποκτήσει κανείς με τη δουλειά και τα χρόνια. Να είμαστε όσο το δυνατόν πιο έτοιμοι για αυτό το απρόοπτο.
 
Πώς νιώθετε για όσα συμβαίνουν γύρω μας πολιτικά και κοινωνικά;
Είμαι αρκετά στεναχωρημένος με όλο αυτό που συμβαίνει αυτή την εποχή στην Ελλάδα όπως όλοι μας φαντάζομαι. Είμαι πάρα πολύ προβληματισμένος. Αλλά δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Γενικά, ο κόσμος έχει πάρει μια λάθος ταυτότητα. Αυτό που κυβερνάει τα πάντα είναι το χρήμα και οι αριθμοί. Και τα πράγματα δεν είναι έτσι. Εδώ και πολλά χρόνια λέγαμε ότι διανύουμε την περίοδο της ύλης αλλά αυτό γίνεται όλο και χειρότερο, όλο και πιο άγριο. Νομίζω ότι κάποια στιγμή θα φτάσουμε στον πάτο και θα καταλάβουμε ότι κάτι πρέπει να γίνει. Αυτοί που διαχειρίζονται τον παγκόσμιο πλούτο γίνονται όλο και πιο σκληροί, όλο και πιο αδυσώπητοι. Οι φτωχοί φτωχαίνουν περισσότερο και οι στρατιές των εξαθλιωμένων ανθρώπων γίνονται όλο και μεγαλύτερες. Που θα πάει αυτό δεν ξέρω. Ούτε ξέρω και πως μπορώ να το παλέψω. Ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορώ εγώ να το παλέψω είναι να κάνω όσο το δυνατόν καλύτερα τη δουλειά μου, να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, να συμμερίζομαι την ανθρώπινη φύση, να στέκομαι δίπλα σε αυτόν που πάσχει και να του συμπαραστέκομαι αν γίνεται με οποιονδήποτε τρόπο. Από κει και πέρα η ιστορία γράφεται πολλές φορές ερήμην μας και επαναλαμβάνεται.
 
Συμμετείχατε στα συλλαλητήρια που έγιναν τον τελευταίο καιρό σε σχέση με το μακεδονικό;
Δεν κατέβηκα στα συλλαλητήρια, ούτε τώρα, ούτε προηγουμένως. Αισθάνομαι ότι η οργή δεν είναι καλός σύμβουλος. Για καμία λύση. Όσο περνούν τα χρόνια το πιστεύω όλο και περισσότερο αυτό. Άσε που στα συλλαλητήρια, είτε χαράς είτε οργής, έχω δει να κατεβαίνουν οι ίδιοι άνθρωποι. Και για το άσπρο και για το μαύρο. Και αυτό είναι λίγο περίεργο.
 
Δεν υπάρχει δυναμική αλλαγής;
Δεν υπάρχει πολλή σκέψη. Υπάρχει μόνο ένα αίσθημα οργής που πολλές φορές είναι δίκαιο, πολλές φορές άδικο. Αλλά το αίσθημα οργής δεν μας οδηγεί πάντα σε σωστές σκέψεις. Αισθάνομαι ότι οι άνθρωποι φουντώνουν γρήγορα και σβήνουν γρήγορα. Εγώ θέλω να το αποφεύγω αυτό. Θέλω να σκέφτομαι περισσότερο, να μην βγάζω συμπεράσματα γρήγορα και να προσπαθώ να βελτιώσω τα πράγματα με έναν άλλο τρόπο.
 
Ο τρόπος που διαμορφώνεται η κατάσταση στη δουλειά σας πως είναι;
Τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα και στην τηλεόραση και στο θέατρο και παντού. Από τις παρέες μου και τους φίλους μου οι μισοί άνθρωποι είναι άνεργοι και οι άλλοι μισοί δουλεύουν όλη μέρα για τρεις και εξήντα. Δεν είναι κατάσταση αυτή. Πόσο θα πάει αυτό;
 
Όσον αφορά τον επόμενο χειμώνα σας, επιστρέφετε στον Φεντώ.
Σωστά, πριν μερικά χρόνια έπαιξα στο «Ψύλλοι στα Αυτιά» σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα και ήταν μια πολύ ωραία παράσταση στο Αλίκη. Το σημαντικό φέτος και για μένα και για τη Βίκυ (Σταυροπούλου) είναι εκτός του έργου του Φεντώ το γεγονός ότι θα συναντηθούμε και θα δουλέψουμε με έναν άνθρωπο που εκτιμούμε και θαυμάζουμε πάρα πολύ, τον Νίκο τον Μαστοράκη. Χαίρομαι πολύ που θα βρεθώ μαζί του και που θα συνεργαστούμε.
 
Σας εύχομαι καλή συνέχεια στην περιοδεία και σας ευχαριστώ πολύ!
.
Θεσσαλονίκη: Δευτέρα 9, Τρίτη 10, Τετάρτη 11, Πέμπτη 12 & Παρασκευή 13 Ιουλίου, θέατρο Κήπου.
-Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ
-Πρόγραμμα πανελλαδικής περιοδείας ΕΔΩ
-Κερνάμε διπλές προσκλήσεις ΕΔΩ


Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή