Η συγγραφέας Σοφία Νικολαϊδου μιλά στην Kulturosupa με αφορμή το τελευταίο της βιβλίο «Καλά και σήμερα».

549 Views
Η συγγραφέας Σοφία Νικολαϊδου μιλά στην Kulturosupa με αφορμή το τελευταίο της βιβλίο «Καλά και σήμερα». Η συγγραφέας Σοφία Νικολαϊδου μιλά στην Kulturosupa με αφορμή το τελευταίο της βιβλίο «Καλά και σήμερα».

Η συγγραφέας Σοφία Νικολαϊδου μιλά στην Kulturosupa με αφορμή το τελευταίο της βιβλίο «Καλά και σήμερα».

«Καλά και σήμερα» (Εκδόσεις Μεταίχμιο) είναι ο τίτλος του καινούριου της βιβλίου. Ενός βιβλίου, που διαβάζεται απνευστί. Βγαλμένο από τη ζωή μιλά για τη ζωή και την (παραγκωνισμένη) αξία της. Παράλληλα διδάσκει δημιουργική γραφή στο ΑΠ.Θ. ενώ πρόσφατα τα βιβλία της κυκλοφόρησαν στην Αμερική. Η Σοφία Νικολαϊδου, η συγγραφέας εκ Θεσσαλονίκης, μιλά στην Kulturosupa.gr με αφορμή το τελευταίο της βιβλίο.

    Ένα βιβλίο γραμμένο από μια γυναίκα για τις γυναίκες. Αλήθεια τι ακριβώς σκεφτόσασταν όταν το γράφατε;
-Δε συμφωνώ. Δεν είναι ένα βιβλίο που απευθύνεται (μόνο) στις γυναίκες ούτε ένα βιβλίο που απευθύνεται (μόνο) σε ανθρώπους που πέρασαν ή περνάνε καρκίνο. Είναι ένα βιβλίο που αφορά, ίσως περισσότερο, όσους (νομίζουν ότι) είναι υγιείς. Όταν η πραγματικότητα γίνεται αφήγηση και τα συμβάντα αποκτούν πλοκή, τότε η ιστορία μάς αφορά όλους. Γιατί αυτή είναι η ανθρώπινη κατάσταση. Παθαίνουμε, μαθαίνουμε, προχωρούμε. Αυτό το βιβλίο είναι μια ωδή στην καθημερινότητα: μια ωδή σε όλα τα ασήμαντα που γίνονται σημαντικά. Σε όλα αυτά που θεωρούμε αυτονόητα, γι’ αυτό τα ξεχνάμε. Και τρώμε τη ζωή μας με βλακείες.

   Πόσο εύκολο είναι ν’ αποφασίσει κανείς να μιλήσει ανοιχτά για ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας; Πόσο θάρρος χρειάζεται;
-Για μένα ήταν μια φυσική κίνηση. Είμαι συγγραφέας. Ο τρόπος μου να βλέπω και να καταλαβαίνω τα πράγματα είναι οι λέξεις. Με τον καρκίνο έκανα αυτό που ήξερα να κάνω. Τον έβαλα απέναντι, τον κοίταξα κατάματα, τον έγραψα σε λέξεις. Για πρώτη φορά οι λέξεις μου, που ήταν φτιαγμένες για να αφηγούνται ιστορίες, συγκρούστηκαν με την πραγματικότητα. Για να δούμε λοιπόν, σκέφτηκα, τι έχουν να μας πουν στα δύσκολα. Αντέχουν να περιγράψουν; Μπορούν να παρηγορήσουν; Και ξέρετε κάτι; Οι λέξεις δε με πρόδωσαν. Κρατήθηκα από αυτές - κι από τους ανθρώπους.

Δεν είναι θέμα θάρρους. Όσοι άνθρωποι νόσησαν ή όσοι έχουν περάσει ένα μεγάλο ζόρι στη ζωή τους ξέρουν: το σώμα αντέχει – περισσότερο ίσως απ’ όσο φανταζόμαστε. Και κάνει μια απλωτή να βγει στο φως.

    Το βιβλίο σας προς το παρόν έχει δεχτεί θετικά σχόλια. Πώς θα απαντούσατε σε κάποιον κακεντρεχή που θα θεωρούσε πως το γράψατε μόνο για λόγους αυτοπροβολής;
-Πολύ σωστά χαρακτηρίσατε την ερώτηση κακεντρεχή. Ο άνθρωπος που θα σκεφτόταν κάτι τέτοιο προφανώς δεν έχει περάσει στη ζωή του καμιά πραγματική δυσκολία – ή κι αν πέρασε, αυτό δεν του έμαθε τίποτα. Απλώς τον έκανε πικράντερο άνθρωπο. Υποθέτω ότι θα κώλωνε να κάνει το ίδιο σχόλιο για την Άννα Φρανκ. Ούτε θα τολμούσε να ψελλίσει λέξη για τους ατελείωτους στρατιώτες του Α΄και του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου (και πολλών άλλων πολέμων βέβαια) που κατέγραψαν σε ημερολόγιο την εμπειρία τους. Γιατί αυτό είναι η χημειοθεραπεία. Πόλεμος με το σώμα. Το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί και ως ανταπόκριση από τα χαρακώματα του συγκεκριμένου πολέμου.

    Στο νοσοκομείο βλέπει κανείς την άλλη πλευρά της ζωής, τη δύσκολη. Αλήθεια πόσο αναθεωρεί κανείς μετά από μια εμπειρία; Εσείς πώς βλέπετε τη ζωή σήμερα;
-Αυτό που σου κάνει η αρρώστια: πετάει στα σκουπίδια τα βαρίδια και τα ψέματα. Ο χρόνος είναι πολύτιμος, η μέρα γεμίζει στιγμές. Σήμερα είμαι πιο χαρούμενος άνθρωπος. Δεν κάνω μακροπρόθεσμα πλάνα, χαίρομαι την κάθε στιγμή στη διαπασών. Κι όσο για τις μικροπρέπειες και τις τριβές της καθημερινότητας που μας τρώνε τα συκώτια, τις νιώθω να γλιστράνε από πάνω μου και να φεύγουν. Σαν να φοράω αδιάβροχο και όλα αυτά είναι νερό που κυλάει. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτό.

    Στο βιβλίο Σας φαίνεται πως υπήρξε αμέριστη συμπαράσταση από το οικογενειακό σας περιβάλλον. Θεωρείτε πως σε τέτοιες δυσκολίες είναι απαραίτητο να βρεθεί μια αγκαλιά για να αγκιστρωθείς ή μπορεί κανείς να αντέξει και μόνος του;
-Όσο κι αν μας αγαπούν ή μας παραστέκονται οι δικοί μας άνθρωποι, η αρρώστια είναι κάτι που το περνάει κανείς μόνος του, στο δικό του σώμα. Με τον τρόπο τους, το περνούν και οι υπόλοιποι στο σπίτι. Κι ύστερα συναντιόμαστε όλοι μαζί στην άκρη του τούνελ. Έξω, στο φως.

    Μπορεί ένα βιβλίο που περιγράφει την περιπέτεια υγείας, όπως την έζησε ο γράφοντας, να δώσει κουράγιο σε έναν ασθενή; Θεωρείτε ότι λειτουργεί σα μια παρηγοριά;
-Δε θα μπορούσα να σας απαντήσω στη συγκεκριμένη ερώτηση, αν δεν είχα λάβει τόσα γράμματα ανθρώπων που βλέπουν στο βιβλίο όχι απαραίτητα την ασθένεια που έζησαν ή ζουν (πράγμα που θα περίμενε κανείς) αλλά ένα δικό τους ανθρώπινο, προσωπικό ζόρι (απώλεια αγαπημένου ανθρώπου, οριακή στιγμή).

Ο κάθε ασθενής είναι η ατομική του περίπτωση: το κάθε σώμα αντιλαμβάνεται την ασθένεια και τη θεραπεία με διαφορετικό τρόπο. Πολλούς τους παρηγορούν οι ιστορίες των άλλων ανθρώπων, άλλους όχι.

Αυτό που βλέπουν κι εμπιστεύονται οι άλλοι: έχεις πονέσει, άρα ξέρεις. Το ζόρι σε κάνει πιο ανθρώπινο – κι ίσως αυτό τελικά να είναι το ζητούμενο.

    Επόμενο βιβλίο;
-Το τρίτο μυθιστόρημα της τριλογίας μου (έχουν προηγηθεί το Απόψε δεν έχουμε φίλους και το Χορεύουν οι ελέφαντες). Το μυθιστόρημα που σταμάτησα να γράφω, τη μέρα που πήρα τη διάγνωση. Τότε που ένιωσα ότι η μυθοπλασία δε μου ήταν αρκετή και στράφηκα στην non fiction καταγραφή της πραγματικότητας.

Σας ευχαριστώ

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:
Η Σοφία Νικολαΐδου σπούδασε κλασική φιλολογία κι από το 2007 διδάσκει Δημιουργική Γραφή. Έχει εκδώσει τα βιβλία:
- "Ξανθιά πατημένη" (διηγήματα, Κέδρος, 1997)
- "Ο φόβος θα σε βρει και θα’σαι μόνος" (διηγήματα, Κέδρος, 1999)
- "Πλανήτης Πρέσπα" (μυθιστόρημα, Κέδρος, 2002)
- "Ο μωβ μαέστρος" (μυθιστόρημα, Κέδρος, 2006)
- "Απόψε δεν έχουμε φίλους" (μυθιστόρημα, Μεταίχμιο, 2010, βραβείο The Athens Prize for Literature περιοδικού (δέ)κατα, 2011)
‘’Χορεύουν οι ελέφαντες;(μυθιστόρημα,Μεταίχμιο,2012)

Επίσης έχει εκδώσει και μελέτες.


Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή