Η Ελένη Βιτάλη εξομολογείται από καρδιάς στην Κουλτουρόσουπα…

18 Views
Η Ελένη Βιτάλη εξομολογείται από καρδιάς στην Κουλτουρόσουπα… Η Ελένη Βιτάλη εξομολογείται από καρδιάς στην Κουλτουρόσουπα…

 Η Ελένη Βιτάλη εξομολογείται από καρδιάς στην Κουλτουρόσουπα

Εκείνη η δροσερή, χαριτωμένη κοπέλα που τραγουδούσε με τσαχπινιά «Χωρίς δεκάρα» στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, έμελλε να ξεχωρίσει αμέσως με την ιδιαίτερη χροιά της φωνής και να διαγράψει μια σπουδαία ποιοτική πορεία… Γεννημένη «μέσα» στη μουσική, με πατέρα διάσημο οργανοπαίχτη και μητέρα τραγουδίστρια, έζησε από παιδί όλη τη μαγεία και τους ήχους των αυθεντικών πανηγυριών, γνώρισε από κοντά όλο τον πλούτο της μουσικής παράδοσης. Εφόδια που σημάδεψαν τη διαδρομή και τις επιλογές της, κινούμενη με χαρακτηριστική άνεση στους χώρους του λαϊκού τραγουδιού, του δημοτικού, του ρεμπέτικου, του έντεχνου, και συνεργαζόμενη με κορυφαίους δημιουργούς που καθένας άφησε πάνω της δυνατό στίγμα. Ωστόσο δυνατότερο είναι το στίγμα που άφησε η ίδια πάνω στα τραγούδια, με ερμηνείες που υμνήθηκαν για το σπάνιο μέταλλο της φωνής της και την κατάθεση ψυχής… Άλλωστε δεν θα μπορούσε να τραγουδήσει αλλιώς μια δυνατή, αυθεντική προσωπικότητα, καταξιωμένη εδώ και χρόνια στις καρδιές του κόσμου, που με αφορμή την κοινή συναυλία με την Μαρινέλλα και τη Γλυκερία στην καλοκαιρινή τους περιοδεία, 11 Αυγούστου στη Σίβηρη, η Ελένη Βιτάλη εξομολογείται από καρδιάς στην Κουλτουρόσουπα… 
 
1) Με το θάρρος απέναντι σε έναν “δικό μας άνθρωπο” καταφεύγω στον οικείο ενικό και ρωτώ: Όλα αυτά τα χρόνια Ελένη, εσύ έχεις νοιώσει το κοινό, έστω σε στιγμές, ως δικούς σου ανθρώπους;
Πάντα συνέβαινε αυτό και πάντα το ένοιωθα. Όσο ωριμάζεις το νοιώθεις περισσότερο. Τα τελευταία χρόνια το νοιώθω 100%..Μου αρέσει να βλέπω τον κόσμο όταν τραγουδώ και να επικοινωνώ μαζί του.
 
2) Πηγαίνοντας πίσω στα παιδικά χρόνια που έζησες μέσα στη μουσική, η πορεία σου  στο τραγούδι έμοιαζε μονόδρομος; Πόσο σημάδεψαν τις επιλογές σου τα πρώτα ακούσματα;
Όπως κάθε παιδί, είσαι άγραφο χαρτί, αφομοιώνεις κάθε στοιχείο που είσαι μέσα του. Στη δική μου περίπτωση ήταν η μουσική. Μεγάλωσα σε μουσική οικογένεια που άκουγε τα πάντα. Αγάπησα από πολύ μικρή τη βαλκανική μουσική. Ψάχνω σαν τρελή να ακούσω ξανά τη Maria Lotareso, μια σπουδαία τραγουδίστρια που δικαίως λάτρευε ο πατέρας μου και όλοι οι Λαβιδαίοι.
 
3) Ποια κοινά στοιχεία και ποιες διαφορές βρίσκεις ανάμεσα στην Ελένη Βιτάλη του “Μανωλιού” όταν πρωτοξεκίνησε και στη σημερινή;
Eπειδή η αλλαγή γίνεται σταδιακά δεν μπορώ να σου περιγράψω ακριβώς. Βλέποντας την 19χρονη Ελένη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης να τραγουδά τον Μανωλιό, βλέπω πάνω της μια αθωότητα και μια παιδικότητα που δεν άλλαξε καθόλου στα χρόνια που ακολούθησαν. Όσο μεγαλώνω βλέπω ότι δεν έχω αλλάξει, με τη διαφορά ότι τώρα ξεχωρίζω τι σημαίνει δυσκολίες της ζωής και παράλληλα είναι και σαν να μην τις ξέρω κιόλας. Νοιώθω πάντα ότι η ζωή είναι υπέροχη. Έχω πάντα μια ευγνωμοσύνη στη ζωή, από μικρό παιδί. Για αυτό και οι απογοητεύσεις μου από τους ανθρώπους δεν ήταν ποτέ μεγάλες. Γιατί ξέρω ότι είμαστε πιόνια σε ένα παιχνίδι που πότε θα φταίω εγώ, πότε θα φταις εσύ, πότε ο άλλος αλλά σε μια τραμπάλα που αυτός που έπεσε θα ξανανέβει να παίξει.
 
4) Θυμάσαι κάτι έντονα από εκείνα τα πρώτα χρόνια στην αρχή της καριέρας που σε ακολουθεί με κάποιο τρόπο μέχρι σήμερα;
To Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ήταν η πρώτη φορά που επικοινώνησα με τόσο κόσμο και το χάρηκα πάρα πολύ. Με το “Χωρίς δεκάρα” του Γιάννη Μέτσικα και της Βαρβάρας Τσιμπούλη. Θα ευχαριστώ πάντα τον Μάνο Χατζηδάκι που ήταν στην επιτροπή και πέρασε αυτό το τραγούδι, που οι υπόλοιποι είχαν κόψει, λέγοντας ότι ήταν ένα “χαριτωμένο” τραγούδι. Λίγο πριν είχα την τύχη να γνωρίσω και τον Αλέκο Πατσιφά. Αυτό το μεγαθήριο που λεγόταν Αλέκος Πατσιφάς. Μετά τον πατέρα μου, που άφησε ανεξίτηλα πάνω μου τα χνάρια της καλής μουσικής, ο Πατσιφάς έπαιξε το ρόλο του δεύτερου πατέρα μου, όπως εξ' άλλου έκανε σε όλους του ανθρώπους που πέρασαν από τη LYRA.

5) Στην πορεία ακολούθησαν λαμπρές συνεργασίες και θα θέλαμε να μάθουμε αν ξεχωρίζεις κάποιες για δικούς σου σημαντικούς λόγους.
Θα σου πω κάποια ονόματα, όχι με σειρά κι αν κάποιο ξεχάσω να με συγχωρήσει. Σταμάτης Σπανουδάκης: από τον Σταμάτη και τη γυναίκα του την Ντόρη διδάχθηκα την καλοσύνη και ανακάλυψα ξανά τη δόξα του Χριστού και τη σημασία της. Εννοώ την πραγματική αγάπη που είναι χωρίς ανταπόδοση. Και που όσο ζω σε καθημερινή βάση, συνειδητοποιώ την απέραντη αγάπη που υπάρχει άπλετη, αστείρευτη στους συνανθρώπους μου. Από το παιδί μου μέχρι τον πιο άγνωστο άνθρωπο που θα συναντήσω στο δρόμο και θα ανταλλάξω δυο κουβέντες.
 
Από τον Τάκη Σούκα διδάχθηκα την θυμοσοφία του. Από τον Χρήστο Νικολόπουλο την ηρεμία του. Από τον Μανώλη Ρασούλη τόσα πολλά, αλλά επειδή είχαμε τόσα κοινά δεν μπορώ να τα πω ένα-ένα. Θέλω να μεταδώσω την αγάπη του Μανώλη για την ζωή και τους ανθρώπους με μια φράση του από τις “Νταλίκες”:“.. κι όλους όσους δεν θυμούνται, φορτωμένος”. Αυτός ήταν ο Μανώλης Ρασούλης. Είχε στους ώμους του, όλους όσους δεν θυμούνται. Θυμόταν αυτός, για μας. Πιστεύω επίσης ότι ο Μανώλης έσπασε τη φόρμα του στίχου, τουλάχιστον όπως υπήρχε μέχρι εκείνη την εποχή. Έγραψε λαίκά τραγούδια με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο που εμπεριείχε χιούμορ, φιλοσοφία και αμεσότητα.
 
Ο Διονύσης Σαββόπουλος σαν οντότητα, σε διδάσκει. Με δίδαξε και από μακριά κι από κοντά. Είναι πολύ σημαντική η παρουσία του και είμαστε πολύ τυχεροί που ζήσαμε στις ίδιες μέρες με αυτόν. Όσον για τον “άγιο” Γιάννη Σπάθα, αυτό το ”ιερό τέρας” που τον λατρεύω όπως και τον Σπανουδάκη, διδάχθηκα τα πάντα. Του τι σημαίνει πολύ μεγάλος καλλιτέχνης κι άγιος άνθρωπος. Με σημάδεψε η εξαιρετική συνεργασία με τον Διονύση Τσακνή που επίσης έχω θαυμάσει το βάθος και την ουσία των λόγων του, όταν έγραψε “Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον, συνένοχο στο φόνο δεν θα με 'χετε”. Επίσης μεγάλος δάσκαλος-γκουρού υπήρξε ο Αλέξης Δαμιανός.
 
Η συνεργασία μου με τον Σταύρο Ξαρχάκο θα μου μείνει αξέχαστη πιο πολύ για τις πρόβες του, περισσότερο και από τις παραστάσεις. Oι πρόβες με τον Σταύρο είναι μάθημα. Είναι σημαντικό να βρίσκεσαι δίπλα σε μεγάλους ανθρώπους.
 
6) Κινήθηκες με άνεση με όλους σχεδόν τους χώρους του τραγουδιού. Από το ρεμπέτικο μέχρι το έντεχνο, το δημοτικό κλπ. Υπάρχει κάποιο είδος που σε συγκινεί ιδιαίτερα να το τραγουδάς;
Δεν είναι θέμα είδους, Είναι θέμα ήθους, αισθητικής και έμπνευσης. Είναι θέμα του τι μπορεί να σε συγκινήσει κι εμένα μπορούν να με συγκινήσουν τα πάντα.
 
7)  Το γεγονός ότι ερμηνεύεις τα πάντα, χωρίς να τυποποιηθείς ή να φορτωθείς μια ταμπέλα μήπως από την άλλη σου στέρησε πιθανόν, μια συγκεκριμένη ταυτότητα;
Mάλλον όχι. Τι να την κάνεις τη συγκεκριμένη ταυτότητα; η συγκεκριμένη ταυτότητα βοηθάει σε περιπτώσεις που την έχει κάποιος ανάγκη. Εγώ μάλλον δεν την είχα όπως δείχνουν τα πράγματα μέχρι τώρα.
 
8) Από την μακρόχρονη διαδρομή σου έχει διαπιστώσει να λειτουργούν “στεγανά”-κοινώς κλίκες- σε κάποιους από τους χώρους που πέρασες; Έζησες προσωπική εμπειρία;
Δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο. Μπορεί και  να υπάρχουν αλλά νομίζω ότι δεν είναι τόσο όσο τα λένε. “Κλίκα” ίσως να σημαίνει άνθρωποι που ταιριάζουν και κάνουν πιο πολύ παρέα μεταξύ τους. Υπ' αυτήν την έννοια μπορεί κι εγώ να μην αποτελώ εξαίρεση για τα μάτια κάποιου αδαή. Όταν ήμουν νεώτερη μπορεί κι εγώ να θεωρούσα κάτι τέτοιο. Μεγαλώνοντας διαπίστωσα ότι ήταν πιο απλά τα πράγματα.
 
9)  Έχουν μιλήσει πολλοί με τα πιο κολακευτικά λόγια για το μέταλλο της φωνής σου. Παρ' όλα αυτά εισέπραξες ποτέ κακή κριτική για τη δουλειά σου; Αν ναι πως το αντιμετωπίζεις;
Μια φορά διάβασα αρνητική κριτική από τον Αργύρη Ζήλο. Δεν θυμάμαι κάτι άλλο που να με έχει στενοχωρήσει.
 
10) Παρά τις μεγάλες επιτυχίες, απέφυγες τα νυχτερινά μαγαζιά με τα υψηλά νυχτοκάματα γιατί δηλώνεις πως δεν σου πάει το “δήθεν”. Αλήθεια τι είναι “δήθεν” για σένα;
“Δήθεν” είναι αυτό που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Τη δική μου πραγματικότητα τουλάχιστον. Οι άνθρωποι είναι απλοί από τη φύση τους. Τη στιγμή που μπαίνουν σε κάποιο ρόλο και φορούν ένα “κοστούμι” για κάποιες ώρες ή και συνέχεια, ζουν σε μια παράλληλη πραγματικότητα. Παριστάνουν κάτι άλλο απ' αυτό που είναι. Αυτό κατά τη γνώμη μου, είναι το “δήθεν”.
 
11) Πως βλέπεις με την εμπειρία σου, τους Έλληνες δημιουργούς στη μουσική σήμερα, αισιοδοξείς για την πορεία του ελληνικού τραγουδιού;
Όπως έχει γράψει ο Γιάννης Ρίτσος “..η ζωή τραβάει την ανηφόρα”. Έτσι κι η ζωή στη χώρα μας μέσα στην κρίση, τραβάει την ανηφόρα. Κι οι δημιουργοί επίσης. Σωκράτης Μάλαμας, Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Ορφέας Περίδης, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Γιάννης Αγγελάκας, Σταμάτης Κραουνάκης, BD Foxmoore, η Ελένη Φωτάκη από καινούργιους στιχουργούς. Είμαι σίγουρη ότι αυτοί κι αρκετοί άλλοι που αγνοώ ίσως αυτή τη στιγμή θα αφήσουν το αποτύπωμά τους στην ελληνική μουσική πραγματικότητα.
 
12) Παράλληλα με την ερμηνεία, γράφεις μουσική και στίχους και μάλιστα με επιτυχία. Αλλά όχι συχνά. Τι μπορεί να σε εμπνεύσει για αυτό το δημιουργικό κομμάτι;
Πραγματικά δεν ξέρω. Έχω γράψει σε πολλές διαφορετικές στιγμές. Καλές και κακές. Γι αυτό γράφω και τόσο λίγο. Προφανώς δεν έχω το ταλέντο. Αν το είχα θα έγραφα περισσότερο.
 
13) Ένα από τα ωραιότερα τραγούδια σου, την Κιβωτό, το έγραψες για τον γιο σου. Τι ρόλο έπαιξε η μητρότητα στη ζωή σου και ποια η σχέση σου σήμερα με τον..."συνάδελφο" γιο σου;
Το θεωρώ τόσο φυσικό που δεν μπορώ να το εκλογικεύσω. Η μητρότητα για κάθε γυναίκα είναι καταλυτική. Η σχέση μου με τον ....΄΄συνάδελφο΄΄ γιο μου, είναι τόσο φυσική όσο η σχέση μιας μάνας με το παιδί της. Απλά επικοινωνούμε καλύτερα αφού και οι δυο μας μεγαλώσαμε μέσα στη μουσική.
 
14) Ως πολιτικοποιημένο άτομο με ευαισθησίες πως θα χαρακτήριζες - ίσως και με κάποιους στίχους τραγουδιού- τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα;
Θα σου πω ένα στίχο που έχω γράψει και δεν έχει γίνει τραγούδι ακόμη αλλά θα γίνει πολύ σύντομα. “Η δυναστεία του αμάχου πληθυσμού είναι η αιτία του μεγάλου μαρασμού, αυτή η απάθεια που αγγίζει την πορνεία κι αχρηστεύει ότι έχει αίμα και αξία.” Νομίζω ότι πρέπει ο καθένας μας να πάρει τις ευθύνες του.
 
15) Ποιες είναι κατά τη γνώμη σου οι αξίες που λείπουν πιο πολύ σήμερα και η έλλειψή τους σε πονάει πραγματικά;
Η ανθρώπινη ουσιαστική επαφή, η αξιοπρέπεια, το ήθος, αλλά όχι με την ηθικοπλαστική έννοια, ως σεβασμός σε αυτά που μας κληροδοτήθηκαν και σε αυτά που έρχονται. Ξέρω τρόπον τινά ότι αν κάνω εγώ ένα λάθος από το δικό μου μετερίζι θα δημιουργήσω λάθος μπούσουλα και λάθος εντυπώσεις. Οφείλω λοιπόν στον εαυτό μου και σε αυτά που με μεγάλωσαν σεβασμό πάνω απ' όλα.
 
16) Στην προσωπική σου ζωή ποιο ή ποια είναι αυτά που πιστεύεις ότι σε χαρακτηρίζουν περισσότερο, ως άνθρωπο;
Τα καλά δεν μπορώ να τα πω εγώ. Ας τα πουν οι άλλοι. Τα ελλατώματα μου προσπαθώ να τα διορθώνω κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Τώρα τελευταία νοιώθω ότι μου αρέσει να δουλεύω με τον εαυτό μου καθημερινά. Όσο για αφορμές, υπάρχουν πολλές καθημερινά για να παλέψεις με τον εαυτό σου σε θέματα δικαιοσύνης μέσα σου.
 
17) Στον μέχρι τώρα απολογισμό μιας μεγάλης καριέρας, υπάρχουν πράγματα για τα οποία μετάνιωσες ή όνειρα που δεν εκπληρώθηκαν και τα περιμένεις;
Μάλλον καλά με πήγε το καράβι. Όσο κάποιος υπάρχει, οι κορυφές που έχει να κατακτήσει έχουν να κάνουν όχι με το επιφανειακό ύψος αλλά με το ουσιαστικότερο, της ψυχής. Έχει να κάνει με το πόσα χωράει η καρδιά του. Κι αυτό ποτέ δεν τελειώνει. Όσο μεγαλώνω και “παλιώνω” που λέει κι ο Σαββόπουλος, νοιώθω ότι χωράω μέσα μου όλο τον κόσμο και δεν με ενδιαφέρει τόσο για την υστεροφημία μου, αλλά γι αυτό που ζω την στιγμή που το ζω. Και τότε, ως εκ θαύματος, οι σημαντικές συνεργασίες έρχονται από μόνες τους. Πάντα έτσι γινότανε και πάντα έτσι θα γίνεται.
 
18) Μια σπουδαία συνεργασία με τη Μαρινέλλα και τη Γλυκερία και μια επιλεκτική περιοδεία στην Ελλάδα. Είμαστε όλο αυτιά να ακούσουμε για αυτήν. Πως προέκυψε, πως την βιώνεις, τι θα ακούσουμε;
Κακά τα ψέματα η Μαρινέλλα είναι κεφάλαιο για την Ελλάδα, η Γλυκερία επίσης. Θαυμάζουμε απεριόριστα η μια την άλλη. Φυσικό δεν είναι; Τι μνήμες μεταφέρει η Μαρινέλλα, τι μνήμες μεταφέρει η Γλυκερία, τι μνήμες μεταφέρω εγώ; Είμαστε τρεις δυνατές προσωπικότητες, οι οποίες είναι μια παρέα και μια αγκαλιά. Είναι μια δυνατή “συνάντηση” που την απολαμβάνουμε. Αυτό ο κόσμος το καταλαβαίνει και το εισπράττει ήδη. Κάναμε ένα μεγάλο πρόγραμμα με τις προσωπικές μας αλήθειες. Είναι μια μεγάλη σύμπραξη απ' αυτές που δεν συμβαίνουν κάθε μέρα.
 
Σας ευχαριστώ
 
Πληροφορίες για τη μοναδική συναυλία των Μαρινέλλα, Ελένης Βιτάλη, Γλυκερίας, 11 Αυγούστου στο Φεστιβάλ Κασσάνδρας στη Σίβηρη, θα βρείτε εδω

Φωτογραφικό υλικό

Με ετικέτα: Ελένη Βιτάλη

Αρθρογραφος

Στασινοπούλου Πίτσα
Στασινοπούλου Πίτσα

Γραψε το σχολιο σου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ

Περισσότερα Όλα είναι δωρεάν