Ο ταλαντούχος ερμηνευτής Αλέξανδρος Τζοβάνης μιλά εκ βαθέων στην Κουλτουρόσουπα

2612 Views
Ο ταλαντούχος ερμηνευτής Αλέξανδρος Τζοβάνης μιλά εκ βαθέων στην Κουλτουρόσουπα Ο ταλαντούχος ερμηνευτής Αλέξανδρος Τζοβάνης μιλά εκ βαθέων στην Κουλτουρόσουπα

 

 

Είναι ένας νέος ταλαντούχος Θεσσαλονικιός καλλιτέχνης με σπουδές κλασικού τραγουδιού σε Γερμανία και Αυστρία. Αποφάσισε να δουλέψει σκληρά πάνω στην τέχνη που αγαπάει για να αποκτήσει μια άρτια τεχνική, ενώ επέστρεψε στην Ελλάδα γιατί είχε την ανάγκη να εκφραστεί μέσα από τον ελληνικό στίχο. Εκτός από μουσικός στο ενεργητικό του έχει και μια έκδοση δικής του ποιητικής συλλογής με τίτλο «Νοσταλγία σε Φα ελάσσονα». Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα προσωπικότητα ενός νέου καλλιτέχνη που προσπαθεί να δημιουργήσει και να προσφέρει στον πολιτισμικό χώρο της χώρας του, μέσα σε δύσκολες συνθήκες.
 
Όταν του απηύθυνα το κάλεσμα για μια συνέντευξη δέχτηκε αμέσως. Συναντηθήκαμε σ’ ένα ωραίο και ήσυχο καφέ της πόλης ένα μεσημέρι και μέσα σ’ ένα φιλικό και αρκετά οικείο κλίμα μιλήσαμε για την απόφασή του να γίνει μουσικός, για τις σπουδές στο εξωτερικό, για τον καλλιτεχνικό χώρο στη  Ελλάδα και κυρίως στη Θεσσαλονίκη, για τις νέες γενιές μουσικών, για την κατάσταση που έχει περιπέσει ο καλλιτεχνικός χώρος μετά τον κορωνοϊό, για την επανεκκίνησή του και τα μελλοντικά του σχέδια.
 
Ο Αλέξανδρος Τζοβάνης με αφορμή τις εμφανίσεις του στο Μπενσουσάν Χαν μιλά για όλα αποκλειστικά στην Κουλτουρόσουπα.
 .
.
-Είσαι ένας καλλιτέχνης με σπουδές στην κλασική μουσική και το κλασικό τραγούδι. Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με τη μουσική και πώς επέλεξες κυρίως το δύσβατο δρόμο του κλασικού τραγουδιού;
Ξεκίνησα εδώ στη Θεσσαλονίκη να σπουδάζω τραγούδι και σιγά-σιγά μπήκε το μικρόβιο της κλασικής μουσικής. Συνέχισα ως μέλος της Μικτής Χορωδίας Θεσσαλονίκης υπό τη διεύθυνση της Μαίρης Κωνσταντινίδου για κάποια χρόνια, εκεί έζησα από μέσα το πώς είναι να είσαι καλλιτέχνης επί σκηνής. Μου είπε κάτι όλο αυτό μέσα μου και αποφάσισα να ασχοληθώ πολύ σοβαρά με αυτό το πράγμα γι’ αυτό κι έφυγα στη Γερμανία όπου σπούδασα δυο χρόνια εκεί πέρα και ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στη Βιέννη όπου έμεινα για άλλα 5-6 χρόνια.
 
-Επέλεξες να φύγεις στο εξωτερικό για σπουδές στην κλασική μουσική. Συνήθως παρατηρούμε ότι όποιος καλλιτέχνης θέλει να ασχοληθεί σοβαρά και ουσιαστικά με τη μουσική φεύγει για σπουδές στο εξωτερικό. Γιατί πιστεύεις ότι είναι αναγκαίο αυτό; Αποτελεί ένα αναγκαίο κακό θα λέγαμε;
Είναι αναγκαίο κακό τελικά. Όπως το είπες ακριβώς, αναγκαίο κακό! Είναι κακό όμως γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει ο χώρος να μάθει κανείς εδώ πέρα σ’ ένα πολύ πιο «επαγγελματικό» επίπεδο μουσική. Δε σημαίνει ότι δεν έχουμε καλούς μουσικούς, έχουμε πολύ καλούς μουσικούς εδώ, αλλά το είπα το επαγγελματικό γιατί στην πραγματικότητα έξω, ακόμα κι από τις σπουδές σου μαθαίνουν να γίνεσαι επαγγελματίας, γίνεσαι σιγά-σιγά επαγγελματίας.
 
-Το θεωρούμε περισσότερο σαν χόμπι;
Βεβαίως, πολύ σωστά! Το θεωρούμε σαν χόμπι, γιατί δυστυχώς δεν υπάρχουν οι υποδομές να υποστηρίξουν επαγγελματίες καλλιτέχνες. Ένας καλλιτέχνης ο οποίος θέλει να κάνει αυτό, να κάνει επαγγελματικά την τέχνη του, θα πρέπει και να έχει ο ίδιος πολύ πολύ μεγάλη υπομονή και επιμονή αλλά και με κάποιο τρόπο να μπορεί να επιβιώνει οικονομικά, έτσι ώστε να καταφέρνει να προχωράει μέχρι να μπορέσει να κάνει κάποιο όνομα ή να μπορέσει να μπει στο χώρο να δουλέψει επαγγελματικά.
 
-Τι σημαίνει για εσένα μουσική; Πώς την τοποθετείς στη ζωή σου, εκτός επαγγέλματος;
Προσωπικά τη βιώνω τη μουσική ως ένα δίαυλο σύνδεσης με κάτι υψηλότερο από εμάς, είναι σαν ένα κανάλι αρμονίας και έκφρασης συναισθημάτων. Όλοι μας το έχουμε βιώσει αυτό, είτε το έχουμε εξηγήσει αυτό είτε όχι, το πώς βρίσκουμε σαν αποκούμπι τη μουσική, σαν ένα στήριγμα σε μια δύσκολη στιγμή ή σε μια χαρούμενη στιγμή. Δεν μπορώ να φανταστώ ένα χώρο, σαν αυτό που βρισκόμαστε τώρα, χωρίς μουσική, δεν μπορώ να φανταστώ μια συνάντηση φίλων, ένα πάρτι χωρίς μουσική, όπως επίσης δεν μπορώ να φανταστώ ένα χωρισμό χωρίς μουσική. Είναι μια έκφραση συναισθημάτων, που δεν είναι ακριβώς έκφραση από εμάς, αλλά κάτι μας δίνει, αυτό το κάτι που λέω είναι η σύνδεση που μας συνδέει με τη φύση, ας το πούμε, μ’ ένα αρμονικό σύστημα το οποίο κάτι μας δίνει εκείνη τη στιγμή, μας ηρεμεί, μας εκτονώνει.
 
 
-Ποιους καλλιτέχνες θαυμάζεις; Από ποιους πιστεύεις  ότι  έχεις δεχτεί  επιρροές και σε ενέπνευσαν στο χώρο αυτό;
Η αλήθεια είναι ότι αυτό που κάνω εγώ τώρα συγκεκριμένα, δεν είναι πολύ σύνηθες, διότι έχω κάνει κλασικές σπουδές και μάλιστα σοβαρές κλασικές σπουδές αλλά η ανάγκη μου να επικοινωνήσω με ελληνικό στίχο και να εκφραστώ με αυτόν με οδήγησε στο να γυρίσω στην Ελλάδα , αλλά και να ασχοληθώ πολύ σοβαρά και με τον ελληνικό στίχο, με αυτό που ονομάζουμε λόγια και  έντεχνη μουσική .
 
Δεν είναι μια ή δυο ή πέντε προσωπικότητες, ολοκληρωμένες προσωπικότητες, ως μονάδες, αλλά είναι στοιχεία από διάφορους καλλιτέχνες, στοιχεία ερμηνείας, σύνθεσης και στιχουργικής. Βέβαια αυτό που μπορώ να πω μετά βεβαιότητας, χωρίς να θέλω να πω συγκεκριμένα ονόματα, αλλά ο Μάνος Χατζιδάκις μιλάει κατευθείαν στην ψυχή μου. Κατευθείαν με δυο νότες από ένα κονσέρτο που έχει γράψει ο Χατζιδάκις για πιάνο ή από ένα τραγούδι ή από μια συλλογή από έναν κύκλο τραγουδιών, είναι κάτι το μοναδικό. Ο Μάνος Χατζιδάκις έχει καταφέρει μ’ ένα τρόπο , που δεν έχει καταφέρει κανείς άλλος, να συνδέσει τη δυτική κουλτούρα με την ελληνική «νοσταλγική» διάθεση της μουσικής, που σημαίνει και ανατολίτικα στοιχεία μέσα.
 
 
-Τι είναι αυτό που σε εμπνέει στην τέχνη σου, τόσο στην ερμηνεία όσο και στη δημιουργία;
Η έμπνευση είναι μια αντιφατική συνθήκη. Ηρεμία και πόνος μαζί. Παρατήρηση και μοναξιά μαζί. Μία τυχαία ατάκα σε μία συζήτηση με φίλους, ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα, ένα περαστικό βλέμμα μπορούν να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης. Σε κάθε περίπτωση η έκφραση της έμπνευσης προϋποθέτει μοναξιά. Προϋποθέτει ανάγκη εκτόνωσης των σκέψεων. Είναι ένα ονειρικό νοσταλγικό συναίσθημα.
 
-Τι  σημαίνει για εσένα η σκηνή; Πώς αισθάνεσαι πριν ανεβείς και όταν βρίσκεσαι εκεί πάνω;
Είναι πολύ διαφορετικό το να ακούς μουσική από το να είσαι εσύ το μέσο για να ακουστεί  η μουσική. Το βασικότερο που μπορώ να πω είναι ότι νιώθω σα να μην είμαι εγώ με την έννοια ότι είναι σα να μεταφέρομαι πνευματικά κάπου αλλού και γίνομαι αυτός ο δίαυλος που ανέφερα πριν, γίνομαι εγώ τελικά και είναι σα να νιώθω ότι έχω και μια ευθύνη απέναντι στον κόσμο, να κάνει αυτή τη σύνδεση που προείπαμε, να φύγει από αυτό που θα ακούσει λίγο πιο χαρούμενος, με λίγο πιο αρμονικές σκέψεις.
 
-Πρόσφατα συστήθηκες στο κοινό, μετά την επιστροφή σου στην Ελλάδα, έχεις εμφανιστεί σε διάφορους πολιτιστικούς χώρους με μια αρκετά μεγάλη γκάμα ρεπερτορίου. Πιστεύεις ότι αυτό βοηθάει στο να γνωρίσει το κοινό έναν νέο ερμηνευτή σαν κι εσένα, να γνωρίσει καλύτερα της πτυχές της μουσικής, να αναγνωρίσει ότι οι κλασικές σπουδές δε σημαίνουν απαραίτητα όπερα, αλλά μια σωστή γερή βάση για ένα σωστό και ποιοτικό αποτέλεσμα;
Οι κλασικές σπουδές είναι μια επιλογή που κάνει κανείς. Για εμένα ήταν η ανάγκη μου να ασχοληθώ με την ελληνική μουσική και τον ελληνικό στίχο. Σίγουρα δεν είναι μόνο τεχνική το τραγούδι, πρόκειται για μια πολύπλευρη εκπαίδευση και το βασικότερο όλων για εμένα είναι η αντίληψη, η μουσική αντίληψη που αναπτύσσει κανείς κατά τη διάρκεια των σπουδών του κι αυτό είναι σαν εχέγγυο, σαν βάση να δει κανείς μετά τι θα κάνει, να αποφασίσει τι μπορεί να ακολουθήσει. Πολύ σωστά λες ότι η κλασική μουσική, η κλασική παιδεία, επειδή υπάρχει σύστημα πίσω από εκεί το οποίο θα αναδείξει τη φυσική φωνή του καθενός, είναι μια πολύ καλή αρχή, μια θεμελιώδης αρχή για εμένα για να μάθει κανείς να τραγουδάει. Υπάρχουν φυσικά και οι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν το ταλέντο από μικρή ηλικία, χωρίς πολύ προσπάθεια, αλλά αυτοί είναι μόνο μια εξαίρεση. Ο κανόνας είναι ότι οτιδήποτε και να τραγουδάει κανείς θα πρέπει να έχει μια τεχνική βάση και να γνωρίσει τη φωνή του. Αυτό δεν μπορεί να γίνει μόνο μέσω της εμπειρίας πλέον στα χρόνια που ζούμε.
 
Ο τρόπος που προσωπικά συστήθηκα στο κοινό συνδυάζοντας τις κλασικές σπουδές με την έντεχνη και λόγια ελληνική μουσική, σίγουρα βοήθησε και με βοηθάει, αλλά δεν ήταν ο σκοπός μου εξαρχής. Σκοπός μου είναι να νιώθω ότι προσφέρω κάτι κι αυτή τη στιγμή νιώθω ότι προσφέρω με αυτό το ρεπερτόριο που τραγουδάω και όπως είπα να εκφράσω την ανάγκη μου να ασχοληθώ με τον ελληνικό στίχο.
 
 
-Πώς έχει ονειρευτεί τον εαυτό σου στην Ελλάδα, μέσα στο χώρο που εκπροσωπείς; Έχεις φανταστεί τι θα ήθελες να κάνεις, συνεργασίες που θα ήθελες να πραγματοποιήσεις τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό;
Φυσικά και υπάρχουν στόχοι, δε θα τα έλεγα όνειρα αλλά στόχους, αλλά  χωρίς  να αναφέρουμε ονόματα, έχω  ονειρευτεί να τραγουδήσω στους χώρους που θεωρώ ότι θα με ενέπνεαν. Το βασικό είναι ότι ό,τι συνεργασία και να κάνει κανείς, να είναι ειλικρινής συνεργασία. Δεν είναι στα σχέδιά μου να κάνω κάτι που θα μου έδινε παραπάνω φήμη ή χρήματα κι ας μην είναι μια δουλεία που θα με κάλυπτε πλήρως. Το να είσαι καλλιτέχνης στις μέρες μας είναι επιλογή, επιλογή δύσκολη που πρέπει να σηκώσει αυτό το βάρος κατ’ εμέ. Επιλέγεις να κάνεις την τέχνη σου, να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου γι’ αυτό που θέλεις και είναι πολύ μεγάλο πράγμα να καταφέρνεις να μείνεις πιστός στις αξίες και στις αρχές σου.
 
-Εσύ σε ποιο είδος προσδιορίζεσαι περισσότερο, πώς θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου; Θα σε χαρακτήριζες κροσόβερ (crossover) τραγουδιστή;
Είχαμε με κάποιος συναδέλφους τη συζήτηση αυτή πρόσφατα, για τα είδη της ελληνικής μουσικής και καταλήξαμε ότι όλα είναι λαϊκή μουσική. Αυτό με την έννοια ότι απευθύνονται στο «λαό», απευθύνονται στον κόσμο, δημιουργούνται για να τα ακούσει ο κόσμος.
 
Το crossover είναι ένας όρος που ναι τον δέχομαι, δεν έχω κάτι εναντίων του, απλώς στο crossover συνήθως χρησιμοποιούμε την κλασική τεχνική για να ερμηνεύσουμε κάτι πιο ποπ διεθνώς ή στη δική μας περίπτωση και πιο λαϊκά κομμάτια. Δε θεωρώ όμως  ότι κάνω μόνο αυτό ή τουλάχιστον θέλω να το πιστεύω. Ναι μεν υπάρχει μια βάση τεχνικής πίσω από το τραγούδι μου, αλλά προσπαθώ πολύ να μην είμαι κολλημένος με αυτήν και δε φοβάμαι να «ξεγυμνωθώ» μπροστά σε τραγούδια και μελωδίες.
 
 
-Τι θα συμβούλευες ένα νέο που ασχολείται με τη μουσική και το κλασικό τραγούδι, όχι γιατί θέλει να ακολουθήσει την όπερα, αλλά θέλει σωστά θεμέλια στην τεχνική, στη μουσική του παιδεία, στην αντίληψή του;
Θα έλεγα αντί να πιστεύει να προσπαθεί να καταλαβαίνει. Να καταλαβαίνει και το χώρο της μουσικής αλλά και ακόμα περισσότερο τις σπουδές του, την τεχνική του κατάρτιση και επομένως την αντίληψή του για τη μουσική. Θα πρέπει να είναι αφοσιωμένος σε αυτό, τα υπόλοιπα έρχονται όταν έρθει η ώρα τους.
 
-Εσύ ένιωσες ποτέ ανησυχία για την πρόοδό σου, σκέφτηκες να τα παρατήσεις.
Κάθε δυο μήνες περίπου. Κάθε 2,3,4 μήνες ναι σκεφτόμουν ότι δεν μπορώ, θα τα παρατήσω. Αυτό το στάδιο το περνάμε όλοι. Σκεφτόμαστε ότι δεν μπορώ να το κάνω, τι θα κάνω, είμαι αρκετά καλός με αυτό; Αυτές είναι ερωτήσεις που περνάμε όλοι μέσα μας, δυστυχώς αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να βάλουμε το κεφάλι κάτω, να έχουμε πείσμα και να συνεχίζουμε. Το πόσο καλός ή κακός είναι τελικά κανείς το ξέρει καθένας μέσα του.
 
 
-Θεωρείς ότι το ελληνικό κοινό είναι έτοιμο να ακούσει κλασική μουσική, την αποδέχεται;
Ναι, είναι έτοιμο το κοινό βεβαίως. Αυτό το βλέπουμε και όταν υπάρχουν σωστές υποδομές και ικανοποιητική χρηματοδότηση από τους φορείς, ο κόσμος ανταποκρίνεται. Το παρατηρούμε αυτό και στην προσπάθεια που γίνεται στην Αθήνα από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Ποιος φανταζόταν ότι θα είναι δυο μεγάλες σκηνές και φυσικά κι άλλες εξωτερικές παραγωγές που θα έχουν τόση μεγάλη απήχηση στο κοινό; Όταν δίνεις στο κοινό, υπό σωστές προϋποθέσεις και σωστούς όρους, τέχνη, θα ανταποκριθεί. Επίσης έτσι όπως μιλήσαμε και για την Αθήνα, κατά τη γνώμη μου και η Θεσσαλονίκη θα έπρεπε να έχει έναν μεγάλο φορέα, ακόμα μεγαλύτερο κι από αυτόν που είχε κάποτε την Όπερα Θεσσαλονίκης, έναν οργανωμένο φορέα με ορχήστρα, χορωδία, σολίστες. Είναι μια πόλη που μπορεί να το σηκώσει αυτό και δεν είναι ανάγκη να μείνουμε αποκλειστικά και μόνο στα κλασικά έργα, να παίζονται και κλασικά έργα και πιο σύγχρονων συνθετών, να γίνονται αξιόλογες παραγωγές. Αυτό φυσικά προϋποθέτει οργάνωση και οικονομική ενίσχυση από το κράτος.
 
-Βλέπεις στις νεότερες γενιές να υπάρχει αγάπη, μεράκι και όρεξη για μελέτη αυτού του είδους της μουσικής;
Υπάρχει πάρα πολύ μεγάλη θέληση από τους νέους να ασχοληθούν με τη μουσική. Ξεκινάνε πάντα με πολύ μεράκι, βρίσκουν όμως μετά και τη δυσκολία που έχει η μουσική σαν χώρος και σαν εκμάθηση και σαν επαγγελματικός  χώρος, το βλέπουμε και οι ίδιοι, και πολλοί  κάνουν πίσω. Από τη μία είναι αναμενόμενο βέβαια, αλλά βλέπω πραγματικά μεγάλη όρεξη από τους νέους ανθρώπους. Θα πρέπει αυτή η όρεξη να εκμεταλλευτεί από τους κατάλληλους ανθρώπους και τους φορείς που έχουν τα ηνία.
 
-Ποια είναι τα χαρακτηριστικά ενός καλλιτέχνη που πρέπει να έχει για να μπορέσει να χτίσει την καριέρα που θέλει;
Το ένα είναι το ρομαντικό μέρος της υπόθεσης ( γέλια) το οποίο είναι μια πολύ σταθερή και σίγουρη τεχνική κατάρτιση πλέον στις μέρες μας, να ξέρει τι είναι αυτό που θέλει, τι είναι αυτό που κάνει και να έχει φυσικά έμπνευση γιατί κι αυτός με τη σειρά του μετά θα κληθεί να εμπνεύσει κόσμο. Πάμε τώρα και στο τεχνοκρατικό κομμάτι της υπόθεσης. Αυτό είναι εντελώς ανεξάρτητο από το ταλέντο, το οποίο εντάσσεται στο πρώτο μέρος, καθώς πολύ μεγάλο μέρος μιας πορείας έχει να κάνει με πιο πρακτικά ζητήματα, όπως το να κάνει τις σωστές επαφές, να κάνει τις σωστές επιλογές, τις σωστές συνεργασίες και κάτι το οποίο δεν έχω ακούσει να λένε καν οι συνάδελφοι πολύ, αλλά το έχω ξαναπεί και θα το ξαναπώ, είναι ότι για να κάνεις μια πορεία στη μουσική και τον καλλιτεχνικό χώρο και για να φτάσεις να βγάζεις  χρήματα από αυτό θα πρέπει και να δώσεις και πολλά χρήματα. Είναι μια ψευδαίσθηση ότι οι καλλιτέχνες κερδίζουν πολλά χρήματα, ένας μύθος, Θα πρέπει να βρεις τους τρόπους μέχρι να γίνει το επόμενο βήμα στην καριέρα κάποιου.
 
-Είσαι μουσικός αλλά και ποιητής. Έχεις εκδώσει μια ποιητική συλλογή με τίτλο «Νοσταλγία σε Φα ελάσσονα». Πώς προέκυψε αυτή η ανάγκη;
Από μικρό παιδί και στην εφηβαία μου ήμουν ένα σχετικά κλειστό παιδί, χωρίς μεγάλες παρέες, δεν ήμουν αυτό που λέμε η ψυχή της παρέας, αυτός που θα κάνει σκανταλιές, αυτό πολλές φορές οδηγεί σε μια εσωστρέφεια, την οποία πρέπει με κάποιο τρόπο να εκφράσει κανείς, κάπου να την εκτονώσει για να το θέσουμε καλύτερα. Αυτό καταλαβαίνω ότι ήταν η ανάγκη μου όταν ξεκίνησα να γράφω διάφορα στιχάκια και ποιηματάκια. Αυτή η συλλογή που ανέφερες εκδόθηκε το 2017 και περιέχει ποιήματα μιας πρώιμης μετεφηβικής ηλικίας κυρίως, της πρώτης νεότητας. Συνεχίζω να γράφω ποίηση, κάποια στιγμή ελπίζω να καταφέρω να εκδώσω κι ακόμα μια συλλογή που ετοιμάζω, όχι κάτι συγκεκριμένο αλλά είμαι στη φάση που απλά γράφω, συλλέγω, όποτε έχω έμπνευση να γράφω κάτι. Η ποίηση είναι στην πραγματικότητα, όσο σκληρό και να ακούγεται, μοναξιά. Είναι αποτέλεσμα της μοναξιάς, είτε αυτή εκφράζεται πρακτικά ως μοναξιά είτε αυτή εκφράζεται μέσα μας.
 
 
-Να πάμε λίγο στην επικαιρότητα. Σε είδαμε να δραστηριοποιείσαι μέσα στην καραντίνα ιδιαίτερα, με δυο home concerts όπως τις ονόμασες, μια με δική σου πρωτοβουλία και μια υπό την αιγίδα του Κέντρου Πολιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας. Πώς ένιωσες για όλο αυτό που έγινε με το νέο κορωνοϊό; Τι σε προβληματίζει από εδώ και πέρα, εν μέσω της πανδημίας;
Μας βρήκε εξ’ απήνης που λέμε. Αιφνιδιαστήκαμε όλοι με όλη αυτή την ιστορία με την πανδημία με τον κορωνοϊό. Ιδιαίτερα όμως, θέλω να τονίσω, ότι ο καλλιτεχνικός τομέας περνάει μια πολύ πολύ δύσκολη και κρίσιμη φάση. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι οι οποίοι ζουν από τον πολιτισμό, ζουν από τις συναυλίες, ζουν από τις θεατρικές παραστάσεις και καταλαβαίνω και είμαι σύμφωνος στο ότι πρέπει να λαμβάνονται μέτρα, δεν είμαι σύμφωνος στην καθολική και άνευ όρων απαγόρευση των καλλιτεχνικών δράσεων. Όπως είπα είναι μια πολύ κρίσιμη καμπή για τους καλλιτέχνες, εγώ είχα την ιδέα να κάνω κάτι από το σπίτι, όπως είδες, αυτήν την ιδέα την ακολούθησε και το Κέντρο Πολιτισμού της Περιφέρειας, που μου πρότεινε να κάνουμε επίσης μια συναυλία από το σπίτι ξανά, είδαμε τον κόσμο πόσο πολύ συμμετείχε, πόσο πολύ του άρεσε αυτό το πράγμα και είναι εμφανές ότι χωρίς πολιτισμό δεν μπορεί να υπάρξει εξέλιξη σε κανέναν απολύτως τομέα.
 
-Πιστεύεις ότι αυτή η κατάσταση θα προσφέρει εξέλιξη στον πολιτισμό, θα στραφεί  ο κόσμος σε αυτόν περισσότερο τώρα που νιώθει να τον στερείται πιο πολύ;
Σίγουρα, περιμένω μόλις τελειώσει όλη αυτή η ιστορία ένα μπαμ και από τους καλλιτέχνες που έχουμε, βάζω και τον εαυτό μου μέσα, καταπιεστεί πάρα πολύ και ψυχολογικά, γιατί  δεν μπορούμε να εκφραστούμε όπως εκφραζόμαστε πάνω στη σκηνή εδώ και πάρα πολλούς μήνες, αλλά και οικονομικά. Κάτι που είναι ένα πολύ μεγάλο και σοβαρό θέμα που έχει αναδείξει με μεγάλο σθένος ο Σύλλογος Μουσικών Βορείου Ελλάδος, τον οποίο και στηρίζω προσωπικά κι έχει αναδείξει όλα τα προβλήματα και πριν φυσικά τον κορωνοϊό αλλά και ιδιαίτερα μέσα σ’ αυτήν την περίοδο που έχουν απαγορευτεί τα πάντα και προσπαθούμε να ζητήσουμε πράγματα τα οποία είναι αυτονόητα. Να μπορούμε να εκφραζόμαστε και ως καλλιτέχνες αλλά και ως εργάτες της τέχνης. Υπάρχουμε άνθρωποι, βάζω και τον εαυτό μου μέσα, που δυσκολευτήκαμε πάρα πολύ και στο ψυχολογικό κομμάτι αλλά και στο οικονομικό.
 
 
-Γεννήθηκες και μεγάλωσες στη Θεσσαλονίκη. Πώς συνδέεσαι με τη γενέτειρά σου, τι απολαμβάνεις περισσότερο εδώ;
 
Η Θεσσαλονίκη έχει μια πολύ καλή ισορροπία για την καθημερινότητα κάποιου. Είναι μια πόλη η οποία εμπνέει πολιτισμό. Κατ’ αρχάς είναι δίπλα στη θάλασσα, που η θάλασσα είναι ένα πολύ ξεχωριστό κομμάτι μέσα μου, είναι σα να ενώνεται όλη η πόλη μ’ έναν ορίζοντα, με ένα δρόμο που ο καθένας εκεί μπορεί να φανταστεί ό,τι θέλει, είναι δηλαδή σα να μην τελειώνει ποτέ η πόλη. Σίγουρα έχει και τις άσχημες πλευρές της, όμως έχει μια ιδανική ισορροπία και από άποψη μεγέθους κι από άποψη ανθρώπων, να μπορεί κανείς να ζήσει με ηρεμία και με αξιοπρέπεια.
 
-Τι θεωρείς ότι πρέπει να γίνει κυρίως στην πόλη μας ώστε νέοι καλλιτέχνες να βγουν προς τα έξω, να υπάρχει ποικιλία επιλογών και παραστάσεων αλλά και το κοινό να μπορεί να γνωρίσει κάθε είδος μουσικής;
Αρχικά είμαι υπέρ του να δίνονται ευκαιρίες σε ανθρώπους της πόλης. Κανείς δεν είπε ότι πρέπει να αφήνουμε τους ανθρώπους που κάνουν πανελλήνια καριέρα φυσικά, όμως θα πρέπει να δούμε σοβαρά το έμψυχο δυναμικό το οποίο είναι πολύ μεγάλο και πολύ καλό. Αν το καλοσκεφτεί κανείς οι περισσότεροι, μια μεγάλη πλειοψηφία των τραγουδιστών και των μουσικών που διαπρέπουν σ’ όλη την Ελλάδα είναι ή έχουν σπουδάσει στη Θεσσαλονίκη. Είναι σαν ένας τόπος παραγωγής μουσικών και ταλέντων η Θεσσαλονίκη και είναι κρίμα να μην την εκμεταλλεύονται.
 
Από εκεί και πέρα για να μπορούν να εκφραστούν οι μουσικοί και οι καλλιτέχνες θα πρέπει να δοθούν κίνητρα από την πολιτεία, έτσι ώστε να υπάρχουν οι συνθήκες για να γίνει αυτό, να υπάρχουν οι χώροι που να μπορούν να αντέξουν οικονομικά. Δεν είναι δυνατόν στη Θεσσαλονίκη να μην έχει μια, όπως την ξέρουμε από παλιά, μουσική σκηνή. Δε μιλάμε για χώρους όπως π.χ ο Μύλος που είναι πολύ ωραίοι χώροι, αλλά αφορούν καλλιτέχνες μεγάλου βεληνεκούς οι οποίοι θα έρθουν και θα τον γεμίσουν με 2-3 χιλιάδες κόσμο, αλλά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης θα πρέπει να υπάρχουν 5,6,10 μουσικές σκηνές, σοβαρές, για να εκφράζονται όλα τα είδη μουσικής. Σε αυτό πρέπει να βοηθήσει και η πολιτεία ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν αυτοί οι χώροι.
 
-Στις 16,17 και 18 Οκτωβρίου θα εμφανιστείς στο Μπενσουσάν Χαν σε ένα μουσικό ταξίδι με τίτλο «Στα φτερά της Μεσογείου». Τι να περιμένουμε να δούμε και να ακούσουμε;
Εκεί φαντάστηκα τον εαυτό μου πάνω στα φτερά ενός γλάρου, όπως λέει και το δελτίο τύπου, να ταξιδεύει και να βλέπει εικόνες της Μεσογείου. Πρόκειται για κάτι που δεν έχω ξανακάνει  σε αυτή τη μορφή. Και λόγω των περιορισμών αλλά και για καλλιτεχνικούς λόγους θα είμαστε μια φωνή κι ένα ακορντεόν στο οποίο θα βρίσκεται ο Αστέρης Τσαλίκης. Ετοιμάζουμε τραγούδια σχεδόν από όλοι τη Μεσόγειο, από το Ισραήλ μέχρι την Τουρκία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Κορσική, την Κάτω Ιταλία, θα είναι ένα έθνικ μουσικό ταξίδι που πάντα φυσικά καταλήγει στη χώρα μας. Να πω ότι η ανταπόκριση του κόσμου είναι ήδη πολύ μεγάλη, ήδη είναι sold out οι δυο πρώτες ημερομηνίες, γι ‘ αυτό καλώ και τους ανθρώπους που μας διαβάζουν τώρα να κάνουν τις κρατήσεις τους όσο πιο σύντομα μπορούν. Θα είναι στο Μπενσουσάν Χαν, Εδέσσης 6, στα Άνω Λαδάδικα. Ένας πολύ ιδιαίτερος χώρος, είναι κάτι πολύ καινούργιο επίσης και για εμένα να τραγουδήσω σ’ ένα χώρο που έχει μια μυσταγωγική διάθεση και δεν είναι μουσική σκηνή, συναυλιακός χώρος ή κάτι τέτοιο όπως έχουμε συνηθίσει και σας περιμένουμε να μοιραστούμε μαζί στιγμές και να ξανασμίξουμε, επιτέλους.
 
-Μετά από αυτές τις εμφανίσεις έχεις δρομολογήσει νέα σχέδια; Υπάρχει κάτι ανακοινώσιμο που να περιμένουμε;
Ετοιμάζω κάτι ακόμα το οποίο θα εξαρτηθεί κι από τις συνθήκες που θα μας επιτρέψουν να έχουμε. Ετοιμάζω κάτι που αφορά την ελληνική μουσική.
 

Σ΄ ευχαριστώ.

&#

.

Πληροφορίες για τις εμφανίσεις στο Μπενσουσάν Χαν εδώ


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Μαρία Γρηγοριάδου
Μαρία Γρηγοριάδου
Από μικρή λάτρευα τη μουσική και μέχρι σήμερα νιώθω ότι έχω ανακαλύψει έναν σπουδαίο κόσμο μέσω αυτής. Ασχολούμενη με τη μουσική πλέον νιώθω ότι έχω εκπαιδεύσει το αυτί μου σε πολλά ακούσματα και ξεχωρίζω την ποιότητα της μουσικής. Μέσω της Κουλτουρόσουπας θα ήθελα να μοιραστώ τις σκέψεις για τη μουσική και να παρουσιάσω αξιόλογους καλλιτέχνες και παραστάσεις που δεν πρέπει να χάσετε. Email: mariagr.music@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

τελευταιες αναρτησεις
«Borat Subsequent Movie film»: Ό,τι πρέπει για το καταθλιπτικό 2020. Είδαμε και σχολιάζουμε
«Borat Subsequent Movie film»: Ό,τι πρέπει για το καταθλιπτικό 2020. Είδαμε και σχολιάζουμε
με 0 Σχόλια 1930 Views

Στα χειρότερά του αμήχανο, στα καλύτερά του πανέξυπνο και ξεκαρδιστικό, ίσως η πιο αστεία ταινία της χρονιάς. Είδε ο  Γιώργος Κελεσίδης και σχολιάζει για την Κουλτουρόσουπα.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή