Τούλα Τίγκα συγγραφέας: «Το ζητούμενο, ο επαρκής αναγνώστης». Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος συνομιλεί μαζί της αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή και τα σκυλιά λυμένα…

913 Views
Τούλα Τίγκα συγγραφέας: «Το ζητούμενο, ο επαρκής αναγνώστης». Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος συνομιλεί μαζί της αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή και τα σκυλιά λυμένα… Τούλα Τίγκα συγγραφέας: «Το ζητούμενο, ο επαρκής αναγνώστης». Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος συνομιλεί μαζί της αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή και τα σκυλιά λυμένα…

 Τούλα Τίγκα συγγραφέας: «Το ζητούμενο, ο επαρκής αναγνώστης». Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος συνομιλεί μαζί της αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή και τα σκυλιά λυμένα…

Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος μισεί τις κλειδαρότρυπες και συνομιλεί με εκείνους τους εργάτες της τέχνης που του δανείζουν τα κλειδιά και τα αντικλείδια για τις πόρτες του νου και της ψυχής!
.
1. Ένας από τους βασικούς στόχους μιας συνέντευξης είναι να φιλοξενήσει μέσα στις γραμμές της τις αλήθειες κι ένας δεύτερος να διαβαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Φυσικά μέσω αυτής “διαφημίζεται” και αυτός που την παραχωρεί στο μέσο. Έχετε την ευκαιρία να διαφημίσετε ανοιχτά και ξεκάθαρα αυτό που θα θέλατε και να πείσετε τους αναγνώστες μας για την αλήθεια σας.
 Θα ήθελα να πω ότι  με προβληματίζει η αλλαγή στις αναγνωστικές συνήθειες και  την αναγνωστική συμπεριφορά του κοινού τα τελευταία χρόνια. Καθώς επίσης το ότι –όπως λέγεται– γράφουμε για ένα ορισμένο κοινό που αρέσκεται στην άλφα ή βήτα  θεματολογία  ή στον άλφα ή βήτα  τρόπο γραφής. Δεν πιστεύω πως μπορεί να γράφει κανείς κατά παραγγελία ούτε για να ικανοποιήσει ένα συγκεκριμένο κοινό. Συγκεκριμένοι πρέπει να είναι οι στόχοι του συγγραφέα ως προς τα αφηγηματικά και  τα εκφραστικά του μέσα, τους προβληματισμούς που καταθέτει και τα νοήματα που αναπτύσσει –ως προς την ποιότητα του αποτελέσματος  δηλαδή και όχι ως προς κάποιους συγκεκριμένους αποδέκτες. Καταθέτω απλώς την  άποψή μου, όχι  απαραίτητα για να τη διαφημίσω. Αρκετή σύγχυση έχει προκαλέσει στον αναγνώστη  η αλόγιστη διαφήμιση  γενικώς βιβλίων που δεν καλλιεργούν  το αισθητικό του κριτήριο. Δεν ξέρω αν υπάρχει πια ο επαρκής, επιλεκτικός αναγνώστης. Αποτελεί, νομίζω, ζητούμενο σήμερα.
 
2. Θα σας προκαλούσα να σκεφτείτε την μέχρι τώρα ζωή σας και να επιλέξετε στην συνέχεια να μας παρουσιάσετε τα ελαττώματα ή τα προτερήματά σας. Ξέρω πως όλοι οι άνθρωποι έχουν και ελαττώματα και προτερήματα. Στην παρούσα στιγμή θα με ενδιέφερε να επιλέξετε μόνο την αυτοσύσταση των προτερημάτων σας ή μόνο την αυτοσύσταση των ελαττωμάτων σας.
 Θεωρώ ότι ως χαρακτήρας  έχω περισσότερα θετικά στοιχεία παρά αρνητικά. Ωστόσο, προτιμώ να αναφερθώ  σε κάποια αρνητικά που  μ’ απασχολούν περισσότερο  –όχι πως ενδιαφέρει πολλούς  κάτι τέτοιο  αλλά έτσι,  για να κάνω  το χατίρι του εαυτού μου  που μου γκρινιάζει, μόλις βρει ευκαιρία, ότι συχνά «τα κάνω θάλασσα»  και αδυνατώ   μετά να συμμαζέψω  τα απόνερα! Είμαι  αρκετά ευφάνταστη –πράγμα που με βοηθάει στα βιβλία μου αλλά με δυσκολεύει στην καθημερινότητα– και   έχω πάψει πια να κάνω  ωραία λάθη  που είναι   το άλας της ζωής μας.  Μου λείπει αυτή η «τρέλα»  του να κάνω κάτι κι ας μετανιώσω  αργότερα. Και, τέλος,  συγχωρώ εύκολα, πράγμα που από πολλούς θεωρείται αδυναμία.
 
3. Δώστε μόνη σας έναν τίτλο από την ψυχή και το μυαλό σας για αυτή την συνέντευξη. Θα ήθελα αυτός ο τίτλος αρχικά να προβληματίσει τον αναγνώστη μας και στην συνέχεια να του δημιουργήσει την επιθυμία να διαβάσει τις απόψεις σας. Εφόσον καταφέρει να την διαβάσει μέχρι το τέλος... να του αφήσει και κάποιον προβληματισμό.
 «Το ζητούμενο, ο επαρκής αναγνώστης»...
 
4. Αν δεν απαντήσετε σε κάποια από τις ερωτήσεις, κάτω από την ερώτησή μου θα βάλω μία παύλα. Θεωρώντας αυτονόητο πως όλες οι ερωτήσεις μου θα κινούνται στα πλαίσια της κοσμιότητας και θα έχουν να κάνουν με το μυαλό, την ψυχή και την ιδεολογία σας θεωρώ την αποφυγή μιας απάντησης ως αδυναμία έκφρασης και επικοινωνίας. Ποια είναι η δική σας άποψη περί του θέματος αυτού, αλλά και γενικότερα για την “ελευθερία” αυτού που παραχωρεί την συνέντευξη;
 Εφόσον οι ερωτήσεις κινούνται, όπως λέτε,  στα όρια της κοσμιότητας, θα έβλεπα σαν μια μορφή μικρής προσωπικής  ήττας  την αποφυγή μιας απάντησης, είτε αυτή η  ήττα έχει  σχέση με αδυναμία έκφρασης είτε με ελλιπείς γνώσεις  είτε  με  δειλία  χαρακτήρος να αποκαλυφθεί και να αποκαλύψει. Όσο για την ελευθερία αυτού  που παραχωρεί τη συνέντευξη, έχει όση του χρειάζεται για να είναι ο εαυτός του. Και ο καθένας ξέρει τι είναι ο εαυτός του.
 
5. Όταν ρωτάς έναν συγγραφέα να σου αναφέρει κάποιο βιβλίο που του άρεσε, μετρημένες είναι οι φορές που δεν απαντά αναμενόμενα. Αναφέρει κάποιο ξένο βιβλίο, αποφεύγει επιμελώς τους έλληνες συγγραφείς και τα βιβλία τους για να μην κακοκαρδίσει κανέναν και σχεδόν πάντα δεν σου λέει γιατί του άρεσε το συγκεκριμένο βιβλίο. Υπάρχει και η άποψη πως οι συγγραφείς μας δε διαβάζουν... Είμαι περίεργος τι θα σκεφτώ όταν θα διαβάζω την δική σας απάντηση.
 Νομίζω πως ένας συγγραφέας δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από αόριστες και γενικές απαντήσεις. Φαίνονται μέσα στα γραπτά του οι αγάπες του και οι επιρροές του. Προσωπικά, πώς να το κρύψω ότι με γοήτευαν οι περιγραφές  του Μυριβήλη –κι ας έχει κατηγορηθεί αυτή η  γενιά του  ’30 – όταν με επηρέασε και στις δικές μου περιγραφές, της φύσης κυρίως! Ή πώς να κρυφτώ ότι  αγάπησα  τον Πλασκοβίτη για την «Πόλη» του και την απεικόνιση  μιας ολόκληρης εποχής και κοινωνίας ή τον Πρεβελάκη για το «Χρονικό μιας πολιτείας» αφού είχα απωθημένο να γράψω κι εγώ ένα βιβλίο  για τα Τρίκαλα, την πόλη μου, ένα βιβλίο χαρακτήρων και περιγραφής μιας ολόκληρης εποχής,  κάτι που το επιχείρησα τελικά –άσχετο αν το πέτυχα ή όχι– με το «Φεγγάρι στο νερό», το πιο πρόσφατο από τα βιβλία μου! Ή πώς να μην πω ότι λάτρεψα τη Μάρω Δούκα  για την «Πλωτή πόλη» της,  τη Μάρω Βαμβουνάκη για το «Η μοναξιά είναι από χώμα» και την Ελένη Γκίκα για τη «Λίλιθ» της, βιβλία που με «έσυραν» ως το βυθό των συναισθημάτων, κάτι που κι εγώ το προσπαθώ  με τα δικά μου. Επαναλαμβάνω βέβαια, ότι δεν συγκρίνω τα δικά μου έργα με τα δικά τους, απλώς  αναφέρομαι στις δικές μου αγάπες και στις δικές μου επιρροές –για μιλήσουμε μόνο για Έλληνες συγγραφείς.
 
6. Η τέχνη ξεκινάει από το εξώφυλλο ενός βιβλίου ή από το εσωτερικό του; Το εσωτερικό του βιβλίου στην δική σας περίπτωση συμβαδίζει με το εξωτερικό ή βαδίζουν σε εντελώς αντίθετους δρόμους; Ανάμεσα στις απαντήσεις που θα μου δώσετε για αυτή την συνέντευξη θα βάλω και μερικά από τα εξώφυλλα των βιβλίων σας. Ποια έχετε να μου προτείνετε;
 Τέχνη είναι και το εξώφυλλο  αλλά δεν είναι συνήθως  πρόταση  του συγγραφέα. Το αποφασίζει το ειδικό  τμήμα ενός εκδοτικού οίκου. Είχα την τύχη σε κάποια από τα βιβλία μου να ερωτηθώ  κι εγώ για την τελική απόφαση. Σίγουρα παίζει  κάποιο ρόλο  στην επιλογή  του  αναγνώστη  που  ψάχνει βιβλία σε έναν πάγκο ή μπροστά σε μια βιτρίνα, αλλά ο λόγος, το κείμενο, το «εσωτερικό» όπως λέτε, είναι ο καθοριστικός παράγοντας. Θα προτιμούσα  να  βάλετε  το εξώφυλλο  από το εφηβικό  μυθιστόρημα «Τα πουλιά στο χιόνι» και  από το πιο πρόσφατο «Φεγγάρι στο νερό» που το αγαπώ ιδιαίτερα, γιατί είναι  μια παλιά  χαρακτηριστική  εικόνα της πόλης μου. Και πιστεύω ότι στα δικά μου βιβλία, εκτός από ένα-δύο  έγινε προσεγμένη δουλειά και σίγουρα το εξωτερικό συμβαδίζει με το εσωτερικό όπως λέτε.
 
7. Η φιλοσοφία κάνει λόγο για την αυτοαναφορικότητα στην τέχνη. Στοιχεία από την προσωπική ζωή, την ιδεολογία, την προσωπική φιλοσοφία του συγγραφέα που περνούν με μιαν άλλη μορφή μέσω της τέχνης του στο ευρύ κοινό. Μπορείτε να μου υποδείξετε κάποια στοιχεία αυτοαναφορικότητας στο έργο σας.
 Κάποιοι από τους ήρωές μου είναι συγγραφείς, κάποιες έφηβες  κρατούν  ημερολόγια, επίσης  δυο τρεις φορές οι ηρωίδες μου είναι καθηγήτριες, - στα εφηβικά μου κυρίως. Και επειδή αγαπώ πολύ την ποίηση, πάντα βρίσκω τρόπο  να την περάσω αυτή μου την αγάπη και σε κάποιους από τους ήρωες ή  να  αναφερθώ σε ποιητές, σε στίχους πού  με συγκινούν.
 
8. Οι ερωτήσεις οφείλουν να ψάχνουν το γιατί και το πώς. Δε θεωρώ έξυπνες τις απαντήσεις που ξεφεύγουν με νηπιακά τεχνάσματα από την ουσία και δεν απαντούν στο ερώτημα. Έχοντας στον νου μου την ειδοποιό διαφορά... θα ήθελα λοιπόν να μου πείτε γιατί να επιλέξω να διαβάσω και τα δικά σας βιβλία ανάμεσα στα τόσα άλλα βιβλία που κυκλοφορούν σε βιβλιοπωλεία και διαδίκτυο.
 Δεν μπορώ να σας πείσω!  Ούτε να εκθειάζω  τις αρετές  ενός έργου μου  επιτρέπω  στον εαυτό μου –ο συγγραφέας,  νομίζω, δεν είναι και από τα πιο  κατάλληλα ή  αμερόληπτα  πρόσωπα,  ώστε να  παινέψει το έργο του  και ούτε ξέρω  τι θεωρείτε  εσείς ο ίδιος αρετές  σε ένα μυθιστόρημα. Θα έλεγα από περιέργεια, για να γνωρίσετε μια συγγραφέα που δεν είναι  από τα πολύ γνωστά, πρώτα ονόματα  στο χώρο αλλά  για την οποία ίσως κάτι θετικό ακούσατε και  σκέφτεστε  να   διαπιστώσετε  κι εσείς ο ίδιος  αν ισχύει ή όχι.
 
9. Κανένας άνθρωπος της τέχνης δεν πιστεύει πως έχει καβαλήσει το καλάμι. Το καλάμι το καβαλάς είτε επειδή πιστεύεις πως γράφεις καλά, είτε επειδή πουλάς πολύ, είτε επειδή ακούς καλά λόγια από τους άλλους. Θα μπορούσα να προσθέσω κι άλλα πολλά. Αν διαθέτετε αυτογνωσία, μέτρο και σεμνότητα τότε μιλήστε μου για αυτά. Αν πάλι τυχαίνει να διαθέτετε και τα αντίθετά τους... με το ίδιο ενδιαφέρον θα ακούσω την απάντησή σας.
 Δεν είμαι βέβαιη ότι ωφελεί να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου ως προς τέτοιες παραμέτρους. Ο άνθρωπος κρίνεται διαρκώς για το δημόσιο στίγμα του και όχι για το τι πιστεύει ο ίδιος για τον εαυτό του. Το δε δημόσιο στίγμα του αποτελείται από το έργο του και τη δημόσια συμπεριφορά του. Αυτό που θα μπορούσα να σας πω είναι ότι ξέρω πού πάω  και πώς πορεύομαι, τι στόχους βάζω και τι μπορώ να πετύχω, τι να αποδεχτώ και τι να απορρίψω, ποιους να πιστέψω  και ποιους να αγνοήσω.  Όσο  για το « καλάμι», ξέρω πολύ καλά πως είναι το πιο εύκολο μέσο για να  αναιρέσει κανείς τον εαυτό του και  ο πιο  σίγουρος τρόπος  για να χάσει την ισορροπία του  κάποια στιγμή και να σπάσει τα μούτρα του!  Εγώ  απλώς  φροντίζω να είμαι διαρκώς σε ετοιμότητα, μήπως και περνώντας τα χρόνια αρχίσω να επαναλαμβάνομαι   ή  να  καταφεύγω σε κοινοτοπίες, οπότε θα πρέπει να σταματήσω να γράφω. Ανάγκη μου είναι η επιθυμία και η προσπάθεια να βελτιώνομαι. Κι αυτό νομίζω  ότι το ξέρει  ένας συγγραφέας πριν από τον αναγνώστη –αν το καταφέρνει δηλαδή  ή όχι.
 
10. Ο συγγραφέας είναι ένας πνευματικός άνθρωπος της εποχής του. Ποιος λοιπόν θα έπρεπε να είναι ο ρόλος ενός συγγραφέα στα σημερινά δίσεκτα χρόνια που ταλανίζουν την πατρίδα μας; Εσείς τι ακριβώς κάνετε για να δικαιολογήσετε στον εαυτό σας και στους γύρω τον “τίτλο” σας;
 Ένας συγγραφέας έχει έργο του να γράφει. Τα βιβλία του  και όσα έχει να πει μέσα από αυτά, είναι η δική του συμβολή. Προσωπικά  με το να ασχολούμαι σοβαρά και έντιμα  με κάτι  που μ’ ενδιαφέρει και μ’ ευχαριστεί αφάνταστα, νιώθω ότι προσφέρω πολλά, πρώτα  στον εαυτό μου. Εκείνο που νομίζω ότι προσφέρω σ’ αυτόν που με διαβάζει είναι ότι του ανοίγω πόρτες για να  ψάξει γύρω του και μέσα του  κάποιες επιπλέον εκδοχές για θέματα που μας απασχολούν όλους και που ο καθένας τα βλέπει ή τα αντιμετωπίζει διαφορετικά. Αν η δική μου εκδοχή, η δική μου γραφή και  θεματολογία  τον ικανοποιούν, τον οδηγούν σε προβληματισμό, σε στοχασμό και παραπάνω ψάξιμο για δικό του πια λογαριασμό, τότε μπορώ να πω ότι  κάτι  προσφέρω  ως συγγραφέας.
 
11. Κατά την εκτίμησή μου λογοτεχνία δίχως “έρωτα” και “θάνατο” δεν μπορεί να υπάρξει. Ανεξάρτητα με το αν ενστερνίζεστε ή βρίσκεστε απέναντι στην παραπάνω άποψη θα ήθελα να μάθω πώς διαχειρίζεστε εσείς στην γραφή αλλά και στην ζωή σας τις έννοιες του έρωτα και του θανάτου;
 Μεγάλωσα αρκετά πια και έζησα και τον έρωτα και το θάνατο, που είναι οι δύο  άξονες γύρω από τους οποίους  κινείται ο κόσμος  και η ζωή. Είναι επόμενο να υπάρχουν στα βιβλία μου. Οι ήρωές μου  στα εφηβικά μου  ζουν τα πρώτα σκιρτήματα, ή μεγάλοι πια, τον απόλυτο έρωτα, την προδοσία, την απώλεια αγαπημένων τους, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Συνήθως,  δεν δανείζω τις εμπειρίες μου στους ήρωές μου, γιατί προτιμώ να τους πλάθω από την αρχή, παίρνοντας ελάχιστα από τη δική μου  πραγματικότητα. Όσο για τη ζωή μου, δεν νομίζω πως ο έρωτας  ή ο θάνατος είναι κάτι «του χεριού μας». Κάτι εύκολο να  το διαχειριστούμε. Μας βρίσκουν συνήθως απροετοίμαστους τόσο ο έρωτας όσο και ο θάνατος.
 
12. Μέσα από αυτή την συνέντευξη θα ήθελα να δώσω στους αναγνώστες μας την ευκαιρία να γνωρίσουν καλύτερα την συγγραφική σας τέχνη. Δώστε μας ένα δείγμα πέντε έως δέκα σειρών από κάποιο έργο σας.
 Από το πρόσφατο μυθιστόρημα «Φεγγάρι στο νερό».
«Αγέρωχη  αρχόντισσα άλλου καιρού, το Βαρούσι ακουμπούσε τη ράχη και τις αναμνήσεις του στην πλαγιά του λόφου και στα θεμέλια του παλιού κάστρου. Ένα ρολόι δίπλα στα χαλάσματα έστελνε με τους χτύπους του το χρόνο σαν αίμα στις φλέβες της παλιάς συνοικίας, καθώς ο δυτικός άνεμος, κατηφορίζοντας προς τον κάμπο, περνούσε μέσα από τις πολεμίστρες. Οι ξύλινες βαριές αυλόπορτες και οι μαντρότοιχοι των σπιτιών θύμιζαν άλλες εποχές. Η γειτονιά ολόκληρη, μακριά από τις φωνές της πόλης, ζούσε, θαρρείς, μυστικά, αμέτοχη στη ζωντάνια ή στην οχλοβοή της αγοράς  με τις αγοραπωλησίες προϊόντων και  συγκινήσεων.
'
«Συνοικία περίκλειστος». Έτσι την αναφέρουν τα βιβλία.
 Ονόματα Βυζαντινά, παράξενα και ξεχασμένα –Ζωγράφω, Δρόσος, Φέγκω, Δούκας και Λεόντιος– της γνέφουν από το παρελθόν και μάτια μεγάλα την παρακολουθούν από τις φθαρμένες αγιογραφίες των ναών της. Σκόρπιες οι εκκλησίες μέσα στα στενά. Οι πιο παλιές αλειτούργητες, με γκρεμισμένα καμπαναριά, γδαρμένους τοίχους, απλώς υπάρχουν ως ανάμνηση, αλλά οι άγιοι των εκκλησιών της φύλακες άγγελοι χρόνια τετρακόσια και βάλε.»
 
13. Τι σας έκανε να διαλέξετε το παραπάνω;
 Είναι ένα  μέρος της περιγραφής του Βαρουσιού, μιας  πολύ παλιάς συνοικίας της πόλης  μου, μιας συνοικίας  που εξακολουθεί  να ζει ακόμα με τα δικά της χαρακτηριστικά στοιχεία.
 
14. Θα ήθελα να μας μιλήσετε για τα όνειρα και τα οράματά σας που δεν είδαν ακόμα το φως του ήλιου, δηλαδή για εκείνα τα κομμάτια της ψυχής σας που έμειναν μέχρι σήμερα κλεισμένα στα συρτάρια της εσωτερικότητας, παρόλο που θα ήθελαν πολύ να περπατήσουν την ύπαρξή τους στον παρόντα χρόνο.
 Οράματα! Όνειρα! Για να βρίσκονται κάπου εκεί κρυμμένα στα ενδότερα, φαίνεται πως δεν κατάφεραν να περπατήσουν στον παρόντα χρόνο. Οπότε αφήνω τα παλιά και ψάχνω για καινούρια –από το να μάθω να δουλεύω  στον υπολογιστή μου  τα νέα windows, μέχρι να γράψω το καλύτερο βιβλίο  από όσα έγραψα μέχρι τώρα!
 
15. Στην ερώτησή μου για το τι είναι τέχνη οι περισσότεροι μου λένε πως είναι ένα μεγάλο θέμα και πως θέλει χρόνο μια τέτοια συζήτηση. Έχετε όλο τον χρόνο να σκεφτείτε και να μου δώσετε τον δικό σας “ορισμό” για την τέχνη.
 Τέχνη είναι  αυτό που μας  συγκινεί, στο λόγο, στην εικόνα, στον ήχο. Αυτό  που βγάζει από πάνω μας τη «σκόνη» της καθημερινότητας και μας αφήνει έκθαμβους μπροστά στην ψυχή  του καλλιτέχνη –του λογοτέχνη, του μουσουργού, του γλύπτη– ο οποίος αναζητεί μια φόρμα (ένα πώς) για να εκφράσει ένα περιεχόμενο υψηλό (ένα τι) Αυτό που μας κάνει να νιώθουμε καλύτεροι, πιο δυνατοί να αντιμετωπίσουμε από τον εαυτό μας μέχρι  τις  όποιες δυσκολίες.
 
16. Υπήρξατε “αιρετική” στην τέχνη και στη ζωή ή για να μπορέσετε να προχωρήσετε συμβιβαστήκατε με το σύστημα αξιών, τις σκληρές απαιτήσεις και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής σας;
 Αν συμβιβάστηκα με κάτι ήταν  οι υποχρεώσεις της οικογένειας. Ιδίως όταν τα παιδιά μου ήταν μικρά και είχαν την ανάγκη μου. Κι εγώ ένιωθα  τότε την ανάγκη να είμαι περισσότερες ώρες δίπλα τους και λιγότερες στο γραφείο μου, παρακολουθώντας τα παιχνίδια τους, τις φωνές τους τις αρρώστιες τους ή τη μελέτη τους. Αργότερα, όταν ακολούθησαν τους δικούς τους δρόμους, ακολούθησα  κι εγώ τις δικές μου φωνές χωρίς άλλους συμβιβασμούς.
 
17. Σήμερα δεν υπάρχουν μόνο πολλοί εκδοτικοί οίκοι και συγγραφείς, αλλά και πολλοί κριτικοί. Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι συγγραφείς που γράφουν σε περιοδικά –ηλεκτρονικά και μη– κριτικές για το έργο των ομοτέχνων τους. Κατά πόσο ο μέσος αναγνώστης είναι σε θέση να διαχωρίσει την βιβλιοκριτική του ανθρώπου που κουβαλά σπουδές, γνώση και εμπειρία στις πλάτες του από εκείνη την γνώμη που προβάλλει την θετική ή αρνητική ενός έργου με μοναδικό ίσως σκοπό να εξυπηρετήσει τα προσωπικά του συμφέροντα και να διατηρήσει τις δημόσιες σχέσεις του στο βάθρο του προσκηνίου;
 Είναι μεγάλη ιστορία αυτή  με πολλαπλές αναγνώσεις. Ας μη μιλάμε για τον μέσο αναγνώστη. Έχει παρασυρθεί πια, με διάφορα τερτίπια, σε μια σύγχυση για το τι είναι ποιότητα, πώς θα την εντοπίσει και πώς θα την κατακτήσει. Η κριτική είναι μια τέχνη κι αυτή και μια επιστήμη συνάμα, που δεν την κατέχει ο καθένας  και δεν γίνεται  απλώς για να παινέψεις ή να κατακεραυνώσεις έναν συγγραφέα. Γίνεται για να δείξει στον αναγνώστη πώς να «περπατήσει» μέσα σε ένα κείμενο. Πού να σταθεί, τι να προσέξει, με τι να προβληματιστεί ή τι να απορρίψει. Η κριτική έχει προπάντων καθήκον να βοηθάει το κοινό να καλλιεργεί τα κριτήριά του, μεταξύ των οποίων και το αισθητικό. Ο αναγνώστης πάντως που μπορεί στοιχειωδώς να αναγνωρίσει τις βασικές αρετές και τα ελαττώματα ενός βιβλίου, μπορεί κατά τη γνώμη μου να διαβλέψει και την ποιότητα μιας κριτικής και του συγγραφέα της. Σέβομαι την όποια κριτική αλλά δεν επιτρέπω να με δυναστεύει. Και οι  δημόσιες σχέσεις, δεν  ξέρω πόσο ωφελούν ή βλάπτουν τελικά.
 
18. Ευτυχισμένες και δυστυχισμένες ώρες του παρελθόντος έρχονται στην σκέψη σας σε μια στιγμή προσωπικού απολογισμού. Η ευτυχία και η δυστυχία κουμπώνουν την ύπαρξή τους με την επιτυχία και την αποτυχία; Πώς διαχειρίζεστε στον παρόντα χρόνο την χαρά και την λύπη του χθες;
 Δεν ξεφεύγουμε ποτέ από το παρελθόν όσο κι αν λέμε πως είναι πια μια τελειωμένη υπόθεση. Κι εκεί πίσω στο παρελθόν υπάρχουν όλα: ο εαυτός μας  κάποιας άλλης εποχής και ηλικίας, οι άλλοι  που μας έκαναν να κλάψουμε ή να χαρούμε, υπάρχει το πένθος, οι προδοσίες που μας σημάδεψαν, οι απώλειες που μας  στοίχειωσαν. Αυτή η επιστροφή με βοηθάει  στα θέματα που επιλέγω  να γράψω  αλλά  με κάνει  να εκτιμώ και να χαίρομαι αυτό που έχω και αυτό που είμαι ή που πέτυχα –ό,τι πέτυχα–  και  να πατάω πιο στέρεα στο παρόν μου .   
 
19. Λένε πως η γραφή είναι μια εσωτερική ανάγκη του συγγραφέα.Τα τμήματα δημιουργικής γραφής βοηθούν αυτή την ανάγκη να βγει προς τα έξω με τρόπο που να διαμορφώσει σταδιακά την μοναδικότητά της ή της δίνουν μια μορφή – φόρμα πάνω στην οποία το υποκείμενο θα στηρίξει την ασαφή ύπαρξή της καινούργιας γνώσης και θα προχωρήσει;
 Κανένας, νομίζω, δεν μπορεί να σου διδάξει πώς να γράψεις ένα βιβλίο, αν δεν έχεις την έφεση  και δεν αισθάνεσαι αυτή την ανάγκη. Δεν γράφει κανείς επειδή ξύπνησε ένα πρωί και είπε στον εαυτό του, τώρα θα πάω να μου μάθουν πώς να γράφω ένα μυθιστόρημα ή  ένα  διήγημα. Πρέπει  να προϋπάρχει αυτή η «τυραννία» του νου και της ψυχής  που σε καλεί να λυτρωθείς μέσα από τη γραφή. Αν αυτό προϋπάρχει, βγαίνει κάποια στιγμή από μόνο του. Στην πορεία, μελετώντας τον εαυτό σου και τους άλλους  γύρω σου –συγγραφείς και ανθρώπους– προσπαθείς να βελτιώνεσαι.  Και η  ανάγκη του συγγραφέα να εκφραστεί μέσα από τον γραπτό λόγο , πάει μαζί με τον τρόπο που θα επιλέξει να εκφραστεί. Δεν ξέρω τι διδάσκονται στα τμήματα δημιουργικής γραφής. Θα προτιμούσα να είναι τμήματα δημιουργικής ανάγνωσης, για να αναπτύξουμε  επιτέλους, ξεκινώντας από μικρή ηλικία, ένα αισθητικό κριτήριο  που θα  μας οδηγήσει στην ποιότητα.
 
20. Το “είναι” και το “φαίνεσθαι” ενός πετυχημένου συγγραφέα μπορεί να μπει στα καλούπια του κομφορμισμού και να δημιουργήσει; Στην λέξη πετυχημένος θα ήθελα να δώσω την έννοια του πετυχημένου δημιουργού που είναι αποδεκτός από το συνάφι και τους αναγνώστες του.
 Δεν είναι μια παγίδα ο κομφορμισμός; Σκεφθείτε πόσοι μεγάλοι δημιουργοί τον αγνόησαν και έδωσαν αριστουργήματα. Όσο για το επιτυχημένος έχει πολλές ερμηνείες ή δίνει ο καθένας  αυτή  που τον βολεύει. Βέβαια εσείς  το συνδέετε με την αποδοχή  του συγγραφέα από τους ομοτέχνους του και τους αναγνώστες. Ναι, είναι πολύ σημαντικό να σε αποδέχονται οι όμοτεχνοί σου και να σ’ αγαπούν οι αναγνώστες. Προσωπική υπόθεση όμως κι αυτό. Έχω αγαπήσει  βιβλία που τα δέχτηκαν χλιαρά οι ομότεχνοι  και τα απέρριψαν  οι αναγνώστες. Ενώ αντίθετα έχω απογοητευθεί  από βιβλία που   διαβάστηκαν από στρατιές αναγνωστών   και προτάθηκαν από ομοτέχνους.
 
21. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω και να κλείσουμε την κουβέντα μας με κάτι δικό σας. Κάτι που θα βγαίνει από τη ψυχή σας και θα θέλατε να το μοιραστείτε με τους νέους ανθρώπους αυτής της χώρας... αλλά κι με εμάς τους λιγότερο νέους.
Να  μην ξεχνάμε  αυτούς  τους μεγάλους δημιουργούς που είναι πίσω μας, που σημάδεψαν  με το έργο τους την εποχή τους και τη Λογοτεχνία και που ήρθαν πριν από μας τους νεότερους συγγραφείς και αναγνώστες  αλλά  είναι τέτοια η αξία τους που θα μείνουν  για πάρα πολύ ακόμα και αφού εμείς  θα έχουμε φύγει.
π
-Πληροφορίες για την Τ. Τ. εδώ

δείτε και αυτά:

-Ελένη Στασινού: "Αρώσιμη γη"... -Αλέξης Σταμάτης: «Όσο πλησιάζω το μέλλον απομακρύνεται». -Μάνος Κοντολέων: «Μην πιστεύετε όλα όσα λέω… Αναζητήστε και όσα κρύβω...». -Ελένη Γκίκα: «Ήμουν ο Όμηρος σε λίγο θα είμαι Κανένας σαν τον Οδυσσέα» -Γρηγόρης Χαλκιακόπουλος: «Τα σωθικά της σκέψης»  -Φαίδων Θεοφίλου: «Η ποιότητα δεν θορυβεί…». -Γιάννης Καλπούζος: «Βεβαιότητες, βιαιότητες» -Ιουστίνη Φραγκούλη - Αργύρη: «Από την Ελλάδα στη Διασπορά πετώντας με τα φτερά της λογοτεχνίας». -Φώτης Κατσιμπούρης:  Δεν υπάρχουν 100% ειλικρινείς απαντήσεις στις συνεντεύξεις. -Νίκος Κυριαζής: «Χωρίς παιδεία, όχι δημοκρατία»... -Πασχαλία Τραυλού: «Γυμνό ψυχής…» Μαίρη Κόντζογλου: «Εγώ πάντως μεγάλωσα με συγγραφείς που ήταν πεθαμένοι πολλούς αιώνες πριν…». Βικτώρια Μακρή: «Μην πείτε στη μαμά μου ότι είμαι διαφημιστής, της έχω πει ότι είμαι πιανίστας σε μπορντέλο».


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος
Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος
Ένας άνθρωπος που μισεί τις κλειδαρότρυπες συνομιλεί με εκείνους τους εργάτες της τέχνης που του δανείζουν τα κλειδιά και τα αντικλείδια για τις πόρτες του νου και της ψυχής! 21 ερωτήσεις από τον συγγραφέα Τάσο Αγγελίδη – Γκέντζο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Με τον «Κατάδικο» του Κων. Θεοτόκη ξεκινά το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης την διαδικτυακή προβολή παραστάσεων του
Με τον «Κατάδικο» του Κων. Θεοτόκη ξεκινά το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης την διαδικτυακή προβολή παραστάσεων του
με 0 Σχόλια 697 Views

Το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης οργάνωσε και προγραμματίζει την προβολή  παραστάσεών του, που κάποιος δεν είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει, ή αγαπημένες παραστάσεις που κάποιος θέλει να παρακολουθήσει ξανά, μέσα από το κανάλι του στο you tube:


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή