Ο σκηνοθέτης, ηθοποιός και νυν Πρόεδρος του Εθνικού Θεάτρου Θανάσης Παπαγεωργίου, μιλά εφ’ όλης της ύλης στην Κουλτουρόσουπα.

5023 Views
Ο σκηνοθέτης, ηθοποιός και νυν Πρόεδρος του Εθνικού Θεάτρου Θανάσης Παπαγεωργίου, μιλά εφ’ όλης της ύλης στην Κουλτουρόσουπα. Ο σκηνοθέτης, ηθοποιός και νυν Πρόεδρος του Εθνικού Θεάτρου Θανάσης Παπαγεωργίου, μιλά εφ’ όλης της ύλης στην Κουλτουρόσουπα.

Ο σκηνοθέτης, ηθοποιός και νυν Πρόεδρος του Εθνικού Θεάτρου Θανάσης Παπαγεωργίου, μιλά εφ’ όλης της ύλης στην Κουλτουρόσουπα.

Κάποιες φορές η τύχη παίζει περίεργα παιχνίδια! Όταν συνάντησα πριν ελάχιστες μέρες τον Θ. Παπαγεωργίου με αφορμή τις εξαιρετικές του «Διαλέξεις αθλιότητας», τίποτα στην κουβέντα δεν «προϊδέαζε» για την είδηση της νέας θέσης του ως Προέδρου Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου, που μόλις πρόσφατα κοινοποιήθηκε!  Προσωπικά, συνάντησα στο… φυσικό του χώρο, το θέατρο Μ. Μερκούρη, τον καλλιτέχνη Θ. Παπαγεωργίου, ήδη με την αίσθηση μιας μεγάλης τιμής λόγω του μεγέθους του, μη έχοντας προφανώς γνώση των «μελλούμενων» και πιστεύω ούτε και ο ίδιος… Γνώρισα έναν αυθεντικό άνθρωπο του θεάτρου που πάνω από μισό αιώνα, καταθέτει ψυχή, όραμα, ταλέντο, ήθος, εν πολλοίς στεγασμένα στην ιστορική «ΣΤΟΑ» του που ξεκίνησε σε πέτρινα χρόνια… Και που σε πείσμα των καιρών και αντίξοων συνθηκών, κράτησε ανόθευτο το όραμα για ποιοτικό θέατρο και ανέδειξε ως «ιερή αποστολή» το ελληνικό έργο.
.
Άλλωστε έτσι χαρακτηρίζει κι ο ίδιος το λειτούργημα του ηθοποιού, ως «ιερή αποστολή» και θεωρεί ως δυνατό του σημείο το «πείσμα». Για να μη λέμε πολλά, συνοψίζοντας αυτό που κατάφερε μέσα από μια σπουδαία πορεία, είναι το όνομά του για το θεατρόφιλο κοινό που τον ακολουθεί πιστά, να σηματοδοτεί «εγγύηση ποιότητας». Μέγιστο εύσημο… Πέραν τούτων όμως, σε προσωπικό επίπεδο, εντυπωσιάζουν η ευγένεια, η αρχοντιά, η αξιοπρέπεια, η σκέψη και ο λόγος, η αμεσότητα και απλότητά του. Χαρακτηριστικά των πραγματικά σπουδαίων που απλά επαληθεύουν τον επί σκηνής «μύθο» τους… Είμαστε δε σίγουροι ότι θα σηματοδοτήσουν και τη νέα του πορεία στο Εθνικό Θέατρο από την προεδρική θέση και του ευχόμαστε κάθε επιτυχία!  
 
Πριν ξεκινήσουμε, ποια είναι η σχέση σας με τις συνεντεύξεις; Είναι κάτι που επιζητάτε, που αδιαφορείτε, που σας κάνει να νιώθετε άβολα;
Είναι μέρος της δουλειάς μου, δουλειά μου δεν είναι μόνο η σκηνή. Όταν ένας άνθρωπος έχει να πει πράγματα τα λέει με οποιαδήποτε ευκαιρία.
 
Το ρωτώ γιατί απέχετε γενικότερα από την προβολή και τα Μέσα. Να υποθέσω ότι είναι επιλογή σας;
Η προβολή  απέχει από μένα! Υπάρχουν άνθρωποι που προβάλλονται από τα Μέσα και άλλοι που δεν προβάλλονται. Αυτό δεν σημαίνει ότι μιλάμε για αξίες έτσι ή αλλιώς. Υπάρχουν άνθρωποι ανάξιοι που προβάλλονται πάρα πολύ. Πολύς κόσμος που δεν προβάλλεται το αποφεύγει, αλλά αυτό είναι μια μεγάλη κουβέντα που ανοίγετε…
 
Εννοώ ότι είστε σίγουρα από αυτούς που έχουν πράγματα να πουν…
Νομίζω ότι αυτό το ξέρετε καλύτερα εσείς οι άνθρωποι των Μέσων… Τα οποία Μέσα αναζητούν πρόσωπα γνωστά γιατί αυτά θέλει ο κόσμος να ακούσει Αν του πεις για κάποιον π.χ. Αποστολίδη φοβερό ψυχίατρο δεν θα δώσει σημασία. Αν του πεις όμως για τον Φουστάνο θα πέσουν όλοι να αγοράσουν το έντυπο. Φυσικό είναι αυτό, ο ένας επηρεάζει τον άλλο. Εσείς λοιπόν από την πλευρά σας δεν επιλέγετε το καλό, επιλέγετε το γνωστό.
 
Εσεις όμως τυχαίνει να είστε και καλός και γνωστός
Ε, δεν είμαι και από τους γνωστούς- γνωστούς… σε έναν πολύ μικρό κύκλο…
 
Όχι, δεν συμφωνώ και επιπλέον λέτε τα πράγματα με το όνομά τους που ίσως θα μπορούσαν να ποντάρουν και σ’ αυτό
Μα δεν θέλουν «τέτοιους» γνωστούς, θέλουν αυτούς της τηλεόρασης!
 
Τώρα που λέτε για τηλεόραση… Αν είχατε τη δυνατότητα να υπάρξετε σε μια δουλειά με τις προϋποθέσεις που θέλετε, θα το επιχειρούσατε;
Βεβαίως! Δεν έχω κάτι με το μέσον, έχω θέμα με τον τρόπο που χρησιμοποιείται. Η τηλεόραση είναι ένα σπουδαίο εύρημα, μια σπουδαία εφεύρεση με την οποία μπορείς να περάσεις εκπληκτικά πράγματα. Έτσι όμως όπως χρησιμοποιείται είναι φυσικό να την αποφεύγεις γιατί πια έχει γίνει είτε διασκεδαστής, είτε παραπλανητής, είτε αποπροσανατολιστής…
 
Αυτά στο ενημερωτικό της κομμάτι, στο ψυχαγωγικό, στα σήριαλ π.χ, πώς την βλέπετε;
Κοιτάξτε, η τηλεόραση είναι μαγαζί και τα μαγαζιά πρέπει να επιβιώσουν και διαλέγουν τον πιο πρόσφορο τρόπο επιβίωσης. Μπορεί να είναι λαϊκός, λαϊκίστικος, εύκολος, να υπηρετήσουν δηλαδή τα γούστα του κοινού και μάλιστα τα πιο χαμηλά  γιατί αυτό φτουράει αιώνες τώρα, δεν είναι σημερινό το φαινόμενο. Δεν νομίζω λοιπόν ότι υπάρχει κανένας εκδότης που θα ασχοληθεί με την κουλτούρα ΜΟΝΟ, όσο κουλτουριάρης κι αν είναι. Αν θέλεις να βγάλεις ένα έντυπο καθημερινό, λαϊκό, που να έχει μεγάλη απήχηση  στο πλατύ κοινό θα αναγκαστείς να ακολουθήσεις τα γούστα του κοινού. Και το κοινό θέλει τη σαχλαμαρίτσα..
 
Αυτό που λέτε και σε σχέση με τη δουλειά σας, με οδηγεί στο ερώτημα: Πιστεύετε στο διαχωρισμό εμπορικού και ποιοτικού θεάτρου;
Εγώ κάνω διαχωρισμό ανάμεσα σε καλό και κακό θέατρο. Υπάρχει ποιοτικό θέατρο που είναι πολύ πιο εμπορικό. Δηλαδή αν εγώ είχα χθες κάποια εισιτήρια και σήμερα έχω περισσότερα, αυτό σημαίνει ότι είμαι εμπορικός; Το καλό θέατρο έχει το κοινό του, τους οπαδούς του, τους πιστούς του που το παρακολουθούνε πάντα και το προσκυνάνε. Το εμπορικό – εννοώ το κακό, το εύπεπτο – έχει επίσης τους δικούς του. Αυτά είναι δεδομένα πράγματα, τα ξέρουμε από πολύ παλιά. Δεν στενοχωριόμαστε πλέον, έχουμε συνηθίσει. Μ’ αυτά στενοχωριούνται οι νέοι που δεν ξέρουν ποια είναι η πραγματικότητα.
 
Ας έρθουμε στα πρώτα σας βήματα, που διαβάζω ότι νιώσατε απογοήτευση και φύγατε για ένα διάστημα… Πού οφείλονταν η απογοήτευση;
Ότι δεν συνάντησα ένα θέατρο έτσι όπως το ονειρευόμουν εγώ, όταν ήμουν μαθητής κι αποφάσισα να ασχοληθώ με το θέατρο Αυτό που συνάντησα δεν μου άρεσε, ήταν κακό θέατρο. Πρωτοεμφανίστηκα στο 62 και από το 68 και μετά έκανα τη δική μου δουλειά με πρώτο  θέατρο τα «Βήματα» στην Κοκκινιά και εν συνεχεία τη ΣΤΟΑ.
 
Δημιουργώντας το δικό σας χώρο, από τη μια κερδίσατε την ελευθερία της δημιουργίας και από την άλλη φορτωθήκατε όλο το επιχειρηματικό ρίσκο…
Και χρέος! Αυτά πάνε μαζί…
 
Ωστόσο υπήρξαν στιγμές αβάσταχτης οικονομικής πίεσης που σας κλόνισαν;
Όλα αυτά είναι φυσικό να συμβαίνουν. Μια πορεία περίπου 55 χρόνων είναι φυσικό να έχει τα πάντα μέσα. Και δεν μετανοιώνεις ποτέ γι αυτό που κάνεις όταν το κάνεις με την καρδιά σου, σου αρέσει, το θέλεις, πιστεύεις σ’ αυτό… ξέρεις ότι ο δρόμος είναι στρωμένος με καρφιά, με πινέζες, αναγκάζεσαι και γίνεσαι φακίρης πολλές φορές και πορεύεσαι. Η σούμα λέει ότι έτσι έπρεπε να γίνει και ότι αν ξανάρχιζα πάλι έτσι θα άρχιζα.
 
Θα μπορούσατε να μοιραστείτε κάποιες χαρακτηριστικές στιγμές από την πορεία της ΣΤΟΑΣ που σας μένουν αξέχαστες;
Εμείς είμαστε ηθοποιοί της δικτατορίας, κάναμε θέατρο μέσα στη δικτατορία. Η οποία είναι ολέθρια για την τέχνη και το πνεύμα γιατί πολεμιούνται πάντα. Ξεκινήσαμε σε δύσκολα μονοπάτια, τα πρώτα χρόνια ήταν χρόνια κυνηγητού και λογοκρισίας, χρόνια που σε ανάγκαζαν να σκέφτεσαι το παραμικρό σου βήμα μη τυχόν και συμβεί κάτι…
 
Παίζατε υποθέτω με αστυνομικούς στην πλατεία;
Μα ναι, πάντα υπήρχαν αυτά στη δικτατορία, σε όλες τις δικτατορίες συμβαίνουν. Αυτό όμως σου ακονίζει διάφορες ικανότητες… μπορεί να είναι του πνεύματος, της σκέψης, του σώματος για το πώς θα αποφύγεις τη Μακρόνησο και τη Γυάρο. Αυτό είναι κάτι που σφράγισε και το ξεκίνημά μας. Από κει και πέρα οι δυσκολίες οι τεράστιες είναι να πορευτείς μέσα στην ποιότητα, ξέροντας ότι το μονοπάτι είναι πάαααρα πολύ δύσβατο!
 
Το να καταφέρετε όμως μέσα στη δικτατορία να περάσετε πράγματα, θεωρείται άθλος, υπέρβαση!
Νομίζω ότι αυτοί που σφραγίζουν τα πράγματα συνήθως είναι αυτοί που βάζουν τα χέρια στη φωτιά. Καίγονται λιγάκι, τσουρουφλίζονται αλλά προχωράνε, Και με ένα χέρι κάνεις δουλειά!
 
Έχετε στηρίξει όλα αυτά τα χρόνια με πάθος το ελληνικό έργο. Πώς θα το κρίνατε γενικά, μπορεί να σταθεί ισάξια δίπλα στο ξένο ρεπερτόριο; Υπάρχουν αξιόλογοι συγγραφείς;
Απαντώ ναι. Τα ελληνικό έργο μπορεί άνετα να συναγωνιστεί το ξένο, μπορεί σε κάποιο ποσοστό – όχι μεγάλο- να παρασταθεί και στο εξωτερικό και νομίζω ότι σε μερικές περιπτώσεις είναι και πολύ καλύτερο. Έξω οι χώρες είναι μεγάλες, οι πληθυσμοί μεγάλοι, η παραγωγή  τεράστια. Αν π.χ. στην Ελλάδα γράφονται το χρόνο 100 έργα, έξω γράφονται 5000. Από αυτά τα 5000 έχει εύκολα ένας σκηνοθέτης να διαλέξει Δεν είναι όλα καλά, αντιθέτως θα χαρακτήριζα τα πιο πολλά κακά. Και είναι φυσικό. Καμία χώρα όσο προοδευμένη και να είναι, δεν μπορεί να έχει μια τόσο μεγάλη και καλή παραγωγή. Υπάρχει απλά ένα κομμάτι καλό, αντίστοιχο έχει και η Ελλάδα. Για τον πληθυσμό μας και το πλήθος των συγγραφέων που διαθέτουμε, νομίζω ότι η παραγωγή μας είναι πολύ καλή.
 
Το λέτε από άποψη ποσότητας ή αναφέρεστε και στην  ποιότητα;
Μα για ποιότητα μιλώ, σ’ αυτήν αναφέρομαι με το «καλή». Κι όπως σας είπα υπάρχουν έργα που μπορούν άνετα να παρασταθούν έξω, όμως δεν υπάρχει κανείς να τα προωθήσει, δεν υπάρχει καμία μέριμνα να μεταφραστούν, δεν υπάρχει καμία σύνδεση με το εξωτερικό. Είμαστε ο φτωχός συγγενής και θα παραμείνουμε, γιατί αυτό που μας δέρνει και δεν μπορούμε να απαλλαγούμε είναι η κακομοιριά μας. Εχουμε μια έμφυτη κακομοιριά μέσα μας… μπορεί να προέρχεται από τα 400 χρόνια δουλείας, όμως υπάρχει, δεν τολμάμε να ανοίξουμε τα φτερά μας, να απαιτήσουμε έξω. Είναι αυτό που είπε ο Μίκης Θεοδωράκης για τον Βαρουφάκη, για τον ΣΥΡΙΖΑ: «Ρε παιδί μου δεν ξέρω τί θα πετύχουν, αλλά νιώθω περήφανος σαν Έλληνας αυτή τη στιγμή που μπορώ να λέω ένα όχι». Είναι κάτι, είναι σπουδαίο αυτό και το λέει ένας 90άρης που έπαθε κι αν έπαθε στη ζωή του! Γενικά σαν λαός πολύ σπάνια έχουμε αυτόν τον εγωισμό να πούμε όχι σε κάτι.
.
Το οξύμωρο εδώ είναι, από τη μια η αλαζονεία περί προγόνων, ιστορίας κλπ και από την άλλη η εσωστρέφεια και κακομοιριά. Μάλλον ως λαός των άκρων πάσχουμε από έλλειψη μέτρου…
Κοιτάξτε, μπερδεύουμε λίγο τα όρια των εννοιών. Για να το πούμε λαϊκά, δεν είμαστε ΜΑΓΚΕΣ, είμαστε ΚΟΥΤΣΑΒΑΚΙΑ, γαυγίζουμε, αλλά δεν δαγκώνουμε. Το θέμα είναι να γίνουμε μάγκες! Η μαγκιά είναι κυρίως αξιοπρέπεια. Αυτό που λεν τα νέα παιδιά «μεγάλη σου μαγκιά», εννοούν «μεγάλη σου εξυπνάδα», «πολύ ωραία στάση», έτσι; Ε, λοιπόν αυτό δεν το έχει ο Έλληνας…και είναι εκεί που είναι. Και για να ξανάρθω στο ελληνικό έργο, εμείς ως ΣΤΟΑ στα 40 -45 χρόνια, αναδείξαμε περί τους 40 νέους συγγραφείς. Στις πρώτες δεκαετίες υπήρξε άνθηση των ελλήνων συγγραφέων, μετά τους ρούφηξε όλους η τηλεόραση
 
Με την ευκαιρία… έχω ακούσει θεατρικούς συγγραφείς να δηλώνουν ότι έγραψαν το έργο σε διάστημα από 5 μέρες μέχρι… ένα απόγευμα. Εσείς  πώς το ακούτε;
Να σας πω.. ο Κεχαίδης, ένας από τους καλύτερους συγγραφείς, έγραφε ένα έργο κάθε 5-6 χρόνια, Πόσα έργα μας έχει αφήσει; Ο Ποντίκας γράφει από το 65 και έχει δώσει περίπου 12 έργα. Ο Διαλεγμένος περί τα 10 ... Άλλοι έχουν δώσει 40. Ο καθένας έχει τους ρυθμούς του κι εσύ επιλέγεις. Ένα έργο δεν μετριέται από το πλήθος των σελίδων αλλά από την ποιότητά τους.  Ίσως κάποιοι τα καταφέρνουν σε σύντομο χρόνο… δεν ξέρω… δεν μου έχει τύχει. Έγώ διαβάζω έργα και τα ξεχωρίζω σε καλά και σε κακά. Τα κακά τα πετάω, τα καλά τα σκέφτομαι και τα πολύ καλά τα κάνω παράσταση.
 
Εξαιρώντας βεβαίως εσάς, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια έξαρση των μονολόγων στις θεατρικές σκηνές. Πιστεύετε ότι το γεγονός οφείλεται καθαρά σε λόγους οικονομικούς;
Νομίζω πως ναι, κατά 98%, από κει και πέρα έχει γίνει και μόδα, Όταν εγώ βγήκα στο θέατρο, μονόλογο έκανε ΜΟΝΟ ο Βασίλης  Διαμαντόπουλος και τότε το λέγαμε «ρεσιτάλ ηθοποιίας» και όχι μονόλογο. Λέγαμε δηλαδή ότι ΤΟΛΜΑΕΙ ένας ηθοποιός να βγεί μόνος του στη σκηνή. Αυτό μόνο ο Βασίλης μπορούσε να το κάνει, για μάς ήταν τότε Θεός. Μετά ήρθε η δική μας γενιά που αρχίσαμε… Εμένα όταν μου πρότεινε ο Καμπανέλης να κάνω τον «Επικήδειο» το 91, τρόμαξα πάρα πολύ, το φοβόμουν, είχαν αρχίσει κάποιοι να κάνουν μονόλογο αλλά ήταν λίγοι. Μάλιστα εκείνος ήταν που με έπεισε να κάνω ένα πρόγραμμα με τρεις μονολόγους δικούς του. Και τρόμαξα γιατί θυμήθηκα τον Διαμαντόπουλο που ήταν τρόπον τινά και δάσκαλός μου. Έκτοτε όμως είδα μονολόγους να παίζονται από τους πιο μικρούς μέχρι τους πιο μεγάλους ηθοποιούς. Τώρα πια ο καθένας κάνει έναν μονόλογο, πιστεύω ότι είναι οικονομικό το θέμα.
 
Μήπως είναι και λίγο η ευκολία και λίγο ο ευνουχισμός της φαντασίας;
Κοιτάξτε, κάποτε εμείς ως νέοι ηθοποιοί, λέγαμε ότι το θέμα μας είναι να προβληθούμε, να πετύχουμε μέσα από μια συλλογική δουλειά, Τώρα τα παιδιά λένε «θα προβληθώ με ό,τι μέσο διατίθεται, θα βγώ μόνος μου και θα πω ένα μονόλογο» Θέλει να υπάρξει ως ηθοποιός. Δεν μπορεί να κάνει θίασο, δεν μπορεί να συμμετέχει σε ένα θίασο, θα πάω σου λέει σε ένα θέατρο, θα ζητήσω να παίζω κάθε Τετάρτη, θα κάνω την ψωνάρα μου, τις παραστάσεις μου, θα πω κι εγώ έγινα θιασάρχης, έχω δική μου δουλειά, βγαίνω στη σκηνή, Αυτά είναι συμπτώματα μιας μεγαλύτερης ντεκαντάντσιας.
 
Υπάρχουν άραγε ρόλοι του διεθνούς ρεπερτορίου που στερηθήκατε συνειδητά για χάρη του ελληνικού έργου;
Έχω στερηθεί πολλά πράγματα ακολουθώντας το δρόμο που ακολουθώ. Βεβαίως έχω στερηθεί μεγάλους ρόλους, βασικά να παίξω σε μεγαλεπήβολα και πολυπρόσωπα έργα, γιατί δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να τα κάνω. Όταν ας πούμε θέλεις να ανεβάσεις Σαίξπηρ και ξέρεις ότι έχει 25-30 πρόσωπα, κλείνεις το βιβλίο και λες «άστο αυτό». Όταν διαβάζεις ένα έργο που σου αρέσει πάρα πολύ και βλέπεις να έχει 17 πρόσωπα, το βάζεις στο ράφι. Αυτή η στέρηση ομολογώ με έχει πονέσει πάρα πολύ. Από την άλλη η δουλειά που κάνω και έχω χωθεί μέχρι το κεφάλι σ’ αυτό που έχτισα για 45 χρόνια, μου στέρησε προσωπική ζωή, διάβασμα, ξεκούραση, μικρές ανθρώπινες χαρές. Δεν έχω ζήσει κανένα χειμώνα που να μη δουλεύω για να μπορώ ας πούμε να χαρώ το χιόνι, τα Χριστούγεννα, ένα κυριακάτικο μεσημεριανό τραπέζι. Αυτό βέβαια έχει διαμορφώσει έναν τρόπο ζωής που πια συνήθισα. Απλά κάποιες αγαπησιάρικες στιγμές οικογενειακές, φιλικές κλπ χάνονται και μετανοιώνεις που τις έχεις χάσει, τις αναζητάς…
 
Σας καταλαβαίνω… το τίμημα… Ήθελα επίσης να ρωτήσω αν η ΣΤΟΑ επιδοτούνταν και σχετικά με το μέλλον της οικονομικά.
Ναι βέβαια, δεν θα μπορούσε να υπάρξει αλλιώς. Και τα τελευταία 5-6 χρόνια που σταμάτησαν οι επιδοτήσεις, βρισκόμαστε κάθε μέρα αντιμέτωποι με το φόβο του κλεισίματος. Δεν μπορούμε να επιβιώσουμε εμείς, δεν έχουμε «ταμείο» να μας στηρίξει. Προσπαθούμε μέσα από την τέχνη μας και με μια βοήθεια από το κράτος που την είχα.
 
Όταν ένας ηθοποιός καλείται να παίξει σε ένα θέατρο σχεδόν άδειο, πόσο τον επηρεάζει στην απόδοσή του; Σας έχει τύχει και πώς νιώσατε;
Νομίζω ότι το 70% των παραστάσεών μου δόθηκε σε πολύ ολιγοπρόσωπο κοινό. Τα θέατρα τα δικά μας δεν έχουν εύκολα πολύ κόσμο, το θεατρόφιλο κοινό μας είναι πολύ περιορισμένο. Και εδώ στη Θεσσαλονίκη που λέμε ότι έχουμε επιτυχία, έρχονται 2000 έως 3000 άτομα, που για μας είναι πάαααρα πολύ! Δεν θα έρθουν οι 20.000 που θα πάνε ας πούμε στον Φασουλή, στους Ρήγα- Αποστόλου, Ρέππα- Παπαθανασίου…  Στην Αθήνα το θεατρόφιλο κοινό είναι 7-8000, όταν όμως κάνεις επιτυχία, επειδή αυτό απλώνεται και διαδίδεται, θα έρθει και άλλο λαϊκό κοινό, έξω από τον κύκλο του θεατρόφιλου κοινού. Οι πιο πολλές παραστάσεις μας λοιπόν είχαν λίγο κόσμο. Το κακό με τη ΣΤΟΑ είναι ότι πρόκειται για μεγάλο θέατρο, 300 θέσεων και τα 50-60 άτομα φαίνονται σαν να έχεις άδεια αίθουσα. Έχουμε παίξει και με 10 άτομα… Πώς νιώθει τότε ο ηθοποιός; Απαίσια! Όμως όταν λειτουργεί μέσα σου το αίσθημα της ιερής αποστολής που έχεις, δεν υπολογίζεις τί έχεις κάτω. Βγαίνεις στη σκηνή, κάνεις την παράστασή σου και στο τέλος βλέπεις ότι ήταν πολύ λίγοι οι θεατές… Δεν πειράζει, εγώ τη δουλειά μου την έκανα.
 
Πώς μεταφράζονται για σάς οι όροι «επιτυχία» και «αποτυχία» και πώς διαχειρίζεστε την τελευταία; Σας αποθαρρύνει ή σας δυναμώνει;
Αποτυχία θεωρώ μόνο την καλλιτεχνική αποτυχία. Η εμπορική ποτέ δεν με ενδιέφερε ούτε με ενδιαφέρει, όχι επειδή είμαι γόνος πλούσιας οικογένειας, αντίθετα η οικογένειά μου ήταν πολύ φτωχή και εγώ είμαι ένας φτωχός άνθρωπος, έχω μάθει δηλαδή να ζω απλά και με πολύ λίγα μέσα. Με πονάει λοιπόν η καλλιτεχνική αποτυχία, αλλά εκεί θα δοξάσω την τύχη μου, τη φύση μου, δεν ξέρω τί, όμως δεν είχα πολλές καλλιτεχνικές αποτυχίες. Η ΣΤΟΑ έχει πολλές καλλιτεχνικές επιτυχίες και  λίγες εμπορικές, τόσες όμως ώστε να την κρατήσουν όρθια ευτυχώς γιατί όταν είχαμε επιτυχία ήταν πολύ μεγάλη.
 
Όπως ας πούμε;  
Όπως το «Χάσαμε τη θεία ΣΤΟΠ», οι «Εσωτερικές ειδήσεις», όλα τα έργα του Μπόστ… Μέχρι το 85-88,  πριν ξεκινήσει όλο αυτό το μακελειό των 150 θιάσων/ θεάτρων, όλα μας τα έργα ήταν επιτυχίες (για τα δικά μας μέτρα) και κάποιες πολύ μεγάλες Ας πούμε το 94 που παίξαμε στη Θεσσαλονίκη τη «Μήδεια» ήμασταν το πρώτο θέατρο σε εισπράξεις. Αυτά μας κράτησαν,  συν το γεγονός ότι στα οικονομικά είμαστε «νοικοκύρηδες».
 
Μετά από τόσο μακριά πορεία, τελικά  ο λαμπερός κόσμος του θεάτρου είναι άγριος κι ανταγωνιστικός όσο ακούγεται; Έχετε παρόμοιες προσωπικές εμπειρίες;
Φυσικά και έχω προσωπικές εμπειρίες. Κοιτάξτε, ο κόσμος του θεάτρου είναι σαν κάθε επαγγελματικό χώρο. Και στην εφορία π.χ. υπάρχει ανταγωνισμός για την ιεραρχία και παντού. Σ’εμάς ίσως η προβολή το κάνει πιο έντονο.
 
Πώς θα περιγράφατε τον εαυτό σας ως άνθρωπο; Ποιο είναι το βασικότερο προτέρημα και ποιο το αντίστοιχο ελάττωμά σας;
Ως προτέρημα ή δυνατό σημείο θα ανέφερα το πείσμα μου. Όταν βάλω στόχο για κάτι είμαι προσηλωμένος να τον πετύχω οπωσδήποτε. Επίσης αγαπώ τη δουλειά, όχι με την έννοια του εργασιομανούς, αλλά πιστεύω στο κέρδος και το αποτέλεσμα της πολλής δουλειάς. Είμαι αλήθεια και συγκεντρωτικός, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, μπαίνω στα πάντα γιατί μόνο έτσι έχεις την εποπτεία του συνόλου. Από την άλλη απεχθάνομαι να συναλλάσσομαι με υπουργεία, με φορείς, με το δημόσιο… να πάω να παρακαλέσω ή να διαμαρτυρηθώ ή οτιδήποτε.
 
Μιλώντας για κριτική, ποια γνώμη σας ενδιαφέρει περισσότερο: των κριτικών, των συναδέλφων ή του κοινού;
Κάποτε, στην αρχή με ενδιέφεραν οι γνώμες των κριτικών, τώρα λιγότερο. Με ενδιαφέρει πολύ η γνώμη των θεατών – που δεν έχει να κάνει με γνώση- και βεβαίως κάποιων συναδέλφων που εκτιμώ. Άλλωστε η γενναιοδωρία γενικότερα δεν περισσεύει… Όσο για τους κριτικούς, τις περισσότερες φορές η γνώμη τους εμπεριέχει σκοπιμότητα. Όταν όμως είναι σοβαρή και καλοπροαίρετη, έστω και αρνητική θα την λάβω υπόψη μου.
 
Αν ζητούσα για το τέλος τις τρεις ΠΙΟ σημαντικές λέξεις/ αξίες για σάς, ποες θα μου λέγατε;
ΔΟΥΛΕΙΑ – ΔΟΥΛΕΙΑ – ΔΟΥΛΕΙΑ! Σε όλα και παντού χρειάζεται σοβαρή δουλειά. Ακόμη και το ταλέντο δεν αρκεί, είναι ένα εργαλείο που σου δίνεται και πρέπει να δουλέψεις για να μάθεις να το χρησιμοποιείς.
 
Κι αν σας ζητούσα μια ευχή ή σκέψη για την Ελλάδα του σήμερα, ποια θα ήταν αυτή;
Με αφορμή και την επίκαιρη παράσταση «Διαλέξεις αθλιότητας» και όχι μόνο για το σήμερα αλλά για πάντα, θα τονίσω την ευθύνη όλων μας για τα πρόσωπα που εκλέγουμε να μας κυβερνούν. Όταν ας πούμε το χ κόμμα προτείνει 5 ωραίες γκόμενες ως υποψήφιες και εμείς τις ψηφίζουμε, τί να περιμένεις… Η ευθύνη είναι και δική μας.
 
Σας ευχαριστώ θερμά!
Κι εγώ σας ευχαριστώ!
 
Μετά την κοινοποίηση της είδησης για την τοποθέτησή του ως Προέδρου του Εθνικού Θεάτρου, επικοινωνήσαμε φυσικά μαζί του προκειμένου να έχουμε μια δήλωση από πλευράς του για την εξέλιξη. Ευγενέστατα αρνήθηκε να δηλώσει οτιδήποτε, θεωρώντας πολύ πρόωρη οποιαδήποτε τοποθέτηση πριν συναντηθεί τουλάχιστον με το νέο Δ.Σ. Προσπαθώντας προσωπικά να αντιληφθώ αν «υποψιαζόταν» έστω κάτι στη συνάντησή μας, είπε ότι στη διάρκεια των 50 χρόνων της πορείας του έχει κατά καιρούς δεχτεί ποικίλες παρόμοιες προτάσεις, χωρίς όμως να έχουν καταλήξει κάπου ώστε να είναι ανακοινώσιμες. Υποσχέθηκε ωστόσο ότι μόλις είναι σε θέση, θα είναι στη διάθεσή μας για περαιτέρω δηλώσεις σχετικά με τα νέα του καθήκοντα. Οπότε δεν μένει παρά του ευχηθούμε και πάλι «ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ» και «ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ», αναμένοντας…

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Γιώργος Κελεσίδης
Γιώργος Κελεσίδης

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Με τον «Κατάδικο» του Κων. Θεοτόκη ξεκινά το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης την διαδικτυακή προβολή παραστάσεων του
Με τον «Κατάδικο» του Κων. Θεοτόκη ξεκινά το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης την διαδικτυακή προβολή παραστάσεων του
με 0 Σχόλια 697 Views

Το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης οργάνωσε και προγραμματίζει την προβολή  παραστάσεών του, που κάποιος δεν είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει, ή αγαπημένες παραστάσεις που κάποιος θέλει να παρακολουθήσει ξανά, μέσα από το κανάλι του στο you tube:


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή