Η Αρώσιμη γη της συγγραφέως Ελένη Στασινού. Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος αφήνει την πόρτα ανοιχτή, τα σκυλιά λυμένα… και συνομιλεί μαζί της.

378 Views
Η Αρώσιμη γη της συγγραφέως Ελένη Στασινού. Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος αφήνει την πόρτα ανοιχτή, τα σκυλιά λυμένα… και συνομιλεί μαζί της. Η Αρώσιμη γη της συγγραφέως Ελένη Στασινού. Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος αφήνει την πόρτα ανοιχτή, τα σκυλιά λυμένα… και συνομιλεί μαζί της.

Η "Αρώσιμη γη" της συγγραφέως Ελένη Στασινού. Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος αφήνει την πόρτα ανοιχτή, τα σκυλιά λυμένα… και συνομιλεί μαζί της.
     Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος μισεί τις κλειδαρότρυπες και συνομιλεί με εκείνους τους εργάτες της τέχνης που του δανείζουν τα κλειδιά και τα αντικλείδια για τις πόρτες του νου και της ψυχής! Η Ελένη Στασινού δηλώνει στους αναγνώστες μας πως είναι "Αρώσιμη γη"!
      1. Ένας από τους βασικούς στόχους μιας συνέντευξης είναι να φιλοξενήσει μέσα στις γραμμές της τις αλήθειες κι ένας δεύτερος να διαβαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Φυσικά μέσω αυτής “διαφημίζεται” και αυτός που την παραχωρεί στο μέσο. Έχετε την ευκαιρία να διαφημίσετε ανοιχτά και ξεκάθαρα αυτό που θα θέλατε και να πείσετε τους αναγνώστες μας για την αλήθεια σας.
Στις μέρες μας η συνέντευξη μόνο πηγή αληθειών δεν είναι. Τουλάχιστον στην πλειονότητα τους. Σίγουρα όμως είναι μέσον της διττής διαφήμισης που προαναφέρατε. Και σίγουρα για το ένα μέρος ιδίως, μια ευκαιρία να στήσει ή να υποβοηθήσει ένα προφίλ που θεωρεί ότι θα είναι θελκτικό για τον μελλοντικό αναγνώστη, αγοραστή, ή οπαδό, ώστε να προωθήσει το έργο, το «εμπόρευμα» ή και τις ιδέες του ευκολότερα. Θεωρεί οπότε ότι το κοινό μπορεί να χειραγωγηθεί, και αυτό δυστυχώς είναι μια μεγάλη αλήθεια. Έτσι θα εμφανίσει ένα πρότυπο «αρεστό εν πολλοίς» που κάθε άλλο παρά αποτελεί την αληθινή του εικόνα. Πιστεύω λοιπόν πως ειλικρινείς μπορούν να είναι μόνο δύο κατηγορίες ανθρώπων. Αυτοί που έχουν κατακτήσει όλα όσα επεδίωξαν, και εκείνοι που τα έχουν χάσει όλα ή ποτέ δεν τα απέκτησαν και δεν φοβούνται, διότι μέσα από αυτήν την συνειδητοποίηση, αγγίσανε την ουσία της ζωής.
Οι δικές μου αλήθειες δεν είναι νέες, δεν είμαι δάσκαλος και άρα δεν έχω κανενός είδους αποστολή παρεκτός μιας και μόνης. Να καταφέρω στην πάλη με τον εαυτό μου, όχι να τον νικήσω μα να τον θεωρήσω καλό και έντιμο αντίπαλο.
 
     2. Θα σας προκαλούσα να σκεφτείτε την μέχρι τώρα ζωή σας και να επιλέξετε στην συνέχεια να μας παρουσιάσετε τα ελαττώματα ή τα προτερήματά σας. Ξέρω πως όλοι οι άνθρωποι έχουν και ελαττώματα και προτερήματα. Στην παρούσα στιγμή θα με ενδιέφερε να επιλέξετε μόνο την αυτοσύσταση των προτερημάτων σας ή μόνο την αυτοσύσταση των ελαττωμάτων σας.
Πανεύκολο να ομολογήσω ότι είμαι εσωστρεφής, επίμονη, κάποτε γίνομαι σκληρή και ενίοτε σαρκαστική. Συχνά-πυκνά αθυρόστομη.
 
    3. Δώστε μόνος/η σας έναν τίτλο από την ψυχή και το μυαλό σας για αυτή την συνέντευξη. Θα ήθελα αυτός ο τίτλος αρχικά να προβληματίσει τον αναγνώστη μας και στην συνέχεια να του δημιουργήσει την επιθυμία να διαβάσει τις απόψεις σας. Εφόσον καταφέρει να την διαβάσει μέχρι το τέλος... να του αφήσει και κάποιον προβληματισμό.
«Αρόσιμη Γη»
 
     4.  Αν δεν απαντήσετε σε κάποια από τις ερωτήσεις, κάτω από την ερώτησή μου θα βάλω μία παύλα. Θεωρώντας αυτονόητο πως όλες οι ερωτήσεις μου θα κινούνται στα πλαίσια της κοσμιότητας και θα έχουν να κάνουν με το μυαλό, την ψυχή και την ιδεολογία σας θεωρώ την αποφυγή μιας απάντησης ως αδυναμία έκφρασης και επικοινωνίας. Ποια είναι η δική σας άποψη περί του θέματος αυτού, αλλά και γενικότερα για την “ελευθερία” αυτού που παραχωρεί την συνέντευξη;
Το να αποφύγεις μια απάντηση, θα μπορούσε να είναι μεν αδυναμία έκφρασης ή επικοινωνίας, θα μπορούσε όμως να είναι και ανικανότητα του ερωτώντος να προσεγγίσει τον ερωτώμενο με τον ειδικό τρόπο που θα εκμαίευε μιαν απάντηση. Όταν η ερώτηση είναι δοσμένη με μια συγκεκριμένη μορφή, χωρίς περιθώριο επαναπροσαρμογής στην ιδιαιτερότητα του προσώπου στο οποίο απευθύνεται, πιθανόν να υπάρξουν κάποιοι που δεν θα εκπέμψουν σε αυτό το μήκος κύματος.
Όσον αφορά στην ελευθερία, πιστεύω πως τα πολλά άτομα θα μιλήσουν με τα λόγια που «πρέπει» να ειπωθούν. Που σημαίνει πως εφόσον το «πρέπει» δεν συμφωνεί με το «με εκφράζει» δεν θα υπάρχει ελευθερία. Ελευθερία θεωρώ το να είσαι ο εαυτός σου κάτω από όλες τις συνθήκες, έχοντας γνώση των επιπτώσεων που θα επισύρει αυτή σου η συμπεριφορά.
 
     5. Όταν ρωτάς έναν συγγραφέα να σου αναφέρει κάποιο βιβλίο που του άρεσε μετρημένες είναι οι φορές που δεν απαντά αναμενόμενα. Αναφέρει κάποιο ξένο βιβλίο, αποφεύγει επιμελώς τους έλληνες συγγραφείς και τα βιβλία τους - για να μην κακοκαρδίσει κανέναν - και σχεδόν πάντα δεν σου λέει γιατί του άρεσε το συγκεκριμένο βιβλίο. Υπάρχει και η άποψη πως οι συγγραφείς μας δε διαβάζουν... Είμαι περίεργος τι θα σκεφτώ όταν θα διαβάζω την δική σας απάντηση.
Θα συμφωνήσω πως δεν διαβάζουν. Ιδίως οι νέοι συγγραφείς στην πλειονότητα τους. Θεωρούν πως έχουν τέτοια επάρκεια ώστε δεν τους χρειάζεται κάτι περισσότερο. Εξάλλου κάτι τέτοιο δεν θέλει και πολύ για να διαγνωστεί από τον τρόπο γραφής. Όσο για το ότι δεν αναφέρονται, δεν πιστεύω πως το κάνουν από μεγαλοψυχία! Να είστε σίγουρος πως σε προφορικές συζητήσεις ονοματίζουν και αποδέχονται κάποιους. Όμως «έπεα πτερόεντα». Επειδή λοιπόν τα γραπτά μένουν, δεν είναι δυνατόν να κάνουν ενυπόγραφη δήλωση πως κάποιος είναι καλύτερος από αυτούς τους ίδιους.
 
     6.  Η τέχνη ξεκινάει από το εξώφυλλο ενός βιβλίου ή από το εσωτερικό του; Το εσωτερικό του βιβλίου στην δική σας περίπτωση συμβαδίζει με το εξωτερικό ή βαδίζουν σε εντελώς αντίθετους δρόμους; Ανάμεσα στις απαντήσεις που θα μου δώσετε για αυτή την συνέντευξη θα βάλω και μερικά από τα εξώφυλλα των βιβλίων σας. Ποια έχετε να μου προτείνετε;
Στα βιβλία μου συμβαδίζουν τα δυο. Κι αυτό διότι όπου εξεδόθησαν - εκτός του ενός - η άποψη μου ελήφθη σε μεγάλο ποσοστό υπ’ όψιν. Αναφορικά με την σχέση εξωφύλλου και εσωτερικού, είμαι παλαιάς κοπής. Θα προτιμούσα το παλιό κλασικό μονόχρωμο εξώφυλλο, με τον τίτλο μόνο, εφόσον η ουσία όλη υπάρχει μέσα. Όμως σαν άνθρωπος που καταλαβαίνει τον κύκλο εργασιών που δημιούργησε η γραφιστική, και γνωρίζοντας αληθινούς καλλιτέχνες γραφίστες, προσαρμόζομαι και δέχομαι ότι σαν δύο τέχνες κάνουν σωστή σύζευξη, το αποτέλεσμα είναι καλό. Όσον αφορά στα βιβλία μου θα έλεγα την «ΑΓΙΑ ΠΟΡΝΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟΥ», εξωφ. της Ειρήνης Μαυρίδου, την «ΓΥΝΑΚΑ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ» όπου και δεν είχα άποψη, εφόσον ήταν επιλογή του εκδοτικού, και το «Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΚΡΥΣΤΑΛΛΩΝ» που ήταν προσωπική επιλογή από το ζωγραφικό έργο του φίλου μου Ιωάννη Λαζάρου.
 
      7. Η φιλοσοφία κάνει λόγο για την αυτοαναφορικότητα στην τέχνη. Στοιχεία από την προσωπική ζωή, την ιδεολογία, την προσωπική φιλοσοφία του συγγραφέα που περνούν με μιαν άλλη μορφή μέσω της τέχνης του στο ευρύ κοινό. Μπορείτε να μου υποδείξετε κάποια στοιχεία αυτοαναφορικότητας στο έργο σας.
Δεν είναι ανάγκη να υπάρχει άμεση αυτοαναφορικότητα σε ένα έργο. Μπορούμε να αναφερόμαστε έμμεσα σε μας. Αφαιρώντας πρόσωπο από το έργο, όπως εγώ αφαιρώ την μητέρα συνήθως. Δεν είναι πως έλειψε η μητέρα μου από δίπλα μου, αντιθέτως. Όμως έλλειψε ο πατέρας μου και τα αγόρια μας. Στα 4, στα 7, στα 12, στα 16 αντιστοίχως αποχωριζόμουν και από έναν. Στις ηλικίες δηλαδή τις κρίσιμες, βίωνα κι ένα πένθος. Αυτά, προφανώς με ώθησαν να δημιουργώ πάντα έναν αντρικό πρότυπο, σταθερό, παρόν, ικανό να εξισορροπεί την παιδική μου απώλεια.
 
    8. Οι ερωτήσεις οφείλουν να ψάχνουν το γιατί και το πως. Δε θεωρώ έξυπνες τις απαντήσεις που ξεφεύγουν με νηπιακά τεχνάσματα από την ουσία και δεν απαντούν στο ερώτημα. Έχοντας στον νου μου την ειδοποιό διαφορά... θα ήθελα λοιπόν να μου πείτε γιατί να επιλέξω να διαβάσω και τα δικά σας βιβλία ανάμεσα στα τόσα άλλα βιβλία που κυκλοφορούν σε βιβλιοπωλεία και διαδίκτυο.
Γιατί θα έπρεπε να θεωρούμε εντιμότερους ανθρώπους αυτούς που δεν καταδέχονται να τους «αλοιφοποιήσει» το σύστημα ώστε να φρεσκάρουν τις γερασμένες τους ιδέες και μεθόδους. Διότι θα έπρεπε να θεωρούμε εντιμότερους όσους δεν αποποιούνται τον τρόπο σκέψης τους, τις πεποιθήσεις τους, τις αρχές τους με το τίμημα της προβολής. Ή και της αποδοχής. Σε προσωπικό επίπεδο επειδή δεν υπόσχομαι να ξεκουράσω, να αποχαυνώσω ή να βοηθήσω να κοιμηθεί κάποιος. Υπόσχομαι όμως να κάνω μυαλό, αίμα ή καρδιά, να λειτουργήσουν με έναν ο γοητευτικό νέο ρυθμό! Και ιδίως με έναν υγιή ρυθμό.
 
      9.  Κανένας άνθρωπος της τέχνης δεν πιστεύει πως έχει καβαλήσει το καλάμι. Το καλάμι το καβαλάς είτε επειδή πιστεύεις πως γράφεις καλά, είτε επειδή πουλάς πολύ, είτε επειδή ακούς καλά λόγια από τους άλλους. Θα μπορούσα να προσθέσω κι άλλα πολλά. Αν διαθέτετε αυτογνωσία, μέτρο και σεμνότητα τότε μιλήστε μου για αυτά. Αν πάλι τυχαίνει να διαθέτετε και τα αντίθετά τους... με το ίδιο ενδιαφέρον θα ακούσω την απάντησή σας.
Όταν κάποιος έχει φτάσει στην ηλικία μου - και μέσα από τις εμπειρίες μου - λίγα περιθώρια μένουν για να συμβεί κάτι τέτοιο. Επειδή όλες οι δυσκολίες, όλες οι περιπέτειες μπορούν να οδηγήσουν σε ένα αρκετά καλό αποτέλεσμα που είναι η γνώση (κατά το δυνατόν) του εαυτού σου. Όταν λοιπόν γνωρίζεις ποιος είσαι, γνωρίζεις τι κάνεις και γιατί το κάνεις, όταν ξέρεις που θέλεις να φτάσεις και ψάχνεις τους τρόπους να φτάσεις, (μιλώ για αυτήν καθ' αυτήν την συγγραφική δεξιότητα) δεν ακούγονται καν μέσα σου τραγούδια σειρήνων.
 
     10. Ο συγγραφέας είναι ένας πνευματικός άνθρωπος της εποχής του. Ποιος λοιπόν θα έπρεπε να είναι ο ρόλος ενός συγγραφέα στα σημερινά δίσεκτα χρόνια που ταλανίζουν την πατρίδα μας; Εσείς τι ακριβώς κάνετε για να δικαιολογήσετε στον εαυτό σας και στους γύρω τον “τίτλο” σας;
Θα μείνουμε στο ότι φαίνεται. Δηλαδή την συγγραφή. Γράφω λοιπόν για ανθρώπους που είναι αξιοπρεπείς και παλεύουν ή και πεθαίνουν γι' αυτή τους την στάση ζωής…Συναισθάνομαι απολύτως το ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος μου σε αυτούς τους δίσεκτους καιρούς. Ήδη από ανήλικα στην οικογένειά μου είχαμε αφυπνιστεί, και είχαμε αντιληφθεί ποιος έπρεπε να είναι ο ρόλος μας πρώτα απέναντι στην τάξη που ανήκαμε και κατόπιν απέναντι στους εαυτούς μας. Απλώς μετά πενήντα χρόνια προσπαθειών, και όταν το σώμα δεν ακολουθεί ιδιαιτέρως, περνάς το αίμα του δρόμου στην πένα, και δηλώνεις όσα κάποτε έκαμνες πλακάτ. Στις περασμένες εκλογές μου πρότειναν να συμμετέχω σε σχήμα. Μου φάνηκε τόσο γελοίο, το ότι με την παροχή πιθανής φήμης, και ευκαιριακής προώθησης προσωπικών βλέψεων, θα μπορούσα να υπαχτώ στο γλοιώδες και άνευ ελάχιστης ευθιξίας κλάδο των «πολιτευτών». Εμμένω λοιπόν στον μοναχικό αγώνα της προβολής των λαθών της Ιστορίας, μέσα από τα γραπτά μου, όμορφα κι ανώδυνα σχετικά θα έλεγα για όσους αναγνώστες δεν επιθυμήσουν να υποψιαστούν. Και όχι δεν είμαι ευχαριστημένη από την στάση μου απέναντι στα προβλήματα. Μα τουλάχιστον προσπαθώ να πλησιάσω το homo spiritualis omnia judicat, προσπαθώ να προσεγγίσω την αλήθεια και να την προσφέρω στον αναγνώστη μου.
 
     11. Κατά την εκτίμησή μου λογοτεχνία δίχως “έρωτα” και “θάνατο” δεν μπορεί να υπάρξει. Ανεξάρτητα με το αν ενστερνίζεστε ή βρίσκεστε απέναντι στην παραπάνω άποψη θα ήθελα να μάθω πως διαχειρίζεστε εσείς στην γραφή αλλά και στην ζωή σας τις έννοιες του έρωτα και του θανάτου;
Μου λέτε πως διαχειρίζομαι τον έρωτα και τον θάνατο. Μου δίνετε δυο έννοιες απολύτως εκρηκτικές, δυο καταστάσεις που αποδομούν, κάθε ανθρώπινο ον, και μου λέτε πως το διαχειρίζομαι λες κι είναι λογιστικά μεγέθη. Μα αυτά με διαχειρίζονται. Αυτά τα δυο είναι οι δυνάμεις. Στην ζωή μου τις «ακούω» και ακολουθώ. Μόνο στα έργα μου τις χειραγωγώ. Όμως οι μνήμες της πραγματικότητας τους είναι άσβεστες, οπότε κρατούν ζωντανές την οδύνη και την ηδονή αντίστοιχα στην εγγραφή τους...
 
     12. Μέσα από αυτή την συνέντευξη θα ήθελα να δώσω στους αναγνώστες μας την ευκαιρία να γνωρίσουν καλύτερα την συγγραφική σας τέχνη. Δώστε μας ένα δείγμα πέντε έως δέκα σειρών από κάποιο έργο σας.
«Η Πηγή μεγάλωνε με τις ιστορίες του Αργύρη. Με τις ιστορίες του τόπου τους (Ραδοβιζιού) την δίδασκε, τη διάβαζε, τη μόρφωνε, της καθοδηγούσε το χέρι να τις απεικονίζει με τα γράμματα, να τις ζωγραφίζει με τα κάρβουνα ή τα κοντύλια.
Με τις άλλες, την νανούριζε. Τις σκληρές, τις αποτρόπαιες, που λέγανε για κεφάλια να μεταφέρονται κατακαλόκαιρα μέσα σε τενεκέδες πετρελαίου γεμισμένους πάγο, για να παλουκωθούν μετά και για να εκτεθούν σε αγορές, σταθμούς και πλατείες, ή να περιφερθούν σε χωριά προς συμμόρφωσιν και γνώσιν. Αυτές οι άλλες είχαν βίαιη απονομή δικαίου και σειρές αντεκδικήσεων. Είχαν κυνήγια και συλλήψεις, προδοσίες κι αποδράσεις και κάτι αγάπες παραμυθένιες που πνίγονταν στο αίμα.
«Ποιος τις φτιάχνει τις ιστορίες Αργύρη;» τον είχε ρωτήσει μια νύχτα πριν κοιμηθεί.
«Η ανάγκη είναι που γεννάει την ιστορία.»
«Ποιανού ανάγκη; Αφού υπάρχουν πολλά πρόσωπα. Φονιάδες, φονεμένοι, ληστές, μανάδες, αγαπητικές, προδότες, εκδικητές, αδικημένοι.»
«Η ανάγκη όλων, φτιάχνει τη ζωή την ίδια. Άραγε η ζωή είναι που έχει την ανάγκη να ιστορηθεί.»
 
      13. Τι σας έκανε να διαλέξετε το παραπάνω;
Είναι από την “ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ”. Και το διάλεξα για να καταδείξω πως τον αναγνώστη οφείλεις να τον υποψιάσεις. Ο ήρωάς μας ας πούμε νανουρίζει-εκπαιδεύει την θυγατέρα του με την ιστορία και την φέρνει σε επαφή με την αληθινή ζωή.
 
     14. Θα ήθελα να μας μιλήσετε για τα όνειρα και τα οράματά σας που δεν είδαν ακόμα το φως του ήλιου, δηλαδή για εκείνα τα κομμάτια της ψυχής σας που έμειναν μέχρι σήμερα κλεισμένα στα συρτάρια της εσωτερικότητας παρόλο που θα ήθελαν πολύ να περπατήσουν την ύπαρξή τους στον παρόντα χρόνο.
Εκείνο το να «σηκώσουμε το ήλιο λίγο ψηλότερα» που τραγουδούσαμε από τα μικράτα μας.. Δεν το είδα και δεν πιστεύω πως θα το δω ποτέ. Κι αυτό γιατί φοβούμαι πως δεν υπάρχουν πρόσωπα - φορείς ιδεών που να είναι αρκετά συνεκτικά και συγκροτημένα και που παράλληλα η ζωή τους και οι κινήσεις τους, θα είναι συγγενή, με αυτά και που πρεσβεύουν και που προσπαθούν να μας πείσουν για την ορθότητα τους.
 
     15. Στην ερώτησή μου για το τι είναι τέχνη οι περισσότεροι μου λένε πως είναι ένα μεγάλο θέμα και πως θέλει χρόνο μια τέτοια συζήτηση. Έχετε όλο τον χρόνο να σκεφτείτε και να μου δώσετε τον δικό σας “ορισμό” για την τέχνη.
Πιστεύω πως απ΄ όταν ο άνθρωπος αντιλήφθηκε πως η ζωή ξεγλιστρούσε σιγά- σιγά μέσα από τα χέρια του, ένοιωσε την ανάγκη με την τέχνη, να αντιπαλέψει αυτή την νομοτέλεια. Καθώς ο έρωτας όπως λέει ο σοφός και η τέχνη «Φράγμα στον θάνατο».
 
     16. Υπήρξατε “αιρετικός/ή” στην τέχνη και στη ζωή ή για να μπορέσετε να προχωρήσετε συμβιβαστήκατε με το σύστημα αξιών, τις σκληρές απαιτήσεις και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής σας;
Η ζωή μου δείχνει τις θέσεις μου. Αν είχα ενταχθεί θα είχα κεντρικές σελίδες εφημερίδων και μεσημβρινή ζώνη τηλεθέασης. Θα είχα προθήκη σε βιβλιοπωλεία, και θα γυρνούσα σε γκαλά. Θα είχα αυλή, και άτομα που θα λειαίνανε με την γλώσσα τους τον δρόμο μου. Στυλίστα, μάνατζερ, δάσκαλο να με διδάσκει τρόπους δραματικούς προσέγγισης του κοινού, δημοσιοσχεσίτη επί πληρωμεί….
 
      17. Σήμερα δεν υπάρχουν μόνο πολλοί εκδοτικοί οίκοι και συγγραφείς, αλλά και πολλοί κριτικοί. Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι συγγραφείς που γράφουν σε περιοδικά – ηλεκτρονικά και μη – κριτικές για το έργο των ομοτέχνων τους. Κατά πόσο ο μέσος αναγνώστης είναι σε θέση να διαχωρίσει την βιβλιοκριτική του ανθρώπου που κουβαλά σπουδές, γνώση και εμπειρία στις πλάτες του από εκείνη την γνώμη που προβάλλει την θετική ή αρνητική ενός έργου με μοναδικό ίσως σκοπό να εξυπηρετήσει τα προσωπικά του συμφέροντα και να διατηρήσει τις δημόσιες σχέσεις του στο βάθρο του προσκηνίου;
Οι Κριτικοί με περγαμηνές σίγουρα δεν θα ασχοληθούν με τα χιλιάδες έργα που εκδίδονται. Τα μάτια αυτών θα δουν τα έργα τα συγκεκριμένα, των συγκεκριμένων εκδοτών, με τις συγκεκριμένες διασυνδέσεις, και τις πολύ συγκεκριμένες «παράπλευρες ωφέλειες» (γιατί να έχουμε μόνο τον όρο παράπλευρες απώλειες;) Επόμενο οπότε με το διαδίκτυο να υπάρξει ένα «άνοιγμα» από άνεργους, απολυμένους, αγανακτισμένους, ανένταχτους ή αντιρρησίες, επαγγελματίες, ή παρ΄ ολίγον επαγγελματίες ή και «οπορτουνιστές» του χώρου. Ιδίως οι τελευταίοι νοιώθουν πως εδώ στην ελεύθερη αυτή αρένα, μπορούν να δηλώσουν το οτιδήποτε, δίχως να φορολογηθούν. Άντε να τους πετύχει καμιά αδέσποτη αλήθεια, πως τάχα μέσα από ανύπαρκτους τίτλους αποκτούν αίγλη που δεν τους αξίζει. Λίγο το κακό.
Όσο για τους αναγνώστες θα πω πως έτσι κι αλλιώς το προσόν να εθελοτυφλούμε το έχουμε. Προηγουμένως μιλήσαμε για τον κομφορμισμό. Ο αναγνώστης είναι ένα καλό παράδειγμα. Οι μάνατζερ δημιουργούν την τεχνική ανάγκη του είδους, οι συγγραφείς εγγράφουν την μέθοδο αποσυμφόρησης αυτής της ανάγκης με λάιτ συνταγή, οι κριτικοί είτε πραγματικοί είτε πλαστοί, επικυρώνουν την θεραπευτική ιδιότητα των κειμένων. Οπότε βλέπουμε πως υπάρχει ένα ανάλογο καθεστώς με αυτό που υπάρχει στον «έντυπο τύπο» σε πιο… ελεύθερη μορφή. Έτσι θα βρίσκουμε πάντα τα άτομα που εκθειάζοντας έργα και συγγραφείς, θα καταφέρνουν ώστε σε ένα χρόνο να πλησιάσουν πάλι το ταμείο του εκδοτικού. Διότι αν δεν το κάνουν θα αφανιστεί στην απογοήτευση το «ταλέντο» και θα ακολουθήσει ο νέος εκδοτικός που φύτρωσε ακριβώς από την ζήτηση που υπήρξε.
 
     18. Ευτυχισμένες και δυστυχισμένες ώρες του παρελθόντος έρχονται στην σκέψη σας σε μια στιγμή προσωπικού απολογισμού. Η ευτυχία και η δυστυχία κουμπώνουν την ύπαρξή τους με την επιτυχία και την αποτυχία; Πως διαχειρίζεστε στον παρόντα χρόνο την χαρά και την λύπη του χθες;
Έχω το καλό να μην κάνω αναδρομές ιδιαίτερες. Δέχομαι την ηλικία μου με ευχαρίστηση, μα φέρομαι με σκωπτική διάθεση απέναντι της. Θα έλεγα μάλιστα και κατά περίπτωση, αναλόγως το τι οφέλη ηθικά η ψυχολογικά αποκομίζω. Που σημαίνει πως στην περίπτωση την συγκεκριμένη λέγω: “όταν δεν θα μπορώ να δρω σαν άτομο ενεργητικό, τότε θα αφεθώ σε αναμνήσεις”. Βεβαίως ό,τι έχει εγγραφεί μέσα στον σκληρό, θέλοντας και μη, θα βγει καθόσον επαναδομώ τα κομμάτια αυτού του συντετριμμένου κόσμου. Δίχως όμως να παρασύρομαι περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται η καταγραφή ακόμα και η αναπαράσταση τους.
Όσο για το αν «κουμπώνουν» θα έλεγα πως μπορεί να συμβεί και το αντίστροφο. Επί παραδείγματι μια απώλεια με οδήγησε στο να γράψω ένα υπέροχο έργο. Ένα διαζύγιο με οδήγησε στον δρόμο ενός υπέροχου άντρα. Άρα καλό είναι να μάθουμε πως πάντα θα βγει κάτι καλό απ΄ το κακό και πιθανόν και το αντίστροφο…
 
    19. Λένε πως η γραφή είναι μια εσωτερική ανάγκη του συγγραφέα. Τα τμήματα δημιουργικής γραφής βοηθούν αυτή την ανάγκη να βγει προς τα έξω με τρόπο που να διαμορφώσει σταδιακά την μοναδικότητά της ή της δίνουν μια μορφή – φόρμα πάνω στην οποία το υποκείμενο θα στηρίξει την ασαφή ύπαρξή της καινούργιας γνώσης και θα προχωρήσει;
Λυπάμαι πολύ που θα το πω αυτό. Δεν πιστεύω σε διδασκαλικές μεθόδους γραφής. Δεν πιστεύω σε ανθρώπους που νομίζουν πως έχουν γράψει έργο που αξίζει κανείς να μιμηθεί, έστω κι αν έχουν γράψει πράγματι. Και μόνο επειδή διδάσκοντας προσπαθείς να πείσεις τον άλλον για την αυθεντία σου. Η γραφή αν θα έχει σπαρθεί μέσα σου, δεν θα το έχει κάνει παρά ο μέγας δάσκαλος που είναι η ζωή με την ιδιαίτερη της τέχνη, να μετατρέπει τις σταθερές, σε αστάθμητους παράγοντες εν ριπεί οφθαλμού. Από κει και μετά θα είναι στο χέρι καθενός να ειδικευτεί μόνος του, με επίπονη εργασία και άπειρη μελέτη, στο στυλ, την μορφή και όλη αυτή την διαρκή άσκηση φυγής, που είναι η συγγραφή!
 
     20. Το “είναι” και το “φαίνεσθαι” ενός πετυχημένου συγγραφέα μπορεί να μπει στα καλούπια του κομφορμισμού και να δημιουργήσει; Στην λέξη πετυχημένος θα ήθελα να δώσω την έννοια του πετυχημένου δημιουργού που είναι αποδεκτός από το συνάφι και τους αναγνώστες του.
Ο κοινωνικός κομφορμισμός στοχεύει τα εύκολα θύματα που δυστυχώς αποτελούν την πλειονότητα. Εύκολο θύμα αυτής της εξουσίας, (εξουσία είναι ο κομφορμισμός) είναι το άτομο που χωρίς να διαθέτει κατάλληλη παιδεία δεν κατάφερε να αποκτήσει την απαραίτητη κριτική ικανότητα, ώστε να απορρίψει τις δελεαστικές προσφορές-αντίδωρο της μαζοποίησης του, που φυσικά μετονομάζει σε «ενταξιακή ικανότητα». Αν λοιπόν ο επιτυχημένος του παραδείγματος σας, έχει την ισορροπία του “Είναι” και του “Φαίνεσθαι”, και με αυτό το «πακέτο» κατάφερε να διακριθεί και να έχει «συνάφι» καθώς λέτε και αναγνώστες, μια χαρά θα ευδοκιμεί μέσα στο προστατευτικό «περιτύλιγμα» του κομφορμισμού, δημιουργώντας τα κατάλληλα έργα, αποδεκτά κι ευλογητέα που προφανώς θα διαιωνίζουν αυτό το καθεστώς. Το ερώτημα που μπαίνει είναι «Αυτός που τον μάχεται και το «Είναι» και το «Φαίνεσθαι», αυτός δηλαδή που βρίσκεται ανάμεσα σε δυο μυλόπετρες, πόσο μπορεί να ευδοκιμήσει; Διότι ο κομφορμισμός δύναται να συνθλίψει. Βέβαια πριν την σύνθλιψη δυνατόν να παράγει σπαρακτικά έργα! Αλλά με ποιον κόστος;
 
     21. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω και να κλείσουμε την κουβέντα μας με κάτι δικό σας. Κάτι που θα βγαίνει από τη ψυχή σας και θα θέλατε να το μοιραστείτε με τους νέους ανθρώπους αυτής της χώρας... αλλά κι με εμάς τους λιγότερο νέους.
Δεν υπάρχει κάτι δικό μου. Όλα είναι όλων. Θα σας πως λοιπόν πως υπάρχει μια ιστορία που είχε αφηγηθεί ο Ντεριντά. «Ο Χριστός, ήρθε και γυρνάει στους δρόμους της Ρώμης ντυμένος σαν ζητιάνος. Κάποια στιγμή ένας περαστικός τον αναγνωρίζει και τον ρωτάει «Πότε θα έρθεις;».
Με αυτό θα ήθελα να πω, πως είναι ανόητο να περιμένουμε το οτιδήποτε. Το ένα ή το άλλο είναι εδώ και ας μην καμωνόμαστε πως δεν το βλέπουμε… πως δεν το αναγνωρίζουμε. Απλώς πρέπει να πάρουμε απόφαση πως ήρθε και πως οφείλουμε να πάρουμε θέση.

-προσωπική σελίδα της Ελένης Στασινού στο f/b εδώ

-πληροφορίες για τις εκδόσεις της Ελένης Στασινού θα βρείτε εδώ.


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος
Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος
Ένας άνθρωπος που μισεί τις κλειδαρότρυπες συνομιλεί με εκείνους τους εργάτες της τέχνης που του δανείζουν τα κλειδιά και τα αντικλείδια για τις πόρτες του νου και της ψυχής! 21 ερωτήσεις από τον συγγραφέα Τάσο Αγγελίδη – Γκέντζο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
In Tempo με τον Νίκο Χρηστίδη: «Μας μένει μόνο η ελπίδα, στην οποία έχουμε επενδύσει τη μισή μας ζωή».
In Tempo με τον Νίκο Χρηστίδη: «Μας μένει μόνο η ελπίδα, στην οποία έχουμε επενδύσει τη μισή μας ζωή».
με 0 Σχόλια 343 Views

Παρά τις δυσκολίες της εποχής, συνεχίζει να ελπίζει και να παραμένει πιστός στη μεγάλη του αγάπη, που δεν είναι άλλη από την τραγουδοποιία και τις ενορχηστρώσεις. Με μεγάλη χαρά αυτόν τον μήνα φιλοξενούμε στο InTempo τον Νίκο Χρηστίδη, έναν εξαίρετο μουσικό-τραγουδοποιό της πόλης. Συνέντευξη στη Βένια Αδαμάκου για την Κουλτουρόσουπα.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή