Η υπέροχη Ελένη Σκάρπου στην "Κ": «Το θέατρο είναι η πιο μαγική «τροφή για σκέψη» | Interview

7970 Views
Η υπέροχη Ελένη Σκάρπου στην Η υπέροχη Ελένη Σκάρπου στην "Κ": «Το θέατρο είναι η πιο μαγική «τροφή για σκέψη» | Interview

 
Ένα πνεύμα ανήσυχο που «υπηρετεί» τις τέχνες από διαφορετικά μετερίζια και καταπιάνεται με ότι μιλάει στην ψυχή της γιατί αυτό το πλάσμα είναι πραγματικά πολυπράγμων, δημοσιογράφος, ραδιοφωνική παραγωγός, ποιήτρια, υπεύθυνη παραγωγής κι οργάνωσης σε ταινίες και θεατρικές παραστάσεις.

Η χαρά μας είναι απερίγραπτη καθώς θα΄ναι η παρουσιάστρια των φετινών, 11ων Θεατρικών Βραβείων Θεσσαλονίκης που διοργανώνει η Κουλτουρόσουπα στο θέατρο της ΕΜΣ την Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου στο θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.
 
Η σπουδαία Ελένη Σκάρπου μιλά στην Ειρήνη Σοφιανίδου για την Κουλτουρόσουπα.
.

 
-Κυρία Σκάρπου έχετε ασχοληθεί με πολλά και διαφορετικά πράγματα. Ποιο από όλα αυτά όμως, θα λέγατε ότι σας κεντρίζει περισσότερο;
Όταν ασχολείσαι με πολλά πράγματα υπάρχει σίγουρα ένα στοιχείο που αποτελεί συνδετικό κρίκο και στην δική μου περίπτωση αυτό το στοιχείο είναι η επαφή με τον κόσμο. Για την ακρίβεια η όμορφη επαφή με τον κόσμο. Εκείνη που με κάνει χρήσιμη και καλύτερο άνθρωπο. Μεταξύ των πολλών λοιπόν… το ραδιόφωνο είναι αυτό που με κερδίζει. Εκεί νιώθω τόσο ατόφια εγώ, ώστε να επενδύω στην όμορφη επαφή.
 
-Οι κύριες σπουδές σας έχουν να κάνουν με τη δημοσιογραφία. Ο κλάδος αυτός τα τελευταία χρόνια περνάει μια έντονη αμφισβήτηση από την κοινή γνώμη. Γιατί πιστεύετε συμβαίνει αυτό; Είναι βάσιμη αυτή η δυσπιστία που αιωρείται πάνω από τους δημοσιογράφους;
Όταν πέρασα στην σχολή δημοσιογραφίας ήμουν πολύ χαρούμενη. Είχα στο μυαλό μου όλους τους ανθρώπους που θα συναντούσα, όλες τις ιστορίες τους που θα μοιραζόμουν με το κοινό. Τώρα αμφισβητώ κι εγώ όλα όσα λέγονται, όλα όσα ακούγονται και κυρίως όλα όσα γράφονται, γιατί η παραπληροφόρηση και η υποκειμενικότητα έχουν ριζώσει για τα καλά στον κλάδο. Λατρεύω τους συναδέλφους που επιμένουν να ενημερώνουν κι όχι να λένε την γνώμη τους, να ανακαλύπτουν κι όχι να κουκουλώνουν. Περιφρονώ εκείνους που ασχολούνται με το «κίτρινο» και λερώνουν υπολήψεις, εκείνους που δεν κάνουν τη δουλειά τους, αλλά τη δουλειά κάποιων άλλων. Μακάρι κάτι ν’ αλλάξει στο μέλλον.
 


-Ένα ρεπορτάζ, ένα θέμα που νιώθετε περήφανη που έχει την υπογραφή σας;
Είμαι περήφανη για όλες μου τις συνεργασίες, όπως και για όλες μου τις συνεντεύξεις -κι έκανα αρκετές στον χώρο του θεάτρου, της μουσικής, των τεχνών- για τα Project που έκανα παραγωγή, για τα Project που έκανα επικοινωνία. Είχα πάντα την επιλογή κι αυτό είναι τύχη. Γι’ αυτό που είμαι περήφανη όμως με τον πιο προσωπικό και ιδιαίτερο τρόπο, είναι για την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους στην οποία συμμετείχα ως υπεύθυνη στην οργάνωση και στην εκτέλεση της παραγωγής. Ήταν η ταινία του Βασίλη Τσικάρα «Έξοδος 1826» που γυρίστηκε το 2016 στα Γιαννιτσά και βγήκε στους κινηματογράφους στις αρχές του 2017, με ιστορικό περιεχόμενο. Αυτή η ταινία μου άνοιξε ένα παράθυρο στον κόσμο του σινεμά. Ένα άλλο σινεμά… που γίνεται για να αναδείξει, για να θυμίσει, για να συντροφεύσει, για να διδάξει ίσως. Ακολούθησαν κι άλλες ταινίες, αλλά η πρώτη φορά παραμένει χαραγμένη στο νου και την ψυχή μου σα να ήταν χθες. Όμορφες αναμνήσεις από τα γυρίσματα, μαγική η διαδικασία του ρεπεράζ, της προετοιμασίας, της ολοκλήρωσης. Απρόοπτα, νέες φιλίες και πρωτίστως αντοχές που ανακαλύπτεις ότι έχεις όταν κάνεις κάτι που αγαπάς.
 
-Και από τη δημοσιογραφία που βασίζεται στην έρευνα και σε μια κάποια αντικειμενικότητα περνάμε στην ποίηση που είναι μια τέχνη αφηρημένη και πολύ προσωπική, υποκειμενική θα λέγαμε. Πώς δημιουργήθηκε η ανάγκη να γράψετε ποίηση;
Αυτή είναι μια ανάγκη που μπορεί να την έχουμε όλοι, αλλά να την εκφράζουμε με διαφορετικό τρόπο. Γράφω από παιδί. Χαρτιά, μολύβια, τετράδια, στυλό, μουτζούρες, τσαλακωμένες σελίδες, στιχάκια στα συρτάρια. Αυτή είναι η ζωή μου. Κι όταν δεν γράφω σκέφτομαι αυτά που θα γράψω όταν έρθει η στιγμή τους. Η ποίηση είναι αυτό που ξυπνάει μέσα μας όταν δεν μπορεί να ειπωθεί αλλιώς. Είναι ας πούμε το μέσο για να μην αναγκαστείς να κρατήσεις θαμμένα συναισθήματα. Όσο αφηρημένη φαίνεται στον αναγνώστη, τόσο συγκεκριμένη γίνεται για τον δημιουργό.
 



-Τι σημαίνει για σας η ποίηση; Πιστεύετε ότι μπορεί να παίξει έναν ευρύ καταλυτικό ρόλο σήμερα, μέσα σε έναν αφόρητα υλικό κόσμο, απογυμνωμένο από πνεύμα; Ή θα απευθύνεται πάντα σε μια πνευματική ελίτ;
Για μένα η ποίηση είναι σαν το ουράνιο τόξο. Έρχεται μετά από κάθε βροχή να απαλύνει το βάρος, να διώξει την μπόρα, να φέρει νέο μήνυμα, να φέρνει καινούργια ξεκινήματα. Νομίζω πως η σύγχρονη ποίηση θέλει και μπορεί να απευθύνεται σε όποιον την έχει ανάγκη για να ακουμπήσει. Η γλώσσα, οι εικόνες, τα βιώματα δίνονται με πιο λιτούς τρόπους πλέον, αλλά ακόμη και η ποίηση που μας έρχεται από το παρελθόν και είναι η βάση για πολλές από τις σκέψεις μας στον σύγχρονο κόσμο… είναι ορίζοντας ανοιχτός για όλους. Η ποίηση θα πρέπει να είναι προσιτή και μέσα από αυτό το πρίσμα οφείλουμε να την υπηρετούμε. Μόνο έτσι θα μας βγάζει από τον υλικό κόσμο και θα μας πετά στα σύννεφα, εκεί που υπάρχει τ’ όνειρο, η επιθυμία, όσα μας κρατούν ζωντανούς, όσα μας πληγώνουν και μας κάνουν πιο δυνατούς για να μπορούμε να συνεχίζουμε.
 
-Έχετε στα άμεσα σχέδια σας να εκδώσετε μια επόμενη συλλογή;
Έχω, αλλά δεν είναι έτοιμη ακόμη. Επιπλέον, δεν πρόλαβα να χορτάσω την πρώτη. Οι «40 Δαγκωμένες Αλήθειες» δεν έχουν ολοκληρώσει το ταξίδι τους ακόμη

-Πώς ήταν αυτά τα τελευταία δύο χρόνια με περιορισμούς λόγω covid για έναν πολυπράγμονα άνθρωπο σαν κι εσάς;
Στην αρχή ανακουφιστικά, γιατί ήταν ίσως η πρώτη φορά στη ζωή μου που ξεκουράστηκα. Μετά τον πρώτο μήνα… βασανιστικά, γιατί καλώς ή κακώς κανείς μας δεν έμαθε να ζει χαλαρά και στην απομόνωση. Ήταν παράλληλα και ένα μεγάλο μάθημα… για όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα, για όσα πιστέψαμε ότι δεν θα χάσουμε ποτέ.
 


-Ήρθατε στη Θεσσαλονίκη για σπουδές και τελικά γίνατε μόνιμη κάτοικος. Τι είναι αυτό που σας «πλάνεψε» και μείνατε;
Ήρθα για σπουδές κι έμεινα 20 χρόνια. Και μέσα σε αυτά τα 20 χρόνια έχω ζήσει εδώ κάμποσες ζωές, που δεν τις μετανιώνω. Πρέπει να πω πως αυτό που σε μαγεύει στη Θεσσαλονίκη είναι οι ρυθμοί της (χαλαροί), το φαγητό της (πότε δεν με απογοήτευσε) και η θάλασσα (μια ανάσα όπου κι αν είσαι).
 
-Στην μέχρι τώρα διαδρομή συναντήσατε ανυπέρβλητες δυσκολίες οποιασδήποτε μορφής ή ακόμη κυκλώματα σε σημείο να σας κλονίσουν;
Στην διαδρομή κάθε ανθρώπου υπάρχουν δυσκολίες, εμπόδια, αγκάθια. Θαρρώ πως ήμουν πολύ τυχερή όμως, γιατί δεν έχω νιώσει να μένω έξω από πράγματα που ήθελα να κάνω. Αυτό που είναι ανυπέρβλητο είναι το ίδιο το «ταβάνι» της πόλης κι αυτό πρέπει να το αποδεχτούμε όλοι όσοι ζούμε εδώ.
 
-Πώς θα σχολιάζατε τη φράση «η μαγεία του ραδιοφώνου» μιας και είστε χρόνια ραδιοφωνική παραγωγός ;
Αυτή και μόνον αυτή. Κι όποιος την έχει ζήσει… δεν την ξεχνά και δεν την αποχωρίζεται εύκολα.
 
-Ποια είναι η καθημερινότητά σας, με τι σας αρέσει να ασχολείστε στον ελεύθερό σας χρόνο;
Ο ελεύθερος χρόνος είναι κάτι σαν ανέκδοτο για μένα, αλλά όταν βρεθεί γίνεται πλάνο για ένα ταξίδι, για μια ωραία βραδιά με καλό φαγητό και αγαπημένους φίλους, γίνεται μουσική και ταβανοθεραπεία, γίνεται ανάγνωση ενός βιβλίου, γίνεται γράψιμο.
 


-Ποιο είναι το αγαπημένο σας ρητό; (αν υπάρχει).
«Τα πάντα ρει» του Ηράκλειτου. Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει τη ροή των πραγμάτων κι εμείς οφείλουμε να την ακολουθούμε σαν ένα δώρο που μας δόθηκε απλόχερα με τα καλά και τα κακά του.
 
-Πώς προέκυψε η παρουσίαση των βραβείων της Κουλτουρόσουπας;
Κάπως απρόοπτα! Για όλα φταίει ο Γιάννης Τσιρόγλου και ο covid. Τα 10α βραβεία τα παρουσιάσαμε μόνοι στην σκηνή με τον υπέροχο Σπύρο Σαραφιανό κι επειδή ήμασταν πολύ καλοί… ο Σπύρος προσελήφθη στον «Σασμό» και τώρα τρέχει και δεν φτάνει, κι εγώ πήρα «προαγωγή» και να ‘μαι και στα 11α βραβεία… με κοινό αυτή την φορά!
 
-Πόσο σημαντικός θεωρείται ότι είναι ο θεσμός των συγκεκριμένων βραβείων για το θέατρο στην πόλη μας;
Το θέατρο είναι για μένα ίσως η πιο μαγική «τροφή για σκέψη» κι όσο μας δίδεται τόσο οι ορίζοντές μας θα μένουν ανοιχτοί στο νέο, στο διαφορετικό. Συνεπώς, ένας θεσμός που καταπιάνεται με την γοητεία του θεάτρου και την επίδρασή της στους θεατές είναι ιδιαιτέρως σημαντικός. Ας μην ξεχνάμε πως οι ηθοποιοί περισσότερο από οπουδήποτε αλλού… αφήνουν την ψυχή τους και το κορμί τους στο σανίδι. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτούς είναι να τους στηρίζουμε και να τους βραβεύουμε. Το ίδιο και οι συντελεστές μιας θεατρικής παράστασης.
 
-Ο Σεπτέμβριος είναι για πολλούς ο πραγματικός « πρώτος μήνας του χρόνου». Τι θα θέλατε να ευχηθείτε για όλους τους αναγνώστες της Κουλτουρόσουπας αλλά και για τον εαυτό σας για τον δύσκολο χειμώνα που έρχεται;
Θα συμφωνήσω. Για μένα κάθε Σεπτέμβρης είναι σαν «Πρωτοχρονιά». Αυτή η «Πρωτοχρονιά» προμηνύει δυσκολίες κι αυτό που εύχομαι είναι -εξαιτίας όσων θα έρθουν και θα μας ζορίσουν- να μην αφήσουμε επ’ ουδενί να μεγαλώσει η μύτη μας, η τεμπελιά μας και η απαισιοδοξία μας.

-Ευχαριστώ θερμά.
.
Φωτογραφίες: Ειρήνη Μπαιρακτάρη (Π. Τσαλδάρη 8, Νεάπολη, τηλ: 2310 611 979)
   

11α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης 2022 

ΤΕΛΕΤΗ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΒΡΑΒΕΙΩΝ
ΤΕΤΑΡΤΗ 28 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
ΘΕΑΤΡΟ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
Ώρα προσέλευσης: 19:00 – Ώρα έναρξης: 20:00
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
 .
Ακολουθήστε μας στα social media
       


Φωτογραφικό υλικό





Με ετικέτα: Ελένη Σκάρπου

Αρθρογραφος

kulturosupa.gr
kulturosupa.gr

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο