Ο σπουδαίος ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΡΡΗΣ σε μια αποκαλυπτική - από καρδιάς συνέντευξη στην «Κ»

4430 Views
Ο σπουδαίος ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΡΡΗΣ σε μια αποκαλυπτική - από καρδιάς συνέντευξη στην «Κ» Ο σπουδαίος ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΡΡΗΣ σε μια αποκαλυπτική - από καρδιάς συνέντευξη στην «Κ»

 Ο σπουδαίος ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΡΡΗΣ  σε μια αποκαλυπτική - από καρδιάς συνέντευξη στην «Κ»

Πριν κλείσει τα 33 του χρόνια, έχει χτίσει μια καριέρα που πολλοί ομότεχνοί του θα ζήλευαν… Μεγάλη όχι μόνο σε έκταση ή «ποσότητα», αλλά κυρίως σε πάθος και ποιότητα. Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς για έναν καλλιτέχνη που δηλώνει ότι «αισθανόμουν πάντα το σώμα μου ζωντανό μέσα από μια μελωδία», που έχει καταθέσει άπειρες ώρες μελέτης στη μουσική, έχει στερηθεί πολύτιμες ανθρώπινες στιγμές για χάρη της, έχει ξεπεράσει ανυπέρβλητες δυσκολίες για να προχωρήσει στο όνειρό του. Αυτό που βλέπει πια δικαιωμένο, συνεργαζόμενος με μεγάλα διεθνή ονόματα, μεγάλες ορχήστρες, δίνοντας συναυλίες σε όλο τον κόσμο, παρότι ξεχωρίζει το ελληνικό κοινό για τη γενναιοδωρία του και τους αγαπημένους φίλους/ συνοδοιπόρους του, Μ. Φραγκούλη και Α. Πρωτοψάλτη. Ένας καλλιτέχνης αυθεντικός κι αφοπλιστικά ειλικρινής, που τόσο οι επιλογές  όσο και τα λόγια του, δείχνουν ένα πνεύμα βαθιά καλλιεργημένο και συγκροτημένο και μια ψυχή γεμάτη ευαισθησία, που συμπυκνώνεται στη συγκινητική απλότητα της φράσης «είμαι ένα παιδί που θέλει να αγαπήσει και να αγαπηθεί»…
 
Με αφορμή τη συναυλία  στο Θέατρο Γης στις 27 Ιουνίου με τον Μ. Φραγκούλη, ο Γιώργος Περρής ανοίγει την καρδιά του στην Κουλτουρόσουπα…
 
Επιλέγοντας τον ενικό της οικειότητας- που ελπίζουμε μας επιτρέπεις-  θέλουμε να σε ρωτήσουμε… πώς χωράνε σε ένα βιογραφικό τόσο νεαρής ηλικίας, όλα τα εντυπωσιακά που έχεις κάνει;
 
Φυσικά και να μιλήσουμε στον ενικό!! χα χα δεν ξέρω αν είναι εντυπωσιακά αυτά που έχω κάνει, αλλά σίγουρα χαράσσουν τη δική μου διαδρομή, με τους κόπους, τις ανασφάλειες, τις αμφιβολίες της… Δεν μπορώ να περιγράψω ακριβώς πώς χωράνε όλα αυτά, παρά μόνο με τεράστια αγάπη και σκληρή δουλειά. Τη μουσική την αγαπώ περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, μού έδωσε δύναμη, ανεξαρτησία και ελευθερία. Μέσα από την μουσική έμαθα τον εαυτό μου και εκπαίδευσα την ελπίδα μου για τη ζωή.Σίγουρα πάντως όλα αυτά ήρθαν ύστερα από ατελείωτες ώρες δουλειάς, αναμονής και επιμονής.
 
2. Παίρνοντάς τα με τη σειρά, μίλησέ μας για το ξεκίνημά σου, κατά πόσο τα πρώτα οικογενειακά ή παιδικά ερεθίσματα σε ώθησαν στη μουσική…
 
Από όσο μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, η μουσική και το τραγούδι ήταν πάντα η πρώτη μου αντίδραση σε όλα: στις χαρές, στις λύπες, στο δύσκολο και βίαιο διαζύγιο των γονιών μου που μου άφησε πολλές ανοιχτές πληγές.. Αισθανόμουν πάντα το σώμα μου ζωντανό μέσα από μία μελωδία, μέσα από τις λέξεις που χωράνε στις νότες. Ταυτόχρονα, ακούγαμε πολλή μουσική στο σπίτι, από Χατζιδάκι και Μούσχουρη μέχρι Πιαφ, Σοπέν και Πρωτοψάλτη. Δεν ήξερα ακριβώς τι ήθελα να κάνω, ήξερα απλά ότι είχα ανάγκη να τραγουδήσω.
.
3. Από τη στιγμή που για πρώτη φορά κάθισες στο πιάνο, στα 4 σου χρόνια, υπήρξαν δάσκαλοι που σε ενέπνευσαν και θεωρείς σημαντική τη συμβολή τους στην εξέλιξή σου;
 
Ευτυχώς πάρα πολλοί!!! Κατ’αρχάς η πρώτη μου δασκάλα στο πιάνο, η Μαρία Χασάπη από την οποία έμαθα τι θα πει σκληρή μελέτη αλλά επίσης και πόσο ευχάριστα μελετάς όταν αγαπάς αυτό που κάνεις παρά το πόσο μπορεί να τσακιστεί το νευρικό σου σύστημα! Λίγο αργότερα στο γυμνάσιο βρέθηκε στη ζωή μου -ο θεός να την έχει καλά- η Δέσποινα Φραγκεδάκη η οποία με ανάγκασε να ξεπεράσω την ντροπή μου και να τολμήσω να τραγουδήσω καθώς και να μάθω το σπουδαίο ελληνικό τραγούδι, τους ποιητές και τους συνθέτες μας. Στο Λύκειο με επηρέασε πολύ η Ελένη Κλαδιωτάκη, καθηγήτρια φιλολογίας, η οποία με καλλιέργησε μέσα στην εφηβεία μου, απάλυνε τις ανασφάλειές μου και μου έμαθε ότι δεν μπορείς και δεν έχεις το δικαίωμα να αλλάξεις κανέναν. Φυσικά τη μεγαλύτερη συμβολή την έχουν οι δάσκαλοι της φωνητικής μου. Η κα Δέσποινα Κάτσαρη στην Ελλάδα, μου έμαθε να αγαπήσω τη φωνή μου από το μηδέν, να την εκπαιδεύω και να της φέρομαι σαν να είναι ένα ξεχωριστό ζωντανό ον μέσα μου. Η γυναίκα αυτή με δίδαξε πώς να βρίσκω τη γαλήνη μέσα στο σώμα μου σε μία πολύ δύσκολη στιγμή της ζωής μου και θα της είμαι πάντα ευγνώμων γι’αυτό. Τέλος, στην Αμερική ο William Riley, ένας επίσης σπουδαίος δάσκαλος φωνητικής ο οποίος με βοήθησε να εξελίξω την τεχνική μου αλλά και να μάθω το περιβόητο αμερικάνικο ρητό “less is more”.
 
4. Σε ανακαλύπτει ο Μ. Πλέσσας και από αυτόν ουσιαστικά ξεκινά η μεγάλη πορεία σου…  Ποια αίσθηση κρατάς από αυτή την πρώτη συνεργασία;
 
Τεράστια ευγνωμοσύνη κατ’αρχάς που ξεκίνησα την πορεία μου μέσα σε μία οικογένεια που με αγάπησε και με προστάτευσε. Χάρη στον κύριο Μίμη έγινα “επαγγελματίας” τραγουδιστής, έμαθα πώς να στέκομαι επί σκηνής, αλλά και πόσο σημαντική είναι η γενναιοδωρία.
 
5. Από τις επόμενες συνεργασίες σου με Έλληνες δημιουργούς και ερμηνευτές, ξεχωρίζεις κάποιες για ιδιαίτερα σημαντικούς λόγους και ποιες;
 
Από όλους έμαθα κάτι. Κάθε φορά που συνεργάζομαι με κάποιον προσπαθώ να ρουφήξω σαν σφουγγάρι, να μάθω, να παρατηρήσω τι είναι αυτό που τους κάνει τόσο ξεχωριστούς. Εάν έπρεπε να ξεχωρίσω μία, θα ήταν η πρώτη φορά που τραγούδησα με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη. Για μένα η Άλκηστις είναι ένα από τα παιδικά μου ινδάλματα. Η φωνή της είναι σαν τη θάλασσα του Αιγαίου.. κρύβει το κύμα, τη γαλήνη, την οργή, το πάθος και το βυθό. Της χρωστάω πολλά γιατί με έμαθε πολλά και με αγκάλιασε με οικογενειακή αγάπη.
 
6. Λόγω της γαλλίδας μητέρας σου είναι λογικό να συνδέεσαι στενά και να αναπτύσσεις την καριέρα σου και στη συγκεκριμένη χώρα. Συγκρίνοντάς την σε πολιτιστικό επίπεδο με την Ελλάδα, πού καταλήγεις;
 
Η αλήθεια είναι ότι μεγάλωσα διπλά και επηρεάστηκα απο την κουλτούρα και των δύο χωρών. Παρά το ότι ακόμα δεν έχω κάνει στη Γαλλία όσα έχω κάνει σε άλλες χώρες, αυτό που παρατηρώ από τη μικρή μου εμπειρία εκεί είναι ότι στη Γαλλία υπάρχει πολύ μεγαλύτερη εμπιστοσύνη εκεί στους νέους. Νέος θεωρείται ο 20άρης καλλιτέχνης και όχι ο 30άρης. Επίσης, υπάρχει μεγαλύτερη σύμπνοια ανάμεσα στους ανθρώπους του χώρου και εμπιστοσύνη.  Στην Ελλάδα όμως υπάρχει το πηγαίο, ακατέργαστο ταλέντο που ειναι αξεπέραστο και φυσικά ένα κοινό που όταν σε αγαπήσει είναι απεριόριστα γενναιόδωρο.
 
7. Όσον αφορά στο ρεπερτόριό σου, σε ποιον/ ποιους μουσικούς χώρους επιλέγεις να κινείσαι; Θα μπορούσες να αποδώσεις στον εαυτό σου ως ερμηνευτή ένα συγκεκριμένο στίγμα;
 
Δεν μου αρέσουν οι ετικέτες στη μουσική. Πιστεύω πως υπάρχει μόνο ένας διαχωρισμός, το τραγούδι που γίνεται με πραγματική αγάπη και αλήθεια και το τραγούδι που γίνεται για να εξυπηρετήσει κάποιους σκοπούς ή γίνεται μηχανικά. Με πυξίδα το πρώτο, επιλέγω να κινούμαι όπου με πάει το ένστικτό μου. Δεν με φοβίζει το να δοκιμαστώ σε διάφορα είδη μουσικής, αρκεί να υπάρχει κάποιος λόγος μέσα μου που το κάνω και πάντα με επίγνωση των ορίων μου. Το στίγμα μου είναι η φωνή ενός “λαικού” (με την έννοια της απλότητας) τραγουδιστή που όμως έχει μία κλασική παιδεία. Ως Έλληνας δε, έχω την τάση να παίζω έναν ρόλο μέσα σε κάθε τραγούδι, να προσπαθώ να μεταδώσω το συναίσθημα όσο πιο έντονα γίνεται.
 
8. Ποιο είδος μουσικής είναι αυτό που σε συγκινεί ιδιαίτερα και το απολαμβάνεις είτε ως ερμηνευτής, είτε ως ακροατής;
 
Ακούω πάρα πολλά είδη… από συγκεκριμένους καλλιτέχνες της παγκόσμιας ποπ και ροκ σκηνής, μέχρι τους υπέροχους δικούς μας συνθέτες και τραγουδιστές. Αγαπώ πολύ την κλασική μουσική και την όπερα. Μπορώ να ακούσω τον Χατζιδάκι για ατελείωτες ώρες, παρά το ότι γνωρίζω το έργο του απ’έξω και ανακατωτά.
.
9. Αλήθεια, ένας ειδήμων της μουσικής τέχνης με σπουδές, εμπειρία κλπ, διατηρεί ως ακροατής την αθωότητά του ή ως «υποψιασμένος» χάνει ένα κομμάτι της γοητείας;
 
Κατ’αρχάς νομίζω πως απέχω πάρα πολύ από τη λέξη “ειδήμων”!! Κάθε άλλο, εξακολουθώ να είμαι ένας ακροατής. Συγκινούμαι απίστευτα από το θαύμα της μουσικής και πολύ συχνά ζηλεύω (με την καλή έννοια!!) άλλους τραγουδιστές και τη δουλειά τους. Ενδεχομένως το αυτί μου να είναι πιο δύσκολο στο τι του αρέσει και τι όχι και να έχω κάποια συγκεκριμένη αισθητική, αλλά σίγουρα θα είμαι πάντα ακροατής.
 
10. Έχεις συνεργαστεί με καταξιωμένα ονόματα διεθνώς, με σπουδαίες ορχήστρες, σε μεγάλους χώρους… Πέρα από το δεδομένο ταλέντο σου, βοήθησαν άλλοι παράγοντες στην πραγμάτωση όλων αυτών;
 
Μόνο η πραγματική μου αγάπη για τη μουσική που μεταφράζεται ως σκληρή δουλειά. Έχω περάσει πραγματικά όλη μου τη ζωή να δουλεύω πανω σε αυτό που κάνω με οποιονδήποτε τρόπο. Να μην σταματώ ποτέ, να ψάχνω το επόμενο βήμα και να προσπαθώ απλά να πραγματοποιήσω το παιδικό μου όνειρο. Πίσω από όλα αυτά κρύβονται ώρες ιδρώτα, επιμονής και αναμονές. Υπήρξαν μεγάλες περίοδοι που απλά περίμενα τις απολαβές από αυτά που είχα σπείρει χωρίς τελικά να παίρνω ούτε το ένα δέκατο από αυτά που ήθελα. Επίσης έχω χάσει πολλές σημαντικές στιγμές των ανθρώπων που αγαπώ από γενέθλια και γάμους μέχρι Χριστούγεννα και γεννήσεις παιδιών γιατί έπρεπε να βρίσκομαι σε κάποια γωνιά του κόσμου. Έχω περάσει πολλά βράδια μοναξιάς σε κάποιο δωμάτιο ξενοδοχείου, αλλά πραγματικά δεν τα θεωρώ ως θυσία. Η αγάπη μου για αυτό που κάνω με ώθησε και με ωθεί να μην σταματώ.
 
11. Στην μέχρι τώρα καριέρα σου συνάντησες δυσκολίες που σε έκαμψαν και χρειάστηκαν κάποιες υπερβάσεις για να προχωρήσεις;
 
Πάρα πολλές. Κατ’αρχάς το γεγονός ότι ο κάθε “ειδήμων” εντός εισαγωγικών αυτού του χώρου έχει το ελεύθερο να σε κρίνει ή να σε κατακρίνει χωρίς φίλτρο και να σου πει ποιος είναι ο σωστός δρόμος για σένα, ήταν κάτι που έπρεπε να μάθω να ελέγχω και να μην το αφήνω να με παρασύρει ή να με ρίχνει. Έχω ακούσει ό,τι μπορείτε να φανταστείτε τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό για την εμφάνισή μου, το πώς τραγουδώ, το πόσο “έντονος” είμαι, το τι λέω και κάνω.. Έχω χτυπήσει αμέτρητες πόρτες που ήταν σχεδόν πάντα κλειστές. Κάποια στιγμή, σχετικά πρόσφατα, έφτασα να αμφισβητώ το ποιος πραγματικά είμαι λόγω της κριτικής που δεχόμουν ή της πεποίθησης που κάποιοι ειχαν για μένα. Τελικά αποφάσισα να βρω το δικό μου κέντρο, την ουσία μου και να προχωρήσω. Όσο τυχερός και αν υπήρξα στη ζωή μου και στις ευκαιρίες που μου δόθηκαν, σας διαβεβαιώ πως τίποτα δεν μου χαρίστηκε ή μου δόθηκε απλόχερα. Γι’αυτό και για μένα η γενναιοδωρία μέσα στο χώρο και στους νέους καλλιτέχνες υπήρξε ένα τεράστιο μάθημα που πήρα από τους αγαπημένους μου φίλους του χώρου, τον Μάριο Φραγκούλη, την Lara Fabian και την Άλκηστη Πρωτοψάλτη. 
 
12. Θυμάσαι κάτι ιδιαίτερα συγκινητικό ή ακόμη ευτράπελο από κάποια/ κάποιες συναυλίες σου, που θα ήθελες να μοιραστείς;
 
Πολλές αναμνήσεις τριγυρνούν στο μυαλό μου.. Εκείνο το υπέροχο “Είσαι και δικός μας πια” που μου φώναξε κάποιος στην πρώτη μου σόλο περιοδεία στον Καναδά στα Γαλλικά. Με συγκίνησε πολύ το πόσο με αγκάλιασε ο κόσμος σε μια ξένη χώρα. Η πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου στη σκηνή του Ηρωδείου, έτρεμε όλο μου το σώμα από το άγχος. Πρέπει επίσης να σας πω ότι γενικά είμαι ίσως ο πιο άγαρμπος άνθρωπος στον πλανήτη, η μητέρα μου λέει “μία κίνηση, δέκα καταστροφές”!!! Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη μου συναυλία στην Αυστραλία όπου βγήκα να τραγουδήσω και δεν άκουγα τίποτα επί σκηνής, μέχρις ότου συνειδητοποιήσαμε όλοι ότι καθώς έτρεχα για να βγω στη σκηνή κατά λάθος κλότσησα ένα καλώδιο και αποσύνδεσα όλα τα δικά μου μόνιτορ! Επίσης, μία άλλη φορά, κάτι έκανα και έφυγε ο φακός επαφής μου την ώρα που τραγουδούσα. Για κάποιον με πεντέμιση βαθμούς μυωπίας, όπως καταλαβαίνετε ήταν καταστροφικό γιατί δεν έβλεπα τίποτα!
 
13. Ως… κοσμοπολίτης μουσικά, βρίσκεις διαφορές ανάμεσα στα ακροατήρια διαφορετικών χωρών; Ξεχωρίζεις κάποιο κοινό για δικούς σου λόγους;
 
Νομίζω πως στην ουσία το κοινό σού δείχνει πάντα την αγάπη του, απλώς ίσως να αλλάζει λίγο ο τρόπος που στη δείχνει ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία της κάθε χώρας. Στην Ασία και τη Ρωσία, είναι ίσως λιγότερο εκφραστικοί και θορυβώδεις από όσο είμαστε εμείς, αλλά δεν σημαίνει ότι σε εκτιμούν λιγότερο. Οι Αμερικάνοι είναι το ακριβώς αντίθετο, σου εκφράζουν το θαυμασμό τους σαν μικρά παιδιά γεμάτα αθωότητα και πάθος. Φυσικά ξεχωρίζω το ελληνικό κοινό γιατί είναι η χώρα μου, γιατί κάθε φορά που επιστρέφω να τραγουδήσω στην Ελλάδα, η αίσθηση του να τραγουδάς στη χώρα σου ειναι μοναδική και το κοινό έχει έναν υπέροχα ζεστό τρόπο να σου το δείχνει. Έχω όμως και μία ιδιαίτερη αδυναμία στο κοινό του Καναδά, γιατί εκτός από το ότι μοιάζουν πολύ με εμάς στο ότι είναι εγκάρδιοι και γενναιόδωροι, ο Καναδάς και ειδκά το Κεμπέκ ήταν η πρώτη χώρα στην οποία στάθηκα σαν καλλιτέχνης ακέραιος μακριά από τη χώρα μου.
 
14. Δεδομένου ότι τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα δέχεται πλήγματα διεθνώς, εσύ ως Έλληνας καλλιτέχνης έχεις αντιμετωπίσει, έστω καλυμμένα, κάποιο είδος «ρατσισμού»;
 
Κατ’αρχάς, αναγκαστικά όπου κι αν πάω είμαι πάντα ο “ξένος”. Γι’αυτό και πρέπει να αποδείξω ίσως περισσότερο από τους άλλους την αξία μου. Ρατσισμό δεν έχω ζήσει με την έννοια που το λες, ωστόσο δεν έχω κάνει ούτε μία συνέντευξη στο εξωτερικό χωρίς να με ρωτάνε για την κατάσταση στην Ελλάδα, με πραγματικό ενδιαφέρον και αγωνία. Γι’αυτό και έχω συναίσθηση της ευθύνης για την εικόνα που δίνω της χώρας μου προς τα έξω, γιατί την εκπροσωπώ.
 
15. Στις πολλές συνεργασίες σου, συναντάμε σταθερά τον Μ. Φραγκούλη και την Α. Πρωτοψάλτη, δύο μουσικά «κεφάλαια» για τον τόπο. Μίλησέ μας για την εμπειρία σου σε σχέση με τους ανθρώπους- καλλιτέχνες
 
Νομίζω πως είναι πολύ σπάνιο να συναντάς καλλιτέχνες με τους οποίους ταιριάζεις τόσο στη μουσική όσο και στη στάση ζωής. Έχω πραγματικά ελάχιστους φίλους από τον χώρο, αλλά οι δύο αυτοί που αναφέρετε όπως και η Lara Fabian είναι πραγματικά συνοδοιπόροι ζωής. Εκτός από την δεδομένη τιμή και το δέος που αισθάνομαι κάθε φορά που συνεργάζομαι μαζί τους, νιώθω μεγάλη και ουσιαστική αγάπη. Και είναι τόσο ωραίο όταν δεν απομυθοποιείς τους ανθρώπους που θαυμάζεις, αλλά ίσα ίσα τους αγαπάς ακόμα περισσότερο για αυτό που είναι. Έχω περάσει ατελείωτες ώρες γέλιων μέχρι το πάτωμα, συζητήσεων, απόψεων, διαφωνιών. Εχουμε ταξιδέψει μαζί, έχουμε κάνει μεγάλα “οικογενειακά” τραπέζια, έχουμε μοιραστεί στιγμές και φυσικά μου έχουν σταθεί σε δύσκολες στιγμές της ζωής μου. 
 
16. Αν θέλουμε να σε γνωρίσουμε  σε προσωπικό επίπεδο, πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου, το χαρακτήρα σου, τα δυνατά σημεία και αδυναμίες σου;
 
Είμαι σαν ένας ουρανός που ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου φέρει: άλλοτε καταγάλανος και καθαρός, άλλοτε συννεφιασμένος. Άλλοτε αφήνω το χιόνι να σκεπάσει τα πάντα με ησυχία και άλλοτε φέρνω τη βροχή για να ξεπλύνει τις ανασφάλειές μου. Είμαι -δυστυχώς- αρκετά απόλυτος και επίμονος. Επίσης είμαι ένας εντελώς ανυπόμονος άνθρωπος που βρέθηκε σε μία κατάσταση ζωής που επιβάλλει τεράστια υπομονή! Γενικά όμως νομίζω πως είμαι απλά ένα παιδί που θέλει να αγαπήσει και να αγαπηθεί.
 
17. Ως νέο άνθρωπο, ποια πράγματα στην Ελλάδα του σήμερα σε πληγώνουν περισσότερο και ποια σου δίνουν αισιοδοξία;
 
Θυμώνω πολύ με την κατάσταση της χώρας μας σήμερα. Θυμώνω που μεγάλοι άνθρωποι που δούλεψαν σκληρά όλη τους τη ζωή, σήμερα δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τις βασικές τους ανάγκες. Δεν αντέχω να βλέπω κόσμο να ψάχνει φαγητό στα σκουπίδια, ούτε να ακούω για παιδιά που λιποθυμούν στα σχολεία επειδή δεν έχουν να φάνε. Με πληγώνει που βλέπω σκυφτά κεφάλια από τις δυσκολίες στο δρόμο. Θυμώνω όμως επίσης που ακόμα δεν έχουμε πάρει το μάθημά μας από όλη αυτή την κρίση που είναι καθαρά υπαρξιακή και ακόμα δεν έχουμε πάρει απόφαση πως πρέπει να δουλέψουμε σκληρά και να αλλάξουμε πολλά πράγματα στη νοοτροπία μας. Βλέπω σπατάλες, απατεωνιές και τεμπελιά που με βγάζουν έξω από τα ρούχα μου. Από την άλλη όμως, βλέπω και νέα παιδιά με όρεξη για δουλειά, που τολμούν να σκέφτονται διαφορετικά και δεν φοβούνται να έχουν θάρρος και ελπίδα. Αυτά τα παιδιά είναι που μου δίνουν αισιοδοξία πως κάποια στιγμή θα περάσουμε από την άλλη πλευρά του βουνού.
 
18. Αν έχεις ελεύθερο χρόνο – λέμε ΑΝ..-  με τί προτιμάς να χαλαρώνεις και με ποιο τρόπο «γεμίζεις μπαταρίες»;
 
Είμαι άνθρωπος της φύσης. Έχω ανάγκη να κάνω μεγάλες βόλτες στη θάλασσα, στο δάσος. Τρελαίνομαι το καλοκαίρι να φοράω τη μάσκα μου και να μαζεύω κοχύλια από το βυθό της θάλασσας με τις ώρες. Επίσης, γεμίζω μπαταρίες με τα μεγάλα τραπέζια που κάνουμε στο σπίτι με τους φίλους και την οικογένειά μου. Έχω ένα πάθος με την μαγειρική, οπότε μου δίνει τεράστια ευχαρίστηση να ετοιμάζω φαγητά και να καθόμαστε όλοι γύρω από ένα τραπέζι για 3-4 ώρες όπως στα παλιά κυριακάτικα οικογενειακά τραπέζια. Ειδικά επειδή λείπω σχεδόν συνέχεια στα ταξίδια μου, η επιστροφή στους ανθρώπους που αγαπώ είναι πραγματικά πολύτιμες.
 
19. Υπάρχει «κάτι» από  Ελλάδα που κουβαλάς πάντα μαζί σου σε όποιο μέρος του κόσμου κι αν βρίσκεσαι;
 
Όπου κι αν βρίσκομαι, την Ελλάδα την κουβαλάω μέσα μου. Η Ελλάδα βρίσκεται στη νοοτροπία μου, στη στάση ζωής μου, στη φωνή μου και στα μάτια μου. Βρίσκεται στον τρόπο που μιλώ και που αγαπώ. Πάντα όμως έχω για γούρι ένα λευκό βότσαλο του Αιγαίου που μου χάρισαν για να μου υπενθυμίζει από πού έρχομαι και πού παω.
 
20. Θα μπορούσες να μας περιγράψεις μια μέση – καθημερινή σου μέρα με τις συνηθισμένες  δραστηριότητες;
 
Ανάλογα με το αν βρίσκομαι σε περιοδεία ή όχι η καθημερινότητά μου αλλάζει. Στο εξωτερικό οι περιοδείες δεν είναι όπως στην Ελλάδα, αλλά πολύ πιο συμπυκνωμένες: εγερτήριο στις 7 ή 8, ταξίδι για τον επόμενο προορισμό, συνεντεύξεις στην κάθε πόλη, ζέσταμα φωνής, πρόβα ήχου, συναυλία το βράδυ και συνάντηση με τον κόσμο και γύρω στις 12 επιστροφή στο δωμάτιο και ξανά το ίδιο την επόμενη μέρα. Όταν δεν βρίσκομαι σε περιοδεία, συνήθως ξυπνάω σχετικά νωρίς, απαντάω στα 845 μέιλ που μου έρχονται κάθε πρωί με το πρωινό μου (!) και μετά ανάλογα με τη μέρα κάνω τις δουλειές που έχω να κάνω. Υποχρεωτικά έχω μία ώρα ασκήσεων για τη φωνή 4-5 φορές την εβδομάδα. Κάποια στιγμή το βράδυ χαλαρώνω με φίλους, πάντα με καλό φαγητό και κρασί.
 
21. Μέσα σε όλη τη αξιοθαύμαστη καλλιτεχνική πορεία, χωράει άραγε κάπου και ο… έρωτας;
 
Ο έρωτας έχει κυρίαρχη θέση! Μπορεί να είναι λίγο πιο … αλλοπρόσαλλος λόγω του τρόπου που ζω, αλλά είναι εξίσου έντονος. Έχω ερωτευτεί παράφορα, έχω κάνει τρέλες για τον έρωτα, έχω αφεθεί σε αυτόν και έχω ολοκληρωθεί επίσης μέσα από αυτόν.
 
22. Μίλησε μας για την τελευταία συναυλία σου με τον Μ. Φραγκούλη που θα απολαύσουμε σύντομα στη Θεσσαλονίκη, καθώς και για τα άμεσα μελλοντικά σου σχέδια…
 
Η “Κιβωτός” μας είναι μία ιδέα που γεννήθηκε πριν από μερικούς μήνες κάπου πάνω από την Κάσο, ενώ βλέπαμε αυτό το καταπληκτικό μπλε που συναντάς μόνο στη θάλασσα του Αιγαίου. Θελήσαμε να φυλάξουμε τα δικά μας πολυτιμότερα τραγούδια των δεκαετιών του 80 και 90 σε μία Κιβωτό σημαδιακή για τον καθέναν από τους δυο μας ξεχωριστά. Εγώ μετά από 3 δίσκους στο εξωτερικό, είχα ανάγκη να ηχογραφήσω και να εκφραστώ ξανά στα Ελληνικά, πόσο μάλλον δε με τον Μάριο. Ο Μάριος είναι για μένα μία φωνή χαμαιλέων: μεταμορφώνεται από το ένα είδος στο άλλο, αλλά πάντα με την δική του αλήθεια και προσωπικότητα. Είναι ένας πολύ σπουδαίος και σεμνός τραγουδιστής. Εχουμε επίσης την τύχη να ταιριάζουν οι φωνές μας με αρμονία και σεβασμό. Θα σας παρουσιάσουμε λοιπόν αγαπημένα τραγούδια, θα σας κάνουμε να τραγουδάτε από την αρχή ως το τέλος. Θέλουμε να σας φέρουμε ελπίδα, ζωντάνια, πηγαίο συναίσθημα και αγάπη.

ΣΕ  ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ  ΠΟΛΥ!

Εγώ σας ευχαριστώ θερμά για τις υπέροχες ερωτήσεις από καρδιάς!


Ο Γιώργος Περρής, συμπράττει με τον Μάριο Φραγκούλη σε μια μεγάλη συναυλία, 27/6/2016 στο θέατρο Γης.  Πληροφορίες για την εκδήλωση ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

kulturosupa.gr
kulturosupa.gr

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή