Ο συγγραφέας Πασχάλης Πράντζιος στο Kulturosupa.gr. Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος συνομιλεί μαζί του αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή και τα σκυλιά λυμένα...

624 Views
Ο  συγγραφέας Πασχάλης Πράντζιος στο Kulturosupa.gr. Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος συνομιλεί μαζί του αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή και τα σκυλιά λυμένα... Ο συγγραφέας Πασχάλης Πράντζιος στο Kulturosupa.gr. Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος συνομιλεί μαζί του αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή και τα σκυλιά λυμένα...

  Ο  συγγραφέας Πασχάλης Πράντζιος στο Kulturosupa.gr. Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος συνομιλεί μαζί του αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή και τα σκυλιά λυμένα...

Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος μισεί τις κλειδαρότρυπες και συνομιλεί με εκείνους τους εργάτες της τέχνης που του δανείζουν τα κλειδιά και τα αντικλείδια για τις πόρτες του νου και της ψυχής!

«Είμαι Ένα Ψέμα Που Λέει Πάντα  Την Αλήθεια»  

1. Ένας από τους βασικούς στόχους μιας συνέντευξης είναι να φιλοξενήσει μέσα στις γραμμές της τις αλήθειες κι ένας δεύτερος να διαβαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Φυσικά μέσω αυτής “διαφημίζεται” και αυτός που την παραχωρεί στο μέσο. Έχετε την ευκαιρία να διαφημίσετε ανοιχτά και ξεκάθαρα αυτό που θα θέλατε και να πείσετε τους αναγνώστες μας για την αλήθεια σας.

«Είμαι ένα ψέμα που λέει πάντα την αλήθεια», λέει στην Ψεύτρα ο Ζαν Κοκτώ. Τα όσα λέμε κι ενδεχομένως και τα όσα πρεσβεύουμε δεν είναι κατ’ ανάγκη αληθινά, κι αυτό όχι από πρόθεση. Το μόνο βέβαιο είναι πως η αλήθεια είναι ανεξάρτητη από τη σκέψη και τη βούλησή μας. Αυτό που πιστεύουμε ως αληθινό, δεν σημαίνει ότι είναι κιόλας. Γι’ αυτό και το ψέμα είναι πιο εύκολο από την αλήθεια. Ας πούμε αλήθειες λοιπόν…

2. Θα σας προκαλούσα να σκεφτείτε την μέχρι τώρα ζωή σας και να επιλέξετε στην συνέχεια να μας παρουσιάσετε τα ελαττώματα ή τα προτερήματά σας. Ξέρω πως όλοι οι άνθρωποι έχουν και ελαττώματα και προτερήματα. Στην παρούσα στιγμή θα με ενδιέφερε να επιλέξετε μόνο την αυτοσύσταση των προτερημάτων σας ή μόνο την αυτοσύσταση των ελαττωμάτων σας.

Να δώσω την απάντηση με τη μορφή άσκησης, Τάσο;

Να κατατάξετε τα παρακάτω χαρακτηριστικά στη στήλη Α’ αν τα θεωρείτε προτερήματα ή στη στήλη Β’ αν τα θεωρείτε ελαττώματα:

Eυγενικός, ευθύς, αδιάλλακτος, παρορμητικός, υπερευαίσθητος, καλλιτέχνης, τολμηρός, αντικοινωνικός.   

3. Δώστε μόνος σας έναν τίτλο από την ψυχή και το μυαλό σας για αυτή την συνέντευξη. Θα ήθελα αυτός ο τίτλος αρχικά να προβληματίσει τον αναγνώστη μας και στην συνέχεια να του δημιουργήσει την επιθυμία να διαβάσει τις απόψεις σας. Εφόσον καταφέρει να την διαβάσει μέχρι το τέλος... να του αφήσει και κάποιον προβληματισμό.

Θα χρησιμοποιήσω τη φράση του Ζαν Κοκτώ, μ’ αυτή που ξεκίνησε και η συνέντευξη: είμαι ένα ψέμα που λέει πάντα  την αλήθεια. Εκτός αν στην πορεία της συνέντευξης βγει στην επιφάνεια κάποιος άλλος, περισσότερο εύστοχος τίτλος!
 

4. Αν δεν απαντήσετε σε κάποια από τις ερωτήσεις, κάτω από την ερώτησή μου θα βάλω μία παύλα. Θεωρώντας αυτονόητο πως όλες οι ερωτήσεις μου θα κινούνται στα πλαίσια της κοσμιότητας και θα έχουν να κάνουν με το μυαλό, την ψυχή και την ιδεολογία σας, θεωρώ την αποφυγή μιας απάντησης ως αδυναμία έκφρασης και επικοινωνίας. Ποια είναι η δική σας άποψη περί του θέματος αυτού, αλλά και γενικότερα για την “ελευθερία” αυτού που παραχωρεί την συνέντευξη;

Όταν αποφασίζεις να δώσεις μία συνέντευξη, οφείλεις να είσαι έτοιμος να ακούσεις και την οποιαδήποτε ερώτηση. Από κει κι έπειτα, θεωρώ πως τα πράγματα είναι εύκολα. Είναι στη δική σου ευχέρεια να απαντήσεις με τον τρόπο που εσύ ορίζεις. Ακόμη και να διαφωνήσεις με την ερώτηση, είναι μια μορφή απάντησης, ακόμη και η παύλα, μορφή απάντησης είναι. Γι’ αυτό θεωρώ την ελευθερία προϋπόθεση, για να δώσει μία συνέντευξη κανείς. Αλλιώς, μην τη δίνεις καλύτερα!

5. Όταν ρωτάς έναν συγγραφέα να σου αναφέρει κάποιο βιβλίο που του άρεσε μετρημένες είναι οι φορές που δεν απαντά αναμενόμενα. Αναφέρει κάποιο ξένο βιβλίο, αποφεύγει επιμελώς τους έλληνες συγγραφείς και τα βιβλία τους για να μην κακοκαρδίσει κανέναν και σχεδόν πάντα δεν σου λέει γιατί του άρεσε το συγκεκριμένο βιβλίο. Υπάρχει και η άποψη πως οι συγγραφείς μας δε διαβάζουν... Είμαι περίεργος τι θα σκεφτώ όταν θα διαβάζω την δική σας απάντηση.

Δεν με αυτοπροσδιορίζει η ιδιότητα του συγγραφέα. Είμαι ο Πασχάλης. Ο καθείς ανάλογα με την παιδεία του και την ελευθερία που έχει κατακτήσει στη ζωή του, επιλέγει τι θα πει και τι δεν θα πει. Οι συγγραφείς που αποτέλεσαν τα πρότυπά μου στα σαράντα πέντε χρόνια της ζωής μου πάντως, αφιέρωναν ώρες στη μελέτη της λογοτεχνίας. Είμαστε ό,τι διαβάζουμε. Θεωρώ μεγάλο δάσκαλο τον Παπαδιαμάντη και το Βιζυηνό, λαμπρό πρότυπο επισταμένης μελέτης και συγγραφής το Νίκο Καζαντζάκη, και τρέφω βαθιά εκτίμηση στη συγγραφική γλώσσα της Μαρίας Λαμπαδαρίδου Πόθου.

6. Η τέχνη ξεκινάει από το εξώφυλλο ενός βιβλίου ή από το εσωτερικό του; Το εσωτερικό του βιβλίου στην δική σας περίπτωση συμβαδίζει με το εξωτερικό ή βαδίζουν σε εντελώς αντίθετους δρόμους; Ανάμεσα στις απαντήσεις που θα μου δώσετε για αυτή την συνέντευξη θα βάλω και μερικά από τα εξώφυλλα των βιβλίων σας. Ποια έχετε να μου προτείνετε;

Θα απαντήσω χωρίς δεύτερη σκέψη πως το βιβλίο δεν είναι το εξώφυλλό του σε καμία περίπτωση, παρότι υπό μία έννοια θα μπορούσε να θεωρηθεί τέχνη και η μορφή ενός εξώφυλλου. Προσωπικά, πάντως, θα προτιμούσα τα μονόχρωμα βιβλία που στο εξώφυλλό τους έχουν μονάχα το δημιουργό και τον τίτλο. Η εποχή μας, όμως, κοιτάζει αλλιώς την αισθητική κι ο κάθε εκδοτικός οίκος έχει τη δική του, η οποία μάλιστα τα τελευταία χρόνια καθορίζεται και από το οικονομικό κόστος ενός εξωφύλλου. Όσον αφορά στα δικά μου, μου αρέσει μονάχα το καινούριο εξώφυλλο από το Ξανάγινε τρεις και το προηγούμενο από το βιβλίο μου  Η πόλη έχει ρεπό.

7. Η φιλοσοφία κάνει λόγο για την αυτοαναφορικότητα στην τέχνη. Στοιχεία από την προσωπική ζωή, την ιδεολογία, την προσωπική φιλοσοφία του συγγραφέα που περνούν με μιαν άλλη μορφή μέσω της τέχνης του στο ευρύ κοινό. Μπορείτε να μου υποδείξετε κάποια στοιχεία αυτοαναφορικότητας στο έργο σας.

Η πολλή αυτοαναφορικότητα βλάπτει! Όχι την υγεία, τον αναγνώστη και σένα που γράφεις, γιατί σου στερεί την αναφορικότητα των άλλων. Σίγουρα μεν γράφουμε μέσα από τον κόσμο των βιωμάτων μας –είναι άλλωστε σημαντική προϋπόθεση για τον συγγραφέα το βίωμα, ωστόσο ο συγγραφέας πρέπει να προχωράει, να προσπερνά το ναρκισσισμό του και να τολμά να παραστήσει αυτό που δεν είναι ο ίδιος. Από κει κι έπειτα η αυτοαναφορικότητα υπάρχει ούτως ή άλλως, δεδομένου ότι οι ήρωες ενός έργου βιώνονται και προσλαμβάνονται από το συγγραφέα μέσω των εμπειριών του. Υπάρχω στα βιβλία μου παντού, αλλά εκεί που είμαι το γνωρίζω μονάχα εγώ. Δεν κρύβω πάντως, πως μ’ αρέσουν οι ήρωες που έρχονται σε κόντρα με μένα! Αυτό επιλέγω.

8. Οι ερωτήσεις οφείλουν να ψάχνουν το γιατί και το πώς. Δε θεωρώ έξυπνες τις απαντήσεις που ξεφεύγουν με νηπιακά τεχνάσματα από την ουσία και δεν απαντούν στο ερώτημα. Έχοντας στον νου μου την ειδοποιό διαφορά... θα ήθελα λοιπόν να μου πείτε γιατί να επιλέξω να διαβάσω και τα δικά σας βιβλία ανάμεσα στα τόσα άλλα βιβλία που κυκλοφορούν σε βιβλιοπωλεία και διαδίκτυο.

 Το ζήτημα δεν είναι να πείσει ο  συγγραφέας έναν αναγνώστη να τον διαβάσει, αλλά ο αναγνώστης που αφού σε διαβάσει, θα προτείνει στην πορεία το βιβλίο σου σε κάποιον άλλο. Ο μόνος λόγος που θα επέλεγα να κάνω κάτι τέτοιο είναι για να ζητήσω τη γνώμη και την κριτική ενός αναγνώστη για κάποιο από τα βιβλία μου.

9. Κανένας άνθρωπος της τέχνης δεν πιστεύει πως έχει καβαλήσει το καλάμι. Το καλάμι το καβαλάς είτε επειδή πιστεύεις πως γράφεις καλά, είτε επειδή πουλάς πολύ, είτε επειδή ακούς καλά λόγια από τους άλλους. Θα μπορούσα να προσθέσω κι άλλα πολλά. Αν διαθέτετε αυτογνωσία, μέτρο και σεμνότητα τότε μιλήστε μου για αυτά. Αν πάλι τυχαίνει να διαθέτετε και τα αντίθετά τους... με το ίδιο ενδιαφέρον θα ακούσω την απάντησή σας.

Ματαιοδοξία το καλάμι! Μεγάλη. Γι’ αυτό και δεν με αφορά. Ακολουθώ άλλη κατεύθυνση στη ζωή μου κι αγαπάω τα καλάμια μονάχα γιατί κάνουν καλή σκιά. Τα όνειρά μου στον ουρανό και τα πόδια μου στη γη. Αυτή είναι η απάντησή μου. Να, κι ένας άλλος τίτλος που θα μπορούσε να τιτλοφορήσει τη συνέντευξη αυτή: τα όνειρά μου στον ουρανό και τα πόδια μου στη γη!

10. Ο συγγραφέας είναι ένας πνευματικός άνθρωπος της εποχής του. Ποιος λοιπόν θα έπρεπε να είναι ο ρόλος ενός συγγραφέα στα σημερινά δίσεκτα χρόνια που ταλανίζουν την πατρίδα μας; Εσείς τι ακριβώς κάνετε για να δικαιολογήσετε στον εαυτό σας και στους γύρω τον “τίτλο” σας;

 Πάντως, όταν με κοιτώ στον καθρέφτη, δεν βλέπω να έχω κατακτήσει κανέναν τίτλο. Χαριτολογώντας θα έλεγα πως οι τίτλοι είναι για τις εκθέσεις των μαθητών μας που πρέπει να μην ξεχνούν να τους προσθέτουν  στα άρθρα που τους ζητείται να γράψουν. Σέβομαι απόλυτα την ουσία της έννοιας πνευματικός άνθρωπος, μα δεν θα τολμούσα σε καμία περίπτωση να με αυτοαποκαλέσω έτσι. Ο καθένας μας δίνει τις προσωπικές του μάχες σ’ αυτή τη ζωή και επιλέγει συγκεκριμένη θέση και στάση απέναντι στα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα. Για μένα ο δρόμος είναι διπλός. Αφενός η επιλογή να δημιουργώ στα βιβλία μου ήρωες που επηρεάζονται από την πολιτικοκοινωνική πραγματικότητα και αφετέρου μέσα από το επάγγελμα του δασκάλου που ασκώ, να αγωνίζομαι μαζί με τους συναδέλφους μου να δείξουμε δρόμους στους μαθητές μας, για να προχωρήσουν  και να προσπαθούμε να τους μάθουμε να σκέφτονται.

11. Κατά την εκτίμησή μου λογοτεχνία δίχως “έρωτα” και “θάνατο” δεν μπορεί να υπάρξει. Ανεξάρτητα με το αν ενστερνίζεστε ή βρίσκεστε απέναντι στην παραπάνω άποψη, θα ήθελα να μάθω πώς διαχειρίζεστε εσείς στην γραφή αλλά και στην ζωή σας τις έννοιες του έρωτα και του θανάτου;

Η ζωή και η λογοτεχνία δεν κινούνται σε παράλληλους δρόμους, αντίθετα θα λέγαμε πως η ζωή επηρεάζει τη λογοτεχνία και η λογοτεχνία αντανακλά τη ζωή, άρα υπό αυτή την έννοια θα λέγαμε πως ταυτίζονται. Αφού λοιπόν δεν έχουμε από τη μια μεριά τη λογοτεχνία και από την άλλη τη ζωή κι αφού η ζωή είναι ο έρωτας και ο θάνατος, δεν γίνεται να υπάρξει λογοτεχνία χωρίς αυτό το δίπολο. Επομένως, από τη στιγμή που ο έρωτας και ο θάνατος ορίζουν τη ζωή, θα ορίσουν και την κύρια θεματική της λογοτεχνίας. Από κει και πέρα είναι στην επιλογή του κάθε συγγραφέα να αποφασίσει πώς θα παρουσιάσει τα δύο αυτά συστατικά της ζωής. Σε προσωπικό επίπεδο τον έρωτα τον βίωσα ξεπερνώντας πολλές φορές τα όρια κι έτσι τον έχω περάσει και στα βιβλία μου. Μιλώ για τον έρωτα που το πάθος του σε κάνει τρελό και που την αγάπη τότε την ορίζουν μονάχα ακραία συναισθήματα.  Όσο για το θάνατο; Είναι σίγουρα η μόνη αλήθεια. Είτε ως παύση της φυσικής ύπαρξης του ανθρώπου είτε ως απώλεια συναισθημάτων. «Μόλις είν’ έτσι δυνατός ο Έρωτας κι ο Χάρος!» (Δ. Σολωμός, Κρητικός)

12. Μέσα από αυτή την συνέντευξη θα ήθελα να δώσω στους αναγνώστες μας την ευκαιρία να γνωρίσουν καλύτερα την συγγραφική σας τέχνη. Δώστε μας ένα δείγμα πέντε έως δέκα σειρών από κάποιο έργο σας.

ΕΝΑ ΒΑΘΥ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ο κόσμος ολόκληρος τούτο το δειλινό. Έσμιξε ο ουρανός και η θάλασσα και ο ήλιος, για να βάψουν τον ορίζοντα με χρώματα παραμυθένια που μόνο τα παιδιά μπορούν να φανταστούν. Μια βάρκα καταμεσής στο πέλαγος στέκεται αραγμένη στα νερά γιορτάζοντας τη συνάντηση των χρωμάτων. Δυο σκιές ανθρώπων διακρίνονται από μακριά μέσα στη βάρκα, θαρρείς και στήθηκαν εκεί για να τους ζωγραφίσει η φύση.  Γιορτάζει ο χρόνος απόψε, γιατί είναι απρόβλεπτος κι αποφασίζει από μόνος του για τις στιγμές που θέλει να ξαφνιάσει. Μια στιγμή κι η βόλτα στο πέλαγος, ένα χρώμα χαράς, μια συνάντηση ξεχασμένη από το χρόνο, απρόσμενη, ξαφνική, σχεδόν μαγική. Όσο και να σκέφτεσαι μερικές φορές πως ο χρόνος δεν σου φτάνει, έρχονται στιγμές που ο μεγάλος αφέντης, αυτός που σε έκανε κατά το παρελθόν να πιστέψεις πως σου τα έχει πάρει όλα, σε ξαφνιάζει γιατί εντελώς απρόσμενα σου χαρίζει μια στιγμή τόσο μοναδική που νιώθεις ευγνωμοσύνη απέναντί του κι ας τον είχες χαρακτηρίσει αιμοβόρο μέσα από τις στερήσεις που σε γέμισε στο πέρασμά του.  

13. Τι σας έκανε να διαλέξετε το παραπάνω;

Είναι ένα απόσπασμα από το καινούριο μου βιβλίο Ξανάγινε τρεις… κι είναι ενδεικτικό της γραφής μου, σ’ αυτό τουλάχιστον το μυθιστόρημα.

14. Θα ήθελα να μας μιλήσετε για τα όνειρα και τα οράματά σας που δεν είδαν ακόμα το φως του ήλιου, δηλαδή για εκείνα τα κομμάτια της ψυχής σας που έμειναν μέχρι σήμερα κλεισμένα στα συρτάρια της εσωτερικότητας, παρόλο που θα ήθελαν πολύ να περπατήσουν την ύπαρξή τους στον παρόντα χρόνο.

Δεν σκέφτομαι έτσι πάνω στα όνειρα τώρα που μεγάλωσα. Το μόνο που θέλω είναι να είμαι καλά στην υγεία μου και να μπορώ να γράφω, να προχωρώ σε καινούριες συγγραφικές δουλειές, να εξελίσσομαι από βιβλίο σε βιβλίο. Δεν έχω απωθημένα. Στη ζωή μου δεν έκανα ποτέ «μεγάλα» όνειρα. Έκανα όμως πολλά μικρά και παράπονο δεν έχω. Κατέκτησα πολλά από τα μικρά μου όνειρα. Για τα άλλα, δεν πειράζει. Σε κανέναν δεν χαρίζεται ολόκληρη η ζωή.

15. Στην ερώτησή μου για το τι είναι τέχνη οι περισσότεροι μου λένε πως είναι ένα μεγάλο θέμα και πως θέλει χρόνο μια τέτοια συζήτηση. Έχετε όλο τον χρόνο να σκεφτείτε και να μου δώσετε τον δικό σας “ορισμό” για την τέχνη.

Η τέχνη, ακριβώς επειδή είναι αντανάκλαση της ανθρώπινης ψυχής, μετασχηματίζεται, αλλάζει μορφή, τρόπους, επιδράσεις. Αν αποπειραθούμε να την ορίσουμε θα πρέπει να την κλείσουμε σ’ ένα χωροχρονικό πλαίσιο. Όμως, ένα μυθιστόρημα του 18ου αιώνα που μιλά για τον έρωτα, αν διαβαστεί από ένα νέο του αιώνα μας, θα βρει μέσα στις σελίδες του την ίδια αλήθεια για τον έρωτα που βιώνει ο ίδιος, όταν σήμερα είναι ερωτευμένος. Αυτό είναι τέχνη. Γιατί η τέχνη δεν αναζητά την ενσάρκωση μιας υπερβατικής αλήθειας, αλλά αναζητά την έκφραση της ανθρώπινης ψυχής. Όταν για παράδειγμα ο Πάμπλο Πικάσο ζωγραφίζει τον πίνακα StudioCalifornia αποτυπώνει την αγωνία του καλλιτέχνη για το αν θα δημιουργήσει, τι θα δημιουργήσει, αν θα καταφέρει να επικοινωνήσει. Το ίδιο βρίσκουμε και στο Τερατώδες Αριστούργημα του Ρίτσου. Η τέχνη είναι η αναπαράσταση της ζωής με κανόνες αισθητικής. Κρύβει μέσα της την ανάγκη του ανθρώπου να έρθει σ’ επαφή με τα δημιουργήματά της και την αγωνία του δημιουργού μήπως τον εγκαταλείψει. Είναι θεότητα η τέχνη και θέλει υπηρέτες που τους ονομάζει καλλιτέχνες. Αν δεν είσαι πιστός υπηρέτης, σου στερεί την ιδιότητα του καλλιτέχνη και σε διώχνει. Η τέχνη είναι αφετηρία, στάση ζωής, μοίρα. Αν η τέχνη πάψει να υπάρχει, θα σταματήσει να υπάρχει και ο άνθρωπος.

16. Υπήρξατε “αιρετικός” στην τέχνη και στη ζωή ή για να μπορέσετε να προχωρήσετε συμβιβαστήκατε με το σύστημα αξιών, τις σκληρές απαιτήσεις και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής σας;

Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι πως δεν υποφέρω στην καθημερινότητά μου από τους συμβιβασμούς που έχω κάνει. Έχω την πολυτέλεια να ζω μόνος μου και να έχω μεγάλα περιθώρια για την ελευθερία των αποφάσεών μου. Το τίμημα της ελευθερίας βέβαια είναι η μοναξιά, όμως όποια στάση ζωής κι αν επιλέξει κανείς, πληρώνει και το ανάλογο τίμημα. Δεν μπορώ να προβώ σε κανέναν χαρακτηρισμό που αφορά τη συγγραφική μου τέχνη, κατά πρώτον γιατί οι χαρακτηρισμοί είναι δουλειά των κριτικών και των αναγνωστών που επιλέγουν να σε διαβάσουν και κατά δεύτερον γιατί δεν μ’ έχω βρει ακόμη συγγραφικά, για να με κατατάξω κάπου. Είναι μακρύς ο δρόμος, μακρύς και επίπονος. Ωστόσο, μαγικός.

17. Σήμερα δεν υπάρχουν μόνο πολλοί εκδοτικοί οίκοι και συγγραφείς, αλλά και πολλοί κριτικοί. Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι συγγραφείς που γράφουν σε περιοδικά – ηλεκτρονικά και μη – κριτικές για το έργο των ομοτέχνων τους. Κατά πόσο ο μέσος αναγνώστης είναι σε θέση να διαχωρίσει την βιβλιοκριτική του ανθρώπου που κουβαλά σπουδές, γνώση και εμπειρία στις πλάτες του από εκείνη την γνώμη που προβάλλει την θετική ή αρνητική ενός έργου με μοναδικό ίσως σκοπό να εξυπηρετήσει τα προσωπικά του συμφέροντα και να διατηρήσει τις δημόσιες σχέσεις του στο βάθρο του προσκηνίου;

Ο R. Barthes  γράφει για την κριτική: «Διαβάζω σημαίνει επιθυμώ το έργο, θέλω να είμαι το έργο. Περνώ από την ανάγνωση στην κριτική, σημαίνει αλλάζω επιθυμία, επιθυμώ όχι πια το έργο, αλλά τον ίδιο μου το λόγο». Με την παραπάνω έννοια η κριτική έχει τη δύναμη να προβάλλει θετικά ή αρνητικά ένα βιβλίο. Εκείνος όμως που ασκεί κριτική και απευθύνεται στο μέσο αναγνώστη –για να απαντήσω επακριβώς στην ερώτηση- κρίνεται ταυτόχρονα και για την κριτική του. Αν λοιπόν υπηρετεί το οποιοδήποτε συμφέρον, δεν είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτό από το μέσο αναγνώστη. Αρκεί να σκέφτεσαι. Γιατί, αν δεν σκέφτεσαι, σε σέρνουν σα να είσαι σε κοπάδι. Μεγάλη υπόθεση να σκέφτεται κανείς. Να μπορεί να αντιστέκεται πνευματικά και να μπορεί να αποκτήσει κριτήριο αξιολόγησης της κατασκευασμένης πραγματικότητας. Κι αν θελήσω να παραφράσω το Σεφέρη, θα έλεγα πως ο κριτικός έρχεται προς το μέσο αναγνώστη με τις δικές του εμπειρίες, κι ο μέσος αναγνώστης πηγαίνει προς αυτόν με τις δικές του.

18. Ευτυχισμένες και δυστυχισμένες ώρες του παρελθόντος έρχονται στην σκέψη σας σε μια στιγμή προσωπικού απολογισμού. Η ευτυχία και η δυστυχία κουμπώνουν την ύπαρξή τους με την επιτυχία και την αποτυχία; Πώς διαχειρίζεστε στον παρόντα χρόνο την χαρά και την λύπη του χθες;

Απόλυτες έννοιες και οι τέσσερις κι η οπτική του καθενός απέναντι σ’ αυτές διαφοροποιείται. Αν το κριτήριο για τη συσχέτισή τους ορίζεται από τη διάρκεια, καμία από αυτές τις έννοιες δεν είναι σταθερή. Είναι μεταβαλλόμενες. Όπως ακριβώς είναι και η ζωή. Τον προορισμό μου δεν τον αναζητώ στο παρελθόν, ούτε τον ταυτίζω με την επιτυχία ή την αποτυχία, το παρελθόν είναι ο κόσμος των εμπειριών μου, η ευτυχία και η δυστυχία φίλοι που ανταλλάσσουμε επισκέψεις. Ωστόσο, η ουσία και ο προορισμός του ανθρώπου βρίσκεται στην αναζήτηση του εαυτού του, στην γνωριμία του μαζί του και στην αποδοχή του. Ο προορισμός του ανθρώπου βρίσκεται στη σοφία που πρέπει να αποκτήσει κανείς στη διάρκεια του βίου του. Δεν είναι εύκολο.

19. Λένε πως η γραφή είναι μια εσωτερική ανάγκη του συγγραφέα. Τα τμήματα δημιουργικής γραφής βοηθούν αυτή την ανάγκη να βγει προς τα έξω με τρόπο που να διαμορφώσει σταδιακά την μοναδικότητά της ή της δίνουν μια μορφή – φόρμα πάνω στην οποία το υποκείμενο θα στηρίξει την ασαφή ύπαρξή της καινούργιας γνώσης και θα προχωρήσει;

Δεν έχω παρακολουθήσει ποτέ κανένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής. Σχεδόν δεν ξέρω τι είναι. Θεωρώ πως για έναν συγγραφέα ο δρόμος δεν είναι μια «σχολή εκμάθησης της συγγραφικής τέχνης», αλλά η μελέτη των μεγάλων έργων της λογοτεχνίας. Από κει κι έπειτα, αν η φύση σού έχει χαρίσει συγγραφική φλέβα, γράφεις, κι ο καλλιτέχνης δεν χρειάζεται καμία φόρμα. Δημιουργεί από μόνος του φόρμες.

20. Το “είναι” και το “φαίνεσθαι” ενός πετυχημένου συγγραφέα μπορεί να μπει στα καλούπια του κονφορμισμού και να δημιουργήσει; Στην λέξη πετυχημένος θα ήθελα να δώσω την έννοια του πετυχημένου δημιουργού που είναι αποδεκτός από το συνάφι και τους αναγνώστες του.

Μονάχα ο χρόνος μπορεί να αποδείξει κατά πόσο πετυχημένο ή όχι υπήρξε το έργο ενός δημιουργού. Υπήρξαν στην ιστορία της τέχνης καλλιτέχνες που καταπιέστηκαν ή αυτοκαταπιέστηκαν εξαιτίας των κοινωνικών συμβάσεων ή αλλιώς ενός φαίνεσθαι που δεν μπορούσαν να διαρρήξουν. Κι αυτό γιατί οι εποχές δεν ήταν έτοιμες να δεχθούν το είναι τους, το οποίο ωστόσο αποτυπωνόταν ολοκάθαρα στα δημιουργήματά τους. Ο Καβάφης, ο Όσκαρ Ουάιλντ και πολλοί άλλοι αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα. Η διάκριση ανάμεσα στο είναι και          στο φαίνεσθαι του παρελθόντος είναι ευδιάκριτη σε σχέση με το      σήμερα που οι δύο αυτές έννοιες συχνά αλληλοκαλύπτονται, αλληλοσυμπληρώνονται, αλληλοσυγκρούονται.  Ο συγγραφέας, όμως, οφείλει να προσπερνά τις συμβάσεις της εποχής του και να ορίζει με απόλυτη ελευθερία το δρόμο που θέλει να χαράξει, ανεπηρέαστος από τη «μόδα» της εποχής του. Εντελώς συνειρμικά μου ήρθε τώρα στο νου κι ο  καταληκτικός στίχος από το ποίημα του Κ. Καρυωτάκη Μικρή Ασυμφωνία σε Α μείζον: «Α! κύριε, κύριε Μαλακάση, ποιος τελευταίος θα γελάσει;»

21. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω και να κλείσουμε την κουβέντα μας με κάτι δικό σας. Κάτι που θα βγαίνει από τη ψυχή σας και θα θέλατε να το μοιραστείτε με τους νέους ανθρώπους αυτής της χώρας... αλλά και με εμάς τους λιγότερο νέους.

Θα σας απαντήσω μέσα από τη φωνή του καινούριου μου ήρωα, του Αντίνοου, στο βιβλίο μου Ξανάγινε τρεις… Μέσα στη γραμμή του χρόνου που μας κρατάει δέσμιους,  έρχονται στιγμές που δεν σπουδαιολογούμε τα όσα μπορούν να μας προσφέρουν και τις προσπερνάμε, γιατί ματαιόδοξοι καθώς είμαστε επιζητούμε το αδύνατον, τη διάρκεια. Καμία αιωνιότητα όμως δεν θα μπορέσει ποτέ να μας ξαναπροσφέρει ό,τι απορρίψαμε τη στιγμή της προσφοράς. Αγαπητοί μου φίλοι, είναι μάταιη η αναζήτηση της ευτυχίας κι όσο νωρίτερα το καταλάβουμε, τόσο καλύτερα θα μπορέσουμε να απολαύσουμε τη ζωή. Γιατί η ευτυχία μονάχα από τις στιγμές ορίζεται, όχι από τη διάρκεια.
.
Σας ευχαριστώ για τη συζήτησή μας.
 .
-Πληροφορίες για την Π. Π. εδώ
.
Δείτε & αυτά:
-Ελένη Στασινού: "Αρώσιμη γη"... -Αλέξης Σταμάτης: «Όσο πλησιάζω το μέλλον απομακρύνεται». -Μάνος Κοντολέων: «Μην πιστεύετε όλα όσα λέω… Αναζητήστε και όσα κρύβω...». -Ελένη Γκίκα: «Ήμουν ο Όμηρος σε λίγο θα είμαι Κανένας σαν τον Οδυσσέα» -Γρηγόρης Χαλκιακόπουλος: «Τα σωθικά της σκέψης»  -Φαίδων Θεοφίλου: «Η ποιότητα δεν θορυβεί…». -Γιάννης Καλπούζος: «Βεβαιότητες, βιαιότητες» -Ιουστίνη Φραγκούλη - Αργύρη: «Από την Ελλάδα στη Διασπορά πετώντας με τα φτερά της λογοτεχνίας». -Φώτης ΚατσιμπούρηςΔεν υπάρχουν 100% ειλικρινείς απαντήσεις στις συνεντεύξεις.-Νίκος Κυριαζής: «Χωρίς παιδεία, όχι δημοκρατία»... -Πασχαλία Τραυλού: «Γυμνό ψυχής…» Μαίρη Κόντζογλου«Εγώ πάντως μεγάλωσα με συγγραφείς που ήταν πεθαμένοι πολλούς αιώνες πριν…». -Βικτώρια Μακρή: «Μην πείτε στη μαμά μου ότι είμαι διαφημιστής, της έχω πει ότι είμαι πιανίστας σε μπορντέλο». -Τούλα Τίγκα: «Το ζητούμενο, ο επαρκής αναγνώστης». -Ευρυδίκη Αμανατίδου: «Πίστευε και μη, ερεύνα - Μάνθος Σκαργιώτης: "Ό,τι μας στερεί η ζωή μάς το προσφέρει γενναιόδωρα η τέχνη." -Κατερίνα Καριζώνη: «Χωρίς μάσκες» - Κώστια Κοντολέων:  «Ουδείς αναμάρτητος!!!»


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος
Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος
Ένας άνθρωπος που μισεί τις κλειδαρότρυπες συνομιλεί με εκείνους τους εργάτες της τέχνης που του δανείζουν τα κλειδιά και τα αντικλείδια για τις πόρτες του νου και της ψυχής! 21 ερωτήσεις από τον συγγραφέα Τάσο Αγγελίδη – Γκέντζο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή