Πασχαλία Τραυλού, συγγραφέας: Γυμνό ψυχής. Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος συνομιλεί μαζί της αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή και τα σκυλιά λυμένα…

370 Views
Πασχαλία Τραυλού, συγγραφέας:  Γυμνό ψυχής. Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος συνομιλεί μαζί της αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή και τα σκυλιά λυμένα… Πασχαλία Τραυλού, συγγραφέας: Γυμνό ψυχής. Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος συνομιλεί μαζί της αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή και τα σκυλιά λυμένα…

Πασχαλία Τραυλού, συγγραφέας:  Γυμνό ψυχής… Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος συνομιλεί μαζί της αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή και τα σκυλιά λυμένα…

Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος μισεί τις κλειδαρότρυπες και συνομιλεί με εκείνους τους εργάτες της τέχνης που του δανείζουν τα κλειδιά και τα αντικλείδια για τις πόρτες του νου και της ψυχής!

1. Ένας από τους βασικούς στόχους μιας συνέντευξης είναι να φιλοξενήσει μέσα στις γραμμές της τις αλήθειες κι ένας δεύτερος να διαβαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Φυσικά μέσω αυτής “διαφημίζεται” και αυτός που την παραχωρεί στο μέσο. Έχετε την ευκαιρία να διαφημίσετε ανοιχτά και ξεκάθαρα αυτό που θα θέλατε και να πείσετε τους αναγνώστες μας για την αλήθεια σας.

    Ποτέ δεν ήμουν καλή στην αυτοπροβολή μου. Επιθυμώ αυτό να γίνεται αθόρυβα μέσα από τη δουλειά μου. Στη δουλειά μου λοιπόν είμαι πολύ δουλευταρού, αν το κείμενο δεν περάσει από σαράντα κύματα και αν δεν είναι κάτι εντελώς διαφορετικό θεματολογικά και υφολογικά από τα προηγούμενα δεν το εκδίδω, ως εκ τούτου το κύριο ατού των βιβλίων μου είναι ότι δεν ακολουθούν πατέντες και ότι εξισορροπούν – θεωρώ - το στοχασμό και το συναίσθημα σε ορθές δόσεις.

2. Θα σας προκαλούσα να σκεφτείτε την μέχρι τώρα ζωή σας και να επιλέξετε στην συνέχεια να μας παρουσιάσετε τα ελαττώματα ή τα προτερήματά σας. Ξέρω πως όλοι οι άνθρωποι έχουν και ελαττώματα και προτερήματα. Στην παρούσα στιγμή θα με ενδιέφερε να επιλέξετε μόνο την αυτοσύσταση των προτερημάτων σας ή μόνο την αυτοσύσταση των ελαττωμάτων σας.

    Η έννοια του προτερήματος και του ελαττώματος είναι σχετικές. Κάτι που στην επαγγελματική ζωή είναι προτέρημα στην προσωπική μπορεί να είναι ελάττωμα και αντίστροφα. Η εργασιομανία μου για παράδειγμα αποβαίνει σε βάρος της προσωπικής ζωής. Χάνω μια λιακάδα, ένα καφέ κοιτώντας το ηλιοβασίλεμα ή κρατώντας το χέρι του συντρόφου μου.

Ο αυθορμητισμός μου πάλι είναι αλάτι στην προσωπική ζωή ενώ σε θέματα εργασίας αποτελεί παγίδα ή τροχοπέδη. Ο Αϊνστάιν στην περίπτωσή μου αποδεικνύει απόλυτα τη θεωρία του. Είμαι παρορμητική και τολμηρή θεωρώ λογοτεχνικά αλλά φανταστείτε με στην περίπτωση μιας αντιπαλότητας. Η έλλειψη ψυχραιμίας με φέρνει σε μειονεκτική θέση.

3. Δώστε μόνη σας έναν τίτλο από την ψυχή και το μυαλό σας για αυτή την συνέντευξη. Θα ήθελα αυτός ο τίτλος αρχικά να προβληματίσει τον αναγνώστη μας και στην συνέχεια να του δημιουργήσει την επιθυμία να διαβάσει τις απόψεις σας. Εφόσον καταφέρει να την διαβάσει μέχρι το τέλος... να του αφήσει και κάποιον προβληματισμό.

    Γυμνό ψυχής… Συνηθίζω να μιλώ πάντα ειλικρινά χωρίς καμία διάθεση εξιδανίκευσης ή ωραιοποίησης της ιδιότητάς μου. Ο συγγραφέας είναι άνθρωπος με τραύματα. Αυτά είναι η ύλη του. Με βάση τις πληγές του δημιουργεί. Μικρές, αθέατες πληγές ή ρωγμές ψυχής που γίνονται συχνά χαντάκια και τον ρουφάνε.

Οι ήρωές μου είναι καμωμένοι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν. Το ίδιο μόνοι, το ίδιο προβληματισμένοι και ίσως προβληματικοί. Όμως μέσα από αυτούς καθαίρομαι. Τους χρησιμοποιώ σαν εξιλαστήρια θύματα για να τους φορτώνω τα προβλήματα και τους προβληματισμούς μου και ίσως πετυχαίνω την απόδρασή μου απ’ όλα αυτά χάρη σε αυτούς. Όπως ο μυθικός Άτλας φόρτωσε το βάρος του κόσμου στις πλάτες του Ηρακλή…

4. Αν δεν απαντήσετε σε κάποια από τις ερωτήσεις, κάτω από την ερώτησή μου θα βάλω μία παύλα. Θεωρώντας αυτονόητο πως όλες οι ερωτήσεις μου θα κινούνται στα πλαίσια της κοσμιότητας και θα έχουν να κάνουν με το μυαλό, την ψυχή και την ιδεολογία σας θεωρώ την αποφυγή μιας απάντησης ως αδυναμία έκφρασης και επικοινωνίας. Ποια είναι η δική σας άποψη περί του θέματος αυτού, αλλά και γενικότερα για την “ελευθερία” αυτού που παραχωρεί την συνέντευξη;

     Έχω την πίστη ότι οι ερωτήσεις υποβάλλονται για να απαντώνται και ότι αυτός που δίνει τη συνέντευξη και αυτός που την παίρνει κινούνται πάντα καλή τη πίστει. Ωστόσο τίποτε στη ζωή δεν είναι ανεξέλεγκτο. Άλλο η ελευθερία, άλλο η απελευθέρωση και άλλο η ανεξέλεγκτη, κακόβουλη ή αδιάκριτη επικοινωνία. Λεπτές οι ισορροπίες. Εξάλλου, η προσωπική ζωή και τα προσωπικά δεδομένα προστατεύονται πλέον και νομοθετικά.

5. Όταν ρωτάς έναν συγγραφέα να σου αναφέρει κάποιο βιβλίο που του άρεσε μετρημένες είναι οι φορές που δεν απαντά αναμενόμενα. Αναφέρει κάποιο ξένο βιβλίο, αποφεύγει επιμελώς τους έλληνες συγγραφείς και τα βιβλία τους για να μην κακοκαρδίσει κανέναν και σχεδόν πάντα δεν σου λέει γιατί του άρεσε το συγκεκριμένο βιβλίο. Υπάρχει και η άποψη πως οι συγγραφείς μας δε διαβάζουν... Είμαι περίεργος τι θα σκεφτώ όταν θα διαβάζω την δική σας απάντηση. 

    Παίζει μεγάλο ρόλο τι εννοούμε όταν λέμε «συγγραφέας» και δεν είναι καθόλου δεδομένη η απάντηση. Αν εννοούμε έναν άνθρωπο που κάθεται και γράφει ιστορίες δίχως να κυνηγάει την πρωτοτυπία, την διαφορετικότητα στο θέμα, τη δομή, δεν ακουμπάει σε συγκεκριμένη υπόθεση εργασίας ή προβληματική κλπ, δεν αναζητά νέες λογοτεχνικές φόρμες, δεν αποτελεί πνευματικό άτομο που ζει την καθημερινότητά του με κεραίες που πιάνουν ψυχοσυναισθηματικούς κραδασμούς και τον παλμό της εποχής του που συνήθως τον συνθλίβει, τότε μιλάμε για μια διαστρεβλωμένη, εκφυλισμένη σημασία της λέξης που σαφώς δεν διαβάζει επειδή απλώς κινείται από την επιθυμία να καταγράψει μια ιστορία και να ικανοποιήσει την ματαιοδοξία του να αποκτήσει διασταλτικά μόνο αυτή την ιδιότητα.

Ο συγγραφέας – και πιστέψτε με υπάρχουν πολλοί ακόμη στις μέρες μας ευτυχώς – ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ, ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ και αποτυπώνουν τις ανησυχίες τους στο χαρτί, πολεμώντας με τον διεισδυτικό μοναδικό τους τρόπο. Αν ρωτάτε τη δική μου στάση και τη δική μου δράση, θα πω ότι το παλεύω. Μάλιστα για να μην χάνω την επαφή με το διάβασμα κριτικογραφώ σε δύο λογοτεχνικά περιοδικά για να μην παρασύρομαι από τη ροή της καθημερινότητας και κατ’ αυτόν τον τρόπο ανατροφοδοτούμαι με νέα ερεθίσματα.

Και όχι, δεν διαβάζω μόνο ξένους συγγραφείς. Μου αρέσει οτιδήποτε τολμηρό, φρέσκο και δουλεμένο. Μάλιστα πρόσφατα διάβασα τα βιβλία της Αγγέλας Γαβρίλη και της Αθηνάς Χατζή (ρωμιές και οι δύο) με τίτλους Ίσκρα και η Θάλασσα έφυγε, αντίστοιχα (εκδόσεις Πάπυρος και Μεταίχμιο) που με ενθουσίασαν.

6. Η τέχνη ξεκινάει από το εξώφυλλο ενός βιβλίου ή από το εσωτερικό του; Το εσωτερικό του βιβλίου στην δική σας περίπτωση συμβαδίζει με το εξωτερικό ή βαδίζουν σε εντελώς αντίθετους δρόμους; Ανάμεσα στις απαντήσεις που θα μου δώσετε για αυτή την συνέντευξη θα βάλω και μερικά από τα εξώφυλλα των βιβλίων σας. Ποια έχετε να μου προτείνετε;

    Θεωρώ πρωτίστως ότι βιβλίο είναι ό,τι ένα βιβλίο γράφει. Το μάρκετινγκ ωστόσο έχει παρεισφρήσει παντού. Το βιβλίο σήμερα είναι προϊόν και κατά συνέπεια χρειάζεται ένα δελεαστικό περιτύλιγμα. Διαφωνώ όμως κάθετα με τον κανιβαλισμό των εμπορικών εξωφύλλων σε βάρος του περιεχομένου των βιβλίων. Μου έχει τύχει να μην πάρω βιβλίο εξαιτίας εξωφύλλου αδικώντας το συγγραφέα του. Προσωπικά αν δεν «δένει» περιεχόμενο, οπισθόφυλλο και εξώφυλλο, δεν αισθάνομαι καλά και σίγουρα υπάρχουν και δικά μου βιβλία που θα ήθελα να είναι «ντυμένα» αλλιώς.

7. Η φιλοσοφία κάνει λόγο για την αυτοαναφορικότητα στην τέχνη. Στοιχεία από την προσωπική ζωή, την ιδεολογία, την προσωπική φιλοσοφία του συγγραφέα που περνούν με μιαν άλλη μορφή μέσω της τέχνης του στο ευρύ κοινό. Μπορείτε να μου υποδείξετε κάποια στοιχεία αυτοαναφορικότητας στο έργο σας.

    Γράφουμε ό,τι είμαστε. Ή ό,τι θα θέλαμε να είμαστε. Ή πλάθουμε αυτό που θα θέλαμε να είμαστε ή να ζήσουμε. Σαφώς άξονας κάθε έργου είναι ο συγγραφέας του. Οι σκέψεις, τα τραύματα, η φιλοσοφία του, οι φόβοι του, οι αναφορές και οι διασυνδέσεις του με τον κόσμο. Δημιουργείς με τα υλικά που σαφώς γνωρίζεις. Οι ήρωές μου ως επί το πλείστον είναι κολάζ ανθρώπων που έχω συναναστραφεί ή μπολιάζονται ενίοτε και με δικά μου ψυχοσυναισθηματικά χαρακτηριστικά. Η Έλλη για παράδειγμα στο βιβλίο μου η Μήδεια δεν χόρεψε ποτέ έχει σαφώς τη δική μου τάση να προχωρά πάντα σε βάθος πέρα από το προφανές. Κατά κάποιον τρόπο λειτουργεί ως η δική μου εποπτική ματιά μέσα στη δράση του βιβλίου και αποτυπώνει τη δική μου τοποθέτηση στις ανθρώπινες σχέσεις και στη λειτουργικότητα του γυναικείου φύλου στις σύγχρονες κοινωνίες. Τούτο όμως δεν σημαίνει ότι η Έλλη είμαι εγώ. Είναι ας πούμε το μυαλό μου τοποθετημένο μέσα σε μια μυθική περσόνα που εξυπηρετεί τη δράση μου.

8. Οι ερωτήσεις οφείλουν να ψάχνουν το γιατι και το πως. Δε θεωρώ έξυπνες τις απαντήσεις που ξεφεύγουν με νηπιακά τεχνάσματα από την ουσία και δεν απαντούν στο ερώτημα. Έχοντας στον νου μου την ειδοποιό διαφορά... θα ήθελα λοιπόν να μου πείτε γιατί να επιλέξω να διαβάσω και τα δικά σας βιβλία ανάμεσα στα τόσα άλλα βιβλία που κυκλοφορούν σε βιβλιοπωλεία και διαδίκτυο.

    Θα σας προτείνω λοιπόν τρία βιβλία μου και μάλιστα τα πιο πρόσφατα καθώς αισθάνομαι ότι η συγγραφική μου εφηβεία ολοκληρώθηκε με τη Γυναίκα του Φάρου και έχει αρχίσει για μένα μια νέα δημιουργική περίοδος.

Στα Ρόδα της Σιωπής λοιπόν επιχειρώ να διερευνήσω το ρόλο της τέχνης στην ψυχολογία του ανθρώπου ακόμη και σε περιόδους που η επιβίωση καταλύει τις ανθρώπινες ευαισθησίες όπως συμβαίνει σε καιρό πολέμου. Ο ήρωάς μου Καρλ Λούντβιχ, ένας αξιωματικός της Βέρμαχτ, γλύπτης αποτελεί ανατροπή του στερεότυπου κακού Γερμανού σε αντίθεση με τον άξεστο αντάρτη Έλληνα Λουκά που κινείται από εθνικιστικά ιδεώδη ξεχνώντας την ανθρωπιά του. Στο Γυάλινο χρόνο, πραγματεύομαι την έννοια του θανάτου. Όχι μόνο του βιολογικού αλλά και του ψυχικού, εκείνου που επέρχεται όταν ο άνθρωπος διαπιστώνει ότι παρά τα ημερολογιακά χρόνια που έχει διανύσει, στην ουσία ποτέ του δεν υπήρξε ζωντανός. Η ηρωίδα μου Βέρα ανακαλύπτει ότι στην πραγματικότητα έχει ζήσει μόνο τρεις μήνες. Εκείνους τους μήνες που πέρασε υπό τη σκιά του θανάτου, όταν ανακάλυψε ότι πεθαίνει από μια ανίατη ασθένεια.

Το διαφορετικό σε αυτό το βιβλίο είναι η εναλλαγή μυθιστορηματικού ιστού με διηγήματα σφιχτοδεμένα στον ίδιο ιδεολογικό άξονα, τον θάνατο, ιδωμένο από πολλές οπτικές γωνίες. Στο βιβλίο η Μήδεια δεν χόρεψε ποτέ, αγγίζω το θέμα της παιδοκτονίας με σαφή βάση την ομώνυμη Ευριπίδεια τραγωδία.

Στο βιβλίο αυτό, το τρίτο πρόσωπο του ερωτικού τριγώνου αποκτά φωνή, ενώ προσπαθώ να δώσω μια εξήγηση για το τι μπορεί να οδηγήσει μια μάνα σε μια τέτοια ενέργεια, ξεπερνώντας την προφανή εξήγηση μιας ερωτικής προδοσίας η οποία μου φαίνεται μάλλον ρηχή για την πολυπλοκότητα του γυναικείου ψυχισμού.

9. Κανένας άνθρωπος της τέχνης δεν πιστεύει πως έχει καβαλήσει το καλάμι. Το καλάμι το καβαλάς είτε επειδή πιστεύεις πως γράφεις καλά, είτε επειδή πουλάς πολύ, είτε επειδή ακούς καλά λόγια από τους άλλους. Θα μπορούσα να προσθέσω κι άλλα πολλά. Αν διαθέτετε αυτογνωσία, μέτρο και σεμνότητα τότε μιλήστε μου για αυτά. Αν πάλι τυχαίνει να διαθέτετε και τα αντίθετά τους... με το ίδιο ενδιαφέρον θα ακούσω την απάντησή σας.

    Σίγουρα οι λόγοι για τους οποίους καβαλάει κάποιος καλάμι είναι αυτοί που αναφέρατε. Το θέμα είναι πώς κατεβαίνεις από εκεί πριν καταβυθιστείς ή πριν σε καταβαραθρώσουν οι ίδιοι που σε επευφημούν. Η λύση είναι και σε αυτή την περίπτωση το διάβασμα. Όταν διαβάζεις άλλους συγγραφείς -παλαιότερους και σύγχρονους, δεν έχει σημασία-, τότε αντιλαμβάνεσαι την ασημαντότητά σου και ανακαλύπτεις την έννοια της ταπεινότητας. Διαπιστώνεις τότε ότι είσαι απλώς άλλος ένας άνθρωπος που γράφει. Α καταφέρεις να αφήσεις κάτι πίσω σου που δεν θα το πάρει το ποτάμι της λήθης και δεν θα το καταπιούν τα σαγόνια του χρόνου, τότε και μόνο τότε έχεις κάτι καταφέρει. Αυτή η αξιολόγηση όμως γίνεται όταν ο δημιουργός δεν υπάρχει πια. Άρα όσο ζεις, δεν είσαι παρά ένας απλός ασήμαντος κωπηλάτης στη γαλέρα της λογοτεχνίας…

10. Ο συγγραφέας είναι ένας πνευματικός άνθρωπος της εποχής του. Ποιος λοιπόν θα έπρεπε να είναι ο ρόλος ενός συγγραφέα στα σημερινά δίσεκτα χρόνια που ταλανίζουν την πατρίδα μας; Εσείς τι ακριβώς κάνετε για να δικαιολογήσετε στον εαυτό σας και στους γύρω τον “τίτλο” σας;

   Μεγάλη κουβέντα η λέξη «πνευματικός άνθρωπος». Μου έχει λείψει αυτή η πτυχή του συγγραφέα σε μια εποχή που έχουμε μπερδέψει τον συγγραφέα με όποιον γράφει ιστορίες ευρείας κατανάλωσης, δίχως να υποτιμώ κανέναν. Η λογοτεχνία πάντα ήταν αλληλένδετη με την εποχή που τη γεννά και τους κραδασμούς που την συνταράσσουν.

Σήμερα το πράγμα έχει αλλάξει. Η μόνιμη τάση σε κινηματογράφο, γραφή, θέατρο, τηλεόραση είναι η αναζήτηση του αναίμακτου. Εννοώ ότι επιδιώκεται ή έχει μεθοδευτεί να επιδιώκεται μόνο το ελαφρύ, το εύκολο, εκείνο που δεν ματώνει πληγές. Αυτό όμως συμβάλλει στην αποχαύνωση και στην πνευματική αδράνεια. Στην ύπνωση και στην έλλειψη σκεπτικισμού και αντίδρασης.

Ο μέσος Έλληνας λειτουργούσε για χρόνια σαν βολεμένο ερίφιο δίχως πνευματικούς ταγούς οι οποίοι δεν έχουν βήμα στα ΜΜΕ παρά μόνο αν εμπλακούν με την πολιτική. Μακάρι να μπορούσα να δικαιολογήσω τον τίτλο του πνευματικού ανθρώπου όμως δεν νομίζω ότι μου αξίζει. Προσπαθώ αυτό που γράφω να είναι αξιοπρεπές και δουλεμένο, να αγγίζει πληγές και να εξαρθρώνει τα προσωπικά μας σκοτάδια, να σημαίνει κάτι, για να αφήσει και κάτι πίσω του. Πότε πότε αρθρογραφώ για κακώς κείμενα γύρω μου που με ενοχλούν και κριτικογραφώ υποδεικνύοντας βιβλία που πραγματικά αφυπνίζουν.

Όμως από κει και πέρα αισθάνομαι αδρανής και δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να κάνω από τη δική μου θέση και μάλιστα όταν υπηρετώ και ως δημόσιος υπάλληλος που είναι η άλλη μου ιδιότητα, γεγονός που επίσης περιορίζει τα περιθώρια δράσης μου.

11. Κατά την εκτίμησή μου λογοτεχνία δίχως “έρωτα” και “θάνατο” δεν μπορεί να υπάρξει. Ανεξάρτητα με το αν ενστερνίζεστε ή βρίσκεστε απέναντι στην παραπάνω άποψη θα ήθελα να μάθω πως διαχειρίζεστε εσείς στην γραφή αλλά και στην ζωή σας τις έννοιες του έρωτα και του θανάτου;

    Ο έρωτας, ο θάνατος, η σάρκα και το αίμα είναι ανέκαθεν οι ζωοδότες της λογοτεχνικής συνείδησης. Ενστερνίζομαι απόλυτα τη θέση αυτή και έχω την αίσθηση πως σε όλα μου τα βιβλία αυτές οι έννοιες αποτελούν τους θεματικούς μου πυλώνες. Ο Γυάλινος χρόνος δε, αποτελεί μια λογοτεχνική πραγματεία πάνω σε αυτούς τους άξονες.

Εξάλλου, η λογοτεχνία έχει ως εργαλείο τη σάρκα. Μέσα από τη σαρκική εμπειρία αποτυπώνεται ακόμη και το συναίσθημα ή η σκέψη των ηρώων. Μόνο έτσι η λογοτεχνία αποκτά την ενάργεια και τη ζωντάνια που χρειάζεται για να ξεφύγουν οι λέξεις από τη χάρτινη υπόστασή τους και να αποκτήσουν τρισδιάστατη και ζώσα υπόσταση.

12. Μέσα από αυτή την συνέντευξη θα ήθελα να δώσω στους αναγνώστες μας την ευκαιρία να γνωρίσουν καλύτερα την συγγραφική σας τέχνη. Δώστε μας ένα δείγμα πέντε έως δέκα σειρών από κάποιο έργο σας.

    "Πένθιμα όπως ήταν ντυμένη, με το μπουκάλι στο ένα της χέρι, πήγε και στήθηκε μπρος στον ολόσωμο καθρέφτη της γιαγιάς της που τον είχε κουβαλήσει απ’ το πατρικό της για να στολίζει το χολ και να της δίνει την έγκρισή του πριν από κάθε της εμφάνιση. Κατέβασε σαν νερό κι άλλο αλκοόλ κι έπειτα κοίταξε το είδωλό της μες στο γυαλί. Για λίγο δεν διέκρινε τη μορφή της αλλά στο βάθος του κρύσταλλου εντόπισε την όψη της γιαγιάς της, της Ελισάβετ που βάδιζε προς το μέρος της μαυροντυμένη και αγέρωχη με το τσεμπέρι της σφιχτοδεμένο κάτω απ’ το σαγόνι. Κι έπειτα νόμισε πως απ’ το σώμα της γιαγιάς πετάχτηκε η οπτασία της μάνας της με τα κόκκινα μαλλιά και το πύρινο κραγιόν της και ύστερα μέσα απ’ τη φιγούρα της Αγγέλας, ξεπήδησε επιτέλους και το δικό της αυθυπόστατο αντικατόπτρισμα. Μια μπάμπουσκα προγονικών ειδώλων θαρρείς η δική της ύπαρξη, που είχε στριμώξει εντός της γενιές και γενιές κυττάρων, ζωών, εμπειριών και αναμνήσεων..."



13. Τι σας έκανε να διαλέξετε το παραπάνω;
    Είναι ένα κομμάτι που αντιπροσωπεύει τη θεωρία του συλλογικού υποσυνειδήτου, στην οποία πιστεύω. Κάθε άτομο είναι η συνισταμένη των προγενέστερων γενεών με όλα τα προτερήματα και ελαττώματά τους αλλά και με όλη την κληρονομημένη γνώση τους που εξελίσσεται, ενισχύεται ή εκφυλίζεται ανάλογα με το περιβάλλον, τις ιδέες και τις συνθήκες στις οποίες το άτομο καλείται να ζήσει. Μέσα μας κουβαλάμε όχι μόνο τα γονίδια αλλά και τις κατακτήσεις των προγόνων μας σε κάθε επίπεδο. Στο χέρι μας είναι πώς θα τις εξελίξουμε και πώς θα τις διαχειριστούμε.

14. Θα ήθελα να μας μιλήσετε για τα όνειρα και τα οράματά σας που δεν είδαν ακόμα το φως του ήλιου, δηλαδή για εκείνα τα κομμάτια της ψυχής σας που έμειναν μέχρι σήμερα κλεισμένα στα συρτάρια της εσωτερικότητας παρόλο που θα ήθελαν πολύ να περπατήσουν την ύπαρξή τους στον παρόντα χρόνο.

     Υπάρχουν απωθημένα που είναι δεδομένο πια ότι δεν θα υλοποιηθούν και κάποια όνειρα που ακόμη ευελπιστώ να τα δω να υλοποιούνται. Ένα από τα απωθημένα μου είναι οι σπουδές – το τονίζω οι σπουδές – υποκριτικής τέχνης και όχι κατ’ ανάγκη η εξάσκησή της. Πιστεύω ότι για ένα συγγραφέα πρέπει να είναι μεγάλο σχολείο η μαθητεία σε μια δραματική σχολή για την ανάπτυξη εκείνων των συναισθηματικών κεραιών που θα τον βοηθούν ευκολότερα να αντιλαμβάνεται και να αποτυπώνει τον ψυχικό κόσμο των ηρώων του.

Από την άλλη, ονειρεύομαι πολλά ταξίδια σε ιδιαίτερους προορισμούς όπως είναι η Ινδία, η Κίνα και ο Αμαζόνιος καθώς και η κινηματογραφική μεταφορά κάποιου βιβλίου μου σε κινούμενα σχέδια για μεγάλους. Νομίζω ότι τα τρισδιάστατα κινούμενα σχέδια δίνουν απίστευτες δυνατότητες για να ζωντανέψει ένας συγγραφέας τους ήρωές του όπως ακριβώς τους φαντάζεται, και αυτό είναι ένα όνειρο που γεννήθηκε στα παιδικά μου χρόνια και συνεχίζει να με συνοδεύει όσο αφελές και αν ακούγεται.

/
15. Στην ερώτησή μου για το τι είναι τέχνη οι περισσότεροι μου λένε πως είναι ένα μεγάλο θέμα και πως θέλει χρόνο μια τέτοια συζήτηση. Έχετε όλο τον χρόνο να σκεφτείτε και να μου δώσετε τον δικό σας “ορισμό” για την τέχνη.

    Το ερώτημα αυτό με απασχόλησε πάρα πολύ στο δοκίμιό μου «Οι εραστές της γραφής». Κατέληξα κατά βάση στο συμπέρασμα ότι η τέχνη είναι η ζωή ιδωμένη από μια οπτική γωνία από την οποία ο δημιουργός προσεγγίζει την πραγματικότητα φιλτραρισμένη μέσα από την πρωτότυπη ψυχοσυναισθηματική του δομή.

Στην περίπτωση της λογοτεχνίας πρόκειται για ένα ψέμα καμωμένο από αλήθειες με επιμύθιο μια αλήθεια που συνάγεται μέσα από ψέματα (μυθοπλασία).

16. Υπήρξατε “αιρετική” στην τέχνη και στη ζωή ή για να μπορέσετε να προχωρήσετε συμβιβαστήκατε με το σύστημα αξιών, τις σκληρές απαιτήσεις και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής σας;

    Η αιρετικότητα ή ο συμβιβασμός είναι συχνά έννοιες που δεν τις αντιλαμβάνεται κανείς όταν γεννηθεί και ζει μέσα στο σύστημα παρά μόνο όταν βγει έξω από αυτό. Για να είμαι ειλικρινής όταν πρωτομπήκα στον εκδοτικό χώρο, έτυχε να έχουν γρήγορη εμπορική επιτυχία τα βιβλία μου σε μια εποχή που ακόμη (ίσως και λόγω της νεαρής σχετικά ηλικίας μου τότε) δεν είχα προλάβει να κάνω βαθιά ενδοσκόπηση.

Για μένα τότε εμπορική επιτυχία σήμαινε και ποιοτική αποτίμηση. Όταν είσαι σε ένα περιβάλλον που σου ενισχύουν αυτή την άποψη, δεν είναι εύκολο να καταλάβεις πόσο βολεμένος και συμβιβασμένος μπορεί άθελά σου να αποδεικνύεσαι. Ο καθρέφτης της αλήθειας ήταν και πάλι το διάβασμα αφενός και η επιθυμία μου να ψάξω το παραπέρα αφετέρου.

Όταν συνειδητοποίησα ότι ίσως είχα συμβιβαστεί, άρχισα άλλες αναζητήσεις στις οποίες με οδήγησε το σύστημα αξιών στο οποίο πάντα πιστεύω: Ειλικρινής, ανθρώπινη λογο-τεχνία, μακριά από συνταγές και τυποποίηση.

Σαφώς κάτι τέτοιο έχει το τίμημά του, όμως δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από τη συνέπεια στις προσωπικές μας αρχές. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποποιούμαι την έννοια της εμπορικότητας. Κάθε άλλο. Η εμπο-ρικότητα είναι ευπρόσδεκτη και επιθυμητή όποτε έρθει. Δεν είναι όμως αυτοσκοπός.

17. Σήμερα δεν υπάρχουν μόνο πολλοί εκδοτικοί οίκοι και συγγραφείς, αλλά και πολλοί κριτικοί. Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι συγγραφείς που γράφουν σε περιοδικά – ηλεκτρονικά και μη – κριτικές για το έργο των ομοτέχνων τους. Κατά πόσο ο μέσος αναγνώστης είναι σε θέση να διαχωρίσει την βιβλιοκριτική του ανθρώπου που κουβαλά σπουδές, γνώση και εμπειρία στις πλάτες του από εκείνη την γνώμη που προβάλλει την θετική ή αρνητική ενός έργου με μοναδικό ίσως σκοπό να εξυπηρετήσει τα προσωπικά του συμφέροντα και να διατηρήσει τις δημόσιες σχέσεις του στο βάθρο του προσκηνίου;

    Ο μέσος αναγνώστης δεν νομίζω ότι επηρεάζεται από βιβλιοκριτικές όποιος και αν τις έχει γράψει. Το μάρκετινγκ είναι αυτό που τον επηρεάζει. Το «πιασάρικο» εξώφυλλο, η τηλεοπτική προβολή και διαφήμιση, τα newsletters, η προσωπική του επικοινωνία μέσω facebook με τον συγγραφέα που σκοπίμως προβάλλεται ως άνθρωπος της διπλανής πόρτας ως μια τακτική προσέλκυσης αναγνωστών. Είναι λυπηρό αλλά υπάρχει συχνά η νοοτροπία ότι ο συγγραφέας εντολοδόχος ή διασκεδαστής του κοινού, κάτι που αρνούμαι να δεχτώ. Ο συγγραφέας καθοδηγείται στη λογοτεχνική του δημιουργία αφενός από την αγωνία του να εκφραστεί αφετέρου από την ανάγκη του να συμβάλλει στην κάθαρση και την πνευματική ανάταση και εξέλιξη των συνανθρώπων του.

18. Ευτυχισμένες και δυστυχισμένες ώρες του παρελθόντος έρχονται στην σκέψη σας σε μια στιγμή προσωπικού απολογισμού. Η ευτυχία και η δυστυχία κουμπώνουν την ύπαρξή τους με την επιτυχία και την αποτυχία; Πως διαχειρίζεστε στον παρόντα χρόνο την χαρά και την λύπη του χθες;

    Ευτυχώς που η αποστασιοποίηση από τις έντονες στιγμές παγώνει κατά κάποιον τρόπο τα συναισθήματα ώστε να δράσει η κρίση και να γίνει η αποτίμηση των εμπειριών. Και αποτίμηση σημαίνει επιμύθιο και μάθημα. Συνεπώς, ο πόνος ή η χαρά είναι δείκτες ωριμότητας και διαχείρισης του μέλλοντος Συνήθως, μαθαίνω καλά τα μαθήματα που παίρνω και προσπαθώ να μην επαναλαμβάνω τα ίδια λάθη.

19. Λένε πως η γραφή είναι μια εσωτερική ανάγκη του συγγραφέα. Τα τμήματα δημιουργικής γραφής βοηθούν αυτή την ανάγκη να βγει προς τα έξω με τρόπο που να διαμορφώσει σταδιακά την μοναδικότητά της ή της δίνουν μια μορφή – φόρμα πάνω στην οποία το υποκείμενο θα στηρίξει την ασαφή ύπαρξή της καινούργιας γνώσης και θα προχωρήσει;

    Ισχύουν και τα δύο πιστεύω αν ο συγγραφέας δεν βάλει την προσωπική του πινελιά και δεν επιβάλλει την προσωπικότητά του πάνω στη φόρμα τότε βγαίνουν λογοτεχνικά εξαμβλώματα. Δεν μπορώ να απορρίψω την όποια βοήθεια των μαθημάτων δημιουργικής γραφής αλλά αν δεν ακούσεις τον κραδασμό και τον ρυθμό γραφής που σου υποβάλλει ο εαυτός σου και ό,τι αυτός συνεπάγεται, το αποτέλεσμα δεν θα είναι τίποτε σπουδαίο.

.
20. Το “είναι” και το “φαίνεσθαι” ενός πετυχημένου συγγραφέα μπορεί να μπει στα καλούπια του κονφορμισμού και να δημιουργήσει; Στην λέξη πετυχημένος θα ήθελα να δώσω την έννοια του πετυχημένου δημιουργού που είναι αποδεκτός από το συνάφι και τους αναγνώστες του.

   Ένα έργο αξίζει τον κόπο και κερδίζει μια θέση στην αιωνιότητα όταν είναι μοναδικό και αυθεντικό. Η αυθεντικότητα εξασφαλίζεται όταν το είναι και το φαίνεσθαι του δημιουργού ταυτίζονται, όταν δηλαδή δεν υπάρχει κανένα στοιχείο μιμητισμού, αντιγραφής, υποκρισίας στο έργο του.

Όταν εν ολίγοις είναι συνεπής στις αρχές που πιστεύει και ελικρινής. Εξάλλου, το κείμενο είναι καθρέφτης και πόσο μπορείς να φοράς μάσκα αντίκρυ στον καθρέφτη σου; Πόσο καιρό αντέχεις να υποδύεσαι έναν άλλο γράφοντας; Άρα, ο κομφορισμός δεν έχει θέση στη ζωή και την έκφραση δημιουργών που σέβονται τον εαυτό τους και είναι αυτόφωτοι. Η αποδοχή του σιναφιού και των αναγνωστών είναι σημαντικές παράμετροι για την επιτυχία αλλά τι να την κάνεις αν χάσεις τον αυτοσεβασμό σου; Το ζητούμενό σου είναι να σε αποδέχονται γι’ αυτό που πραγματικά είσαι και γι’ αυτό που ΕΣΥ γράφεις. Πετυχημένος επομένως είναι ο συνεπής στις αξίες του που καταφέρνει να κερδίσει την αποδοχή των άλλων.

21. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω και να κλείσουμε την κουβέντα μας με κάτι δικό σας. Κάτι που θα βγαίνει από τη ψυχή σας και θα θέλατε να το μοιραστείτε με τους νέους ανθρώπους αυτής της χώρας... αλλά κι με εμάς τους λιγότερο νέους.

Η τέχνη είναι προνόμιο της ανθρώπινης ύπαρξης. Γι' αυτό δεν πρέπει να την βεβηλώνουμε αλλά να την αξιοποιούμε για την εξέλιξη του είδους μας.

Ευχαριστώ.

-Πληροφορίες για την Π. Τ. εδώ

δείτε και αυτά:

-Ελένη Στασινού "Αρώσιμη γη"... -Αλέξης Σταμάτης: «Όσο πλησιάζω το μέλλον απομακρύνεται». -Μάνος Κοντολέων: «Μην πιστεύετε όλα όσα λέω… Αναζητήστε και όσα κρύβω...»-Ελένη Γκίκα: «Ήμουν ο Όμηρος σε λίγο θα είμαι Κανένας σαν τον Οδυσσέα» -Γρηγόρης Χαλκιακόπουλος: «Τα σωθικά της σκέψης»  -Φαίδων Θεοφίλου: «Η ποιότητα δεν θορυβεί…». -Γιάννης Καλπούζος: «Βεβαιότητες, βιαιότητες» -Ιουστίνη Φραγκούλη - Αργύρη: «Από την Ελλάδα στη Διασπορά πετώντας με τα φτερά της λογοτεχνίας». -Φώτης Κατσιμπούρης:  Δεν υπάρχουν 100% ειλικρινείς απαντήσεις στις συνεντεύξεις. Νίκος Κυριαζής: «Χωρίς παιδεία, όχι δημοκρατία»...


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος
Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος
Ένας άνθρωπος που μισεί τις κλειδαρότρυπες συνομιλεί με εκείνους τους εργάτες της τέχνης που του δανείζουν τα κλειδιά και τα αντικλείδια για τις πόρτες του νου και της ψυχής! 21 ερωτήσεις από τον συγγραφέα Τάσο Αγγελίδη – Γκέντζο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Με τον «Κατάδικο» του Κων. Θεοτόκη ξεκινά το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης την διαδικτυακή προβολή παραστάσεων του
Με τον «Κατάδικο» του Κων. Θεοτόκη ξεκινά το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης την διαδικτυακή προβολή παραστάσεων του
με 0 Σχόλια 697 Views

Το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης οργάνωσε και προγραμματίζει την προβολή  παραστάσεών του, που κάποιος δεν είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει, ή αγαπημένες παραστάσεις που κάποιος θέλει να παρακολουθήσει ξανά, μέσα από το κανάλι του στο you tube:


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή