Ο Χρίστος Στυλιανού, μιλάει στην Kulturosupa.

2393 Views
 Ο Χρίστος Στυλιανού, μιλάει στην Kulturosupa. Ο Χρίστος Στυλιανού, μιλάει στην Kulturosupa.

Έναν αριστούχο της δραματικής σχολής του ΚΘΒΕ έχουμε σήμερα καλεσμένο. Γεννήθηκε στη Μόσχα, αλλά έζησε μέχρι τα 25 του στην Κύπρο. Σήμερα 31 χρονών [που δεν του φαίνεται], παίζει στο τελευταίο έργο του Σάκη Σερεφα «Αποστολή στον πλανήτη Γη».  Εκεί όμως που ξεχώρισε, ήταν στην Παρασκευοπουλιάδικη παρασταση «Υμπυ ο Βασιλιάς», ερμηνεύοντας τον ρολο του Βασιλιά Βανσεσλά. Επιβλητικός,  ωραιος, βλέμμα που «καρφώνει, καθαρός δυνατός λόγος, αλλά και δυό μέτρα ντερέκι… Από κοντά τώρα,  απόλυτα γήινος, καθημερινός, απλός, «πλακωμένος» στα διαβάσματα του και θα έλεγα  αρκετά σεμνός…. Είναι ταλενταρα και είπαμε να τον γνωρίσουμε καλύτερα, πριν μας τον πάρει η Αθήνα και κάνουμε μαύρα μάτια να τον δούμε...

Ο Χρίστος Στυλιανού μιλαει στην Κουλτουρόσουπα… Ελάτε να τον γνωρίσετε…

 

Είσαι ένα νέος σχετικά ηθοποιός  και για να σε μάθει ο κόσμος [περισσοτερο], περιέγραψε μου με λίγα λόγια τον χαρακτήρα σου.

Λοιποοόν…καταρχάς προσπαθώ να αντιμετωπίζω τον εαυτό μου…πώς να το πω…όχι σοβαρά. Ευθύτητα, ειλικρίνεια, αξιοπρέπεια, σεβασμός είναι έννοιες που μου αρέσουν και προσπαθώ να τις κάνω πράξη όσο περισσότερο μπορώ.
.

Ήταν ένα από τα όνειρα σου να ασχοληθείς με την υποκριτική ; Η σου προέκυψε για κάποιο λόγο ξαφνικά και κόλλησες….

Βασικά, εγώ ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής, μετά πολιτικός μηχανικός, μετά δάσκαλος, πέρασα Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Κύπρου κι εκεί βρέθηκε μια φίλη και με «ανάγκασε» να γραφτώ στο θεατρικό όμιλο. Ε.. άμα ασχοληθείς έστω για λίγο…

Είσαι ευχαριστημένος από την μέχρι τώρα απόδοση σου; Λες μέσα σου… «μια χαρα τα λέω… είμαι γαματος…»…
Κοίταξε…γαμάτος είναι μεγάλη κουβέντα! Μου έχουν δοθεί ευκαιρίες στα λίγα χρόνια που δουλεύω και αυτό το έχω πάντοτε στόχο. Σοβαρά! Αλλά ούτως ή άλλως σε αυτή τη δουλειά η απόσταση που χωρίζει το γαμάτος από το γάμησέ τα είναι μικρή…

…Και πάνω στην σκηνή πως νιώθεις ;

Εκεί νιώθω  γ α μ ά τ α ! Είναι ένα ιδιαίτερο συναίσθημα να συνειδητοποιείς πως εκείνη τη στιγμή ζεις σε ένα άλλο χωροχρόνο από ότι πριν ή μετά. Και είναι ένα συναίσθημα που δεν είναι ποτέ το ίδιο. Κάθε μέρα είναι κάτι διαφορετικό κι ένα «παιδευτικό» κομμάτι της δουλειάς είναι να μάθεις να το διαχειρίζεσαι προς όφελος της παράστασης αλλά και του εαυτού σου.
.

Δεν είναι τελικά βαρετό να παίζεις  για 2, 3 μήνες το ίδιο έργο, τον ίδιο ρόλο, αλλά για άλλους θεατές ;

Μπορεί να γίνει απίστευτα βαρετό…αν το αφήσεις. ‘Όμως, η επανάληψη δεν είναι πάντα μήτηρ βαρεμάρας. Αν το δεις κι αλλιώς, η καθημερινή επαφή με το ίδιο πράγμα σε «αναγκάζει» να ψάχνεις περισσότερο –στον εαυτό σου, στην επαφή με τους συνεργάτες σου– διότι εν τέλει τίποτα, ποτέ δεν είναι ίδιο.

Περιέγραψε μου μια δική σου θεατρική  εμπειρία, τέτοια  που δεν μπορείς να ξεχάσεις. [και για ποιο λόγο ;]

Την αντίδραση του πατέρα μου στις τελικές εξετάσεις όταν τελείωνα τη σχολή. Χωρίς να μου πει τίποτε, μου έδωσε κατά κάποιο τρόπο την έγκρισή του για να ασχοληθώ με το θέατρο κι όχι με τις Πολιτικές επιστήμες!

Σου δίνεται το μαγικό ραβδί και σου λένε διάλεξε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο που θα παίξεις. Ποιο πρόσωπο θα διάλεγες να υποδυθείς ; [σινεμά η θέατρο]…

Νομίζω τον Δον Κορλεόνε (Μάρλον Μπράντο) στο Νονό...
.

Έχεις βάλει κάποια «καλλιτεχνικά όρια» στον εαυτό σου ; Για παράδειγμα δεν θα μπορούσες να κάνεις ποτέ γυμνό…  Παίζει κάτι τέτοιο ;

Εεεε…Συμμετείχα σε μια περφόρμανς που είχε και γυμνό… Νομίζω, τα όρια είναι κάτι σχετικό που καθορίζεται βάσει της εκάστοτε συνθήκης δουλειάς. Το εντός και το εκτός ορίων έχει να κάνει με το αν μέσα μου έχει δικαιολογηθεί ή όχι αυτό που μου ζητείται…

Θα υπέγραφες στο στήθος μιας θαυμάστριας σου αν σου το ζητούσε ;

Μέχρι τώρα έχω φτάσει μόνο μέχρι το χέρι!
.
Ποια είναι τα ενδιαφέροντα σου, πέρα από το θέατρο. Με τι είσαι «κολλημένος» τελευταία;
Τελευταία είμαι πραγματικά «κολλημένος» με τη διπλωματική μου, που προσπαθώ να την τελειώσω (είμαι μεταπτυχιακός φοιτητής στο Τμήμα Θεάτρου στο Α.Π.Θ.), αλλά γενικώς μου αρέσει να βλέπω κανένα ποδόσφαιρο, μου αρέσει το LOST –αν και τώρα τελευταία με έχει ξενερώσει–, να βλέπω φίλους, να ακούω μουσική.
.
Μια ταινια, ένα θεατρικό, μια συναυλία, ένα εικαστικό που είδες και δεν μπορείς να ξεχάσεις ;

Από ταινία θα πω τον Αντίχριστο του Τρίερ, από θεατρικό θα πω τον "καλό άνθρωπο του Σετσουάν "(ήταν η πρώτη παράσταση του Κ.Θ.Β.Ε. που είδα όταν ήρθα στη σχολή), συναυλία έχω καιρό να πάω και από εικαστικό έναν πίνακα της φίλης μου της Αιμιλίας.

Πως περναει η μέρα σου, εκτός από το θέατρο…

Εντάξει, για τη διπλωματική τα είπαμε…περνάω πολύ χρόνο μέσα στη μέρα με την κοπέλα μου που ζούμε μαζί, χαζεύω στον υπολογιστή (όταν δεν γράφω, φυσικά!) και μπορεί να παίξω και κανένα παιχνίδι.
.

Πες μου ένα «καλό» που σου συνέβη τελευταία…

Που ένα φιλικό μας ζευγάρι μας ζήτησε να βαφτίσουμε την κορούλα τους…
.

Και ένα «στραβό»…. Αν λέγεται βέβαια…

Προσπαθώ να βρίσκω κάτι καλό και μέσα στα στραβά…όχι πάντα με επιτυχία, αλλά προς το παρόν το καλό του ότι θα γίνουμε νονοί υπερτερεί…

Ζεις και εργάζεσαι στην Θεσσαλονίκη. Τι σου αρέσει σε αυτή την πόλη και τι σου την σπάει ;
Μου αρέσει που μετά από 8 χρόνια σχεδόν, την νιώθω πολύ οικεία σαν δεύτερό μου σπίτι (το πρώτο είναι στη Λευκωσία) και μου τη σπάει το ότι ενώ είχε όλα τα φόντα να γίνει μια παραμυθένια πόλη, είναι απλώς ωραία.

Αλλά αν θα μπορούσες να αλλάξεις πόλη, η και κράτος, ποια θα διάλεγες ;
Στα πλαίσια της παραμυθένιας πόλης θα διάλεγα την Πράγα, όσο για κράτος…ένα δίκαιο…αν υπάρχει.
.

Για πια 3 «πράγματα» αξίζει να ζούμε σε αυτή την ζωή ;

Σίγουρα όχι για το αμάξι, το σπίτι ή την καριέρα μας...αλλά οκ, για τα πάντα μπορεί να ζει κάποιος, άμα το θέλει. Αυτά που για μένα αξίζουν όμως είναι η οικογένεια, οι φίλοι και γενικώς οι όμορφες στιγμές που μπορεί να μοιραστείς με τους ανθρώπους. Από ένα συγχαρητήρια ενός αγνώστου, μια τυχαία συνάντηση, μια ανιδιοτελή βοήθεια χωρίς ονοματεπώνυμο.
.

Πως βιώνεις την οικονομική κατάσταση της χώρας μας ; Θα «επιζήσουν» οι Έλληνες;

Είναι κάτι που προκαλεί τρελή αβεβαιότητα για το μέλλον –πέραν αυτής που έχει ήδη η δουλειά του ηθοποιού– αλλά το κυριότερο νομίζω είναι ότι μου δημιουργεί απίστευτο θυμό αυτό το θέατρο του παραλόγου, όπου ψάχνουν όλοι τα χαμένα λεφτά…ενώ ξέρουν που έχουν καταλήξει…η γαϊδουριά και η θρασύτητα έχει γίνει νόμος κι αυτό τρώει όλους τους Έλληνες, τους εξοργίζει…Η ψυχολογία του κορόιδου μας έχει διαλύσει…Τώρα αν θα επιζήσουμε…θα φανεί…σε κάποιο χειροκρότημα φαντάζομαι.

Απο την ταινία μικρού μήκους "Η τελευταία μέρα του Αλεξάντερ Καπλάνι"

Είσαι αισιόδοξος χαρακτήρας ;

Προσπαθώ στο μερίδιο που μου αναλογεί να αντιμετωπίζω τα πράγματα με θετική σκέψη κι ενέργεια. Όπως λέει και μια φίλη, κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε –χωρίς καμία έκπτωση εκ μέρους μας– και το αφήνουμε…μιας και δεν εξαρτώνται όλα από εμάς.

Γιατί πρέπει να έρθουμε να σε δούμε στο θέατρο που παίζεις ;

Ε, για όλα αυτά που είπα προηγουμένως!
.

Κάνε μου μια ευχή για σένα…

Τι να ευχηθώ τώρα; Να πάρω κανένα όσκαρ; Την υγειά μας να ‘χουμε –όπως ονομάζεται κι ένα επεισόδιο από τους “Απαράδεκτους”– κι όλα τ’ άλλα...
.
Σε ευχαριστω...

Φωτογραφικό υλικό





Με ετικέτα: Χρίστος Στυλιανού

Αρθρογραφος

Ιωάννης Τσιρόγλου
Ιωάννης Τσιρόγλου
Διευθυντής Kulturosupa.gr - e-mail: kulturosupa2@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Μαρίκα Κοτοπούλη-Το αγρίμι» με Δήμητρα Παπαδήμα και Γιάννη Μποσταντζόγλου στο θέατρο Αθήναιον.
«Μαρίκα Κοτοπούλη-Το αγρίμι» με Δήμητρα Παπαδήμα και Γιάννη Μποσταντζόγλου στο θέατρο Αθήναιον.
με 0 Σχόλια 523 Views

 Είκοσι τρεις μέρες και είκοσι τρεις νύχτες δίνει την ψυχή της σε θεατρικούς ρόλους, μη γνωρίζοντας την δολοφονία του αγαπημένου της Ίωνα Δραγούμη, από άγνωστες σφαίρες, πατριωτών.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή