O Γρηγορης Παπαδόπουλος μιλαει στην Kulturosupa [ηθοποιός της ομάδας «Ακτίς Αελίου»].

1726 Views
O Γρηγορης Παπαδόπουλος μιλαει στην Kulturosupa [ηθοποιός της ομάδας «Ακτίς Αελίου»]. O Γρηγορης Παπαδόπουλος μιλαει στην Kulturosupa [ηθοποιός της ομάδας «Ακτίς Αελίου»].

Αφού είδαμε την παράσταση «Κάλπικη Μοίρα» στο Καφωδείο Ελληνικό, γεμίσαμε  με περιέργεια για το πόσο ‘σκοτεινοί’ μπορεί να είναι αυτοί οι τύποι που έστησαν την παράσταση. Είχαμε και ωραία δείγματα του παρελθόντος, με το «Αναπάντεχο» και τελικά απομονώσαμε έναν εκ των βρυκολάκων – όλοι μαζί είναι … τρομακτικοί… – και τον βομβαρδίσαμε με ερωτήσεις.

O Γρηγορης Παπαδόπουλος μιλαει στην Kulturosupa [ηθοποιός της ομάδας «Ακτίς Αελίου»].
O Γρηγορης Παπαδόπουλος μιλαει στην Kulturosupa...
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΕΝΑ ΒΡΥΚΟΛΑΚΑ
Ως εκπρόσωπος της Ακτίδος Αελίου και με με αναφορά στην παράσταση Κάλπικη Μοίρα, μπορείς να μας πεις πώς σας ήρθε η ιδέα για μία παράσταση με θέμα τον άλλο κόσμο; Συγκεκριμένα, ποιανού ήταν αυτή η ιδέα;
Η βασική ιδέα ήταν του Θωμά Βελισσάρη, η κεντρική ιδέα. Σε συνδυασμό όμως με κάποια τραγούδια, τα οποία είχε ο Γιάννης ο Μόμτσιος… κάπως έτσι, συνδυαστικά. Ο ένας έπαιρνε στοιχεία από τον άλλον και έτσι στήθηκε η παράσταση. Δηλαδή δόθηκε η ιδέα, αλλά χτίστηκε μετά έτσι. Και η αισθητική της παράστασης ήταν ιδέα του Γιώργου του Κολοβού, που τελικώς δε συμμετείχε στο project, αλλά ήταν και δική του ιδέα…Ουσιαστικά, από τις Ακτίδες δηλαδή. Ένας, δύο, τρεις, τέσσερις, έτσι μαζευόμαστε όλοι  μαζί. Έτσι έγινε.
Συντονίζεστε πάντως, έτσι δεν είναι;
Ναι. Προς ένα στόχο. Ο σκοπός του συντονισμού, μάλλον της δουλειάς είναι η εξέλιξη των άλλων projects. Τι έχει γίνει, τι δεν έχει γίνει, τι τραγούδια έχουμε, για τι θέλουμε να μιλήσουμε… Έρχεται μία ιδέα και από κει και πέρα αρχίζουμε δουλειά πάνω σε αυτή την ιδέα. Η Κάλπικη Μοίρα είναι μία συνέχεια πολλών παραγωγών της Ακτίδος. Και των δύο παραγωγών που έχουν γίνει πριν εδώ πέρα σε συνεργασία με το Καφωδείο, το «Μου.. λεν Ρουζ» πριν δύο χρόνια και πέρσι το «Αχταρμίξ», και συνέχεια από τα υπόλοιπα χοροθεατρικά και μουσικά όπως ήταν «Οι γυναίκες με τα όλα τους», μία επιθεώρηση που είχε γίνει στο θέατρο Μελίνα Μερκούρη, αλλά και στο δικό μας χώρο η παράσταση «Γρανάδα». Αυτό το τελευταίο έχει κάποια σχέση με την Κάλπικη Μοίρα. Ήταν ένα αρκετά dark και underground.
Σας χαρακτηρίζει το dark στοιχείο;
Το έχουμε, αν και σε άλλη βάση ήταν η «Γρανάδα», αλλά ναι, το κουβαλάμε.
Για τι θα άξιζε να πεθάνεις;
Τα πάντα.
Ποια είναι για το Γρηγόρη Παπαδόπουλο η μεγαλύτερη λατρεία, το μεγαλύτερο πάθος, που θα άξιζε να πεθάνει για αυτό; Ή δεν υπάρχει κάτι που αξίζει να χάσουμε τη ζωή μας;
Όχι. Όλα. Τα πάντα. Αν πιστεύεις σε κάτι, αξίζει να το κάνεις αυτό. Αρκεί να το πιστεύεις. Προσωπικά δηλαδή, η άποψή μου για το θάνατο είναι διαφορετική. Αισθάνομαι δηλαδή ότι κάθε μέρα είμαστε πολύ κοντά με το θάνατο και για αυτό μπορούμε και ζούμε. Άλλωστε και στην παράσταση, με το σαρκασμό μέσα από το θάνατο, τελικά για τη ζωή μιλάμε
Προτεραιότητα της ζωής σου αυτή τη στιγμή ποια είναι; Θα άξιζε να πεθάνεις για μία καλή παράσταση, για το θέατρο, για κινηματογράφο;
Για τίποτα δε θα πέθαινα, πέρα από μένα. Για τα πάντα μπορεί να πεθάνεις. Είναι πολύ εύκολο να πεθάνεις. Οπότε αν πραγματικά το αναγνωρίσεις και καταλάβεις πόσο κοντά είσαι στο θάνατο, ότι ανά πάσα στιγμή μπορείς να πεθάνεις, τότε χαίρεσαι περισσότερο τη ζωή. Οπότε έτσι το βλέπω. Δεν μπορώ να πω ότι θα πέθαινα για αυτό ή θα πέθαινα για το άλλο. Έχω πεθάνει πάρα πολλές φορές για να υποστηρίξω αυτά που θέλω να υποστηρίζω στη ζωή μου. Άρα είμαι κοντά στο θάνατο, πολύ.
Στα πλαίσια των παραστάσεων, κωμωδία ή δράμα; Τι σου αρέσει περισσότερο; Και πού πιστεύεις ότι είσαι καλύτερος;
Μέχρι τώρα, για να είμαι ειλικρινής – και για να μην απαντάω με λογοπαίγνια –  ένιωθα ότι μου πήγαινε πολύ περισσότερο το δράμα. Αλλά προσφάτως αποδείχτηκε ότι τραβάει η κωμωδία. Τα έργα μας, αυτά που κάνει η Ακτίδα – πάλι για αυτό θα μιλήσω – έχουν και τα δύο μέσα. Περνάμε πολύ εύκολα, όπως και η ζωή μας, από το τραγικό στο κωμικό, οπότε είμαστε ανοιχτοί σε όλα.
Η κωμωδία έχει μεγαλύτερη ανταπόκριση στο κοινό;
Δυστυχώς.
Δηλαδή ο Γρηγόρης Παπαδόπουλος περνάει καλύτερα σε μία δραματική παράσταση;
Εξαρτάται. Εξαρτάται από το στόχο της παράστασης. Είναι πολύ συγκεκριμένα πάντα. Όλα εξαρτώνται από τον στόχο της παράστασης. Αυτή τη στιγμή έχουμε να κάνουμε με μία παράσταση που είναι κωμική, αλλά έχει ένα μεγάλο υπόβαθρο από πίσω. Έχουμε ταυτόχρονα αυτή τη στιγμή το Μαριβώ, «Ο θρίαμβος του Έρωτα» στο θέατρό μας, που είναι καθαρά κωμωδία. Όμως από πίσω υπάρχει ένα μεγάλο πολιτικό και κοινωνικό υπόβαθρο. Ναι, έτσι με ενδιαφέρει πάρα πολύ η κωμωδία. Όπως και το αντίθετο. Όχι το δράμα για το δράμα. Το δράμα, το οποίο έχει να πει κάτι.
Μπορείς να μας πεις λίγο περισσότερα λόγια για την ομάδα της Ακτίδος Αελίου;
Η ομάδα συστάθηκε πριν από εννιά χρόνια από τέσσερα άτομα, το Θωμά το Βελισσάρη, το Νίκο Ορτεντζατος, τη Θεανώ την Αμοιρίδου και την Ιωάννα την Κατσαρού. Από το δεύτερο χρόνο καλλιτεχνικός διευθυντής είναι ο Νίκος ο Σακαλίδης, έκτοτε έχουν ανέβει πάρα πολλές παραγωγές. Από τον τρίτο χρόνο νομίζω λειτουργεί και θεατρικό εργαστήρι, με τριετή φοίτηση. Η ομάδα έχει κερδίσει το βραβείο καλύτερης περιφερειακής ομάδος της Ελλάδος το 2006 – πράγμα που δυστυχώς δεν έγινε πολύ γνωστό. Η ομάδα είναι επιχορηγούμενη από το δεύτερο χρόνο και προσπαθεί ακόμα να σταθεί – όσο αντέξει στη Θεσσαλονίκη – να κάνει αξιόλογες παραγωγές.
Πάντως δεν δουλεύει με ερασιτέχνες, έτσι δεν είναι;
Όχι. Όλοι οι ηθοποιοί είναι τελειόφοιτοι του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Όλοι είμαστε επαγγελματίες. Έχουμε συνεργασία με πάρα πολλούς καλλιτέχνες της πόλης, εικαστικούς, χορογράφους…
Και με προοπτικές επέκτασης και ανοίγματος προς άλλες συμμετοχές;
Ναι ήδη. Στην τελευταία μας παράσταση υπάρχουν άτομα που μόλις τελειώσανε το Κρατικό.
Εν ολίγοις, μία καλλιτεχνική ομάδα αποτελούμενη από Θεσσαλονικείς και με έδρα τη Θεσσαλονική. Προσωπικές βλέψεις για την πρωτεύουσα υπάρχουν στον ορίζοντα;
Η ομάδα έχει καταφέρει και έχει κατέβει στην Αθήνα αρκετές φορές. Έχει κατεβάσει παραγωγές της και αυτό θα γίνει και φέτος. Και προσπαθούμε γενικώς να ανοιχτούμε στη Βόρεια Ελλάδα, δηλαδή η προηγούμενή μας παραγωγή έπαιξε και στην Κοζάνη, η Κάλπικη Μοίρα προσπαθεί… Τα κωμικά και τα μουσικά είναι πιο εύκολο να κινηθούν. Ε, δεν πειράζει.
Μα έχει ανάγκη ο κόσμος για γέλιο.
Ναι έχει ανάγκη. Κι εμείς προσπαθούμε να το κάνουμε με το δικό μας τρόπο. Οπότε υπάρχει βλέψη πάλι να κατέβουμε στην Αθήνα ως ομάδα το Μάιο και βλέπουμε.
Σε προσωπικό επίπεδο, ένας ηθοποιός που αγαπάει πολύ την ηθοποιία, έχει σπουδάσει στη Θεσσαλονίκη, παραμένει στη Θεσσαλονίκη, μπορεί να επιβιώσει, να κάνει τα όνειρα του στα πλαίσια του θεάτρου και του κινηματογράφου πραγματικότητα;
Ναι. Έχει να κάνει με τα όνειρά του, ποιο είναι το όνειρό του.
Έχει δυνατότητες η πόλη μας;
Βεβαίως έχει δυνατότητες. Αρκεί να θέλει κάποιος. Εγώ το βλέπω έτσι. Έχει να κάνει με τα όνειρα του καθενός. Διάσημος δε θα γίνει στη Θεσσαλονίκη. Αν θέλει να ζήσει, θα ζήσει.. Αλλά πώς θέλει να ζήσει; Τι θυσίες κάνεις. Οτιδήποτε και να κερδίσεις, οποιοδήποτε επάγγελμα και να κάνεις, θέλει τις θυσίες του.
Με αυτή την απάντηση, ακούγεται σα να απορρίπτεις την τηλεόραση. Γιατί στη Θεσσαλονίκη τηλεόραση δεν έχει.
Προσωρινά. Όσο αντέξω. Ως τώρα την έχω απορρίψει. Όχι ακριβώς «απορρίψει», δεν την έχω επιλέξει. Δεν το κυνήγησα, δε με κυνήγησε… Μπορεί να τύχει κάτι πάρα πολύ καλό, αλλά…
Ποιο είναι το όνειρό σου; Θέατρο, κινηματογράφος…;
Όνειρο είναι αυτό που ζω τώρα. Θέατρο. Θέατρο με τους δικούς μου όρους. Με μία ομάδα πρώτον – και όχι μόνο με την Ακτίδα -  κι αυτούς που υποστηρίζουν την Ακτίδα και όχι μόνο αυτούς. Υπάρχουν και άλλα σχήματα, τα οποία είτε ερασιτεχνικά είτε επαγγελματικά βλέπουν το θέατρο με την ίδια ματιά, το θέατρο με τον τρόπο που το βλέπουμε εμείς. Από κει και πέρα, μακάρι να ήταν πιο εύκολο να επιβιώσουμε. Δηλαδή, το όνειρο θα ήταν να κάναμε τα ίδια πράγματα λίγο πιο εύκολα. Οι επιχορηγήσεις να ερχόντουσαν στην ώρα τους, ο κόσμος να έβλεπε περισσότερο θέατρο στη Θεσσαλονίκη…
Με πρόλαβες. Η επόμενη ερώτηση θα αφορούσε την ανταπόκριση του κοινού στη Θεσσαλονίκη.
Υπάρχει ευτυχώς. Υπάρχει. Είναι λιγότερη από το μέσο όρο, αλλά υπάρχει. Αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με το θέατρο.
Συμβάλλει λίγο ο τρόπος που πασάρεται; Το Καφωδείο για παράδειγμα είναι πολύ προσιτός χώρος. Έρχονται να πιούνε ποτάκι ακόμα και άτομα που δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με το θέατρο, έρχονται για να διασκεδάσουν και στο βάθος του μυαλού τους κρατάνε την παράσταση ως μουσικό είδος.
Ναι, αυτό είναι το καλό. Αλλά δεν έχει πρόβλημα μόνο ο χώρος του θεάτρου. Δηλαδή και η οικονομική κρίση δεν έχει να κάνει μόνο με το θέατρο. Όλοι το περνούν αυτό. Ο κόσμος δεν έχει ανάγκη από αυτό. Ο κόσμος έχει ανάγκη να βγει να ξεσκάσει. Να πάει τα χρήματά του αλλού. Σε δύο ποτά από ότι σε ένα εισιτήριο, μια φορά την εβδομάδα ή μια φορά στις δεκαπέντε. Δεν έχει δα και τόσα θέατρα η Θεσσαλονίκη. Έχει περισσότερα μπουσουκτσίδικα και πολλά περισσότερα μπαρ και ακόμη περισσότερα σουβλατζίδικα, τα οποία είναι γεμάτα.
Εν ολίγοις, κατακρίνεις την ελληνική κουλτούρα.
Εν ολίγοις, την κατακρίνω. Αν και ζω σε αυτήν. Την έχω ζήσει και επέλεξα να ζω διαφορετικά. Δεν την κατακρίνω. Δεν μπορώ να δεχτώ τη δικαιολογία ότι δεν μπορώ να ζήσω αλλιώς. Αυτό δεν μπορώ να δεχτώ. Δεν κατακρίνω κανέναν. Δεν μπορώ να κρίνω κάποιον, ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Απλώς δε φταίει ο άλλος για τα ζόρια που ζω εγώ – δε φταίει κανένας άλλος – ούτε για τα ζόρια που έχει κάποιος άλλος φταίω εγώ. Τέλος πάντων, παιδεία λείπει. Εκεί καταλήγουμε. Δεν έχει να κάνει με το θέατρο, έχει να κάνει με ένα ολόκληρο κράτος, που σπρώχνει προς την έλλειψη παιδείας, την έλλειψη κουλτούρας, ωθεί περισσότερο προς ένα θεαθήναι, οπότε όλοι πηγαίνουν προς τα κει.
Υπάρχει ένα motto του Γρηγόρη; Κάποια έκφραση που καλύπτει όλη του τη ζωή και είναι το κίνητρο για τη δουλειά του;
Όχι. Αγάπη και ειλικρίνεια. Και όσο αντέξουμε. Δηλαδή μπορεί αύριο να κάνω κάτι άλλο. Ειλικρίνια και μεταξύ μας ως ομάδα. Για να μπορέσει να υπάρξει η έννοια ομάδα, για να μπορέσουμε να έχουμε κοινωνία, πρέπει να μπορούμε να είμαστε πιο πολύ ο ένας προς τον άλλον. Αυτό είναι το θέμα.
Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια;
Υπάρχει μία παράσταση που τρέχει – εκτός από εδώ κάθε Τετάρτη – που πάει πάρα πολύ καλά εδώ στο Καφωδείο. Εδώ ξεκινήσαμε να παίξουμε μέχρι τα Χριστουγεννα και τώρα θα παίξουμε σίγουρα μέχρι το Πάσχα. Με την ομάδα ανεβαίνει η τρίτη παραγωγή μας, «Ο θρίαμβος του Έρωτα» του Μαριβώ σε σκηνοθεσία του καλλιτεχνικού μας διευθυντή του Νίκου του Σακαλίδη στην Ακτίδα. Και ετοιμάζουμε παραγωγή για την Αθήνα για το Μάιο. Αυτό που παίχτηκε πρώτο, «Αχταρμίξ 2» υπάρχει περίπτωση να πάει ως «Αχταρμίξ 3» στην Αθήνα. Κάνουμε πάρα πολλές παραγωγές, είμαστε λίγοι άνθρωποι και τρέχουμε πάρα πολύ. Κάναμε και άλλη μία ενδιάμεσα με μονόλογο θεατρικό, το «Αναπάντεχο», το οποίο επίσης πήγε πολύ καλά. Ο κόσμος έρχεται, την ομάδα τη γνωρίζει πλέον.
Ευχαριστώ πολύ. Καλό κουράγιο και καλή συνέχεια.
Εγώ σ’ ευχαριστώ.
Χαιρετηθήκαμε και αφήσαμε πίσω μας το Καφωδείο. Καθώς έφευγα μου χε γεννηθεί άλλη περιέργεια. Πώς να είναι «Ο θρίαμβος του Έρωτα»… Έπεται λοιπόν συνέχεια.
Η ΜΑΡΙΑ ΠΑΣΧΟΥ τα "ειπε" με τον Γρηγορη Παπαδοπουλο.

Φωτογραφικό υλικό





Αρθρογραφος

Kulturosupa.gr
Kulturosupa.gr
μπές, δες, διάβασε, σχολίασε...

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Με τον «Κατάδικο» του Κων. Θεοτόκη ξεκινά το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης την διαδικτυακή προβολή παραστάσεων του
Με τον «Κατάδικο» του Κων. Θεοτόκη ξεκινά το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης την διαδικτυακή προβολή παραστάσεων του
με 0 Σχόλια 697 Views

Το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης οργάνωσε και προγραμματίζει την προβολή  παραστάσεών του, που κάποιος δεν είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει, ή αγαπημένες παραστάσεις που κάποιος θέλει να παρακολουθήσει ξανά, μέσα από το κανάλι του στο you tube:


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή