Η ηθοποιός Νικολέτα Παπαδοπούλου, πρωταγωνίστρια της παράστασης «Λίλια» μιλά στην Κουλτουρόσουπα.

1867 Views
Η ηθοποιός Νικολέτα Παπαδοπούλου, πρωταγωνίστρια της παράστασης «Λίλια»  μιλά στην Κουλτουρόσουπα. Η ηθοποιός Νικολέτα Παπαδοπούλου, πρωταγωνίστρια της παράστασης «Λίλια» μιλά στην Κουλτουρόσουπα.

  Μιλώντας με την γλυκιά και αισιόδοξη Νικολέτα Παπαδοπούλου...

Σάββατο βράδυ και κατευθύνομαι στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς Μελίνα Μερκούρη για να μιλήσω με την Νικολέτα Παπαδοπούλου για την παράσταση Λίλια στην οποία πρωταγωνιστεί. Στην διαδρομή σκέφτομαι ότι μια ηθοποιός που ενσαρκώνει μια τέτοια γυναίκα σαν την Λίλια, γεμάτη πάθος και γοητεία, μάλλον μελαγχολική πρέπει να είναι. Η κουβέντα μας μου αποδεικνύει το αντίθετο. Με μια απίστευτη ηρεμία και μια γλυκύτητα στις απαντήσεις της μιλήσαμε για το έργο, το θέατρο, την επανάσταση, τον ρομαντισμό και τον έρωτα.
.
 Πώς έγινε η επιλογή του συγκεκριμένου έργου; Έχει σχέση με την επέτειο των 100 χρόνων από τη Ρώσικη επανάσταση;
Αρχικά, την απόφαση την πήραμε ο Χάρης Ευστρατίου που είναι ο σκηνοθέτης και εγώ που κάνω την παραγωγή. Πριν δύο χρόνια, στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης έγινε μια παρουσίαση βιβλίου, της «Λίλια» του Χρήστου Χαρτοματσίδη. Δεν ήμασταν εκεί γι’ αυτόν τον λόγο. Ήμασταν εκεί για μία άλλη παρουσίαση που θέλαμε να παρακολουθήσουμε και εντελώς τυχαία μας τράβηξε την προσοχή. Διαβάζανε την πρώτη σκηνή, τον μονόλογο του Μαγιακόφσκι και την αμέσως επόμενη. Και σκεφτήκαμε ότι ήταν ενδιαφέρον αυτό. Πήραμε το βιβλίο, συστηθήκαμε με τις εκδόσεις Μανδραγόρας που εκδίδουν το έργο και είπαμε με τον Χάρη ότι θα το κάνουμε σίγουρα αυτό το έργο. Ήταν πάρα πολύ ωραίο γιατί διαβάσανε τις πιο δυνατές σκηνές του, τουλάχιστον κατά τη γνώμη του σκηνοθέτη και τη δική μου και είπαμε ότι πρέπει να το κάνουμε και εμείς. Υπήρξε και το σκεπτικό ότι σε δύο χρόνια από τότε θα ήταν τα 100 χρόνια από την επανάσταση οπότε είπαμε ότι μπορούμε να περιμένουμε λίγο. Λίγο έτυχε, λίγο το επιδιώξαμε πάνω στην τύχη και έγινε έτσι.
 
-  Κάνατε κάποια διασκευή στο κείμενο;
Όχι, το σεβαστήκαμε απόλυτα. Έτσι και αλλιώς ο κύριος Χαρτοματσίδης δούλεψε πάρα πολύ ωραία σε αυτό το κείμενο. Ο ίδιος διάβασε πολύ και ήταν πάρα πολύ προσεκτικός και πιστός. Γιατί είναι ένα βιογραφικό έργο. Έχει βιογραφικά στοιχεία μέσα και όταν μιλάμε για ανθρώπους που υπήρξαν δεν μπορείς να παρεκκλίνεις. Σίγουρα υπάρχει μέσα η ποιητική αδεία, είναι θεατρικό έργο. Αλλά έμεινε πολύ πιστός στα αληθινά γεγονότα. Το ίδιο και ο Χάρης. Οι προσθήκες που έγιναν είναι κάποια ποιήματα που έβαλε ο Χάρης για να δώσει έμφαση ακόμη περισσότερο στο ρόλο του Μαγιακόφσκι και στην ποιητική του διάσταση και έχει γίνει μια πολύ μικρή αλλαγή στο τέλος. Αλλά να μην πω για το τέλος. Έγιναν ελάχιστες προσθήκες και αλλαγές.
 
-  Πώς ήταν για σένα να προσεγγίζεις ένα ιστορικό πρόσωπο, την Λίλια;
Ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Έτσι και αλλιώς το να υποδύεσαι κάποιον που έχει υπάρξει και δεν είναι ζωντανός είναι δύσκολο. Η Λίλια έζησε στη Ρωσία το 1930, σε μια εποχή που η Ρωσία κοινωνικοπολιτικά δεν ήταν στην καλύτερη της φάση, οπότε αυτό απαιτούσε πάρα πολύ διάβασμα. Απαιτούσε πάρα πολλή προσοχή γιατί αυτά που πρέπει να βάλεις ως ηθοποιός, τις δικές σου πινελιές, πρέπει να τα σκεφτείς πολύ. Η δική μου πινελιά κλωτσάει με τον χαρακτήρα ή συμβαδίζουν και πάνε μαζί αρμονικά; Ωστόσο, είχαμε πάρα πολύ ωραία καθοδήγηση από τον Χάρη. Ήταν πάρα πολύ διαβασμένος από τις πρώτες αναγνώσεις. Ειδικά για εμένα που είχα τη Λίλια και έτσι λέγεται το έργο. Είναι μια πολύ ιδιαίτερη περσόνα η Λίλια. Πολύ έξω από τα κυβικά της εποχής της, ακόμη και για τη σημερινή εποχή. Αρκετά μπροστά ακόμα και απ’ το σήμερα, από το δικό μας σήμερα. Δεν υπήρχε καμία απορία μου που ο Χάρης δεν ήταν σε θέση να μου απαντήσει. Οπότε έκανε μια πολύ δύσκολη δουλειά λίγο πιο εύκολη. Βοήθησε, επίσης, η βιβλιογραφία που μου έδωσε, βοήθησε ότι είχε στο μυαλό του από την αρχή για τη Λίλια ένα καμβά πάνω στο δικό της πορτραίτο οπότε από την αρχή είχα πολύ συγκεκριμένη καθοδήγηση. Από εκεί και πέρα ήταν δύσκολο γιατί δεν μπορούσα να βρω πολλά κοινά με αυτόν τον ρόλο για να βρω ταύτιση. Ήταν κάτι πάρα πολύ έξω από εμένα και στην αρχή ήμουν πάρα πολύ φοβισμένη. Μπαίνοντας όμως μέσα στον ρόλο ήταν πολύ ελκυστικό.
 
 Πώς ήθελες να την αποτυπώσεις πάνω στο σανίδι; Ως μια χειραγωγό;
Κοίταξε, όταν είσαι ηθοποιός αρχικά έχεις την εικόνα του σκηνοθέτη. Αυτό που ο Χάρης έφτιαξε σαν Λίλια και στην ανάγνωση εγώ το πήρα στα χέρια μου ήταν κάτι που δεν έμεινε σε αυτό. Ναι, είναι και μία ερωτική ιστορία, ένα ερωτικό τρίγωνο. Παρόλα αυτά δεν μείναμε σε αυτό. Σίγουρα οι σκηνές της έχουν ερωτισμό. Είναι μία γυναίκα που σαγηνεύει – παγιδεύει τους άντρες, δεν είναι ακριβώς ελκυστικό αυτό που κάνει. Είναι αρκετά κλειστοφοβικό. Πνίγει τους ανθρώπους παρά τους σαγηνεύει. Έτσι το αντιλήφθηκα εγώ. Αυτό που είχα εγώ εντολή ως ηθοποιός να κάνω είναι να παίξω μια Λίλια που δεν την ενδιαφέρουν τα μικροαστικά, αυτό που λέει στο έργο ότι δεν χωράει ο έρωτας και η επανάσταση στα μικροαστικά. Οπότε προσπαθούμε να δείξουμε έναν χαρακτήρα που τον ενδιαφέρει να ζήσει τη ζωή του με τους κανόνες που ο ίδιος θέτει για τον εαυτό του. Στο κομμάτι του έρωτα με το να σαγηνεύει οτιδήποτε την έλκει. Στο κομμάτι το κοινωνικό με το να είναι δεσποτική. Θεωρεί ότι της ανήκουν όλα. Είναι μια γυναίκα που δεν την ενδιαφέρει τι θα πει ο δίπλα της ακόμη και αν ο δίπλα της την ενδιαφέρει πολύ.
 
 Πώς διαχειριστήκατε το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο της παράστασης;
Λοιπόν, παρόλο που το έργο αυτό μιλάει για γεγονότα που συνέβησαν δεκαετίες πριν είναι απίστευτα σύγχρονα τα θέματα τα οποία θίγονται. Προφανώς και δεν έχουμε φρουρούς να εισβάλλουν στα σπίτια μας, δεν έχουμε κανόνες και απαγορεύσεις αλλά οι άνθρωποι ζουν εγκλωβισμένοι και σήμερα. Εμείς δεν θίγουμε πολιτικά θέματα ακόμη και εκείνης της εποχής όσο κοινωνικά. Μένουμε περισσότερο στο πως επηρεάζει ένα πολιτικό σύστημα μια κοινωνία, ένα κοινωνικό σύνολο. Πώς επηρεάζει τους ανθρώπους. Είτε ο άνθρωπος αυτός είναι ένας ποιητής, είτε είναι ένας απλός πολίτης, μας ενδιαφέρει το πώς τον επηρεάζει αυτό το δεσποτικό σύστημα. Μπορεί τα κοστούμια μας και η ατμόσφαιρα να αναφέρονται στο τότε όμως το έργο θα το δουν άνθρωποι του 2017. Η γραμμή της παράστασης ήταν χωρίς να θιχτεί κάποιο πολιτικό σχήμα να δείξουμε το πώς μπορεί να εγκλωβιστεί ένα κοινωνικό σύνολο από ένα πολιτικό καθεστώς. Όχι κομματικό αλλά πολιτικό. Πολιτικό εννοώντας την οικονομία μιας χώρας, τους κανόνες στους οποίους υπακούουν οι πολίτες μιας χώρας, το πόσο εγκλωβισμένος μπορεί να αισθάνεται κάποιος σε ένα κοινωνικό και πολιτικό σύστημα. Έτσι, μείναμε ουδέτεροι. Έπρεπε να παντρέψουμε τα γεγονότα του σήμερα με τα γεγονότα του 1912 – 1930 και έγινε περισσότερο μια αναφορά στον εγκλωβισμό των ανθρώπων μέσα στις κοινωνίες.
 
 Εσύ Νικολέτα ως ηθοποιός το 2017 πώς βιώνεις αυτόν τον εγκλωβισμό σήμερα;
Εγώ σαν Νικολέτα έχω αποφασίσει ότι δεν μπορούμε να ασχολούμαστε πια με όλο αυτό το χάος που λέγεται πολιτική στον κόσμο. Όχι στην Ελλάδα αλλά στον κόσμο. Νομίζω ότι παντού πλέον είναι το ίδιο, παντού οι άνθρωποι υποφέρουμε για αντίστοιχους λόγους. Με αφορμή το έργο για παράδειγμα, θεωρώ ότι δεν ζούμε σε τόσο κλειστά πολιτικά καθεστώτα το 2017. Σε καμία περίπτωση. Μας επηρεάζει όμως αυτή η κατάσταση στο ότι έχουμε ξεχάσει να ζούμε. Έχουμε ξεχάσει ότι πρέπει να μας απασχολεί ο έρωτας, η φιλία, η διασκέδασή μας, το να βγεις μια βόλτα να περπατήσεις, να διαβάσεις ένα βιβλίο, να δεις μια ταινία, να χαζέψεις το ταβάνι του σπιτιού σου. Νομίζω ότι ο δικός μας εγκλωβισμός, στον καθένα ξεχωριστά, έρχεται στο ότι ξεχάσαμε να ζούμε. Γιατί μας απασχολεί τόσο πολύ το άγχος του αύριο. Το αύριο θα έπρεπε να είναι χαρά. Η ζωή είναι πάρα πολύ σύντομη, δεν ξέρουμε πότε θα σταματήσει για τον καθένα από εμάς. Οπότε θα έπρεπε να λέμε «μακάρι και αύριο να είμαι καλά». Να θέλουμε να κάνουμε πράγματα. Το αύριο έχει γίνει πάρα πολύ χαοτικό. Αν εγώ θέλω να κάνω μια ευχή για το μέλλον είναι να μας αγχώνει αν αύριο θα χαμογελάσουμε και θα κάνουμε όνειρα. Όχι για τις υποχρεώσεις που θα πρέπει να προλάβουμε.
 
 Σαν να είμαστε σε ένα διαρκές τρέξιμο.
Συνέχεια. Σε ένα συνεχές άγχος το οποίο δεν πηγάζει όμως από δικές μας εσωτερικές ανάγκες που θέλουμε εμείς οι ίδιοι να επιτύχουμε για τους εαυτούς μας. Είναι άγχη που μας έχουνε φορτώσει. Σίγουρα δεν ευθυνόμαστε εμείς γι’ αυτό.
 
Ο Μαγιακόφσκι γράφει: «Η βάρκα του έρωτα συντρίφθηκε πάνω στην καθημερινότητα». Πιστεύεις ότι μπορεί να συμβεί; Φοβάσαι την συνήθεια;
Εγώ γενικά είμαι πάρα πολύ ρομαντικός άνθρωπος. Εγώ πιστεύω στο άλλο μισό. Όταν συναντάς έναν άνθρωπο και λες «αυτός είναι». Δεν νομίζω ότι μπορεί οτιδήποτε να συντρίψει αυτό το πράγμα. Δεν πιστεύω σε αυτή τη φράση του Μαγιακόφσκι. Πιστεύω σ’ αυτή τη φράση για τη συγκεκριμένη ιστορία αυτών των ανθρώπων, πιστεύω ότι ο έρωτας του Μαγιακόφσκι και της Λίλια συντρίφθηκε λόγω αυτού. Γενικά όμως πιστεύω ότι ο έρωτας είναι τόσο καθαρό συναίσθημα που δεν κινδυνεύει να συντριφθεί από κάτι τέτοιο. Πιστεύω πάρα πολύ στην απόλυτη αγάπη και δεν νομίζω ότι μπορεί να την καταστρέψει κάτι αν είναι αληθινή.
 
- Ούτε η συνήθεια;
Όχι. Ίσα ίσα. Μου αρέσει η συνήθεια, μου αρέσει να σκέφτομαι ότι έχω βρει τον άνθρωπό μου. Είναι το κάθε μέρα που είναι υπέροχο. Δεν ξέρεις πότε τελειώνει και δεν μπορείς να λες ότι συνήθισες γιατί την επόμενη μέρα μπορεί να μην υπάρχει. Πώς μπορείς να συνηθίσεις κάτι που δεν είναι για πάντα; Ίσως παραείναι ρομαντικό.
 
 Ίσως να εννοείς την ασφάλεια. Όσο πιο πολύ συνηθίζεις τόσο πιο ασφαλής νιώθεις.
Αν δεν είσαι ρομαντικός, ναι. Η ασφάλεια είναι κάτι που δεν μπορεί να υπάρχει στον έρωτα. Θέλω να πω ότι άλλο σημαίνει να έχω βρει κάτι συναισθηματικά που να με ικανοποιεί απόλυτα και άλλο δεν κυνηγώ για κάτι παραπάνω γιατί είμαι ασφαλής εδώ. Αυτό θα ήταν πάρα πολύ βαρετό, δεν θα ήταν έρωτας. Δεν νομίζω ότι στον έρωτα χωράει κάτι βαρετό και ασφαλές.
 
 Άρα δεν νιώθεις ανασφάλεια όταν ερωτεύεσαι;
Πάρα πολλή. Ωστόσο δεν μπορείς να νιώθεις ότι θα συντριφθεί μέσα σου αυτό το συναίσθημα. Μπορεί να νιώθεις ανασφάλεια, μπορεί να νιώθεις ότι μπορεί να τελειώσει, ότι μπορεί να χαθεί αλλά τι είναι αυτό που θα το κάνει να συντριφθεί; Είναι πάρα πολύ ηχηρή λέξη. Σημαίνει ότι κάτι διαλύεται, ότι δεν έχει μείνει τίποτα από αυτό. Ξαναλέω, μπορεί να παραείμαι ρομαντική.
 
 Σε μια εποχή που ο ρομαντισμός έχει εκλείψει..
Λέω πολλές φορές στον Χάρη να αλλάξει το τέλος σε μια παράσταση, να το κάνει λίγο πιο γλυκό. Μου αρέσουν πολύ όλα τα παραμύθια με χαμόγελο.
 
- Υπάρχει στη δική σου ζωή μια Λίλια; Άνθρωπος που να τον αγαπάς αλλά να σε στοιχειώνει ταυτόχρονα;
Νομίζω ότι όλοι έχουμε τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μας. Ανθρώπους που σου δίνουν πράγματα, τους θαυμάζεις, λες ότι τον θες πάρα πολύ στη ζωή σου αυτόν τον άνθρωπο αλλά από την άλλη υπάρχουν κομμάτια του χαρακτήρα του που είναι πολύ τοξικά. Σε υπερβολικό βαθμό δεν έχω, όχι. Γιατί όσο ρομαντική είμαι άλλο τόσο απόλυτη μπορώ να γίνω και να πω ότι αν ένας άνθρωπος είναι τοξικός για εμένα δεν μπορώ να τον έχω στην ζωή μου.
 
-  Όση ώρα μιλάμε μου αποπνέεις μια ηρεμία.
Πολύ χαίρομαι!
 
Δεν έχεις εντάσεις στη ζωή σου; Υπάρχουν στιγμές που η Νικολέτα βγαίνει εκτός ορίων;
Δεν θυμώνω. Είμαι ήρεμος άνθρωπος γενικά. Μ’ αρέσει πολύ η ηρεμία. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές εντάσεων. Στο επαγγελματικό κομμάτι, για παράδειγμα, λίγο πριν την πρεμιέρα όλοι έχουμε εντάσεις. Αλλά το να φωνάξω είναι δύσκολο. Κλείνει και εύκολα η φωνή μου! Αν γίνει κάτι και με ενοχλήσει θα το σκεφτώ. Δύσκολα θα φτάσω στα όριά μου.
 
Στιγμή έντασης και η επανάσταση! Μπορεί να την φέρει μόνο ένας;
Επανάσταση σημαίνει πολλά πράγματα. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τώρα στη ζωή μου δεν είχα χρησιμοποιήσει ποτέ την λέξη επανάσταση. Εδώ και δύο μήνες όμως έχει μπει στη ζωή μου πολύ έντονα. Επανάσταση για μένα σημαίνει το να ξεκινήσεις μια μέρα και να πεις ότι αυτά που μου αρέσουν εμένα να κάνω αλλά δεν μου κάνουν καλό ήρθε η ώρα να σταματήσω να τα κάνω. Ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα. Καμιά φορά είμαστε αυστηροί και κρίνουμε καταστάσεις, πράγματα και τον ίδιο τον εαυτό μας. Η στιγμή που θα πεις ότι ήρθε η ώρα να αλλάξω κάποια πράγματα, να ωριμάσω ή να γίνω πιο δυναμικός και λιγότερο ευαίσθητος είναι επανάσταση. Μόνο ένας μπορεί να την κάνει για τον εαυτό του. Αν ο καθένας την κάνει για τον εαυτό του μπορεί να υπάρξει και σφαιρικά. Τότε νομίζω ότι θα έχει και μια άρτια και ενδιαφέρουσα μορφή. Αν η επανάσταση γίνεται για αποσυμπίεση των πραγμάτων ή για αποφόρτιση τότε νομίζω ότι δεν είναι επανάσταση αλλά μια βεβιασμένη και άμυαλη κίνηση.
 
- Έχεις καταφέρει την δική σου επανάσταση;
Το προσπαθώ αλλά δεν το έχω καταφέρει. Προσπαθώ να αποβάλλω πολλά πράγματα τα οποία βλέπω ότι δεν θα έπρεπε να κάνω. Όπως όλοι μας. Μακάρι να το καταφέρω κάποια στιγμή.
 
Τι είναι αυτό που θα ήθελες να αλλάξεις;
Πολλά πράγματα. Από το πιο χαζό, δηλαδή να μην τρώω σοκολάτα γιατί βγάζω σπυριά μέχρι το να μην λειτουργώ συναισθηματικά γιατί δεν είναι καθόλου εποικοδομητικό για τις επαγγελματικές σχέσεις. Να μάθω να διαχωρίζω τι σημαίνει ζω την ζωή μου σαν άνθρωπος και τι σημαίνει βιώνω μια επαγγελματική κατάσταση. Και πολλά άλλα! Νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε άπειρα πράγματα τα οποία πρέπει να λύσουμε. Καμιά φορά είναι δύσκολο να αποδεχθείς τα ελαττώματά σου. Πόσο εύκολα θα πεις ότι δεν κάνεις κάτι καλά; Μόνο μέσα από τον καθρέφτη μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας.
 
Και αν τον δούμε, είμαστε σε θέση να τον αλλάξουμε;
Ο ανθρώπινος εγωισμός υπάρχει σε όλους. Εγώ θέλω να ευχαριστήσω πάρα πολύ τον Χάρη Ευστρατίου και τον Χρήστο Χαρτοματσίδη γιατί έμαθα πάρα πολλά πράγματα από την συνεργασία μου μαζί τους. Και από τον υπόλοιπο θίασο αλλά ιδιαίτερα απ’ αυτούς τους δύο. Η συνεργασία μου μαζί τους με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Να δω τα πράγματα πιο ανοιχτόμυαλα και πιο καθαρά.
 
Συμβαίνει ποτέ να μην μείνεις ικανοποιημένη από μια συνεργασία ή από το αποτέλεσμα μιας παράστασης;
Πολύ συχνά. Εγώ το διαχειρίζομαι με μεγάλη δυσκολία. Στεναχωριέμαι πολύ. Φέτος πραγματικά όλα λειτούργησαν πολύ αρμονικά. Φυσικά συμβαίνει και το αντίθετο. Συμβαίνει σε διάφορες δουλειές να πεις ότι δεν «κολλήσαμε». Δεν έπεται ότι φταίει ο άλλος. Μπορεί να φταίμε εμείς. Κάθε φορά που δουλεύεις ωριμάζεις και εσύ και είσαι πιο έτοιμος να χειριστείς πράγματα.
 
Υπάρχουν στιγμές που αμφιβάλλεις για αυτό που κάνεις;
Συνέχεια. Αλλιώς δεν γίνεται. Προσπαθώ να το αποβάλλω με την πολλή δουλειά. Δεν μπορείς να λες ότι είμαι ηθοποιός και η δουλειά μου είναι η σεζόν που παίζω μια παράσταση. Έχει πολλή δουλειά από πίσω. Έχει καταρχάς πάρα πολύ διάβασμα. Το πολύ διάβασμα σε κάνει πολύ καλύτερο. Θέλει επίσης πολλή δουλειά στα εργαλεία σου που είναι το σώμα σου, η φωνή σου, τα εκφραστικά σου μέσα, θέλει ένα συνεχές τεχνικό τρέξιμο. Οπότε αν δουλεύεις πολύ, όσες ανασφάλειες και να έχεις, γίνεσαι επαγγελματίας με τα χρόνια.
 
Θα ήταν εύκολη απόφαση να αφήσεις το θέατρο;
Καθόλου. Αγαπώ πάρα πολύ το να παίζω στο θέατρο. Γιατί είναι ένα παιχνίδι, παίζουμε. Την στιγμή που παίζεις ξεχνάς δικά σου προβλήματα ή τα εκτονώνεις, τα εκφράζεις. Γιατί αυτό δεν κάνουμε οι άνθρωποι, δεν εκφραζόμαστε. Στο θέατρο δεν υπάρχουν μάσκες. Εκφράζεις τα συναισθήματά σου μαζί με του χαρακτήρα σου. Και οι χαρακτήρες είναι ανθρώπινοι. Περνάνε απ’ όλα τα φάσματα των συναισθημάτων. Της θλίψης, της χαράς, του θυμού, του φόβου. Εκεί έχεις την δυνατότητα να εκφραστείς στο έπακρο. Να τα δείξεις σε κοινό και το κοινό να έρθει εκεί γι’ αυτόν τον λόγο. Δεν θα το άφηνα. Στο κομμάτι της παραγωγής αν με ρωτάς όμως είναι δύσκολα τα πράγματα. Μέχρι τώρα έχω σταθεί πολύ τυχερή. Θα είμαι ειλικρινής, όχι σε όλες τις συνεργασίες. Αλλά στην πλειοψηφία υπήρξα τυχερή.
 
Ποια είναι η μεγαλύτερη πηγή φωτός στη ζωή σου;
Οι άνθρωποι. Είμαι πάρα πολύ τυχερή γιατί έχω πάρα πολλούς ανθρώπους που αγαπάω και με αγαπάνε. Και γι’ αυτό αγαπάω το θέατρο τόσο πολύ. Έχει να κάνει με ανθρώπινες ζωές. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που γεμίζουν με φως την ζωή μας. Τίποτα άλλο. Ούτε τα υλικά, ούτε η επιτυχία, ούτε η δόξα, ούτε τα χρήματα.
 
Και το πιο μεγάλο σκοτάδι;
Πάλι οι άνθρωποι. Ας μείνουμε όμως στο φως. Εγώ θέλω να είμαι πάντα χαρούμενη, δεν μου αρέσει να στεναχωριέμαι.
 
Μα όταν το σκοτάδι είναι αναπόφευκτο;
Τότε σκέφτεσαι ότι μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι δεν μπορεί να μην υπάρχει έστω και μια μικρή λάμψη. Την βρίσκεις και εστιάζεις εκεί. Οπότε το σκοτάδι φαίνεται λιγότερο χαοτικό απ’ ότι είναι στην πραγματικότητα.
 
- Μ’ αρέσει πολύ ο τρόπος που σκέφτεσαι. Τα σχέδια μετά τη Λίλια Νικολέτα;
Συνεχίζουμε με τη Λίλια μια ακόμη εβδομάδα και 18 Νοεμβρίου παίζουμε στην Κομοτηνή. Η Κομοτηνή είναι η πόλη στην οποία είναι ο συγγραφέας μας. Η παράσταση θα ανέβει στο Θέατρο Ρεξ εκεί σε συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ και τους ευχαριστώ για αυτό. Μετά θα επιστρέψουμε εδώ με πιθανή παράταση και ετοιμάζουμε κάτι ακόμη για το φθινόπωρο του 2018. Θα ήθελα ωστόσο να ευχαριστήσω όλον τον θίασο για τη βοήθεια στο να ανέβει αυτή η παράσταση. Ο καθένας τους ξεχωριστά χάρισε απλόχερα το ταλέντο του. Είμαστε πολλοί! Με τον συγκεκριμένο θίασο διασκεδάζω και νιώθω ότι είμαι πενταήμερη και περνάω ωραία. Και για μένα αυτό πρέπει να είναι το θέατρο. Να περνάμε ωραία και να χαμογελάμε!
 
- Σ’ ευχαριστώ πολύ!
Εγώ ευχαριστώ!
.

Φωτογραφικό υλικό




Αρθρογραφος

Νίκος Γρυλλάκης
Νίκος Γρυλλάκης
Με αφορμή κάποια από τις δουλειές τους, βρισκόμαστε με ανθρώπους της τέχνης για να μας πουν τις σκέψεις τους, τις ελπίδες τους, τις απογοητεύσεις τους και γενικότερα ό,τι τους απασχολεί. Ηθοποιοί, σκηνοθέτες και άνθρωποι που φέρνουν κοντά μας την θεατρική τέχνη θα βρίσκουν φωνή σ’ αυτήν την στήλη και θα μας απαντούν σε κάθε ερώτημα.

Γραψε το σχολιο σου

τελευταιες αναρτησεις
In Tempo με τη Σοφία Καλπουρτζή και τη Χριστίνα Σαμαρά.
In Tempo με τη Σοφία Καλπουρτζή και τη Χριστίνα Σαμαρά.
με 0 Σχόλια 157 Views

 Στη στήλη In Tempo αυτόν τον μήνα φιλοξενούμε τη Σοφία Καλπουρτζή και τη Χριστίνα Σαμαρά. Πρόκειται για δύο πολυτάλαντες κοπέλες που ενώθηκαν μέσα από τη λατρεία τους για την έντεχνη μουσική και ήδη έχουν τραβήξει τα βλέμματα πάνω τους. Ο λόγος σε αυτές!

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή