Η ηθοποιός Μίνα Χειμώνα μιλά για τον «Ήχο του όπλου». 18 & 19/11, θέατρο Αυλαία.

970 Views
Η ηθοποιός Μίνα Χειμώνα μιλά για τον «Ήχο του όπλου». 18 & 19/11, θέατρο Αυλαία. Η ηθοποιός Μίνα Χειμώνα μιλά για τον «Ήχο του όπλου». 18 & 19/11, θέατρο Αυλαία.

 Η ηθοποιός Μίνα Χειμώνα μιλά για τον «Ήχο του όπλου». 18 & 19/11, θέατρο Αυλαία.

Ένα από τα σημαντικότερα έργα της ελληνικής δραματουργίας, «Ο ήχος του όπλου», της Λούλας Αναγνωστάκη, σχεδόν τριάντα χρόνια μετά το πρώτο του ανέβασμα, ξαναζωντανεύει με την σκηνοθετική ματιά του Πέτρου Νάκου
 
Για την παράσταση που θα παρουσιαστεί στα πλαίσια του φεστιβάλ "Το αυλαία… πάει αυλαία" (δείτε αναλυτικά όλο το πρόγραμμα ΕΔΩ), 18 & 19 Νοεμβρίου στο θέατρο Αυλαίαη ηθοποιός Μίνα Χειμώνα μιλά στην «Κ», ώστε να ξέρετε τι θα δείτε…
 
Ποιο είναι με δυο λόγια το θέμα που πραγματεύεται η παράσταση;
Μέσα σ' ένα σπίτι μια μάνα συναντιέται με τον γιο της, που έχει έναν ολόκληρο χρόνο να τον δει, ενώ έξω από αυτό επικρατεί μια πανηγυρική προεκλογική ατμόσφαιρα. Ένας ήχος  όπλου, που δεν ακούγεται ποτέ κι όμως θα ανατρέψει όλα τα γεγονότα μέσα σε λίγες μόνο ώρες.
 
Τί θα μπορούσατε να αποκαλύψετε από την υπόθεσή της;
Ο Μιχάλης από την επαρχία, πρωτοετής φοιτητής, συζεί με μια νεαρή εργαζόμενη κοπέλα, την Φανή. Ο Γιάννης, ο μικρός αδελφός της Φανής, μπλέκει σε μια περίεργη υπόθεση με ένα παράνομο όπλο. Ένα φθινοπωρινό απόγευμα, η μητέρα του Μιχάλη, η Κάτια, που έζησε στην επαρχία, παγιδευμένη σε επιλογές που δεν επιθυμούσε, έρχεται στην Αθήνα για να ψηφίσει. Συναντά τον δεκαοχτάχρονο γιό της καθώς και άλλα πρόσωπα. Από την παλιά της φίλη Μαρίκα, μαθαίνει πως ο Μιχάλης δεν έχει πατήσει στη Σχολή, πως ετοιμάζεται να φύγει για την Αμερική και πως η Φανή είναι έγκυος. Στην προσπάθεια της η Κάτια να ελέγξει την κατάσταση, έρχεται αντιμέτωπη με το γιό της, μέσα σε μια προεκλογική παράνοια…
 
Ποια ήταν η αφορμή που  ενέμπνευσε τη συγγραφή ή το ανέβασμά της;
Δημιουργός μιας ιδιαίτερης γραφής, η Λούλα Αναγνωστάκη κατάφερε μοναδικά τη σύζευξη στοιχείων της προχωρημένης ξένης δραματουργίας με βιώματα που εκφράζουν την ελληνική ιθαγένεια.
 
Μέσα από έργα-σταθμούς του εγχώριου μεταπολεμικού θεάτρου -όπως «Η νίκη» και βέβαια «Ο ήχος του όπλου»- αποτύπωσε ανεξίτηλα το εσωτερικό τοπίο του σύγχρονου Έλληνα και τις μεταβολές του υπό την δραστική επίδραση των ιστορικών συμβάντων.
 
Έτσι, τα οδυνηρά βιώματα της μεταπολεμικής περιόδου στη χώρα μας, όπως η ενοχή, η μοναξιά, το τραύμα και η ήττα γίνονται η πρώτη ύλη της, με τη συγγραφέα να καταδύεται στο βάθος τους, αποφεύγοντας μία εύκολη δραματική εικονογραφία των γεγονότων.
 
Παρατηρώντας την εξέλιξη της νεοελληνικής κοινωνίας και μετά τη μεταπολίτευση, εστιάζει ακόμη πιο επίμονα στα αδιέξοδα του σύγχρονου κόσμου, στο γενικευμένο αίσθημα ασφυξίας και την αναπόδραστη έλλειψη επικοινωνίας.
Τέτοιο έργο είναι και «Ο ήχος του όπλου» και το οποίο ανέβηκε για πρώτη φορά, το 1987, από τον Κάρολο Κουν.
 
Μιλώντας για τον στόχο, τί θα θέλατε να μεταφέρετε στον θεατή;
Το έργο σημαδεύει, σαν όπλο, την σημερινή ελληνική πραγματικότητα με τη σκληρή, ευθύβολή του ειλικρίνεια.
Πως ένα όπλο μπορεί να σκορπίσει τον θάνατο χωρίς να εκπυρσοκροτήσει;
Οι ήρωες βρίσκονται στα όρια νευρικής κρίσης, εξαιτίας της  κρίσιμης πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης που επικρατεί στη χώρα…
 
Υπάρχει αναφορά στο σήμερα και πόσο σημαντικό θεωρείτε αυτό το   
 στοιχείο;
Το έργο διαδραματίζεται το 2015 με φόντο το προεκλογικό κλίμα και την συνθηματολογία της εποχής. Ξέχωρα από την εποχή που γράφτηκε, αντιλαμβάνεται κάποιος ότι το έργο παραμένει επίκαιρο και εμβληματικό.
 
Τα ίδια ζητήματα, οι ίδιες απορίες για τη ζωή, τα αιώνια αναπάντητα ερωτήματα…  Άνθρωποι μπερδεμένοι, εγκλωβισμένοι στο παρόν τους, με το μέλλον τους αβέβαιο και τις φιλικές, ερωτικές ή οικογενειακές τους σχέσεις προβληματικές...
 
Και όλα αυτά μέσα σε ένα  προεκλογικό κλίμα που επηρεάζει  την ένταση, τον ρυθμό, τη ροή και δράση  του έργου, παραπέμποντας στο σημερινό πολιτικό τοπίο.
 
Αν σας ζητούσαμε να την «κατατάξετε σε κατηγορία», πώς θα τη χαρακτηρίζατε;
Τα έργα της Λούλας Αναγνωστάκη είναι σαν ψυχολογικοί πίνακες και σαν ψυχολογικά περιστατικά. Ο Γιώργος Χειμωνάς λέει πως «ό,τι αξίζει στη ζωή ενός ανθρώπου είναι να έχει να αφηγηθεί μια συνταρακτική ιστορία». Οι λεγόμενες «κατακόρυφες πράξεις» στη ζωή των ανθρώπων…
 
Θεωρώ πως το έργο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κοινωνικό, εφόσον αφορά  στον άνθρωπο, και τον ψυχισμό του.
 
Ποιο θεωρείτε το πιο δυνατό της σημείο και γιατί;
‘Ότι σταδιακά, διάφορα μυστικά αποκαλύπτονται, μάσκες πέφτουν και συμβαίνουν πολλά, μέσα σε λίγες μόνο ώρες και ενώ απ έξω μαίνεται η πανηγυρική προεκλογική ατμόσφαιρα. Και σε αυτό το έργο της Αναγνωστάκη, ο ρεαλιστικός περίγυρος αποτελεί απλώς μία πρόφαση για να αναδειχθεί η μοναξιά ως το έσχατο υπαρξιακό καταφύγιο, με τον ψυχισμό του διπλανού ανθρώπου να είναι η πιο άπιαστη πραγματικότητα.
 
Δεν παύει, ωστόσο, αυτή η αδυναμία προσέγγισης του άλλου, αυτό το κενό επικοινωνίας, να περνά από τη σκηνή στους θεατές και να τους κλονίζει.
 
Τί σας δυσκόλεψε περισσότερο κατά την προετοιμασία;
Η σχέση μιας  μάνας  με τα παιδιά της, στο συγκεκριμένο έργο με το γιό της.  Θέμα οικουμενικό  που προβληματίζει,  κεντρίζει το ενδιαφέρον  σκάβει βαθειά μέσα μας.
 
Η προσέγγιση αποτελεί πρόκληση και το στοίχημα είναι μεγάλο…
 
Θέλετε να μοιραστείτε κάτι ενδιαφέρον από τα παρασκήνια της παράστασης;
 Οι πρόβες ήταν απαιτητικές.. επειδή το έργο είναι απαιτητικό από άποψη υποστήριξης και ερμηνείας του.  Η σχέση όμως  με τα παιδιά… και το δέσιμο που δημιουργήθηκε μεταξύ μας κατά τη διάρκεια των προβών εξελίχθηκε ως σχέση οικογενειακή… ένα από τα  ζητούμενα στοιχεία της παράστασης…
 
 Αν ήσασταν θεατής για ποιους λόγους θα την επιλέγατε;
Διότι είναι ένα έργο διαχρονικό. Μας απασχολούν ίδια ζητήματα, οι ίδιες απορίες για τη ζωή, τα αιώνια αναπάντητα ερωτήματα…
 Άνθρωποι μπερδεμένοι, εγκλωβισμένοι στο παρόν τους, με το μέλλον τους αβέβαιο και τις φιλικές, ερωτικές ή οικογενειακές τους σχέσεις προβληματικές...
Και όλα αυτά μέσα σε ένα  προεκλογικό κλίμα που επηρεάζει  την ένταση, τον ρυθμό, τη ροή και δράση  του έργου, παραπέμποντας στο σημερινό πολιτικό τοπίο.
 
Επειδή στην  ιστορία των «μεγάλων» πρωταγωνιστών, εντάσσεται ο μικρόκοσμος των απλών ανθρώπων, σε μια εποχή που η ιδεολογία δεν μπορεί να κατευνάσει την υπαρξιακή αγωνία. Όλα εξελίσσονται γρήγορα, μέσα σε μια μόλις μέρα, με έναν καταιγιστικό ρυθμό.
.
-Πληροφορίες για τη παράσταση, θα βρείτε ΕΔΩ
-Διπλές προσκλήσεις για τη παράσταση ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό





Με ετικέτα: Μίνα Χειμώνα

Αρθρογραφος

Ιωάννης Τσιρόγλου
Ιωάννης Τσιρόγλου
Διευθυντής Kulturosupa.gr - e-mail: kulturosupa2@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή