Ο Δημήτρης Μυλωνάς στην Κ/supa: «Μεγάλη τύχη η συνύπαρξη με τον Σ. Χατζάκη και το Σλουθ» | Interview

1799 Views
Ο Δημήτρης Μυλωνάς στην Κ/supa: «Μεγάλη τύχη η συνύπαρξη με τον Σ. Χατζάκη και το Σλουθ» | Interview Ο Δημήτρης Μυλωνάς στην Κ/supa: «Μεγάλη τύχη η συνύπαρξη με τον Σ. Χατζάκη και το Σλουθ» | Interview

 Οι συνεντεύξεις μας

 
 
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Αριστούχος απόφοιτος της Ανωτέρας Σχολής Δραματικής Τέχνης του Θεάτρου «Τζένη Καρέζη» (1999) και του Finance and Accounting του Deree College (1995).
Ως ηθοποιός συνεργάστηκε με πολλούς σκηνοθέτες όπως Σπύρος Ευαγγελάτος, Δημήτρης Λιγνάδης, Σωτήρης Χατζάκης, Λίλλυ Μελεμέ, Κώστας Τσιάνος, Στάθης Λιβαθινός, Ρούλα Πατεράκη κ.α. ενώ για 7 χρόνια συμμετείχε στο δυναμικό της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού θεάτρου υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Στάθη Λιβαθινού. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια με τους Ανατόλι Βασίλιεφ, Ιρίνα Πρόμπτοβα, Αντρέι Στσούκιν, Νικολάι Κάρποφ, Λυδία Κονιόρδου κ.α.
Έχει πάρει μέρος σε τηλεοπτικές σειρές και ταινίες κι έχει δώσει τη φωνή του σε πολλές μεταγλωτίσεις. Από το 2013 αρχίζει η ενασχόληση του και με τη σκηνοθεσία. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Θεάτρου Εν Δράσει.
 
Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Δημήτρης Μυλωνάς  μιλά στην Ελπίδα Παπαδανιήλ για την Κουλτουρόσουπα.
 


-Να μιλήσουμε για το «Σλουθ», την υπόθεση, τους συντελεστές;
Ο Άντριου Γουάικ, επιφανής Βρετανός συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων, δέχεται στο σπίτι του επίσκεψη από τον Μίλο Τιντλ, εραστή της γυναίκας του ο οποίος του ζητάει την άδεια να την παντρευτεί! Με γενναίες δόσεις χιούμορ αλλά και την ατμόσφαιρα ενός στιβαρού αστυνομικού έργου, η σκηνή μετατρέπεται σε μια  κωμικοτραγική αρένα στην οποία η κοινωνική καταξίωση, η σεξουαλική υπεροχή, η αγωνία της φθοράς του χρόνου γίνονται οι καταλύτες που παρακινούν τους δύο άντρες σε ένα παιχνίδι αλληλοεξόντωσης…δίχως επιστροφή! Τον Άντριου Γουάικ ερμηνεύει ο Σωτήρης Χατζάκης ο οποίος υπογράφει υποδειγματικά και τη σκηνοθεσία ενώ δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στους σπουδαίους Γιάννη Μετζικώφ (κοστούμια) κι Έσρη Δρίνη (σκηνικά) οι οποίοι με τη δική τους πινελιά η οποία δεν χρειάζεται ασφαλώς συστάσεις, έχουν δημιουργήσει ένα αισθητικό περιβάλλον πραγματικά μοναδικό!
 
- Ο δικός σας ρόλος;
Υποδύομαι τον Μίλο Τιντλ, έναν αυτοδημιούργητο σαραντάρη, Ιταλικής καταγωγής που λειτουργεί το δικό του ταξιδιωτικό γραφείο. Ως γιός μεταναστών, κουβαλάει όλο το στίγμα του «ξένου» και ταυτόχρονα την αγωνία να τα καταφέρει καθώς μια τέτοια επιτυχία θα είναι και το διαβατήριο της ενσωμάτωσής του στο Βρετανικό κατεστημένο. Αυτή του όμως η φιλοδοξία την ίδια στιγμή είναι και η παγίδα του καθώς κυνηγάει ένα όνειρο με μέγεθος πολύ μεγαλύτερο από ότι μπορεί να υποστηρίξει από μόνος του. Η επιλογή να συνάψει σχέσεις με τη σύζυγο ενός άλλου άντρα και μάλιστα καλής οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης, δείχνει ακριβώς τη λαχτάρα του να πάρει τη θέση του άλλου και τελικά από «ξένος» να γίνει «κανονικός».



-Είναι ένα έργο που παίχτηκε με μεγάλη επιτυχία τόσο στην Αθήνα όσο και στη Θεσσαλονίκη, με πάνω από 150 sold out, τι είναι αυτό που σας κάνει να το επιλέγετε και πάλι;
Μα τί άλλο πιο σημαντικό από την αγάπη που μας δείχνει ο ίδιος ο κόσμος! Το κοινό είναι εκείνο που «επιλέγει» την απόσταση που θα διανύσει μια παράσταση και τη διάρκειά της στο χρόνο, στην περίπτωση επομένως του «Σλουθ», με τα συνεχόμενα έως τώρα soldout, ήταν μονόδρομος η συνέχειά του και 2η χρονιά.
 
-Όπως αναφέρει σε σημείωμα ο Άντονι Σάφερ, το μυστικό της επιτυχίας του βρίσκεται στο ότι το έργο ουσιαστικά διακωμωδεί τις αστυνομικές ιστορίες και ο κριτικός Κλάιβ Μπαρνς της Νέας Υόρκης σημείωσε ότι πρόκειται για το καλύτερο δείγμα θρίλερ που γράφτηκε ποτέ... τι είναι αυτό που το κάνει αυτό το έργο τόσο ξεχωριστό;
Το «Σλουθ» του Άντονι Σάφερ είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα της νεότερης δραματουργίας. Έχει παιχτεί πάνω από 3000 φορές, έχει γίνει ταινία, είναι ένα έργο ερμηνειών, πραγματική πρόκληση για τους ηθοποιούς που υποδύονται τους δύο ρόλους μα προπαντός με θέμα δυνατό και διαχρονικό που πάντα θα αφορά. Έχει μια τέτοια συμπύκνωση και παλμό που αν πραγματικά η απόδοσή του επί σκηνής ακολουθήσει την πρωτογενή δυναμική του, είναι αδύνατο να σε αφήσει ασυγκίνητο.
 
-Σωτήρης Χατζάκης συνοδοιπόροι καλλιτεχνικά αλλά και φίλοι; Μιλήστε μας για τη σχέση σας και τη συνεργασία σας..
Είναι πραγματικά ευλογία αυτή η συνάντηση, στο πρόσωπο του Σωτήρη Χατζάκη έχω ειλικρινά συναντήσει το καλλιτεχνικό alter ego μου, η χημεία που υπάρχει μεταξύ μας επί σκηνής είναι σπάνια, είναι κάτι που δεν συμβαίνει συχνά και όταν έχεις την τύχη να το βιώσεις και μάλιστα μέσα από ένα τόσο σπουδαίο αλλά και απαιτητικό έργο, νιώθεις πραγματικά τυχερός!
 


-Είστε δύο καλλιτέχνες με μεγάλη, σημαντική καλλιτεχνική διαδρομή....και οι δύο παίζετε και σκηνοθετείτε σε παραστάσεις. Στο “Σλουθ” σκηνοθετεί ο Σωτήρης Χατζάκης, Πώς νιώθετε που θα πρέπει να ακολουθείτε τις οδηγίες του; Έχει τύχει να διαφωνήσετε σε κάτι, να έχετε διαφορετική άποψη; Και αν ναι, πώς προχωράτε μετά;
Πρόκειται για μια συνεργασία ιδιαίτερα δημιουργική, για μια συνάντηση κατά την οποία και οι δύο μας κουβαλώντας την εμπειρία μας τόσο ως ηθοποιοί όσο κι ως σκηνοθέτες, ερχόμαστε, με σεβασμό να συν-θέσουμε ένα καλλιτεχνικό όλο. Δεν τίθεται λοιπόν ζήτημα «διαφωνίας» του ενός προς τον άλλο μα ενός ανοιχτού κι ελεύθερου διαλόγου με στόχο ασφαλώς την ίδια την παράσταση και πάντα με σεβασμό στην απόφαση που παίρνει ο σκηνοθέτης ο οποίος είναι κι εκείνος που υπογράφει το τελικό σκηνικό αποτέλεσμα
 
-Υπάρχει και το κωμικό στοιχείο μέσα στο έργο.. πόση “κωμικότητα” μπορεί να έχει ένας δυστυχισμένος γάμο; η μοναξιά μέσα στο γάμο; Είναι ένα σημείο των καιρών που αναδείχθηκε μάλιστα πολύ έντονα με όσα περάσαμε με τον κορονοϊό και το lock down…
Η ίδια η ζωή, η κάθε της έκφανση είναι μια σύνθεση «κωμικών» και «δραματικών» στιγμών και τα μεγάλα έργα όπως το «Σλουθ» κατορθώνουν αυτό ακριβώς, να αναδεικνύουν δηλαδή με μαεστρία και τα δυο αυτά πρωταγωνιστικά «συστατικά» της ζωής. Πόσες φορές δεν έχουμε γελάσει σε μια κηδεία ή δεν έχουμε κλάψει σε έναν γάμο; Οι μεγάλοι συγγραφείς όπως ο Σαίξπηρ, ο Τσέχωφ, ο Σάφερ αυτό ακριβώς καταφέρνουν να αποκωδικοποιήσουν μέσα από τη δραματουργία τους, να αναδείξουν, με διαφορετικά ασφαλώς ειδικά χαρακτηριστικά ο καθένας, την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Είμαι βέβαιος ότι σύντομα η καραντίνα θα γεννήσει τη δική της δραματουργία και θα μιλήσει επί σκηνής για αυτήν την περιπέτεια που έζησε η ανθρώπινη κοινότητα εξαιτίας του κορονοϊού που στοίχισε όχι μόνο σε άπειρες ανθρώπινες ζωές αλλά και σε παθογένειες όπως η μοναξιά, η απομόνωση, η ενδοοικογενειακή βία…
 


-Θίγονται πολλά σημαντικά αλλά και επίκαιρα θέματα μέσα στο έργο, όπως οι στερεότυπες ιδέες για τις γυναίκες ....
Ακριβώς! Για τους δύο ήρωες του έργου, η γυναίκα δεν είναι παρά ένα λάφυρο, ένα αντικείμενο διεκδίκησης, ένα μέσο πιστοποίησης της αντρικής τους υπεροχής ενώ ο τρόπος που την παρουσιάζουν, που αναφέρονται σε εκείνη δεν είναι άλλος από την στερεότυπη, μιας γυναίκας άβουλης, που κινητοποιείται ως επί το πλείστον από τα υλικά αγαθά μα προπαντός που υπάρχει για να ακολουθεί την επιθυμία του άντρα κι όχι για να ορίζει και να διεκδικεί τη δική της.
 
-Κίνημα metoo, πόσο πιστεύετε ότι επηρέασε το χώρο του θεάτρου;
Από όλη αυτήν την ιστορία εκείνο που πρέπει να κρατάμε και στο οποίο να επικεντρωνόμαστε είναι ότι η κοινωνία, με τη γενναία πρωτοβουλία όλων αυτών των γυναικών κι αντρών που βγήκαν μπροστά και μίλησαν, έδειξε ότι έχει αντανακλαστικά και ότι απέναντι σε τέτοιες τραγικές παθογένειες, συσπειρώνεται και παλεύει. Και δεν είναι διόλου τυχαίο ότι μετά και τις αποκαλύψεις της Σοφίας Μπεκατώρου, όλη αυτή η μάχη δόθηκε από τον κλάδο του Θεάτρου όχι ασφαλώς γιατί μόνο εκεί συναντιούνται τέτοια περιστατικά αλλά γιατί το ίδιο το Θέατρο είναι εξ ορισμού μια εμπειρία αποκαλυπτική.
 
-Με ποια κριτήρια επιλέγετε πότε θα σκηνοθετήσετε και πότε θα παίξετε σε μια παράσταση και γενικά με ποια κριτήρια επιλέγετε τις παραστάσεις που θα δουλέψετε;
Αφετηρία της θεατρικής μου διαδρομής ήταν η υποκριτική. Όταν λοιπόν ένιωσα έτοιμος να ασχοληθώ με τη σκηνοθεσία, θέλησα να επικεντρωθώ και να δοθώ πλήρως σε αυτήν. Αυτό είχε ως συνέπεια να αφήσω για λίγο την πρώτη μου αγάπη, την υποκριτική, όχι όμως να την εγκαταλείψω, πόσο μεγάλη χαρά ήταν επομένως όταν επέστρεψα σε αυτήν μέσα από ένα τόσο σπουδαίο έργο όπως το «Σλουθ». Πλέον η εμπειρία κι αν θέλετε και η ωριμότητα μού επιτρέπουν να είμαι σε θέση να κινούμαι ανάμεσα στην υποκριτική και τη σκηνοθεσία, αυτή λοιπόν είναι και η επιθυμία μου από εδώ και στο εξής, τα δύο αυτά πεδία να συνυπάρχουν σε μια καλή ισορροπία.
 
-Τι είναι αυτό που σας ενδιαφέρει περισσότερο ως αποτέλεσμα σε μια παράσταση;
Ένα σκηνικό όλο στο οποίο, ερμηνείες, αισθητική, έργο να είναι δουλεμένα κατά το μέγιστο ώστε μαζί να λένε μια ιστορία που σέβεται τον θεατή αλλά και τον αφορά.
 


-Γενικά παρατηρώ ότι σας αρέσουν τα κείμενα που έχουν σχέση με το επίκαιρο, με το κοινωνικό γίγνεσθαι της εποχής όπως ... "Δεν πληρώνω, Δεν πληρώνω",  "Μάκμπεθ –ο κύκλος του στΑΙΜΑτος", "Cavewoman", "Όπου κι αν πας να μη χαθείς", μια σύγχρονη Οδύσσεια στο σήμερα.... σας προβληματίζουν όσα γίνονται στις μέρες μας; Μου θυμίζει λίγο το θέατρο στην αρχαία Αθήνα που δεν ήταν ψυχαγωγία αλλά πολιτική πράξη..
Με βρίσκει απολύτως σύμφωνο αυτό που λέτε. Αν με ρωτάτε, ναι, το θέατρο ανεξαρτήτως το είδος τους έργου ή του αισθητικού κώδικα που θα επιλέξεις, είναι πολιτικό ακριβώς επειδή είναι ένα βήμα, ένας λόγος δημόσιος που επιπλέον προϋποθέτει για να υπάρχει τη συν-ύπαρξη, τη σύν-θεση.  Όταν δημιουργοί και κοινό άγνωστοι μεταξύ μας, καταφέρουμε να συντονίσουμε για όσο διαρκεί η παράσταση το δάκρυ μας ή το γέλιο μας, τη σκέψη μας ή τον προβληματισμό μας, αυτή είναι μια στιγμή διόλου αυτονόητη, μια στιγμή ειλικρινούς επικοινωνίας άρα και γνώσης και γιατί όχι, λύτρωσης. Τί πιο πολιτικό απ’ αυτό;
 
-Τι σας ενοχλεί περισσότερο σήμερα;
Η έλλειψη λαχτάρας να βρεθεί ένας άλλος τρόπος ανάγνωσης και κατανόησης του μυστηρίου της ζωής που να εμπεριέχει, ή τουλάχιστον να σέβεται και την ανάγνωση του/της άλλου/-ης.
 
-Μετά τη Θεσσαλονίκη ποια είναι τα σχέδιά σας;
Επιστροφή στην έδρα μας, στο «Από Μηχανής» Θέατρο όπου θα συνεχίσουμε τις παραστάσεις του «Σλουθ» για όλη τη σεζόν και πρόβες για το έργο «Τ’ αρνάκι έφαγε το λύκο» του Τζον Φλέτσερ που θα παιχτεί από έναν νεανικό θίασο 6 ηθοποιών μετά το Πάσχα του ’23.
 
Εκτός από το “Σλουθ”, ανεβάζετε ή ετοιμάζετε κάτι άλλο;
Έχω τη χαρά να σκηνοθετώ το «Καλιφόρνια Ντρίμιν 2, 20 χρόνια μετά». Πρόκειται για το σίκουελ του εμβληματικού έργου που είχε γράψει ο Βασίλης Κατσικονούρης 20 χρόνια πριν και στο οποίο μέσα από τους ίδιους τους ίδιους χαρακτήρες οι οποίοι έχουν πλέον σαρανταρίσει, συναντά και την Ελλάδα της μετά-κόβιντ εποχής.

-k-

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ
«ΣΛΟΥΘ» του Άντονι Σάφερ.
Επανάληψη 
-Είδαμε, βαθμολογήσαμε με 7,2 και σχολιάζουμε εδώ

Ο απατημένος σύζυγος Άντριου Γουάικ και ο εραστής της γυναίκας του Μίλο Τιντλ ο οποίος διεκδικεί να την παντρευτεί, με γενναίες δόσεις χιούμορ αλλά και την ατμόσφαιρα ενός στιβαρού αστυνομικού έργου, μετατρέπουν τη σκηνή σε ένα πεδίο «μάχης».

Σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης.
Ερμηνεύουν: Σωτήρης Χατζάκης, Δημήτρης Μυλωνάς.
Ημερες και ώρες παραστάσεων: Δευτέρα 5 και Τρίτη 6 Δεκεμβρίου στις 21:00

Ακολουθήστε μας στα social media
       

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Παπαδανιήλ Ελπίδα
Παπαδανιήλ Ελπίδα
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Ροδολίβος Σερρών. Είμαι Λογοθεραπεύτρια - Ειδική Παιδαγωγός και ασκώ το επάγγελμα εδώ και 25 χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Την τελευταία 10ετία ασχολούμαι με τη συγγραφή και την αρθρογραφία καθώς και τη δημοσιογραφία. Μεγάλη μου αγάπη το ραδιόφωνο. Οι εκπομπές μου είναι καλλιτεχνικού και κοινωνικού περιεχομένου. Θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλιά σας στο email : elpidalog@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη