Συνέντευξη: η σκηνοθέτις της παράστασης «Manifesto 2083» Μαρίλλη Μαστραντώνη, μιλά στην Κουλτουρόσουπα.

684 Views
Συνέντευξη: η σκηνοθέτις της παράστασης «Manifesto 2083» Μαρίλλη Μαστραντώνη, μιλά στην Κουλτουρόσουπα. Συνέντευξη: η σκηνοθέτις της παράστασης «Manifesto 2083» Μαρίλλη Μαστραντώνη, μιλά στην Κουλτουρόσουπα.

Συνέντευξη: η σκηνοθέτις της παράστασης «Manifesto 2083» Μαρίλλη Μαστραντώνη, μιλά στην Κουλτουρόσουπα.

Ηθοποιός και Σκηνοθέτις. Ιδρύτρια και Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Θεάτρου ENTΡOΠIA και του διεθνούς “Φεστιβάλ Εναλλακτικής Σκηνής (F.E.S.)”. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία  και Θέατρο στην Ανώτερη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης – Kάρολος Koυν. Συνέχισε τις σπουδές της σε Λονδίνο, Βερολίνο, Άμστερνταμ, Πολωνία, Δανία.  Ως performer έχει συμμετάσχει σε πλήθος θεατρικών και live art παραστάσεων.
Με πολύμορφη εκπαίδευση (σπουδές Κλασσικού και Σύγχρονου Χορού, Μουσικής και Φωνητικής Τέχνης, Κινηματογράφου, Θεατρικής Ανθρωπολογίας, συνδυάζει κάθε φορά εκείνη τη μεθοδολογική προσέγγιση και τα πρακτικά εργαλεία που υπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο το περιεχόμενο των υπό εξέταση θεμάτων, διερευνώντας διαφορετικές πτυχές της πραγματικότητας με τρόπο που θέτει ευθέως την καλλιτεχνική διαδικασία μέσα σ’ ένα κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο. Δουλειές της εχουν ως τώρα παραχθεί και παρουσιαστεί σε Βέλγιο, Γερμανία, Δανία, Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία, Κύπρο, Ολλανδία, Παλαιστίνη, Πολωνία, Πορτογαλία, Τσεχία, Φιλανδία.    
Ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τις νέες δραματουργικές φόρμες, τα νέα μέσα και τις διεθνείς συνεργασίες και την απασχολεί εξίσου η αρτιότητα του καλλιτεχνικού έργου και η καθαυτή διαδικασία παραγωγής του
 
Η θεατρική παράσταση – ντοκουμέντο «Manifesto 2083» που παρουσιάζεται στο Θέατρο ΣΗΜΕΙΟ σε δραματουργία Christian Lollike, με τον Δημήτρη Αλεξανδρή, ήταν η αφορμή να μιλήσουμε με την πολυτάλαντη Μαρίλλη Μαστραντώνη.
 
    Δεν γίνεται να μην εστιάσουμε σε μια παράσταση πολύ ιδιαίτερη που θα θέλαμε με δυο λόγια να μας τη «συστήσετε».
Το «Manifesto 2083» του Δανού συγγραφέα και σκηνοθέτη Christian Lollike είναι μια δραματουργική σύνθεση και επεξεργασία κειμένων, που ανατέμνει το φαινόμενο της ανόδου του ακροδεξιού εθνικισμού στη σημερινή Ευρώπη. Με αφορμή την περίπτωση του Νορβηγού Anders Breivik, που εκτέλεσε το αιματηρό χτύπημα στο Όσλο και την Ουτόγια τον Ιούλιο του 2011, και με βάση κείμενα από το Μανιφέστο του, καθώς και έρευνα σε ντοκουμέντα, πρακτικά της δίκης, ψυχιατρικές αναφορές και άλλο υλικό, το έργο εξετάζει τους λόγους που μετέτρεψαν έναν επιφανειακά φυσιολογικό νέο άντρα σ’ έναν από τους μεγαλύτερους μαζικούς δολοφόνους της εποχής μας, και επιχειρεί να διαφωτίσει το υπαρξιακό υπόβαθρο των επιλογών του.
 
    Πρόκειται για αυθεντική μεταφορά της ξένης παράστασης ή υπήρξαν αλλαγές και κάποιου είδους προσαρμογή ;
Η δική μας παράσταση είναι η ελληνική εκδοχή ενός έργου που αρχικά εμπνεύστηκαν και δούλεψαν ο Lollike και ο Δανός πρωταγωνιστής του Olaf Højgaard. Βεβαίως υπήρξαν επεμβάσεις για να προσαρμόσουμε αυτό το ιδιαίτερο κείμενο στις παραστατικές μας ανάγκες, διατηρήθηκαν ωστόσο στο ακέραιο η δομή, η γλωσσική του οξύτητα και η καθαρότητα της φόρμας.   
                                 
    Ποιες ήταν οι βασικότερες δυσκολίες που αντιμετωπίσατε ως συντελεστές για το συγκεκριμένο εγχείρημα και ποιος είναι ο ρόλος του ηθοποιού Δ. Αλεξανδρή μέσα σε αυτό;
Η βασικότερη δυσκολία ήταν το βιωματικό πλαίσιο μέσα στο οποίο δημιουργήθηκε η αρχική παράσταση, το οποίο έπρεπε να «διαμεσολαβηθεί» στη δική μας χωρίς να χάσει την αυθεντικότητα και την πρωτογενή δύναμη του ντοκουμέντου, αφού πρόκειται για θέατρο-ντοκουμέντο, κι όχι την ταύτιση ενός ηθοποιού με έναν ρόλο ή μια περσόνα. Στην παράσταση δεν αναπαριστούμε τον Breivik. Υπάρχει ένας ηθοποιός, ο Δημήτρης Αλεξανδρής, ο οποίος ως ο εαυτός του και ως περφόρμερ, προσπαθεί να εκθέσει τα δεδομένα που έχουμε, και παράλληλα να «εκτεθεί» στη σκέψη του Breivik, επιχειρώντας να διαφωτίσει στοιχεία της προσωπικότητάς του, να αντιληφθεί ποιες είναι οι απόψεις του για την κοινωνία στην οποία ο ίδιος και εμείς διαβιούμε, και ποιοι υπήρξαν οι καθοριστικοί παράγοντες που τον ώθησαν σε μια τόσο ακραία ενέργεια. Κατά συνέπεια, έπρεπε να διαμορφωθεί το υλικό σε σχέση με το συγκεκριμένο ηθοποιό.
 
   Μιλώντας για το θέμα της, ποια στοιχεία σας κέντρισαν περισσότερο: η μαζική δολοφονία εφήβων, τα ιδεολογικά κίνητρα του δράστη ή η προσωπικότητά του;
Η φρικώδης πραγματικότητα του καθαυτού γεγονότος μας υπερβαίνει. Τα ιδεολογικά κίνητρα του δράστη συμβαίνει να μας βρίσκουν αντίθετους. Όσο για την  προσωπικότητά του, είναι ένα αίνιγμα, με σκοτεινά σημεία στα οποία δεν μπόρεσαν να συμφωνήσουν ούτε οι δυο ομάδες ψυχιάτρων που ανέλυσαν το προφίλ του και κατέθεσαν τις γνωματεύσεις τους στο δικαστήριο. Όμως ακριβώς όλα αυτά τα στοιχεία συνιστούν ένα δυνατό δραματουργικό υλικό, που κεντρίζει το ενδιαφέρον μας ως καλλιτέχνες.
 
     Ο Μπρέιβικ κρίθηκε τελικά από το δικαστήριο με «σώας τας φρένας». Εσείς που τον έχετε μελετήσει πιστεύετε το ίδιο ή σας έβγαλε κάποια «ψυχοπαθολογία»;
Σίγουρα υπάρχουν στοιχεία ψυχοπαθολογίας. Διαφαίνονται και από τις αναφορές στην παιδική ηλικία και το παρελθόν του Breivik, που υπάρχουν στο κείμενο. Υπάρχει συνεχής διαπάλη με τον εαυτό του και το περιβάλλον του, ταυτόχρονα όμως και μια απίστευτη δύναμη που πηγάζει από την ακλόνητη ιδεολογική του στοχοπροσήλωση. Τελικά το δικαστήριο τον καταδίκασε σύμφωνα με τη δεύτερη ψυχιατρική γνωμάτευση που τον έκρινε ως «μη παράφρονα τη στιγμή τελέσεως του εγκλήματος», πράγμα που επιθυμούσε και ο ίδιος, αφού όπως είπε χαρακτηριστικά στο δικαστήριο «αποδεχόταν πλήρως τις πράξεις του, αλλά όχι και την ενοχή του, αφού θεωρεί πως βρισκόμαστε σε πόλεμο και οι πράξεις του έγιναν στα πλαίσια αυτής της σύρραξης».
 
    Από τον τίτλο «Μανιφέστο 2083» που στηρίζεται σε κείμενο του δράστη, υποθέτουμε ότι η παράσταση εστιάζει στην ιδεολογία του και λιγότερο στο πρόσωπό του. Είναι έτσι;
Υπάρχουν πολλές αναφορές και στα δύο. Επιπλέον υπάρχει και η εσωτερική σύγκρουση του περφόρμερ με τον εαυτό του, διαρκής αναρώτηση για τα κίνητρα που τον ώθησαν να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο πρόσωπο και για την ικανότητά του να κατανοήσει αντιλήψεις και πράξεις που τον υπερβαίνουν. Όμως σ’ αυτό που κατ’ εξοχήν εστιάζει το κείμενο, είναι η αναγκαιότητα μιας ανυπόκριτης και σε βάθος διερεύνησης του πολιτικού και κοινωνικού πλαισίου τέτοιων ακραίων ενεργειών.
 
    Παρόλη την απέχθεια απέναντι σε έναν ειδεχθή δολοφόνο που επιπλέον δηλώνει «αμετανόητος», μπορέσατε να βρείτε ανθρώπινα στοιχεία ή «ελαφρυντικά»;
Δεν υπάρχουν «ελαφρυντικά» για τέτοιου είδους επιθέσεις. Ωστόσο είναι απλοϊκό το να χαρακτηρίσουμε τον Breivik «τέρας» και να πάμε παρακάτω. Άλλωστε ισχύει σε κάθε περίπτωση η γνωστή ρήση «είμαι άνθρωπος και τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι άγνωστο». Αυτό που επιχειρούμε, είναι να αναδείξουμε τα αίτια αυτής της τρομερής τραγωδίας και το σκεπτικό που υποκίνησε τον δράστη, και να εκθέσουμε αυτά τα δεδομένα στο βλέμμα του θεατή. Το να καταδικάσουμε τις ενέργειές του ή το να τον χαρακτηρίσουμε απλώς «παράφρονα», δεν είναι αρκετό, υποτιμά κατά τη γνώμη μου το μέγεθος του προβλήματος και δεν συμβάλλει επί της ουσίας στη συζήτηση για τους πιθανούς τρόπους που μπορούμε να θωρακιστούμε κοινωνικά από ανάλογες ενέργειες στο μέλλον.     
 
    Όταν η τέχνη καταπιάνεται με δυνατά ιστορικά γεγονότα, υπάρχει κίνδυνος με ακατάλληλη προσέγγιση να τα αποδυναμώσει – αλλοιώσει; Πόσο δύσκολη είναι η ισορροπία μεταξύ Τέχνης και Ιστορίας;
Σίγουρα είναι μια δύσκολη υπόθεση, που απαιτεί ενδελεχή έρευνα και κατάλληλες ισορροπίες. Ως καλλιτέχνες όμως δεν γίνεται να μη μας απασχολεί η πραγματικότητα. Η Τέχνη είναι μέρος της Ιστορίας και ταυτόχρονα μια σημαντική οπτική στην ερμηνεία των φαινομένων που μας απασχολούν.
 .
    Πιστεύετε ότι το «θέατρο – ντοκουμέντο» οφείλει περισσότερο να καταγράφει αντικειμενικά ή να δίνει άποψη- θέση και με ποια κριτήρια;
Ως τέχνη, ακόμα και το «θέατρο – ντοκουμέντο» είναι μια κατασκευή, συνεπώς φέρει τα σημεία της υποκειμενικότητας του καλλιτέχνη. Αυτό ωστόσο που αποφεύγω είναι να ηθικολογώ ή να δίνω έτοιμες απαντήσεις-λύσεις στο θεατή.
.
        Σε σχέση με το κοινό, θεωρείτε ότι στηρίζει γενικά αυτή την ιδιαίτερη κατηγορία θεάτρου, συμμετέχει με ικανοποιητική προσέλευση;
Γενικά το αμιγώς θεατρόφιλο και καλλιεργημένο κοινό δεν είναι ποσοτικά αντίστοιχο με τον αριθμό των παραστάσεων και των θεάτρων της Αθήνας. Είναι κατ’ εξοχήν ζήτημα κουλτούρας. Σίγουρα το είδος του θεάτρου που μ’ ενδιαφέρει, αναγκαστικά «οφείλει» και να «εκπαιδεύσει» τους θεατές, διευρύνοντας τον ορίζοντα των θεματικών και αισθητικών επιλογών τους και ελπίζοντας στη δημιουργική «συνάντηση» των δικών μου καλλιτεχνικών αναζητήσεων με τα δικά τους ενδιαφέροντα. Σ’ αυτήν την ανταλλαγή, τίποτα δεν είναι δεδομένο και κάθε φορά αυτή η σχέση διακυβεύεται εκ νέου.  
 
       Τί πιστεύετε για έναν ΜΕΣΟ θεατή με δεδομένη την οικονομική στενότητα: Θα διαλέξει μια παράσταση «σκληρή» αλλά ουσιαστική από μια «ανάλαφρη» για εκτόνωση;
Δεν είμαι σίγουρη σε τι ακριβώς συνίσταται το στατιστικό μόρφωμα που λέγεται «μέσος θεατής». Τώρα στο τι επιλέγει να δει ο καθένας, αυτό ορίζεται από την επιθυμία του να διασκεδάσει ή να ψυχαγωγηθεί, να αναζητήσει την παρηγορία ή τη διερώτηση. Ως καλλιτέχνη με ενδιαφέρει κυρίως το δεύτερο. Όσο για τους κρίσιμους καιρούς που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, αντιλαμβάνομαι ακόμα πιο βαριά την ευθύνη των επιλογών μου από το δημόσιο βήμα που προσφέρει η τέχνη μου. 
 
      Η έξαρση του εθνικισμού/φασισμού είναι πλέον μια διαπιστωμένη πραγματικότητα. Μέσα και από τη μελέτη της υπόθεσης, έχετε καταλήξει σε κάποιες αιτίες για το φαινόμενο;
Πιστεύω πως τα αίτια μπορούν να αναζητηθούν στην κρισιμότητα των καιρών που ζούμε, μέσα στο δυναμικό, ρευστό τοπίο μιας σύνθετης πραγματικότητας, που προκαλεί την αμφισβήτηση του κοινωνικοπολιτικού μας μοντέλου και δημιουργεί ανασφάλειες, απ’ τις οποίες απορρέει η τάση και η νοσταλγία του Απόλυτου, με άλλα λόγια η ανακουφιστική προσφυγή σε ανορθολογικές, «καθαρές» και ακραίες λύσεις. Με δεδομένη τη σημερινή Ευρωπαϊκή κατάσταση και την παγκόσμια συγκυρία, χρειάζεται νηφαλιότητα για την εξάλειψη αυτών των αιτίων. Ένας καθόλου εύκολος στόχος.
 
     Όσο τρομακτικό κι αν ακούγεται, βλέπετε γύρω σας παγκόσμια, υποψήφιους «Μπρέιβικ»; Αν τους συναντούσατε ζωντανά, ποιο θα ήταν το πρώτο που θα τους λέγατε;
Ο Μπρέιβικ είναι μια ακραία, αλλά δυστυχώς όχι μεμονωμένη περίπτωση. Κι αυτό ακριβώς είναι το ζήτημα. Δεν είμαι σίγουρη για το τι ακριβώς θα μπορούσα να πω σ’ ένα τέτοιο άτομο, μεταξύ άλλων και για το λόγο ότι υπάρχουν πολλοί, διαφορετικοί ιδεολογικοπολιτικοί χώροι απ’ τους οποίους μπορεί να προέρχεται. Αυτό που είναι σίγουρο, είναι το ότι η εξουσία πάνω στη ζωή ή το θάνατο, είναι η έσχατη των εξουσιών, με οντολογικό κατά την άποψή μου περιεχόμενο, που πρέπει να μας απασχολήσει.
 
       Κατά διαβολική σύμπτωση, η παράσταση ανεβαίνει σε κλίμα έντονης επικαιρότητας με το τρομοκρατικό χτύπημα στη Γαλλία και τη δολοφονία γελοιογράφων. Σε ποιο βαθμό σας τρομάζουν παρόμοια γεγονότα; Τα θεωρείτε μεμονωμένα ή μέρος ενός σχεδίου;
Τα γεγονότα οφείλουν να μας προβληματίσουν βαθύτατα όλους. Θεωρώ πως είναι το αποτέλεσμα μακροχρόνιων προβλημάτων, που δεν έχουν επιλυθεί, και λανθασμένων πολιτικών επιλογών. Δυστυχώς το «Manifesto 2083» αποδεικνύεται τραγικά επίκαιρο. Ο Breivik αναφέρεται στη σύγκρουση μεταξύ Δύσης και Ισλάμ, την οποία αναλύει διεξοδικώς στα γραπτά του, και υπάρχει στο κείμενο της παράστασης. Το 2083 μάλιστα είναι το έτος στο οποίο πιστεύει πως η ιδεολογία του θα θριαμβεύσει μετά από αυτήν τη γενικευμένη πολύχρονη σύρραξη.
 
         Μπορεί άραγε η τέχνη να αποδειχτεί πιο δυνατό όπλο ίσως από ένα… καλάσνικωφ;
Η φαντασία είναι πάντα το δυνατότερο όπλο όλων. Η τέχνη λειτουργεί μέσα από τη μεταφορά, το συμβολισμό, την παραβολή, καθώς και την ενεργοποίηση του φαντασιακού δυναμικού του αποδέκτη της. Απ’ αυτήν την άποψη, είναι σίγουρα δυνατότερη από ένα καλάσνικωφ, αφού ακόμα και η χρήση του προϋποθέτει τη  φαντασιακή θέσμιση κάποιου είδους οράματος.
 
      Εσείς η ίδια ως καλλιτέχνης, πώς βιώσατε την εμπειρία μέσα από τη συγκεκριμένη παράσταση, πόσο σας άγγιξε και πώς ήταν η συνεργασία σας με τον Δ. Αλεξανδρή;
Έχω κάνει αρκετά αντίστοιχα έργα, αφού έχω μεγάλο ενδιαφέρον για τέτοιου είδους κείμενα, κατά συνέπεια δεν ήταν για μένα καινούργια εμπειρία αυτός ο τρόπος δουλειάς. Ενδεχομένως για τον Δημήτρη να ήταν κάτι διαφορετικό, αφού συνήθως δουλεύει με πιο «κλασσικά» κείμενα, υποδυόμενος κάποιο ρόλο. Εδώ, έπρεπε να λειτουργήσει περισσότερο ως περφόρμερ, δηλαδή ταυτόχρονα ως ο εαυτός του και ως ηθοποιός, και μάλιστα σε ένα κείμενο που συνιστά την πρωτογενή βιωματική εμπειρία ενός άλλου περφόρμερ, του Olaf Ηøjgaard, πράγμα καθόλου εύκολο. Είναι η πρώτη μας πραγματική συνάντηση και συνεργασία, συνεπώς έπρεπε να δημιουργηθεί στο σύντομο χρονικό διάστημα μιας επαγγελματικής παραγωγής ένας μίνιμουμ κοινός αισθητικός και επικοινωνιακός κώδικας, πράγμα επίσης δύσκολο, αφού συνήθως χρειάζεται εργαστηριακή δουλειά και περισσότερος χρόνος για καλλιτέχνες με διαφορετικό μπακγκράουντ. Αυτό είναι όμως το πραγματικό, δυναμικό πλαίσιο της δουλειάς μας, και νομίζω πως μέσα σ’ αυτό, υπήρξε μια θεμιτή και γόνιμη αλληλεπίδραση. Ο Δημήτρης είναι ένας έμπειρος και καλός ηθοποιός, με έντονη σκηνική παρουσία και αγωνία για τη δουλειά του, έντιμη στάση και υποκριτική διαίσθηση. Αυτά τα στοιχεία είναι πολύτιμα για ένα σκηνοθέτη.
 
    Θα θέλαμε να μας συστήσετε τον εαυτό σας, τις μέχρι τώρα δουλειές σας στο χώρο, τις συνεργασίες σας και αν για κάποιο λόγο ξεχωρίζετε κάποιες…
Είμαι ηθοποιός, σκηνοθέτις και καλλιτεχνική διευθύντρια του Θεάτρου ENTΡOΠIA. Η βάση μου είναι πλέον στην Αθήνα, αλλά δουλεύω διεθνώς σε διάφορα πρότζεκτ. Μ’ ενδιαφέρει κυρίως η διερεύνηση της πραγματικότητας με τρόπο που θέτει ευθέως την καλλιτεχνική διαδικασία μέσα σ’ ένα κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο, καθώς και οι νέες δραματουργικές φόρμες και μέσα. Εδώ θα αναφέρω ενδεικτικά τα δύο τελευταία μου διεθνή πρότζεκτ: το  CUT Project/DE-FENCES, με θέμα τις πρώην και νυν διχοτομημένες περιοχές είκοσι χρόνια μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, που αναπτύχθηκε μέσα από έρευνα και καλλιτεχνικές διαμονές (residency) σε Βερολίνο, Παλαιστίνη, Λευκωσία, Κόσσοβο και Αθήνα, και το P.I.G.S./Σωτηρία, με θέμα τη διερεύνηση της τρέχουσας οικονομικής, πολιτικής και ηθικής Ευρωπαϊκής κρίσης, που αναπτύχθηκε με ανάλογο τρόπο σε Δανία, Ιρλανδία, Ιταλία, Πορτογαλία, Βέλγιο και Ελλάδα, σε συνεργασία με τοπικούς φορείς και καλλιτέχνες.      
 
       Στην πορεία σας γενικότερα, ποια είναι τα βασικά κριτήρια που καθορίζουν τις επιλογές σας;
Η επιλογή γίνεται με βάση την παγιωμένη μου άποψη ότι η πραγματικότητα είναι το πιο εξωφρενικό πράγμα που υπάρχει, συνεπώς και το πιο ενδιαφέρον, καθώς και το ενδιαφέρον μου για επίκαιρα – με την έννοια της επείγουσας διερεύνησης – ζητήματα με πολιτικές και κοινωνικές υποδηλώσεις, για τα οποία το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει ως μοχλός διεύρυνσης ενός δυναμικού δημόσιου διαλόγου.
 
      Ποιος είναι ο βαθύτερος πόθος για τη συγκεκριμένη παράσταση, τί προσδοκάτε ως συντελεστές περισσότερο από αυτήν για να νοιώσετε δικαίωση;
Την ενεργοποίηση αφενός του συγκινησιακού δυναμικού και αφετέρου της κριτικής σκέψης των θεατών μας. 
 
     Κλείνοντας, σας ευχόμαστε καλή επιτυχία και θα θέλαμε μια ευχή στους αναγνώστες μας για το «σωτήριο έτος 2015»….
Εύχομαι τον απεγκλωβισμό από τον φόβο, τον περιρρέοντα ζόφο και τα ψευτοδιλήμματα, και την αρχή μιας περισσότερο νηφάλιας ανάλυσης αυτών που μας συμβαίνουν, που θα ωθήσει δημιουργικά τα επόμενα βήματά μας. 

-πληροφορίες για την παράσταση εδώ


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Γιώργος Κελεσίδης
Γιώργος Κελεσίδης

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Kif Express: Το δικό μου...γυμνό γεύμα...??? για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS
Kif Express: Το δικό μου...γυμνό γεύμα...??? για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS
με 0 Σχόλια 2108 Views
Αποφάσισα να "γιορτάσω προσφέροντας" τον εαυτό μου, έτσι όπως είμαι σήμερα και μέσα από το φακό του δικού μου κινητού, εντελώς πειραματικά με ΧΧΧ φωτογραφίες..
Γράφει ο Γιάννης Κυφωνίδης για την Κουλτουρόσουπα

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή