Ο Γρηγόρης Μήτας στην Kulturosupa: Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα «δίχτυ ασφαλείας» | Interview

4995 Views
Ο Γρηγόρης Μήτας στην Kulturosupa: Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα «δίχτυ ασφαλείας»  | Interview Ο Γρηγόρης Μήτας στην Kulturosupa: Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα «δίχτυ ασφαλείας» | Interview

 


Καβαλιώτης στην καταγωγή και μεγαλωμένος στη Θεσσαλονίκη, σπούδασε υποκριτική σε Ανώτερη Δραματική Σχολή στην Ελλάδα και σκηνοθεσία στην Αγγλία, παρακολουθώντας επιπλέον σεμινάρια κουκλοθέατρου στη Βουλγαρία μέσω του ΚΘΒΕ, από όπου ξεκίνησε την μακρά διαδρομή του με συνεργασίες αξιοζήλευτες δίπλα σε λαμπρά ονόματα του θεάτρου…. Σπ. Ευαγγελάτος, Μ. Βολανάκης, Γ. Σεβαστίκογλου, Α. Βουτσινάς, Γ. Χουβαρδάς είναι κάποια από αυτά, αφήνοντας ισχυρό αποτύπωμα στην θεατρική του πορεία αλλά και το καλλιτεχνικό του ήθος, έχοντας υπηρετήσει κοντά τους ένα σπουδαίο ρεπερτόριο κλασικών και σύγχρονων έργων.
.
Ωστόσο ως ανήσυχο, δημιουργικό και… ριψοκίνδυνο πνεύμα, επέλεξε αντί της ασφάλειας ενός κρατικού θεάτρου, την γοητευτική περιπέτεια μιας δικής του σκηνής, στήνοντας το ιστορικό πλέον θέατρο Φλέμινγκ σε μια υποβαθμισμένη τότε περιοχή «εκτός πιάτσας», προκειμένου να πραγματώσει το όραμα για ελεύθερη καλλιτεχνική έκφραση σε πολλά επίπεδα, που όπως ομολογεί δικαιώθηκε απόλυτα, καταφέρνοντας επιπλέον τη θεατρική αποκέντρωση, χωρίς καμία «έξωθεν» βοήθεια! Πολλά και ενδιαφέροντα όσα έχει να καταθέσει ένας πολυσχιδής θεατράνθρωπος της πόλης συγκινητικά ταγμένος στην τέχνη του, ένας ακούραστος εργάτης του θεάτρου με σεμνότητα και ήθος, που με αφορμή την τελευταία παράσταση «Ο εφιάλτης του κυρίου Κάκου», γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον ίδιο για λογαριασμό του ΚΘΒΕ με το οποίο συνεργάζεται μετά από πολλά χρόνια.
 
O Γρηγόρης Μήτας μιλά στην Πίτσα Στασινοπούλου για στην Kulturosupa.gr…



 
1. Ξεκινώντας την καλλιτεχνική πορεία σας ως ηθοποιός του ΚΘΒΕ με το οποίο συνεργαστήκατε πολλά χρόνια, πώς θα περιγράφατε την τότε εμπειρία των νεανικών χρόνων;
Θα την περιέγραφα ως μια άκρως ενδιαφέρουσα διαδρομή συνεργασίας, μαθητείας, προσωπικής καλλιτεχνικής αναζήτησης και εξέλιξης, ένα μαγικό «ταξίδι» με πολλούς προορισμούς σε έναν κόσμο λέξεων, εικόνων, σκέψεων, διανοημάτων, συναισθημάτων. Είχα την τύχη και την τιμή από την αρχή της πορείας να «συναντήσω» και να «συναντηθώ» θεατρικά με καλλιτέχνες τεράστιας εμβέλειας και καλλιτεχνικής αξίας στο ελλαδικό χώρο αλλά και διεθνώς, όπως: ο Σπύρος Ευαγγελάτος, ο Μίνως Βολανάκης, ο Γιώργος Σεβαστίκογλου, ο Ανδρέας Βουτσινάς, ο Γιάννης Χουβαρδάς και πολλοί άλλοι αξιόλογοι σκηνοθέτες, συγγραφείς, μουσικοί, σκηνογράφοι, ηθοποιοί και να «συμπράξω» μαζί τους σε ιστορικές παραστάσεις έργων αρχαίου δράματος, αλλά και παραστάσεις ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου. 
 
2.   Στη συνέχεια δημιουργείτε το θέατρο Φλέμινγκ, ιστορικό πια… πόσο «ριψοκίνδυνο» ήταν το εγχείρημα και ποιες δυσκολίες συναντήσατε στο στήσιμο ενός νέου χώρου «εκτός πιάτσας»;
Πάντα έπαιρνα ρίσκα στη ζωή μου. Δεν σκέφτηκα ποτέ «εμπορικά» με την έννοια ότι μια αποκεντρωμένη θεατρικά περιοχή δεν θα ευνοούσε ένα τέτοιο εγχείρημα. Εκείνο που σκέφτηκα ήταν ότι αν η δουλειά μου αξιολογηθεί θετικά το κοινό σταδιακά θα έρθει ή θα δημιουργηθεί ένα νέο κοινό. Αποφάσισα, λοιπόν, να ακολουθήσω με πάθος το όραμά μου, το όνειρό μου να κάνω «ανεξάρτητο» θέατρο χωρίς δεσμεύσεις και χωρίς να αναρωτηθώ ούτε στιγμή «Κι αν αποτύχω;». Εξάλλου, ποτέ στη ζωή μου δεν είχα «δίκτυ ασφαλείας» ούτε από το σπίτι μου, ούτε στη συνέχεια. Το off off κεντρικής θεατρικής περιοχής boutique theatre ήταν επιλογή μου. Πήγα εκεί όπου δεν υπήρχε τίποτα πριν θεατρικά, σε μια γειτονιά τελείως υποβαθμισμένη, βρώμικη, κακοφωτισμένη, τσιμεντένια, «γκρίζα», όπου διέμεναν πολλοί μετανάστες, κάπου που δεν θα πήγαινε κανείς εύκολα. Οι δυσκολίες ήταν πολλές. Εκτός από τις οικονομικές υπήρχε και η απορία, η περιέργεια, η καχυποψία από τους περίοικους για αυτό το κάτι νέο που ήρθε και «εγκαταστάθηκε» στη γειτονιά τους. Κάποιοι το έβλεπαν ως απειλή για την διατάραξη της ησυχίας τους. Ωστόσο, το Θέατρο Φλέμινγκ ιδρύθηκε και λειτούργησε χωρίς καμία επιχορήγηση και με τους περίοικους σταδιακά να το πλαισιώνουν και να το στηρίζουν με ενδιαφέρον και αγάπη. Πιστεύω και εξακολουθώ να πιστεύω ότι η ουσιαστική Τέχνη ποτέ δεν άνθισε όταν αφέθηκε μόνον στο κράτος να την διαχειριστεί. Γιατί, κατά τη γνώμη μου η ομορφιά του Θεάτρου, γεννιέται πηγαία, από την ανάγκη ενός τόπου, μιας πόλης, μιας γειτονιάς και είναι η ελεύθερη έκφραση των ανθρώπων της για να δώσουν ένα νόημα στην καθημερινότητα και στα προβλήματά τους και για να γίνουν κι οι ίδιοι πιο δημιουργικοί και καλύτεροι άνθρωποι.
 
3. Η επιλογή σας δικαίωσε το όραμα για έναν ποιοτικό, εναλλακτικό χώρο θεατρικής έκφρασης και εισπράξατε από το κοινό της πόλης την ανταπόκριση που προσδοκούσατε;
Απολύτως, γιατί σήμερα καμαρώνω το γεγονός ότι μετά από μένα ακολούθησαν κι άλλοι, ώστε, τώρα η περιοχή Φλέμινγκ να έχει μπει για τα καλά στον θεατρικό χάρτη.

Δημιούργησα ένα θέατρο όπως το είχα οραματιστεί, ένα θέατρο, τόπο συνάντησης ανθρώπων και ιδεών. Είμαι ευτυχής που αυτό το Θέατρο «μεγάλωσε» γενιές θεατών από το 1999 μέχρι σήμερα. Το Θέατρο Φλέμινγκ παράγει  πρωτογενές καλλιτεχνικό έργο. Από το μηδέν έως το τελικό αποτέλεσμα όλα «γεννιούνται» μέσα στο θέατρο. Έχουμε δημιουργήσει πυρήνα καλλιτεχνών σε όλους τους τομείς της θεατρικής Τέχνης και «συστήνουμε» στο κοινό νέα έργα, νέους τρόπους σκέψης, φρέσκιες ιδέες στηριζόμενοι αποκλειστικά στις δικές μας δυνάμεις. Κανείς θεατής δεν φεύγει βλέποντας απλά μια παράσταση. Υπάρχει πάντα συζήτηση και ανταλλαγή ιδεών και απόψεων. Υπάρχει ένα κοινό που αυξάνεται με τα χρόνια και μας ακολουθεί από τότε που ξεκινήσαμε αυτό το «ταξίδι» μέχρι σήμερα. Υπάρχει, επίσης, ένα κοινό μεταναστών που τα παιδιά του έμαθαν να μιλούν καλύτερα την ελληνική γλώσσα παρακολουθώντας τις παραστάσεις μικτού κουκλοθεάτρου που παρουσιάζουμε χρόνια τώρα. Αυτό είναι κάτι που κάνει πολύ υπερήφανο.
 


4.   Αν επιλέγατε κάποιους «σταθμούς» από την πορεία του συγκεκριμένου θεάτρου, που για κάποιον λόγο αποτυπώθηκαν ανεξίτηλα μέσα σας, ποιοι θα ήταν;
 
Ο πρώτος χρόνος λειτουργίας μας, το 1999, με το πρώτο έργο που παρουσιάσαμε «Την εξαίρεση και τον κανόνα» του Μπέρτολτ Μπρεχτ και την ανταπόκριση που είχαμε από το κοινό. Μετά από δύο δύσκολες πρώτες εβδομάδες και ενώ σκεφτόμασταν να αλλάξουμε παράσταση το θέατρο άρχισε σταδιακά να γεμίζει και να κάνει soldout.
Σταθμοί, επίσης, ήταν όλα τα πρωτόπαιχτα νεοελληνικά έργα που παρουσιάσαμε τόσο στην «Παιδική και Εφηβική Σκηνή» όσο και στην «Κύρια Σκηνή» του θεάτρου.
Ακόμα, οι ατέλειωτες ώρες συζήτησης με το κοινό -στο φουαγιέ του θεάτρου- μετά από κάθε παράσταση, η αλληλεπίδραση με άλλους ανθρώπους μέσω ερωτήσεων, αναζητήσεων, συζητήσεων.
 
5. Σε όλη τούτη τη μακρόχρονη διαδρομή ως η «ψυχή» του θεάτρου Φλέμινγκ, αντιμετωπίσατε εμπόδια σε οποιοδήποτε επίπεδο ικανά να κλονίσουν την απόφασή σας;
Πολλά εμπόδια βρέθηκαν στο δρόμο μου αλλά αυτά αντί να με αποθαρρύνουν με πείσμωναν περισσότερο, με ατσάλωναν και δεν στάθηκαν ποτέ ικανά να με σταματήσουν να κάνω αυτό που αγαπώ και πιστεύω. Αυτό αποδεικνύεται και από τη σταθερή και αδιάλειπτη καλλιτεχνική παρουσία του θεάτρου μέχρι σήμερα.
 
6.  Ως έμπειρος θεατράνθρωπος στην πόλη, πώς θα αξιολογούσατε το κοινό της, ισχύει ότι πρόκειται για «δύσκολο» κοινό ή είναι αστικός μύθος;
Μύθος ή πραγματικότητα, εγώ, στέκομαι στο γεγονός ότι οι Θεσσαλονικείς σήμερα είναι ένα εκπαιδευμένο θεατρικά, ώριμο και απαιτητικό κοινό όπως οφείλει και του αξίζει να είναι. Προσωπικά, ξεκινάω από το τι θέλω εγώ να πω στους θεατές και θέλω πάντα να το κάνω αυτό με τόλμη και ειλικρίνεια. Αν το κοινό δεν ανταποκριθεί σημαίνει ότι εγώ κάτι δεν έκανα καλά γιατί θεωρώ τους θεατές έξυπνους και επιλεκτικούς κι έτσι πρέπει να είναι.  
 
7.   Μιλώντας γενικά και σε σχέση με τις φιλοξενούμενες παραστάσεις εξ Αθηνών, πιστεύετε ότι οι τοπικές παραγωγές μπορούν να ανταγωνιστούν ισάξια σε καλλιτεχνικό (και όχι εμπορικό) επίπεδο;
 
Ασφαλώς και μπορούν και έχουν όλο το ταλέντο και τη γνώση να το κάνουν. Έχουμε θαυμάσιους νέους καλλιτέχνες στην πόλη μας που πρέπει, ωστόσο, να μείνουν εδώ, να αγωνιστούν και να προσφέρουν ουσιαστικά με την τέχνη τους. Μια πόλη που δεν παράγει πολιτισμό είναι μια πόλη «χαμένη», τελειωμένη. Όσον αφορά στις φιλοξενούμενες παραστάσεις θεωρώ ότι μόνον καλό μας έκαναν γιατί όταν υπάρχει πλουραλισμός στις παραστάσεις το κοινό «εκπαιδεύεται», γίνεται καλύτερο, πιο απαιτητικό. Και αυτό είναι που θέλουμε. Ένα κοινό με πολλές προσλαμβάνουσες που μπορεί να εκτιμήσει το «καλό» θέατρο είτε αυτό παράγεται με «φτωχά» μέσα είτε με μεγάλες παραγωγές. Το συναίσθημα που αφήνει μια παράσταση είναι κάτι ανεκτίμητο και δεν μετριέται με τον σκηνικό της «πλούτο» της αλλά με την ουσία και την αλήθεια της.
 
8. Πώς θα αξιολογούσατε την τοπική θεατρική παραγωγή και τί θα βοηθούσε κατά τη γνώμη σας ώστε να ενδυναμωθεί;
Γίνονται καλές προσπάθειες από άξιους καλλιτέχνες της πόλης αλλά έχουμε δρόμο μπροστά μας γιατί οι προσπάθειες αυτές πρέπει να έχουν και διάρκεια μέσα στο χρόνο. Να μην είναι «πυροτεχνήματα» που σβήνουν όταν οι αντοχές λιγοστεύουν. Χρειάζεται αντοχή, γερό στομάχι, «στοχοπροσήλωση», όραμα και «σχέδιο» μπροστά. Μιλώντας από την προσωπική μου εμπειρία θα έλεγα να εκτιμούν και να στηρίζονται περισσότερο στις δικές τους δυνάμεις και να μην περιμένουν το «μάνα εξ ουρανού» για να δημιουργήσουν. Η Τέχνη, ναι μεν, χρειάζεται στήριξη και ένα κράτος οφείλει να επενδύει πρωτίστως στον πολιτισμό του, ωστόσο, για έναν καλλιτέχνη που «αναπνέει» μέσα από τη δημιουργικότητά του δεν τίθεται ποτέ το ερώτημα αν είναι αυτός ή όχι ο δρόμος του. Η Τέχνη και η έκφρασή της για εκείνον είναι μονόδρομος είτε με βοήθεια είτε χωρίς.
 

 
9. Θα μπορούσε το ΚΘΒΕ να συμβάλλει γενικότερα στο τοπικό θεατρικό γίγνεσθαι, βλέποντας και το «άνοιγμα» της κρατικής σκηνής τελευταία σε Θεσσαλονικείς δημιουργούς; Πώς βλέπετε ή πώς θα θέλατε τον ρόλο του επ’ αυτού;
Ένας Οργανισμός σαν το ΚΘΒΕ με πλούσια πολιτιστική ιστορία, παραμένει «ζωντανός» και πρωτοπόρος όταν μπορεί να «αφουγκράζεται» τις «φωνές» γύρω του, να δίνει «βήμα» σε νέες ιδέες, νέες προτάσεις, να πάλλεται και να εξελίσσεται μαζί με την κοινωνία. Προσωπικά, θα ήθελα να προχωρήσει ακόμα πιο μπροστά προς αυτήν την κατεύθυνση και να βοηθήσει την κοινωνία της πόλης μας να εξελιχθεί.
 



10.   Στο τωρινό έργο που συγγράψατε και ανεβάζετε στο κρατικό θέατρο με θέμα την έμφυλη βία, ποιο στοιχείο θεωρείτε ότι θα δώσει διαφορετική διάσταση προχωρώντας πέραν των αυτονόητων;
Το θέμα είναι παλιό αλλά και οδυνηρά επίκαιρο. Το πως το αντιλαμβάνεται και το αναπτύσσει κανείς διαφέρει γιατί κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Στο δικό μου έργο αντικατοπτρίζεται η δική μου ματιά στα πράγματα, η δική μου σκέψη, ο δικός μου προβληματισμός. Τις διαφορετικές διαστάσεις του θέματος καλούνται να δώσουν οι ίδιοι οι θεατές.
 
 
11. Μιλώντας γενικά περί βίας με έντονη θυματοποίηση του γυναικείου φύλου, πού θα αποδίδατε την τρομακτική έξαρση του φαινομένου τον τελευταίο καιρό;
Η βία δεν είναι κάτι που εμφανίστηκε ως «κεραυνός εν αιθρία». Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και το γεγονός ότι τώρα παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις, θεωρώ, ότι έχει να κάνει με το ότι τα θύματα αναγκάζονται λόγω της σημερινής συγκυρίας να συμβιώνουν περισσότερες ώρες με ανθρώπους που έχουν σίγουρα επιδείξει και στο παρελθόν κακοποιητική συμπεριφορά -έστω και σε ελαφρύτερη μορφή-. Κάποιος που κακοποιεί δύσκολα σταματάει. Και το πρόβλημα επιτείνεται όταν θύμα και θύτης καλούνται να συμβιώσουν για περισσότερο χρόνο μαζί. Ακόμα, πολλοί άνθρωποι νοιώθουν αβεβαιότητα για την εργασία τους ή βιώνουν μείωση των εισοδημάτων τους κι αυτό προκαλεί άγχος και η πίεση γίνεται ακόμη πιο έντονη. Θεωρώ ότι ένας βίαιος άνθρωπος με τις παρούσες συνθήκες ασκεί ευκολότερα βία.
 


12.  Με το παρόν έργο που πέραν της συγγραφής επίσης σκηνοθετείτε, τί προσδοκάτε να μεταφέρετε ως μήνυμα στο κοινό για ένα τόσο καυτό και επίκαιρο θέμα; Μπορεί η Τέχνη να ανατρέψει παγιωμένα στερεότυπα;
Το μήνυμα του έργου είναι να κοιτάξουμε το πρόβλημα κατάματα, να «σπάσουμε» τη σιωπή μας, να αντισταθούμε σε κάθε μορφή κακοποιητικής συμπεριφοράς. Εύχομαι η παράσταση να αποτελέσει αφορμή για συζήτηση για μια ισότιμη συνύπαρξη. Μέσα από την ιστορία αυτή «ανοίγω» την ψυχή μου, μοιράζομαι τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μου, τον αποτροπιασμό μου για όσα συμβαίνουν γύρω μου και ειδικότερα για όσα συμβαίνουν με πρόσχημα την Τέχνη. Το θέατρο δεν θα δώσει λύση, μπορεί, ωστόσο, να μιλήσει για τα πάντα, μπορεί να θέσει ερωτήματα, προβληματισμούς, να αφυπνίσει συνειδήσεις, μπορεί να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Τα στερεότυπα ανατρέπονται μέσα από την οικογένεια, την παιδεία, την κουλτούρα μιας κοινωνίας. Ο δημιουργός είναι ο «πομπός» οι «δέκτες» είναι οι θεατές. Η Τέχνη «εκθέτει» το πρόβλημα, εμείς, ως αποδέκτες και θεατές μπορούμε να σκεφτούμε, να πράξουμε, να «αλλάξουμε». 
 
13.  Με ποια συναισθήματα επιστρέφετε ως δημιουργός στον χώρο από όπου ξεκινήσατε και ποιες διαφορές εντοπίζετε ανάμεσα στο τότε και το τώρα;
 
Αγάπης, ευθύνης, συγκίνησης για ένα χώρο όπου «μεγάλωσα» θεατρικά και που τώρα μου δίνει τη δυνατότητα – με την επιλογή του έργου μου από τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του ΚΘΒΕ κύριο Νίκο Κολοβό- να «επιστρέψω» πιο ώριμος, πιο δημιουργικός.
Δεν συγκρίνω το τότε με το τώρα. Γενικά δεν συγκρίνω. Όλα προχωρούν, εξελίσσονται, αλλάζουν. Εκείνα που μένουν είναι η γνώση και η εμπειρία κι αυτά συνεχώς εμπλουτίζονται. Η ιστορία μπαίνει στ΄ αρχεία και διατηρείται εκεί ως μνήμη. Εμείς, ξεκινάμε με πάθος και ενθουσιασμό κάθε φορά να πούμε τη δική μας ιστορία.
 
14. Με ποια από τις ιδιότητές σας ως ηθοποιός- σκηνοθέτης-παραγωγός-θιασάρχης-συγγραφέας, νιώθετε πιο «βολικά» και πιο δημιουργικά;
Η ιδιότητά μου είναι μία. Ηθοποιός. Αισθάνομαι «εργάτης» της τέχνης μου και η προσέγγιση μου σε κάποιες παραγωγές με περισσότερες από μία ιδιότητες έχει να κάνει με την ανάγκη μου να διερευνώ τα όρια της τέχνης μου, με τον χαρακτήρα μου που θέλει πάντα να «ψάχνει», να πειραματίζεται, να καταπιάνεται με «εξισώσεις» με πολλούς συντελεστές και παραμέτρους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ήθελα να γράψω το δικό μου κείμενο, όπως, εγώ το είχα φανταστεί και το είχα σχεδιάσει στο μυαλό μου και να μεταφέρω αυτούσια τη σκέψη μου και την άποψή μου στη σκηνή, να αποτυπώσω και να παρουσιάσω τις εικόνες όπως ακριβώς αυτές δημιουργήθηκαν μέσα μου όσο καιρό δούλευα την παράσταση την οποία και δουλεύω ακόμα.
 
15.   Αν σας ζητούσαμε τρεις αξίες – πέραν της υγείας αυτονόητα- που θεωρείτε κορυφαίες και θα θέλατε να κυριαρχήσουν την καινούργια χρονιά, ποιες θα μας λέγατε;
Αγάπη, Αλληλεγγύη, Ανιδιοτέλεια.

 
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ
.
Πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε εδώ

.

Δείτε αυτά:

.
-Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα, εδώ-Οι νέες ταινίες της εβδομάδαςεδώ.
-Θέατρο: Είδαμε & Σχολιάζουμε, εδώ-Συναυλίες: Είδαμε & Σχολιάζουμε, εδώ-Σινεμά: Είδαμε & Σχολιάζουμε, εδώ-Βιβλίο: Διαβάσαμε & Σχολιάζουμε, εδώ-Κερδίστε προσκλήσεις - Βιβλίαεδώ.
.
 ..
Ακολουθήστε το Kulturosupa.gr στα social media
 ..

      


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Πίτσα Στασινοπούλου
Πίτσα Στασινοπούλου

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Κερδίστε προσκλήσεις για να δείτε την συναυλία των Γιάννη Κότσιρα & Γιώτας Νέγκα στο θέατρο Δάσους.
Κερδίστε προσκλήσεις για να δείτε την συναυλία των Γιάννη Κότσιρα & Γιώτας Νέγκα στο θέατρο Δάσους.
με 9 Σχόλια 1310 Views

Λάβετε μέρος στο διαγωνισμό του Kulturosupa.gr διεκδικώντας διπλές προσκλήσεις για να δείτε την συναυλία Γιάννη Κότσιρα & Γιώτας Νέγκα στο θέατρο Δάσους 1 Ιουνίου

Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή