Η ηθοποιός Ρένια Λουιζίδου μιλάει στην Κουλτουρόσουπα…

1398 Views
Η ηθοποιός Ρένια Λουιζίδου μιλάει στην Κουλτουρόσουπα… Η ηθοποιός Ρένια Λουιζίδου μιλάει στην Κουλτουρόσουπα…

Η ηθοποιός Ρένια Λουιζίδου μιλάει στην Κουλτουρόσουπα…
Πρόκειται αναμφισβήτητα για μια καλοσυνάτη γυναίκα, μια προσωπικότητα που ποτέ δεν επιδίωκε τα φώτα της δημοσιότητας ώστε να κάνει μεγάλη καριέρα, ωστόσο αγαπήθηκε από το πανελλήνιο κυρίως μέσα από τις τηλεοπτικές ερμηνείες της για αυτό που είναι. Μια καλή ηθοποιός, ένας απλός καθημερινός άνθρωπος. Όπως ήταν και στην ζωντανή κουβέντα που κάναμε μαζί της λίγο πριν στρατοπεδεύσει με τον θίασο του Γρηγόρη Βαλτινού στο θέατρο Εγνατία με την παράσταση που έσκισε τον χειμώνα στην Αθήνα, «Δείπνο με Φίλους».
Γι αυτά και άλλα πολλά,
η ηθοποιός Ρένια Λουιζίδου
μιλάει στην Κουλτουρόσουπα…
-Η μέχρι τώρα πορεία σας υπήρξε επιτυχημένη και με μεγάλη αποδοχή από το κοινό.  Θεωρείτε ότι αυτό οφείλεται κατά βάση στις επιλογές σας και με ποια κριτήρια τις κάνετε;
Είναι ένας συνδυασμός επιλογών, δουλειάς και τύχης. Τύχη γιατί πρέπει να σου αρέσει η πρόταση, επιλογή γιατί πρέπει να την διαλέξεις και κατόπιν να ιδρώσεις την φανέλα ώστε να βγει ένα καλό αποτέλεσμα. 25 χρόνια που είμαι στο χώρο εχουν περάσει εκ των πραγμάτων καλοί και κακοί περίοδοι, είναι νομοτελειακό, δεν γίνεται διαφορετικά.
-Παρόλα αυτά οι επιτυχίες σας ήταν μεγαλύτερες από τις αποτυχίες η κάνω λάθος;
Αναγκάζομαι να απαντήσω με μετριοπάθεια και σεμνότητα που δεν είναι επιδίωξη μου, αλλά νομίζω και σε πολλούς συναδέλφους μου που εχουν δουλέψει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα αν ψάξετε την πορεία τους θα βρείτε και αντίστοιχα μεγάλες επιτυχίες…
-Μπορείτε εξ αρχής να διαβλέψετε μια επιτυχία, υπάρχουν κάποια στοιχεία που την εγγυώνται ή προκύπτει συνήθως τυχαία;
Δεν υπάρχει, βάζεις τα απολύτως σωστά συστατικά, κάνεις ακριβώς ότι πρέπει και αυτό εξελίσσεται σε φιάσκο ενώ άλλες φορές εκεί που δεν το περιμένεις γιατί οργανώνεται με ρίσκο πετυχαίνει. Οπότε αν ξέραμε την επιτυχία θα την ακολουθούσαμε και τότε θα ήμασταν όλοι πάρα πολύ επιτυχημένοι. Ωστόσο δεν νομίζω να είχε ενδιαφέρον όλο το παιχνίδι αν μπορούσες και να το προβλέψεις…
-Παίζετε σε θέατρο, τηλεόραση, κινηματογράφο. Πιστεύετε ότι το καθένα έχει το «δικό» του κοινό με διαφορετικά κριτήρια ή πρόκειται για ένα ενιαίο κοινό που παρακολουθεί τα πάντα;
Και στους τρεις χώρους βλέπεις διαφορετικές κατηγορίες θεατών γιατί άλλο είναι το ζητούμενο τους, για το μόνο που δεν έχω πολλά να πω είναι ο κινηματογράφος, διότι έχω κάνει όλο κι όλο τρεις ταινίες…
-Όλα αυτά τα χρόνια έχετε καταφέρει να αποφύγετε αρκετά θα λέγαμε την τυποποίηση. Πόσο σημαντικό το θεωρείτε για την ελευθερία ενός ηθοποιού και κατά πόσο εξαρτάται από τον ίδιο;
Ήταν κάτι που συνειδητά προσπάθησα πολλές φορές. Διάλεγα την αντίπερα όχθη μόνο και μόνο για να μην ταυτιστώ με ένα είδος ώστε να καταναλωθώ καλλιτεχνικά, να ανανεώσω τα ενδιαφέροντα μου αλλά και το ίδιο το κοινό. Να σε βλέπει σε διαφορετικούς ρόλους. Αλίμονο, δεν γίνεσαι ηθοποιός για να κάνεις τα ίδια και τα ίδια...
-Πώς κρίνετε την έλλειψη πρωτότυπων ελληνικών σεναρίων με αποτέλεσμα οι περισσότερες τηλεοπτικές σειρές σήμερα να είναι προσαρμογές ή διασκευές ξένων;
Το βασικό πρόβλημα στην τηλεόραση είναι το οικονομικό. Παρουσιάζουν προγράμματα όχι ακριβώς αυτό που θα θέλαμε, αλλά αυτό που είναι εφικτό και που κοστίζει τόσο που να μπορεί να πραγματοποιηθεί. Αυτό μεταφράζεται σε μεταφορά, χαμηλότερο κόστος παραγωγής κοκ.  Παρόλα αυτά επειδή η τηλεόραση είναι ένα μέσο που στόχος της είναι η μαζικότητα με τη μεγάλη τηλεθέαση, είναι επόμενο ότι ψάχνει να βρει κάποια καλούπια. Και όταν το καλούπι αυτό λέει ότι το ξένο λειτούργησε, παίρνουν κάτι που αισθάνονται ότι δεν αρχίζει από το μηδέν.
-Καταλαβαίνω ότι δεν είστε αρνητική;
Τίποτα από τα δύο. Όταν η τηλεόραση παίζει όλο τούρκικα είμαι αρνητική γιατί παίζει όλο τούρκικα, η όταν όλα τα σήριαλ είναι ξένες μεταφορές, η έχει πέντε σοου ταυτόχρονα…  Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να έχουμε η το άσπρο, η το μαύρο. Η θα γίνονται 40 η 2 σήριαλ…
-Σε σχέση με τις συνεχείς επαναλήψεις παλαιότερων σειρών (π.χ. «Καφέ της Χαράς»), πιστεύετε ότι σας βοηθούν κρατώντας σας στην επικαιρότητα ή σας έφθειραν;
Ήμουν για χρόνια φανατικά κατά, σήμερα που μιλάμε δεν έχω την ίδια αμετακίνητη θέση γιατί πραγματικά δεν ξέρω, υπάρχουν υπέρ και κατά που δεν μπορώ να μετρήσω.
-Τι άλλαξε;
Το Καφέ της Χαράς προβλήθηκε το 2003, όταν λοιπον μετά από 11 χρόνια έρχονται άνθρωποι και μου μιλάνε γι αυτό το σήριαλ, πλέον  με συγκινεί παρά με τσατίζει το να με ταυτίζουν ακόμη με την Χαρά. Είμαι πολύ πιο αμφίρροπη αυτή την στιγμή, θα συμπληρώσω όμως αυτά που σας έλεγα και πιο πριν, είναι όλα θέμα μέτρου. Δεν είναι ανάγκη να παίζεται ασταμάτητα νύχτα, μέρα, αλλά ούτε να μη ξαναπαιχτεί ποτέ…
-Σας συνέβη να σας πουν αμάν πια μ’ αυτή τη Χαρά;
Όταν με πλησιάζουν με πιάνει ένα άγχος,  η αλήθεια είναι ότι δεν έχει συμβεί ακόμα..
-Τι σήμανε η συμμετοχή σας στη ταινία «Πολίτικη Κουζίνα και δεδομένης της επιτυχίας, γιατί δεν επιχειρήσατε κάτι αντίστοιχο σε επόμενη ταινία;
Μου ήρθαν απειροελάχιστα σενάρια στα χέρια μετά από αυτή την τεράστια επιτυχία και από αυτά δεν ήταν κάτι που θεώρησα ότι υπήρχε λόγος να το κάνω, η δεν μπορούσα, γιατί έπεφτε πάνω σε κάποια άλλη δουλειά…
-Μεταξύ τηλεόρασης και κινηματογράφου, ποιο αγαπάτε ιδιαίτερα;
Αν και πρωτάρα τον κινηματογράφο τον αγαπώ, αλλά την τηλεόραση την ξέρω, τεχνικά εννοώ. Παίζεις διαφορετικά.
-Όσον αφορά στη σημερινή θεατρική πραγματικότητα με τις 400 περίπου παραστάσεις μόνο στην Αθήνα, πέρα από την εντυπωσιακή ποσότητα, πώς κρίνετε την ποιότητα των παραστάσεων γενικά;
Αν και αυτό συμβαίνει αρκετά χρόνια μας εκπλήσσει πάντα ο μεγάλος αριθμός τους. Τώρα με την κρίση που οι υπόλοιπες δουλειές των ηθοποιών περιορίστηκαν σημαντικά εχουν αυξηθεί ακόμα παραπάνω οι παραγωγές στο θέατρο. Δεν είναι όλες αυτές βιώσιμες και δεν βιοπορίζεται ο κλάδος των ηθοποιών επειδή γίνονται 500 παραγωγές, ελπίζω να το καταλαβαίνει ο κόσμος… Τώρα το ότι υπάρχει τόσος κόσμος διατεθειμένος με αντίξοες συνθήκες να καταθέσει τα οράματα του είναι καλό, γιατί όχι λοιπον… και μέσα σε αυτές εχουν γίνει και διαμάντια…
Που τα είδατε τα διαμάντια;;
Όχι εχουν γίνει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, εξαιρετικές δουλειές…
Όσον αφορά τα αφιλοκερδώς που δίνουν και παίρνουν στον κλάδο σας τι έχετε να πείτε;
Από συνδικαλιστικής πλευράς είναι λάθος, πρέπει να ζεις από το επάγγελμα σου. Καλλιτεχνικώς όμως, το να υπάρχουν νέα παιδιά διατεθειμένα να εκφράζονται πάνω σε αυτό που θέλουν χωρίς να αμείβονται είναι σημαντικό..
Πολλά από αυτά τα νέα παιδιά που αναφέρετε κάνουν δεύτερες και τρίτες δουλειές για να ζήσουν… αλλά και επώνυμοι ηθοποιοι με διάφορες αρπαχτές..
Μα ούτως η άλλως είναι δύσκολα για όλους μας και επειδή μιλάμε για μια συνθήκη πολέμου αυτή που ζούμε δεν έχω να πω απολύτως τίποτα για τις επιλογές που κάνουν. Μου είναι σεβαστές όλες.
Εσείς αντέχετε;
Όλα είναι οριακά αν έχεις η δεν έχεις να θρέψεις το παιδί σου. Αν φτάνει κανείς σε αυτό το όριο δεν θα του κάνω υπόδειξη εκ του ασφαλούς γιατί φέτος έχω δουλειά. Δεν γυρίζει η γλώσσα μου να του πω.. μη το κάνεις γιατί σε θίγει. Μακάρι να έχουμε όλοι τη δυνατότητα να επιβιώσουμε με αξιοπρέπεια.
Αν και ιδιαίτερα επιτυχημένη και αγαπητή, κρατάτε γενικά χαμηλούς τόνους και προστατεύετε την ιδιωτική σας ζωή. -Πόσο δύσκολο είναι τελικά να το καταφέρει κανείς εάν το θέλει;
Εγώ ξέροντας τον εαυτό μου και τι τραβανε οι άνθρωποι που ζούνε μαζί μου θα έλεγα ότι είμαι από τους ελάχιστους ανθρώπους που θα κατέληγε κανείς να πει ότι είμαι χαμηλών τόνων. Δεν αισθάνομαι και δεν νομίζω ότι είμαι έτσι, τουναντίον, είμαι μια κινούμενη φασαρία και πολλές φορές αγωνίζομαι να το κουλαντρίσω…
-Όσο για την ιδιωτική σας ζωή;
Δεν αισθάνθηκα σχεδόν ποτέ την ανάγκη η τον κίνδυνο να καλύψω κάτι γιατί η αλήθεια είναι ότι ξέρεις που θα εκτεθείς, και μπορείς να μην εκτεθείς…
-Για παράδειγμα;
Μπορείς να πας σιωπηλός στη Μύκονο και να γίνει τσίρκο και αντίθετα να πας με πολλή μεγάλη φασαρία στα Αντικύθηρα και να μη το πάρει χαμπάρι κανένας.
-Φαντάζομαι δεν το κάνατε ώστε να αποφύγετε τη δημοσιότητα, γενικά ρωτώ…
Από μικρή το γούστο μου ήταν αλλού, δεν νιώθω άνετα την ώρα που γίνομαι δημόσιο θέαμα και όσες φορές μπορούσα να το αποφύγω το απέφυγα.
-Ως μητέρα ενός έφηβου αγοριού, ποιο είναι το πιο σημαντικό εφόδιο που θα του δίνατε προκειμένου να αντιμετωπίσει ένα κόσμο αβέβαιο και χωρίς όραμα;
Το να είναι αυτάρκης, να μπορεί να σταθεί στα πόδια του.
-Σας δυσκολεύει να το πετύχετε;
Ναι, γιατί στον συγκεκριμένο τομέα είμαι πολύ κλασσική ελληνίδα μάνα, τρέχω συνεχώς από πίσω του… Ίσως από ενοχές για τις ώρες που δεν είμαι στο σπίτι και προσπαθώ γι αυτό να βάλω σε ρέγουλα τον εαυτό μου…
-Τι αισθάνεστε όταν λείπετε από το σπίτι;
Όσο σίγουρος νιώθει με τη δική μας προστατευτική αγκαλιά, να μην αισθάνεται ότι υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να κάνει όταν είναι μόνος του..
-Είπατε θεωρώ εύστοχα, ότι δεν θέλετε να έχετε με τον καθρέφτη «σχέση ανταγωνιστική». Πιστεύετε ότι η συμφιλίωση της εικόνας μας με το χρόνο, είναι ένδειξη ωριμότητας ή «αναγκαίο κακό», κάτι που δεν μπορούμε να αποφύγουμε αλλά ωστόσο πάντα πονάει;
Όλα αυτά μαζί, δεν καταλαβαίνω γιατί να μπω σε μια διαδικασία που είμαι χαμένη από χέρι. Δεν εννοώ να γεράσεις χωρίς να φροντίσεις τον εαυτό σου, αλλά δεν μπορώ να τα βάλω με ένα γεγονός που είναι ανώτερο από μένα και συμβαίνει σε όλους.
-Και τι λέτε;
Προτιμώ να βάζω το ρήμα μεγαλώνω παρά γερνάω, προτιμώ να κάνω focus στο γεγονός ότι σήμερα είμαι πολύ καλύτερα απ ότι ήμουν στα 25μου που είχα τεράστια φουρτούνα μέσα μου και δεν ήξερα τι θέλω από την ζωή μου, πως ακριβώς το θέλω και πως θα εξελιχθεί.
-Η αλήθεια είναι ότι «πονάει» ο καθρέφτης, αλλά φταίτε και εσείς οι γυναίκες, δώσατε υπερβολική σημασία…
Βρίσκω ότι μπήκαμε τα τελευταία 15 χρόνια σε ένα πολύ βάρβαρο τρυπάκι με τον εαυτό μας το οποίο μας οδηγεί σε παράνοια και δεν επιθυμώ να παίξω αυτό το παιχνίδι. Έχω καθημερινά ένα σωρό ωραία πράγματα να κάνω απ το να ψάχνω στον καθρέπτη που είναι το χαριτωμένο κορίτσι που ήταν στα 25…
-Λέτε αλήθειες…
Έχω κάθε μέρα να περάσω μια περιπέτεια, μια διαδρομή, να αρχίζει από τον καθρέφτη, ωχ μια ρυτίδα, ωχ μια χαλάρωση… δηλαδή είναι κρίμα και άδικο..
-Πως είναι η καθημερινότητα σας
Όπως μιας εργαζόμενης γυναίκας, τρέχω να προλάβω, σπίτι, παιδί, δουλειά…
-Και πως είναι η καθημερινότητα της επώνυμης Ρένιας Λουιζίδου;
Δεν κάνει καμιά διαφορά… θα φάει το μεσημέρι, [γέλια] θα βοηθήσει στα μαθήματα που πρέπει να κάνει το παΐδι της, θα το πάει στα γαλλικά και αγγλικά, στην ώρα μου πρέπει να είμαι στη δουλειά μου…. Η εργασία μου είναι το θέατρο και δεν είναι η τράπεζα… Τι θέλω να πω; Ότι ισχύει σε κάθε άνθρωπο ισχύουν και σε μας, αυτά είναι λίγο βλακείες για να έχουμε να λέμε ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει σε μας. Απλώς είναι ένα επάγγελμα που πρέπει πραγματικά να θέλεις για να το κάνεις…
-Θα πρόσθετα και πολύ δύσκολο τελικά..
Μερικές φορές χρειάζεται να κάνεις υπέρβαση του εαυτού σου ώστε να ανταποκριθείς τις δυο ώρες που είσαι πάνω στη σκηνή γιατί πρέπει να ξεχνάς ότι σου συμβαίνει..
-Μια θεατρική αποτυχία πώς την διαχειρίζεστε;
Κάποιες φορές σαν επαγγελματίας βρίσκεσαι να πρέπει να υπερασπιστείς κάτι που δεν πιστεύεις πολύ. Όταν αυτό αποτυγχάνει δεν είναι τόσο σοκαριστικό. Αντίθετα αν η παράσταση μαρεσει στεναχωριέμαι πάρα πολύ.
- ... λέω ότι πρέπει να είστε καλή παρέα στο «Δείπνο με Φίλους»…
Ο Γρηγόρης [Βαλτινός] είναι ένας συνεργάτης που αγαπώ πάρα πολύ.  Τόσο για το συγχρονισμό μας το σκηνικό, όσο και για την ατμόσφαιρα που δημιουργεί εκτός της παράστασης. Το ίδιο συμβαίνει και με την Μάλφα και τον Κλέωνα. Περνάμε υπέροχα.
-Το φανταζόμουν… και το έργο έχει να κάνει με ζευγάρια… με προβλήματα…
Ναι, πρόκειται για ένα ωραίο και ενδιαφέρον έργο, μιλά για την φθορά του χρόνου..
-Και σύγχρονο…
Και βραβευμένο με Πούλινζτερ. Πρόκειται για μια δυνατή σχέση δυο ζευγαριών με παιδιά, σχεδόν συγγενική, όπου μοιράζονται τα πάντα μέχρι που το ένα ζευγάρι από τα δυο αποφασίζει να χωρίσει. Το σοκ που δημιουργεί στους δυο που παίρνουν την απόφαση, αποδεικνύεται στο τέλος μικρότερο από το σοκ των άλλων δυο που βλέπουν τη ζωή τους να ανατρέπεται βάζοντας και τη δική τους ζωή στο μικροσκόπιο…
-Ενδιαφέρον..
Η δύναμη του έργου είναι ότι βγαίνοντας από την παράσταση κανένα από τα δυο σενάρια δεν παίρνει συγκεκριμένη θέση, διότι κανένα δεν είναι το καλό ή το κακό...
-Τι γεύση παίρνει ο θεατής;
Γλυκόπικρη. Αλλα επειδή έχει αναγνωρίσιμους χαρακτήρες, με συγκρούσεις και καταστάσεις, αποκλείεται κάποιος θεατής να μη δει σε έναν από μας τους 4 ένα κομμάτι της ζωής του.
-Χαίρεστε που θα είστε Θεσσαλονίκη;
Αλίμονο, από τα μέρη σας είμαι. Λόγω δουλειάς δεν μπορώ να ανεβαίνω τακτικά αλλά τα καλοκαίρια τα περνάω κάθε χρόνο στη Χαλκιδική.
-Τι είναι αυτό που σας «τρελαίνει»;
Η αίσθηση χαλαρότητας της Θεσσαλονίκης είναι αληθινή. Το βιώνω  όταν ανεβαίνω...
-Τρακ υπάρχει όταν παίζετε εδω;
Ναι, και είναι φυσιολογικό. Ολοι οι θεσσαλονικείς που λείπουν γυρνώντας στην πατρίδα τους το έχουν.
-Σας ευχαριστώ για την κουβέντα, καλή επιτυχία.
Υγ. στις ερωτήσεις συνέβαλλε η συντάκτρια της «Κ» Πίτσα Στασινοπούλου.
.
Aπο 20 Απριλίου 2014 στο Θέατρο Εγνατία
Είστε καλεσμένοι αν αντέχετε το πολύ γέλιο και τη μεγάλη συγκίνηση…
Ένα εξαιρετικό, σύγχρονο έργο, αστείο και συγχρόνως «σκοτεινό», είναι το «Δείπνο με φίλους» του Ντόναλντ Μάργκιουλις, που θα παρουσιάσει από την Δευτέρα του Πάσχα στο Θέατρο «Εγνατία» ο Γρηγόρης Βαλτινός, μαζί με την Ρένια Λουιζίδου, την Μπέσυ Μάλφα και τον Κλέωνα Γρηγοριάδη. Δυο γυναίκες, δύο άντρες, δυο ζευγάρια, τέσσερις φίλοι. Τέσσερις άνθρωποι προστατευμένοι μέσα στο κέλυφος της οικογενειακής ζωής, ζουν την κοινή τους καθημερινότητα ως ερωτευμένοι, ως αντίπαλοι, ως εχθροί και σύντροφοι. Ο ένας αποφασίζει να σπάσει τον σύνδεσμο. Οι συνέπειες αλλάζουν τη ζωή τους για πάντα.
Το «Δείπνο με φίλους» το οποίο ο Γρηγόρης Βαλτινός πρωτοπαρουσίασε στο ελληνικό κοινό με τεράστια επιτυχία πριν δεκατρία χρόνια, έχει τιμηθεί επίσης με το Βραβείο της Ένωσης Αμερικάνων Κριτικών, το Βραβείο Lucile Lortel και Outer Critics Circle, καθώς και το Βραβείο Dramatists Guild Hull-Warriner.
Την παράσταση σκηνοθετεί ο Γρηγόρης Βαλτινός, ο οποίος έχει κάνει και την απόδοση μαζί με τη Μαριλένα Παναγιωτοπούλου. Η σκηνογραφική επιμέλεια και τα κοστούμια είναι του Γιάννη Μετζικώφ και οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα. Φωτογραφίες και video-art Θωμάς Χρυσοχοΐδης. Σύνθεση ήχων Κώστας Εμμανουηλίδης. Βοηθός σκηνοθέτη η Χαρά Μπαλτά.
Παραγωγή: Θεατρικές επιχειρήσεις Δημήτρη και Θοδωρή Μαροσούλη.
Για τo έργο
Ο Ντόναλντ Μάργκιουλις, που για το «Δείπνο με φίλους» τιμήθηκε με το Βραβείο Πούλιτζερ, καταγράφει με έναν ευφυή τρόπο τις ανθρώπινες σχέσεις. Μιλάει για την εμπιστοσύνη, την προδοσία, τη φθορά που φέρνει ο χρόνος στον γάμο, τον έρωτα, τη φιλία. Το έργο θα μπορούσε να έχει τίτλο «Η ιστορία δυο γάμων». Μια, εκ πρώτης όψεως, απλή ιστορία σχετικά με το πώς ο χωρισμός δυο ανθρώπων, επηρεάζει τους καλύτερούς τους φίλους και βάζει στο μικροσκόπιο την ίδια τη φύση της φιλίας και θέτει ερωτήματα: Μπορούμε να εμπιστευόμαστε τους φίλους; Βλέπουμε στ΄ αλήθεια το πραγματικό τους πρόσωπο, ή μήπως τους τοποθετούμε κάτω από το πρίσμα των δικών μας προσδοκιών.

Χορηγός επικοινωνίας

Όποιος έχει εμπλακεί στην περιπέτεια της φιλίας, όποιος έχει προδοθεί και απογοητευτεί, θα βρεθεί στο ίδιο τραπέζι για δείπνο με τους τέσσερις ήρωες. Για τους παντρεμένους, αλλά και γι΄ αυτούς που έχουν περάσει την τραυματική εμπειρία του διαζυγίου, το «Δείπνο με Φίλους» έχει να πει πολλά περισσότερα και σοβαρότερα πράγματα κάτω από τις πραγματικά αστείες ατάκες του.
 
Για τoν συγγραφέα
Donald Margulies
Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν το 1954 και μεγάλωσε στο Τραμπ Βίλατζ. Ασχολήθηκε με το θέατρο από νεαρή ηλικία. Σπούδασε Καλές Τέχνες και συγγραφή θεατρικού έργου. Από το 1992 η καριέρα του Μάργκιουλις άρχισε να απογειώνεται, όταν το έργο του ''Sight Unseen'' κέρδισε διάκριση ως το καλύτερο νεο-αμερικάνικο θεατρικό έργο και ήταν υποψήφιο για βραβείο Πούλιτζερ, ενώ το 1997 ήταν και πάλι υποψήφιος για το βραβείο με το θεατρικό έργο «Collected Stories". Άλλα έργα του, εκτός από το πολυβραβευμένο ''Dinner with Friends'' είναι: ''The Loman Family Picnic'', ''Pitching to the Star'', ''Luna Park'', ''What's Wrong with This Picture?'',''The Model Apartment'', ''Broken sleep'', ''God of Vengeance'', ''Brooklyn Boy'', ''Time Stands Still'', κ.α. ''Το Δείπνο με Φίλους'' βραβεύτηκε με το βραβείο Πούλιτζερ 2000. Το έργο πήρε κι άλλα βραβεία και παίζεται με επιτυχία μέχρι σήμερα, ενώ προσαρμόστηκε σε τηλεοπτικό σενάριο και η τηλεοπτική ταινία ήταν υποψήφια για δυο βραβεία Emmys. Ο Ντόναλντ Μάργκιουλις έχει βραβευτεί με το Βραβείο Sidney Kingsley 2000 για Εξαίρετη Σταδιοδρομία στο Θέατρο, το 2002 με το βραβείο John Simon Guggenheim Memorial Foundation, και το 2005 τιμήθηκε από την Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Γραμμάτων (American Academy of Arts and Letters) με βραβείο Λογοτεχνίας. Έχει γράψει πολλά σενάρια για τον Κινηματογράφο και την Τηλεόραση. Είναι μέλος της επιτροπής της Ένωσης Δραματουργών και διδάσκει Συγγραφή Θεατρικού Έργου στο Πανεπιστήμιο Yale.
Σημείωμα σκηνοθέτη
Ο γάμος δεν είναι «παίξε γέλασε», είναι κατάσταση ζόρικη που εξαρχής απαιτεί ειδικό εξοπλισμό: εκτός από παπά, κουμπάρο και κουφέτα, εκτός από κατσαρόλες και σερβίτσια, πρέπει να έχεις και υπομονή (απεριόριστη) και κατανόηση (κυρίως για τα ακατανόητα) και φρόνηση (σε στιγμές παραφροσύνης) και τόσα άλλα που δεν χρειάζεται να τα αναφέρω, αφού ωραιότατα τα έχουν ταξινομήσει όλα αυτά τα βιβλία - εγχειρίδια του τύπου «πώς να σώσετε τον γάμο σας».
Στο «Δείπνο με Φίλους» μην περιμένετε να σας σερβίρουμε συμβουλές. Το κοίταγμα στην κλειδαρότρυπα της ζωής των τεσσάρων ηρώων δεν διδάσκει και δεν καθοδηγεί. Ίσως όμως, γυρίζει τον καθρέφτη στη δική μας ζωή και πίσω από τις ατάκες τους, η Μπεθ, η Κάρεν, ο Τομ και ο Μάρτιν μας σιγοψιθυρίζουν τις ερωτήσεις: Γιατί παντρεύτηκες; Γιατί χώρισες; Γιατί δεν χώρισες; Υπάρχει δεύτερη ευκαιρία; Μήπως υπάρχει και τρίτη; Την ευτυχία, που όλοι κυνηγάμε, μας την προσφέρουν ή τη δημιουργούμε μόνοι μας; Πού πήγε η αγάπη μας; Την είδε κανείς; Παρακαλώ ειδοποιήσατε στο κινητό μου 69...Προσφέρεται ως αμοιβή ένα δείπνο...
Αυτά τα ερωτήματα με βασανίζουν ακόμα δεκατρία χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμα, το οποίο μας χάρισε μια τεράστια επιτυχία στο θέατρο Λαμπέτη, αλλά και στη Θεσσαλονίκη στο θέατρο Εγνατία.
Γρηγόρης Βαλτινός

Παραστάσεις:
Κυριακή  20/4: 21.30 Πρεμιέρα
Δευτέρα 21/4: 21.30
Πρόγραμμα παραστάσεων:
Τρίτη 21:30,Τετάρτη 20:00 , Πέμπτη 21:30,Παρασκευή 21:30
 Σάββατο 18:30 & 21:30
Προπώληση Εισιτηρίων:
Θέατρο Εγνατία - Πατρ. Ιωακείμ 1 - Πλ. Αγ. Σοφίας Τηλ.: 2310-225172,
Viva.gr 11876, Παπασωτηρίου, Seven Spots, Public
Τιμές εισιτηρίων (αναλόγως τη μέρα):   
12€: Τρίτη 21.30
16€: Τετάρτη 20.00,
Πέμπτη 21.30 & Σάββατο 18.30
20€: Παρασκευή 21.30 & Σάββατο 18:30
12€: Φοιτητικό, Μαθητικό, Συνταξιούχοι, Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας, ΑΜΕΑ, Ομαδικό

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Ιωάννης Τσιρόγλου
Ιωάννης Τσιρόγλου
Διευθυντής Kulturosupa.gr - e-mail: kulturosupa2@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Το απαράδεκτο «Κλουβί με τις Τρελές» με τον απερίγραπτο Λάκη Γαβαλά. Είδαμε & Σχολιάζουμε…
Το απαράδεκτο «Κλουβί με τις Τρελές» με τον απερίγραπτο Λάκη Γαβαλά. Είδαμε & Σχολιάζουμε…
με 1 Σχόλια 4215 Views

Έμελλε στο θέατρο Γης, η τελευταία παράσταση του πολύπαθου αυτού καλοκαιριού, να ολοκληρωθεί με μια επιεικώς απαράδεκτη παράσταση. Eίδε και σχολιάζει ο Γιάννης Τσιρόγλου.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή