Η μεγάλη πρωταγωνίστρια του θεάτρου μας κ Λήδα Πρωτοψάλτη, μιλά στην «Κουλτουρόσουπα» για όλα.

3877 Views
Η μεγάλη πρωταγωνίστρια του θεάτρου μας κ Λήδα Πρωτοψάλτη, μιλά στην «Κουλτουρόσουπα» για όλα. Η μεγάλη πρωταγωνίστρια του θεάτρου μας κ Λήδα Πρωτοψάλτη, μιλά στην «Κουλτουρόσουπα» για όλα.

/

Όταν πρωτοείδε, μικρό κορίτσι ακόμη, παράσταση στο Θέατρο Τέχνης, είπε «ή εδώ ή πουθενά!» Κι όταν αργότερα έδινε εξετάσεις μπροστά στον Κάρολο Κουν, η έκβαση ήταν γι αυτήν ζήτημα ζωής ή θανάτου. Τόσο απόλυτα και τόσο παθιασμένα.  Πώς αλλιώς άλλωστε, όταν η λέξη που κυριαρχούσε στο μάθημα του δάσκαλου ήταν «πάθος, πάθος, πάθος…» Και με την πρόωρη άδεια ασκήσεως επαγγέλματος στο χέρι, ως εξαιρετικό ταλέντο, ακολούθησε μια πορεία σπουδαία, δίπλα σε μεγάλα υποκριτικά μεγέθη, κερδίζοντας δύσκολα στοιχήματα. Αν και η ίδια θεωρεί ως «πεμπτουσία του θεάτρου» τον… κλόουν, γιατί συνυπάρχουν στο χαρακτήρα του το τραγικό και κωμικό στοιχείο σε ισορροπία ιδανική! Όπως και στον Καραγκιόζη που την γοητεύει…

Αυτό όμως που αποδεδειγμένα αγαπά και μένει πιστή πάνω από 40 χρόνια, είναι η ΣΤΟΑ, μαζί με τον Θ. Παπαγεωργίου. Όπου καταθέτει την ψυχή και το ταλέντο της, αφοσιωμένη στο όραμα για ποιοτικό θέατρο και έχοντας στηρίξει παθιασμένα οι δυο τους το ελληνικό έργο. Σαν την τελευταία τους παράσταση «Με όλο μου το είναι» που ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη από 1η Οκτωβρίου στο Δημοτικό θέατρο Καλαμαριάς δίνοντας μας αφορμή για μια βαθιά εξομολόγηση...

Η μεγάλη πρωταγωνίστρια του θεάτρου μας κ Λήδα Πρωτοψάλτη, μιλά στην «Κ» για όλα.

.

-Βρίσκεστε ακόμα σε περιοδεία με τις Τρωάδες;

Τελειώσαμε την προηγούμενη εβδομάδα. Δώσαμε την τελευταία μας παράσταση στην Νέα Σμύρνη.
.

-Μια παράσταση αμφιλεγόμενη τελικά, σε πολλούς άρεσε και σε άλλους δεν άρεσε καθόλου…

Δεν πειράζει, αυτό είναι καλό… Νομίζω αν μη τι άλλο… ήταν μια ενδιαφέρουσα δουλειά.
.

-Εσείς τι αποκομίσατε από αυτή την παράσταση;

Τα καλύτερα, είμαι θλιμμένη γιατί τελείωσε αυτή η ωραία συνεργασία με την Λυδία Κονιόρδου και τι να πω για αυτήν, από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω…
.

-Πείτε μας δυό λόγια…

Είναι ένα κεφάλαιο στο θέατρο μας και το ξέρουν όλοι. Γι αυτό και την πολεμάνε…
.

Τί λόγο εχουν;

Να ξέρετε, αυτοί που υπηρετούνε την τέχνη τους με το ταλέντο και με τις γνώσεις τους όπως είναι η Λυδία Κονιόρδου, αυτούς τους πολεμάνε.. Και γι αυτό δεν θα προχωρήσουμε ποτέ…
.

-Θα τα πούμε αυτά, ξεκινήσατε με θέατρο Τέχνης και Κάρολο Κουν… Αυτή η πρώτη θητεία  πόσο  επηρέασε την οπτική σας για το θέατρο; Ποιες βασικές αρχές σας μετέδωσε;

Εγώ πρωτοείδα το θέατρο Τέχνης σε ηλικία 16 χρονών κάτω στο υπόγειο φυσικά, παιζόταν η «Αγριόπαπια» του Ιψεν. Και είπα, «ή εδώ, η πουθενά»… Τελειώνοντας το γυμνάσιο μου έλεγε η μητέρα μου δώσε και στο Εθνικό για να έχεις μια καβάτζα…
.

-Μπράβο της…

Ηταν καλλιτέχνις, μουσικός… εγώ όμως της έλεγα ή στο Τέχνης ή πουθενά. Και όταν κατέβηκα να δώσω εξέτασες κρεμόταν η ζωή μου στην κυριολεξία… Αυτό που είχα δει τότε ήταν κάτι πρωτόγνωρο, με σφράγισε.
.

-Δάσκαλος ο Κάρολος Κουν..

Τι να πω τώρα για τον μεγάλο Κουν; Είμαι τυχερή όπως και όλη η γενιά μου που δουλέψαμε κάτω από την μπαγκέτα του. Που τον γνωρίσαμε την ώρα που δημιουργούσε, την ώρα που έκανε πρόβα, αυτά που έλεγε..
.

-Τι έλεγε;

Ηταν ποιητικά, δεν μπορούσες να τα πιάσεις εύκολα. Δεν έλεγε πήγαινε από αυτή την γωνία στην άλλη… όχι, ο Κούν έκανε ανάλυση. Ανάλυση του έργου, των ρόλων, των χαρακτήρων, των καταστάσεων…
.

Κρατάτε αυτές τις αρχές μέχρι σήμερα;

Βέβαια, εγώ τον ρούφηξα, θυμάμαι όλα όσα έλεγε σαν να τα ακούω τώρα…

-Ποιους άλλους δασκάλους είχατε;

Τον Γιάννη τον Σιδέρη για το ελληνικό θέατρο, δραματολογία μας έκανε ο Μάριος Πλωρίτης, ενδυματολογία και σκηνογραφία, ο Γιώργος και η Ελένη Βακαλό… ακούτε τα ονόματα;
.

-Με μεγάλη προσοχή…

Όταν λοιπόν έχεις συγχρονιστεί με αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορείς να πετάξεις στα σκουπίδια τις γνώσεις που σου πρόσφεραν… Εμένα όλος μου ο αγώνας ήταν να κρατήσω την πορεία μου μέσα στη τέχνη και να μη βάλω ποτέ νερό στο κρασί μου, και το κατάφερα.

.

-Ποτέ;

Ποτέ. Δεν είπα « έλα μωρέ, δεν πειράζει ας παίξω κι εδώ, να πάρουμε αυτά τα λεφτάκια και να την κάνουμε «έτσι»… ΠΟΤΕ δεν σκέφτηκα  τέτοια πράγματα…

.

-Με όποιο κόστος…

Όταν στην Επίδαυρο η Κονιόρδου με έσπρωξε μπροστά να χαιρετήσω μόνη μου, το θέατρο σηκώθηκε όρθιο [παύση]…
.

-Τι συναισθήματα είχατε εκείνη την στιγμή;

Με πιάσανε τα κλάματα… γιατί ένιωσα την αγάπη που μου έχει ο κόσμος, τον θαυμασμό, όπως θέλεις πες το… Γιατί όταν ήμουν δεκάξι χρονών, είπα στη μητέρα μου θέλω όταν είμαι πάνω στη σκηνή, να με σέβονται… Ακούτε τι σας λέω; Ένα τόσο μικρό κοριτσάκι είπε αυτή την κουβέντα... στη μαμά της…
.

-Και το καταφέρατε. Στην πορεία ακολούθησαν σπουδαίοι δάσκαλοι, σαν τον Β. Διαμαντόπουλο.

Ε, βέβαια, δάσκαλος στη σχολή και κατόπιν συνεργαστήκαμε πέντε χρόνια…
.

-Η συνεργασία μαζί του, τί παραπάνω πρόσθεσε στις θεατρικές αποσκευές σας;

Με σφράγισε στο ξεκίνημα μου, αλλά και με «δούλεψε»… Έκανε δουλειά επάνω μου, διδάσκοντας με.. Οταν του έλεγα «εσύ μου έμαθες θέατρο», ξέρεις τι μου απάντησε; «Το θέατρο δεν μαθαίνεται» μου είπε ο άνθρωπος… Δεν θα το ξεχάσω ποτέ... Δηλαδή, ή το’χεις μέσα σου, ή δεν το μαθαίνεις ποτέ…
.

-Στη μακριά διαδρομή σας, υπήρξαν συνεργασίες ή καλλιτέχνες που άφησαν μέσα σας μια σημαντική σφραγίδα και κουβαλάτε σταθερά;

Βέβαια… ο Τίτος Βανδής… ο Μάνος ο Κατράκης… Ο Κατράκης με εκτίμησε τόσο που τόλμησε και μου’ δωσε στον Βασιλιά Λήρ να παίξω τον ρόλο του τρελού… Έκανε επανάσταση τότε που έδωσε αυτόν τον ρόλο να τον παίξει γυναίκα ηθοποιός…
.

-Τι ηλικία είχατε τότε, θυμάστε;

Ξεχνιούνται αυτά; Ηταν το 1971, τριανταενός έτους ήμουνα … αλλά έμοιαζα για δεκατέσσερα πάνω στη σκηνή…
.

-Πως το δέχτηκε ο κόσμος; Τι ανταπόκριση υπήρξε με αυτή την «επανάσταση»;

Είχανε βρίσει την παράσταση την οποία είχε σκηνοθετήσει ο Κατράκης και κάποια στιγμή με φωνάζει στο καμαρίνι και μου λέει… «έλα να σου πω…», «ορίστε λέω» … «εμείς οι δυό τουλάχιστον σωθήκαμε…» [γέλια]…
.

-Γυρνώντας στα χρόνια της ΣΤΟΑΣ, θυμάστε κάτι ιδιαίτερα σημαντικό, ευχάριστο ή δυσάρεστο, που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;

Αχχχχχ!!! [βαθύς αναστεναγμός]… τί να θυμάμαι τώρα από τα πρώτα χρόνια.. Δεν έχω κάτι το ιδιαίτερο γιατί ήτανε μια καθημερινή πάλη αυτό που κάναμε, ένας αγώνας…

.

-Για προσπαθήστε…

Θα σου πω κάτι πιο πρόσφατο που μάλλον απαντά στην ερώτηση σου. Πάει ο Θανάσης Παπαγεωργίου να βγάλει τις φωτογραφίες από τη μαρκίζα του θεάτρου μιας παράστασης που είχε τελειώσει και ξαφνικά πέφτει το τζάμι και του κόβει τα χέρια… Μπαίνει στα καμαρίνια και το αίμα να τρέχει…
.

-Νομίζω κατάλαβα τον «συμβολισμό…»

Ναι, ότι πληρώσαμε με το αίμα της καρδιάς μας το θέατρο Στοά… Λοιπόν, το θέατρο Στοά είναι κατάθεση ζωής.
.

-Βοήθεια δεν υπήρξε, οικονομική εννοώ;

Ελάχιστη έως μηδαμινή. Το θέατρο θέλει λεφτά, η τέχνη γενικά θέλει λεφτά… Αλλά ποιος το σκέφτεται αυτό σήμερα που μας άφησαν χωρίς επιχορήγηση, εμάς τα μικρά θέατρα που δεν στοχεύουμε στο ταμείο αλλά στην ποιότητα;
.

-Τι λεφτά σας δίνανε;

Ψίχουλα, αλλά τέλος πάντων λες, βουλώνω μια τρύπα… έχω να πληρώσω το ενοίκιο. Το Κράτος κωφεύει, το θέατρο στην Ελλάδα είναι υπό διωγμόν, αυτό πρέπει να μπει με κεφαλαία γράμματα…

.

-Δεν μιλάτε μόνο για τα τελευταία χρόνια, αλλά γενικότερα…

Μα βέβαια, για όνομα του Θεού, ο Κουν δεν παρακαλούσε για να στηρίξει το θέατρο του, ή ο μερακλής ο Βογιατζής; Και πόσοι άλλοι! Τί να λέμε τώρα…
.

-Στηρίξατε μαζί με τον Θ. Παπαγεωργίου, όσο λίγοι το ελληνικό έργο και τους έλληνες συγγραφείς. Οι ίδιοι σας το ανταπέδωσαν;

.

Ναι… ούτε καλημέρα δεν μας λένε…

-Μα τί μου λέτε…. δεν το πιστεύω…

.

Ένας- δύο είναι που έρχονται και μας βλέπουν που και που… Οι υπόλοιποι δεν τους αφορούμε καθόλου…
.

-Μα γιατί, δεν το καταλαβαίνω…

Εντάξει, Έλληνες δεν είμαστε, τι περιμένεις…
.

-Επιμένω, εικόνισμα έπρεπε να σας είχαν κάνει…

Ξέρεις είναιμεγάλη υπόθεση για ένα νέο συγγραφέα να δει το έργο του να ζωντανεύει πάνω στη σκηνή γιατί βλέπει τον εαυτό του, τους χαρακτήρες κατά την πορεία του έργου, τα λάθη του… Πάνω στη σκηνή φαίνονται όλα.
.

-θεωρείτε ότι διαθέτουμε σήμερα αξιόλογες θεατρικές πένες με μέλλον και ευρεία αποδοχή;

Πέρα από τα εμπορικά που απευθύνονται στο πλατύ κοινό και εμάς δεν μας ενδιέφεραν, υπάρχει μια μεγάλη κάμψη.
.

-Δεν σας φέρνουν έργα;

Πως.. αλλά δεν είναι εύκολο, γιατί είναι η εποχή της «φθήνιας»… Αυτή κυριαρχεί γύρω μας και την αρχή την έχει κάνει η τηλεόραση…
.

-Υπήρξατε όμως και εσείς «μέλος» της…

Όταν έκανα εγώ, στα σκαριά ήταν ακόμη, θυμάμαι έπαιζα στον «Άνθρωπο δίχως πρόσωπο» και ο κόσμος έπαιρνε τις καρέκλες απ τα σπίτια τους και παγαίνανε στα καφενεία για να το δούνε…

-Πάρα πολλά χρόνια πριν… τι διαφορά είχαν αυτές οι σειρές;

Σεβόντουσαν τον κόσμο…

.

Να ξαναγυρίσουμε στο θέατρο, παράλληλα με το ελληνικό, υπηρετήσατε και το διεθνές ρεπερτόριο. Νιώθετε πιο κοντά υποκριτικά με το πρώτο, ή αυτό δεν έχει σημασία για έναν ηθοποιό;

Καμιά σημασία. Οι ρόλοι εχουν απαιτήσεις και στο κλασσικό θέατρο, αλλά μη νομίζετε ότι είναι εύκολο να παίξεις και τον Έλληνα… γιατί αυτοί οι χαρακτήρα είναι δίπλα μας…
.

-Δηλαδή;

Είναι δύσκολο να παίζεις τον ρόλο ενός ήρωα που ο θεατής ξέρει πολύ καλά γιατί είναι στην καθημερινότητα του.
.

-Στερηθήκατε για χάρη των ελληνικών έργων, κάποιους κλασικούς ρόλους που θα θέλατε πολύ να παίξετε;

Κοιτάξτε, εγώ είμαι αδηφάγος ηθοποιός, παίζω ό,τι μου δώσουνε..
.

-Όπως;

Έπαιξα πολύ το ελληνικό έργο αλλά λατρεύω και το κλασσικό ρεπερτόριο, θα ήθελα όμως να παίξω και έναν Τσέχωφ που δεν μου έτυχε… εντάξει δεν πειράζει, κάναμε ό,τι μπορούσαμε, δεν έχω παράπονο…
.

-Αισθάνεστε καλά…αυτό μου λέτε...

Ναι… μου λένε πολλοί, «α, τόσα χρόνια στη Στοά, θα μπορούσες να έχεις κάνει άλλη καριέρα»… τί άλλη καριέρα τους απαντώ…. Εδώ, μέσα στην Ελλαδίτσα είμαστε και το θέατρο Στοά μου έδωσε τις δυνατότητες και έδειξα τί μπορώ να κάνω πάνω στη σκηνή. Μπορώ αυτό να το ξεχάσω; Όλη η πορεία μου στο θέατρο βγαίνει μπροστά μου, το βλέπω πια και κλαίω…

-Γιατί τόσο καθυστερημένα, μόλις πριν 6 χρόνια παίξατε για πρώτη φορά τραγωδία στην Επίδαυρο;

Παίξαμε τις Τρωάδες με το Κρατικό θέατρο Βορείου Ελλάδος..
.

-Τί ήταν αυτό που κρατούσε τόσα χρόνια μακριά μια σπουδαία ηθοποιό όπως είστε εσείς;

Για πέστε μου εσείς…[μεγάλη παύση] αλλά να ξέρετε και τις δυο φορές δεν με φώναξε το Κρατικό αλλά η Νικαίτη Κοντούρη και τώρα η Λυδία Κονιόρδου και όχι το Εθνικό…
.

-Έχετε εκμυστηρευτεί ότι στα χρόνια της Στοάς, έτυχε να παίξετε μπροστά σε 3 μόνο θεατές! Εκείνη τη στιγμή, από πού αντλεί δύναμη ο ηθοποιός;

Από την ανάγκη του να σεβαστεί έστω αυτούς τους τρεις που απ ολόκληρη την Αττική βρέθηκαν και ήρθαν να δουν την παράσταση…
.

-Αυτοί οι τρεις…

Σου δίνει κουράγιο και κέφι… μη σας πω ότι παίξαμε και καλύτερα…
.

-Καμιά δυσκολία;

Τι δυσκολία;
.

-Ότι είναι άδειο το θέατρο…

[Πνιχτό χαμόγελο…] επηρεάζει ψυχολογικά, αλλά δεν το βάζεις κάτω.
.

-Βλέπετε τους θεατές όταν είστε πάνω στη σκηνή, όταν ερμηνεύετε;

Όχι, δεν κοιτάζω, ούτε προσπαθώ να ξεχωρίσω πρόσωπα. Εκείνη την ώρα είμαι δοσμένη στο ρόλο μου..
.

-Πώς κρίνετε με τη θεατρική σας εμπειρία, τους λογής πειραματισμούς σε κλασικά έργα;

Είναι τουλάχιστον ιεροσυλία, θα τρίζουν τα κοκαλάκια τους…

.

-Εγω το καταλαβαίνω, άλλες εποχές, ωστόσο το κάνουν πολύ συχνά...

Θέλουν ντε καλά να φέρουνε τον κόσμο μέσα.. και δεν ξέρουν ότι τον κόσμο θα τον φέρει μόνο η πραγματική τέχνη και όχι αυτές οι προκλήσεις που κάνουνε… αλλά δεν τολμούνε…
.

-Έχετε δει τελευταία μια κλασσική, πολύ καλή παράσταση;

Πριν χρόνια. Είχε έρθει ο Μπέργκμαν, ο μέγας Μπέργκμαν στο Εθνικό και είχε φέρει το «Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν»… πάθανε κολούμπρα οι Έλληνες ηθοποιοί βλέποντας το…

.

-Τί σας εντυπωσίασε;

Όλη η σκηνή είχε ένα τραπέζι, δυο καρέκλες, και μια λάμπα που κρεμόταν πάνω, τίποτα άλλο, αλλά είχε κάτι ηθοποιάρες και ήταν βέβαια ο Μπέργκμαν που τους οδηγούσε.. Τι να λέμε τώρα… Αυτο είναι η μεγάλη τέχνη…
.

-Σκεπτόμενη αυτά τα δυο παραδείγματα,  σας ανησυχεί κάτι ιδιαιτέρα;

Για τα νέα παιδιά που δεν θα ξέρουν τί σημαίνει μια σπουδαία παράσταση…
.

-Υπάρχουν ωστόσο σχολές…

Μόνο διδασκαλία δεν γίνεται εκεί…
.

-Συγκρίνοντας την εποχή που ξεκινήσατε με τη σημερινή, βλέπετε σημαντικές διαφορές όσον αφορά στο θεατρικό ήθος ή την ποιότητα των ηθοποιών;

Αστειεύεσαι; Η μέρα με τη νύχτα… Μου είχε πει μια φορά ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, «Θυμάσαι βρε Λήδα, τί πάθος υπήρχε τότε, τί πάθος είχαμε όλοι για τη δουλειά μας, για το θέατρο…» και το είπε από μέσα του, σα να του βγήκε… Ενώ τώρα υπάρχει πάθος μόνο για το χρήμα και τίποτα άλλο…
.

-Το χαμηλό προφίλ και η συνειδητή αποχή από προβολή, βεντετισμούς κλπ. σας έχει στοιχίσει σε προσέλευση θεατών;

Είτε το θέλουμε είτε όχι, ο κόσμος ξέρει τους ηθοποιούς που παίζουνε στη τηλεόραση, αλλά υπάρχει και ένα κοινό, δεν είναι μεγάλο βέβαια, που βλέπει θέατρο. Εγώ δεν θέλω πολλά πράγματα από τη ζωή ούτε και ζήτησα. Έκανα τις επιλογές μου και είμαι ευχαριστημένη.
.

-Τελευταία ασχολείστε με τη σκηνοθεσία παιδικών έργων στη ΣΤΟΑ. Τί έχετε εισπράξει από το δύσκολο παιδικό κοινό;

Επιτρέψτε μου να περιαυτολογήσω, όταν είχα την παιδική σκηνή της Στοάς έκανα ωραίες παραστάσεις κάποτε, θεωρώντας βέβαια και την Ξένια Καλογεροπούλου ότι σφράγισε με τα έργα της αυτό το κοινό, ήταν πρωτοπόρα.
.

-Έχετε δηλώσει ότι σαν χώρα φτάσαμε κάτω από τον πάτο. Υπάρχουν ενδείξεις αισιοδοξίας για το ανέβασμα;

Πρέπει εμείς οι Έλληνες να αλλάξουμε, είμαστε λιγάκι ο εαυτούλης μας και μέχρι εκεί που κλείνει η πόρτα μας, απ’ έξω… «γαία πυρί μειχθήτω» που λένε…[ κατά λέξη: "χώμα και φωτιά ας αναμιχθούν.

.

-Στην τελευταία παράσταση «Με όλο μου το είναι», ερμηνεύετε τον μονόλογο «Η διάλεξη μιας μάνας». Δυο λόγια…

Είναι μια κυρία που της αποδίδεται από μια επιτροπή το βραβείο της καλύτερης μητέρας. Αλλά πρόκειται για μια δυστυχισμένη γυναίκα της οποίας τα νεύρα είναι σπασμένα, δεν είναι καλά… Δεν θέλω να πω περισσότερα… για να έχει ο κόσμος ενδιαφέρον.
.

-Δεκτό.  Είναι ένας ρόλος που σας εκφράζει;

Τον αγαπώ πολύ, το γράψανε δυο γυναίκες ηθοποιές, η Μαρία η Κονδύλη και η Θάλεια Ασλανίδου πριν χρόνια.. το παίζω με αγάπη…
.

-Πώς είναι να παίζετε στη Θεσσαλονίκη;

Είναι μια αγαπημένη πόλη. Πρόκειται για ένα καλλιεργημένο και θερμό κοινό που δεν διστάζει να δείξει και τη δυσαρέσκεια του σε πράγματα που δεν περνάνε μέσα του και αυτό είναι πολύ σπουδαίο…
.

-Σας αγαπούν οι θεατρόφιλοι Θεσσαλονικείς…

Δεν έχω κανένα παράπονο, όσες φορές φέραμε τις παραστάσεις της Στοάς είχαμε κόσμο και εμείς τους αγαπούμε, μακάρι να μπορούσαμε να ερχόμασταν κάθε φορά…
.

-Τελικά ο χαρακτήρας του «κλόουν» που τόσο θαυμάζετε, πόσο υπάρχει μέσα στην ηθοποιό Λήδα Πρωτοψάλτη;

Ναι, υπάρχει, είμαι από τους ανθρώπους που αυτό-κοροϊδεύομαι…

.

-Πώς δηλαδή;

«έλα τώρα, μη νομίζεις ότι είσαι και κάποια και καβαλήσεις κανένα καλάμι…»... Γιατί πιστεύω ότι υπάρχουν και άλλοι καλύτεροι. 

.

-Κάνοντας απολογισμό, αν βάζατε έναν τίτλο σε μια τόσο μεγάλη και σπουδαία πορεία, ας πούμε στο «βιβλίο της ζωής σας», ποιος θα ήταν;

Αχ!!! Θα κλείσει με έναν τρόπο μόνο. Και ξέρεις ποιον… αλλά ας μη πούμε δυσάρεστα… Εγώ έκανα αυτό που πίστευα και πάντα πίστευα σε αυτό: «αγωνίζεσθε εισελθείν δια της στενής πύλης»..Δια της στενής πύλης πέρασα και στην τέχνη μου μέσα και αυτό ο κόσμος και οι συνάδελφοι μου το ξέρουν.

Σας ευχαριστώ, ειλικρινά, γι αυτή την κουβέντα. [Τις ερωτήσεις επιμελήθηκε η Πίτσα Στασινοπούλου]

Λήδα Πρωτοψάλτη,  Θανάσης Παπαγεωργίου, ΜΕ ΟΛΟ ΜΟΥ ΤΟ ΕΙΝΑΙ στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς Μελίνα Μερκούρη

Από Τετάρτη 1 Οκτωβρίου
Για λίγες μόνο παραστάσεις
Πριν από τέσσερα χρόνια ήταν η τελευταία επίσκεψη της  ΣΤΟΑΣ στη Θεσσαλονίκη, στο ίδιο θέατρο, το «Μελίνα Μερκούρη» στην Καλαμαριά, που θα εμφανιστεί και τώρα. Ήταν το 2010 όταν παρουσίασε το «Τελεία gr.» των Μέντη, Παπαγεωργίου και της ομάδας exanimo. Τώρα θα μείνει εδώ δύο εβδομάδες παρουσιάζοντας ένα εμβληματικό έργο που απετέλεσε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της, τη σύνθεση «Με όλο μου το είναι» που αποτελείται από τρεις μονολόγους, που ερμηνεύουν η Λήδα Πρωτοψάλτη, ο Θανάσης Παπαγεωργίου και η Εύα Καμινάρη.
 
Οι μονόλογοι είναι:
-        «Η διάλεξη μιας μάνας» της Μαρίας Κονδύλη και Θάλειας Ασλανίδου, ένας μονόλογος που ανήκε στο έργο ‘Φυτά εσωτερικού χώρου’ που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Στοά στις 6 Οκτωβρίου του 1981 και που τότε ερμηνεύτηκε από την Μαρία Κονδύλη. Έκτοτε ξαναπαίχτηκε το 1985, στο σπονδυλωτό έργο ‘Κάτι έγινε και τσακ’ με το οποίο γιορτάστηκαν τα 15 χρόνια της Στοάς, με ερμηνεύτρια τη Λήδα Πρωτοψάλτη που θα είναι και η τωρινή ερμηνεύτρια.
 
-        ο γνωστός «Επικήδειος» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, γραμμένος το 1992, θεωρήθηκε ένας από τους καλύτερους μονόλογους του συγγραφέα και παίχτηκε, επίσης για πρώτη φορά στη ΣΤΟΑ στις 7 Δεκεμβρίου του 1992, με τον Θανάση Παπαγεωργίου, που υπήρξε ο πρώτος ερμηνευτής, δημιουργώντας μια μοναδική επιτυχία. Ο ίδιος θα είναι και ο τωρινός ερμηνευτής.
 
-        «Η Αντριάνα» θα είναι ο τρίτος μονόλογος του προγράμματος. Γράφτηκε το 2012 από τον Θανάση Παπαγεωργίου και είναι το πέμπτο θεατρικό του έργο που θα παιχτεί στη Στοά ,προηγήθηκε το 89,90 FMstereo, το ‘Άντε γεια’, το ‘Ακούω ήχον κώδωνος που ήταν μια συρραφή κειμένων του Μποστ και διάφορα σκετς στο σπονδυλωτό ‘Τελεία gr’. Θα ερμηνευτεί από την Εύα Καμινάρη.

Η σκηνοθεσία όλου του προγράμματος ανήκει στον Θανάση Παπαγεωργίου, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Λέας Κούση.
Αν κάτι διακρίνει και τους τρεις μονολόγους είναι το γεγονός ότι κανένας, δεν είναι στην ουσία μονόλογος έστω κι αν επί σκηνής υπάρχει ένας μόνο ηθοποιός. Ο ‘Επικήδειος’ και ‘Η Αντριάνα’ είναι δύο μεγάλα τηλεφωνήματα όπου ‘συμπρωταγωνιστούν’ με ίση συμμετοχή οι συνομιλητές από την άλλη γραμμή του τηλεφώνου, η δε ‘Διάλεξη της μάνας’ σύντομα εξελίσσεται σε ένα διάλογο με τα φανταστικά πρόσωπα που στοιχειώνουν την ύπαρξή της. Αυτή η υπαρξιακή αγωνία είναι εκείνο που χαρακτηρίζει και τα τρία έργα.
Στον ‘Επικήδειο’ η ανάγκη της υστεροφημίας γίνεται τόσο επιτακτική για τους δυο συνομιλητές που η αγωνιώδης τους προσπάθεια να την πετύχουν, τους γελοιοποιεί στον θεατή, που παρακολουθεί το ξετύλιγμα των επιχειρημάτων τους για να μπορέσουν να αποκτήσουν κι αυτοί μια μεγαλειώδη κηδεία για τους εαυτούς τους.
Στην ‘Διάλεξη της μάνας’ η προσπάθεια της να αποδείξει μπροστά σε ένα ακροατήριο πως υπήρξε μια ιδανική μητέρα και σύζυγος, αποδεικνύεται αδύνατη, αφού δεν μπορεί να ολοκληρώσει τη διάλεξή της. Τα παιδιά και ο σύζυγος, που στοίχειωσαν τη ζωή της, εμφανίζονται διαρκώς μπροστά της. Πολύ γρήγορα καταρρέει, διαπιστώνοντας ότι η ίδια έζησε μια ζωή που την αφιέρωσε στην αποτυχημένη προσπάθεια να δημιουργήσει την τέλεια οικογένεια.
 Στην ‘Αντριάνα’ η πρωταγωνίστρια αδυνατεί να σηκώσει το βάρος της προσπάθειας μιας ζωής να μην πικράνει τους άλλους και κυρίως να κρύψει την πληγή που της δημιούργησε η αδελφική σχέση. Μια ανώδυνη ερωτική περιπέτεια της αδελφής της, βγάζει στην επιφάνεια όλη την πίκρα που έχει συσσωρευτεί όλα αυτά τα χρόνια και που την καταδίκασε σε μια άχαρη και απρόσωπη ζωή.
              
Παραστάσεις: από 1-12/10/2014
ΘΕΑΤΡΟ ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ
Μεταμορφώσεως 7-9 & Αργυρουπόλεως, Καλαμαριά  
Πληροφορίες - Τηλ.: 2310-458591
 
 Παραστάσεις: Πέμπτη - Παρασκευή: 21:15    
                      Σάββατο: 18.30 και 21:15
               Κυριακή :      20.00
 
 Τιμές εισιτηρίων
Γενική είσοδος: 15,00€
Φοιτητικό – μαθητικό – ανέργων – συνταξιούχων - ΑΜΕΑ: 13,00€
Σάββατο απόγευμα: γενική είσοδος  10,00€

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Ιωάννης Τσιρόγλου
Ιωάννης Τσιρόγλου
Διευθυντής Kulturosupa.gr - e-mail: kulturosupa2@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
'Σασμός - Ψυχογραφώντας την Άννα',
'Σασμός - Ψυχογραφώντας την Άννα', "Πέρα από αυτό που βλέπεις" | Νέλη Βυζαντιάδου.
με 0 Σχόλια 3394 Views

Η Άννα, όπως και πολλές άλλες γυναίκες, δεν ξέρουν να είναι τίποτα άλλο πέρα από νοικοκυρές, σύζυγοι και μητέρες. Αν βγουν από τη ζώνη ασφαλείας που είναι το σπίτι τους, θα τα χάσουν. Θα τα χάσουν και θα χαθούν. Γράφει η Νέλη Βυζαντιάδου για την Κουλτουρόσουπα.


Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη