Ο Σταμάτης Κραουνάκης μιλάει στην Kulturosupa…

22441 Views
Ο Σταμάτης Κραουνάκης μιλάει στην Kulturosupa… Ο Σταμάτης Κραουνάκης μιλάει στην Kulturosupa…

 

Ο Σταμάτης Κραουνάκης μιλάει στην Kulturosupa…

.

Πάντα γούσταρα τις μουσικές και τα τραγούδια του, τις  "θεαματικές" παραστάσεις, το μυαλό του, το λέγειν και όπως τα λέει, τον τσαμπουκά του, το χειμαδιό του, μέχρι και τον «όγκο» του… Όπως και να τον δούμε επιβλητικός σε όλα του...
.
Αεικίνητος, δραστήριος, απρόβλεπτος και εργασιομανής. Δεν κάθεται λεπτό στον κώλο του και ας λέει οτι είναι τεμπέλαρος... Φέτος το καλοκαίρι με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, θα υποδυθεί για πρώτη φορά ένα θεατρικό ρόλο, αυτόν του Δικαιόπολη στους «Αχαρνής» του Αριστοφάνη που κάνει πρεμιέρα στις 2 Ιουλίου στο Αρχαίο θέατρο των Δελφών και κατόπιν περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.  Δεν χρειάζονται άλλες συστάσεις κυρίως από μένα, τον ξέρουν και οι πέτρες…
.
Ο Σταμάτης Κραουνάκης μιλά στην Kulturosupa… και μιλά για πολλά και διάφορα...
'
«Η σχέση με τον Βουτσινά ήταν σαν γκομενικό ένα πράμα…»
 
Να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας από την πρόσφατη επικαιρότητα. Ο Ανδρέας Βουτσινάς δεν είναι πια κοντά μας. Συνεργάστηκες χρόνια μαζί του, φαντάζομαι θα ήσασταν και πολύ καλοί φίλοι…
Ο Ανδρέας είχε ένα τρόπο  να τσεκάρει τις φιλίες του. Τον καυγά… Με τους ανθρώπους που ένιωθε ότι τον αγαπούν αληθινά έσπρωχνε πολλές φορές τα όρια σε αυτό… Ήταν σαν γκομενικό ένα πράμα… Λατρευτήκαμε και σκοτωθήκαμε, γιατί «από κάτω» υπήρχε  απόλυτη πίστη.  Ιδιαίτερος χαρακτήρας, καθόλου  εύκολος, αλλά πραγματικά ένας θησαυρός… Στην Ελλάδα οι άνθρωποι τον αγάπησαν ο καθένας με τον τρόπο του και  όποιος ήξερε να πάρει από τον Ανδρέα το μάθημα του ήταν μια ατέλειωτη πηγή γνώσης. Εγώ ουσιαστικά, όσον άφορα την «χρήση του θεάτρου», από τον Βουτσινά την έμαθα.
 
Κέρδισες τελικά πολλά…
Δεν το συζητάμε… Είχε την έμπνευση και ήθελε την «έκρηξη». Έστηνε τη σκηνή και κάποιος έγραφε τι έλεγε. Βαριόταν την επανάληψη ενώ σημειώναμε τα λόγια του για να τα βρει αργότερα έτοιμα ώστε να προχωρήσουμε παρακάτω. Στα δικά μας θεάματα εγώ ήμουν συνήθως ο γραφιάς της ιστορίας.
 
Υπάρχουν αυτές οι σημειώσεις;
Τα τετράδια αυτά τα έχω ακόμα, είναι μαρτυρίες και σχόλια που του έφευγαν κάτω από τα μουστάκια που λέω εγώ…
 
Ακόμα θυμάμαι τις περίφημες μουσικές «Λεωφόρους»…
Όλη η ιδέα ήταν του Βουτσινά. Στα πρώτα χρόνια μαζί με την Λίνα [Νικολακοπούλου] ήμασταν οι επεξεργαστές. Εμείς πήραμε έναν σκηνοθέτη και μας έδωσε ένα κονσεπτ. Φτιάχναμε ήρωες ενός φανταστικού έργου και στηρίζαμε ένα σενάριο πάνω σε αυτούς. Μπορεί να φαινόταν τόσο απλό, αλλά από πίσω είχε πολλή δουλειά και ήθελε δημιουργούς. Χρόνο με τον χρόνο το πήγαμε σε υψηλά επίπεδα…
 
Γιατί δεν έκανε μια σχολή ο Ανδρέας;
Το παράπονο μου είναι αυτο. Βέβαια υπάρχει μια εδώ στην Θεσσαλονίκη με το όνομα του, αλλά δεν είναι με τον τρόπο του… Επειδή ήταν παιδί του Actors Studio και με την προσωπικότητα του, είχε ένα εξαιρετικό τρόπο να εκμαιεύει από τον ηθοποιό και να τον προστατεύει. Δηλαδή αν έβλεπε μια αδυναμία, οπωσδήποτε θα έβρισκε έναν τρόπο να την περιφρουρήσει με οποιοδήποτε θεατρικό μέσο…
 
Θα έλεγες ότι η «Σπείρα, σπείρα» είναι η σημερινή «Λεωφόρος»;
Πάντως είναι παιδί του καημού μου για την συνέχεια… Και είναι πρώτη φορά που το δηλώνω αυτό «δυνατά»…
 
Γιατί τότε την εγκατέλειψες; [μουσικές παραστάσεις «Λ»].
Ένιωθα ότι δεν μπορούσα να την υποστηρίξω άλλο, να καλυφτεί ένα κοινό χιλίων ατόμων την ήμερα.. Δεν το ήθελα πια αυτό το πράγμα. Μου απαγόρευε να δοκιμάσω πράγματα χαμηλότερης κλίμακας…
[
Το «Αθηναΐς» πόσο κόσμο παίρνει ;
150 άτομα…
 
Καλά και ήταν λόγος αυτός για να την «κάνεις»;
Είχα άλλες ανάγκες, κυρίως να αρχίσω να δίνω βήμα στους νεότερους…
 
Την «Σπείρα» την είδε ο Βουτσινάς;
Βεβαίως... Υπήρχε ένα τραγούδι τότε, που κάναμε μια διασκευή πάνω στην «Σαρακίνα» από το Οκτώμισι που έλεγε… «Υπάρχει πάντα ένας ταχυδρόμος που πάει το γράμμα στον παραλήπτη του» και κλαίγοντας μου είπε… «Τελικά υπήρχε ταχυδρόμος που το πήρε αυτό το γράμμα και το πήγε στον παραλήπτη του»…
 
Πολύ ωραίο….
Άστα τώρα…[βούρκωσε]… Έχω ζήσει τρομερά πράγματα μαζί του... Συγκινήσεις, κλάματα, νεύρα, τσακωμούς, μέχρι που τον πουλήσαμε κιόλας…
 
Τι εννοείς ;
Μάθαμε την «συνταγή», την κάνουμε μόνοι μας… Και μας κάνει έναν καυγά τρομερό… Εξάλλου δεν είχε άδικο, αυτός είναι ο τρόπος που δουλεύει όλη η Ελλάδα.. Έχουν γίνει μπαγασιές άπειρες… Φαντάσου ότι αυτό που πληρώνει η Αμερική, η Ελλάδα δεν το έχει πληρώσει ποτέ… Ο Ανδρέας είχε πληρωθεί για την ιδέα που είχε αυτή η κλασσική φιγούρα  της Μέριλιν Μονρόε  με το φουστάνι που  το παίρνει ο αέρας… Ήταν του Βουτσινά, ο οποίος ήταν βοηθός του φωτογράφου που έκανε την φωτογράφιση. Και την οποία πληρώθηκε πάρα πολύ καλά ως ιδέα… Με τα λεφτά αυτά έζησε πολύ καιρό καλά ως φοιτητής ενώ δεν είχε να φάει…
 .
.
«Οι «μαυροφραγκάτοι» ρήμαξαν την χώρα . . .»
 
Πάμε παρακάτω... Τα cd  πλέον δεν πουλάνε…
Ποιος σου τόπε αυτό, πουλιούνται… Και για παράδειγμα θα σου πω κάτι πολύ άμεσο… Ότι το  cd που κυκλοφορήσαμε από την Λυχνία την άνοιξη με την Δήμητρα Παπίου, έγινε επαναληπτική μέσα σε μια εβδομάδα. Αυτό ξέρεις τι σημαίνει;  Ότι φύγανε 2.500 cd. Ότι την έχουν αγοράσει δυόμισι χιλιάδες άνθρωποι… Αν βγει ένα καλό πράγμα δεν θα το πάρουμε; Αυτό ρωτάω..
 
Δεν είμαι σίγουρος πια …
Όχι με την φόρα που θα το παίρναμε όπως παλιά. Σαφώς τελειώνει η “γλώσσα cd”, τελειώνει το «επικοινωνιακό»...
 
Πάντως και τα 2,5 χιλιάδες δεν είναι μεγάλος αριθμός…
Σαφέστατα όχι. Δεν είναι όμως καθόλου λίγο για αυτή την στιγμή…
 
ο.k. Ας καταλήξουμε ότι ψιλό - πουλιούνται. Οι μουσικές σκηνές δουλεύουν 2ημερα, 3ημερα και αργίες. Τι ζόρια τραβάνε οι καλλιτέχνες σήμερα μέσα σε αυτή την οικονομική κρίση;
Οι μαυροφραγκάτοι καλλιτέχνες, δηλαδή αυτοί που την έχουν βγάλει όλα τα χρόνια με μαύρα λεφτά θα περάσουν δύσκολα.
 
Πέρα από αυτούς; Που θα βρεθούν χώροι να εκφραστούν και παράλληλα να βγει και το μεροκάματο;
Ο καλός χώρος όχι. Υπάρχει όμως δουλειά για όλους. Εγώ ας πούμε δεν έχω μείνει ποτέ από δουλειά.
 
Εσύ να μη βάζεις τον εαυτό σου μέσα... Είσαι άλλη κατηγορία.
Άλλο θέλω να σου πω… Όταν κάνεις την δουλειά σου κανονικά, την πληρώνεσαι κανονικά και κάνεις καλό ψωμί, δεν θα κλείσει  ο φούρνος… Αν  κάνεις σκατά, τα έχεις πληρωθεί κούκος αηδόνι, τα έχεις χρεώσει πέντε φορές επάνω, τι περιμένεις;  Το μαύρο χρήμα γέννησε στην Ελλάδα πολύ αηδία σε όλα τα επίπεδα. Την βόλεψαν για τα καλά, δυστυχώς… Από πολύ παλιά. Από πριν 3000 χρόνια ρε φίλε… αν με πιστεύεις…
 
Ορίστε ;;;
425 πχ το ίδιο… Άκου περιστατικό. Κλέωνας πρωθυπουργός, αντικαθιστά τον μέγα Περικλή. Ιδεολογικά ένα θέμα Καρατζαφέρη να σου πω να καταλάβεις… Ο οποίος για να εδραιώσει την θέση του μέσα στην Αθήνα, τι κάνει; Αυξάνει τους μισθούς των δικαστικών, 5.000 Αθηναίους στην ουσία τους εξαγοράζει και επειδή αδειάζουν τα ταμεία από την αύξηση των μισθών, βάζει φόρους στους συμμάχους, Μέγαρα, Σίφνο κ.α και κάπου τα παίζουν οι "μικρές" και πάνε με την Σπάρτη. Έτσι τραβήχτηκε η Ελλάδα τότε… Που δεν ήταν λίγα… Σκέψου 30 χρόνια πόλεμος. Κάθε άνοιξη καίγανε και ξερίζωναν τις ελιές και περνάγανε πίσσα τις ρίζες για να μην φυτρώσει τίποτα… Τρελά πράγματα… Πως μπήκε ο λιμός  στην Αθήνα;
 
Θέλεις να πεις;
Ήρθε από καράβι στην Αίγυπτο; Εγώ πιστεύω ότι ήταν χημικό. Δεν έπαθε κανένας άλλος τιποτα; Δεν πέρασε από αλλού αυτό το καράβι; Έφερε λιμό μόνο στην Αθήνα; Τους έγκλειστους Αθηναίους; Δεν είναι τρελό; Και δεν έπαθε κάνεις, ούτε δούλος, ούτε Σπαρτιάτης, ούτε άλλο λιμάνι, κάνεις τιποτα; 100 % χημικό μου κάνει...
 
Βλέπω σε έχει επηρεάσει πολύ η κρίση. Μέχρι στον Περικλή έφτασες…
Για να μην αναγκαστώ να κάνω αναχρονιστικές και κουλές παρομοιώσεις και να λέω μαλακισμένα ονόματα μέσα στο θέατρο που σιχαίνομαι, πήγα στην ρίζα να βρω το ζουμί, να κάνω τις αντιστοιχίες μέσα μου, που το σώστε αυτό που λέω, να φωτογραφίζει την κατάσταση ακόμα πιο δυνατά, χωρίς να χρειαστεί να κατονομάσω…
 
«Τρυκ η γενιά των 520 ευρώ…»
 
Για την νέα γενιά των 520 ευρώ τι έχεις να πεις;
Εκνευρίζομαι πάρα πολύ που ονομάζονται έτσι οι γενιές, γιατί είχαμε και της Κατοχής που πείναγαν. Λοιπόν αυτά τα παιδάκια έχουν μεγαλώσει και συγγνώμη… με τον κώλο στο βούτυρο… Σε παρακαλώ, δεν έχω δει  ζητιανάκια παιδάκια Ελληνόπουλα στον δρόμο, μόνο Αλβανάκια και μαυράκια…
 
Δεν διαφωνώ πως είναι καλομαθημένα, αλλά για πρώτος μισθός… δεν είναι λεφτά αυτά…
Μα πότε βγήκαν να τα πάρουν τα 520; Εγώ δεν έχω δει να δουλεύουν για τόσα… Δημοσιογραφικό τρυκ είναι η ονομασία των μισθών…
 
Μα οι δημοσιογράφοι δεν βγάζουν τους νόμους…
Εδώ έβγαλαν νόμο ότι πληρώνουμε 10% ρουφιανικά. Πας καλά; Δεν έβγαλε νόμο ότι άμα καρφώσεις όποιος τα «παίρνει», θα παίρνεις το δέκα τις εκατό; Σε ποια χρονολογία βρισκόμαστε, 1215 Ιωάννη ο Ακτήμων; Θα τρελαθώ;
 
«Καταραμένο κόμμα το ΠΑΣΟΚ…»
 
…..
Την γαμήσανε την χώρα μωρό μου… Ουσιαστικά αυτό για το οποίο ήταν ορκισμένο αυτό το καταραμένο κόμμα, από παππού προς πάππου…
 
Για την Ν.Δ μιλάς;
Όχι για το ΠΑΣΟΚ. Γιατί η Ν.Δ ήταν γελοία έτσι κι αλλιώς, από πάντα forever. Δεν μιλάμε για αυτό, μιλάμε για την πιθανότητα της ελπίδας που εκπροσώπησε το ΠΑΣΟΚ. Εκεί τα παίρνω στο κρανίο.. Όλη η Ελλάδα πίστεψε, μηδέ εμού εξαιρουμένου και του πάτερα μου ο οποίος  πέθανε με τον καημό…
 
Πρόσφατα;
Όχι, αλλά ήταν βαθιά Πασόκος ο μπαμπάς μου, γιατί ήταν βαθιά Παπανδρεικός από πάππου… Αφού πολλές φορές μου λεγανε μην κάνεις αιτήσεις στα Υπουργεία με χαμηλά ποσά, δεν θα τα πάρεις… φαντάσου…
 
Δεν πήρες ποτέ ;
Σαν Κραουνάκης ποτέ. Δόξα το θεό, σε αυτή την χώρα έχω την χαρα να λέω ότι με μισθοδότησε μόνο η προσωπική μου αγορά.
 
«Χρειάστηκε να γυρίσω στα 17 όταν ήμουν  αλήτης…»
 
Άρα δεν έχεις να δώσεις λογαριασμό σε κανέναν.
Το βαριέμαι το υπόλοιπο φίλε. Η υποκρισία τρώει χρόνο…
 
Βρίσκεις συνοδοιπόρους σε αυτό;
Ήμουν παιδί δυστυχώς της κουλτούρας, που για να την αποδομήσω από πάνω μου και να μην μείνω στο κόλλημα αυτό που έχουν πάθει όλοι οι κουλτουριάρηδες, που μιλανε για εντεχνιές και μαλακίες και έχουν χάσει την  μπάλα, χρειάστηκε να ξανά θυμηθώ ότι είμαι αλήτης. Όπως όταν ήμουν 17, που δεν χαμπάριαζα τίποτα. Αυτό αν πει κανείς ότι την ώρα που τουμπάριζα στα χρόνια θα μπορούσα και να την έχω πατήσει, πήρα συναδέλφους πολύ νεότερους μου να παράξουμε κάτι μαζί και  να σμιχθώ με τους 30αρηδες σημερινούς, τότε 20αρηδες, όλο αυτό για μια δεκαετία μου έκανε πάρα πολύ καλό.
 
«Μερικά τραγούδια μου θα μείνουν και μετά από μένα…»
 
Όταν έγραψες το «Αυτή η νύχτα μένει» είχες στο μυαλό σου την Δήμητρα Παπίου;
Όχι, αφήνομαι στα πράγματα. Η ταινία ήθελε μια φωνή, της Αθηνάς Μαξίμου ήταν πολύ ψιλή και όντας φίλη μου η Δήμητρα, της είπα έρχεσαι να την ντουμπλάρεις; Έτσι άπλα. Και επίσης  δεν έπρεπε να είναι μια φωνή αναγνωρίσιμη…
 
Για μένα, ένα από τα καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών…
Μα τι Παναγιά σου λέω ότι την ώρα που γεννιέται ένα τραγούδι κανείς δεν ξέρει την πορεία του…
.
Δεν ξέρω πως θα σου φανεί αυτή η ερώτηση, αλλά θα την θέσω και αν θες, μου απαντάς… Πεθαίνοντας σήμερα… ξέρεις ότι αυτό το τραγούδι θα μείνει «αιώνιο»;
Θα τολμήσω να σου απαντήσω γιατί μου κάνεις την ερώτηση… Για κάποιο λόγο που ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω, όταν γεννιέται ένα τέτοιο πράγμα, έχω το αίσθημα ότι έφυγε από πάνω μου ένα κομμάτι το οποίο θα ζήσει μετά από μένα και κλαίω πάρα πολύ… Μου δημιουργεί  μεγάλη ένταση μέσα μου και συγκίνηση, με τραβάει… Αυτό μου έχει συμβεί με 3-4 τραγούδια…
 
Ποια είναι αυτά;
Η «Νύχτα», το «Μόνο μια Φορά» και άλλα που δεν μου ΄ρχονται στο μυαλό τώρα… τα θεωρώ τραγούδια σπαρακτικά… Έχουν πόνο και καημό… όπως είναι η ανθρώπινη ζωή… Ερχόμαστε και ώσπου να καταλάβουμε ποια είναι η αποστολή μας η ζωή περνά και δεν την έχουμε «ακούσει..»
 
"Καριέρα μου έκαναν τα όχι..."
 
Είσαι ένας ακούραστος καλλιτέχνης και για κάποιον που δεν ξέρει την ηλικία σου, θα φαντάζεται ότι είσαι ένας μεγάλος σε ηλικία άνθρωπος… Αναλογικά, είσαι  «πιτσιρικάς»…
Η περιπέτεια της ζωής με πήγε παντού. Όταν ο πατέρας μου έχασε τα λεφτά του νωρίς,  αναγκαστικά να βγω μικρός στην δουλειά. Όμως έπρεπε να ζήσω από αυτό που ήξερα, ο καλλιτέχνης γκάριζε μέσα μου, ήμουν στην Πάντειο και δεν ήθελα να γίνω ένας δημόσιος υπάλληλος και να ταχτοποιηθώ.
 
Ήσουν και τυχερός στην ζωή  σου…
Γιατί είπα πολλά όχι… Καριέρα μου κάναν τα όχι… Το θυμάμαι πολύ έντονα αυτό… Έλεγα δεν θέλω να γνωρίσω το τάδε, θέλω να γνωρίσω τον Χατζιδάκι, θέλω να γνωρίσω τον Κουν, την Άλικη, την Τζένη, την Μέλινα… Αυτούς λοιπόν που ήθελα να γνωρίσω, αργά η γρήγορα ο θεός τους έφερε κοντά μου για κάποιο λόγο. Σήμερα δεν θα τολμούσα, γιατί τους σέβομαι πάρα πολύ και ιδιαίτερα τους μεγαλύτερους μου.
 
Μεγάλη υπόθεση ο σεβασμός;
Δεν θέλω να πληγώνω τους ανθρώπους, έχουν δώσει την ζωή τους, το αίμα τους, τα τραγούδια τους. Ακόμα και μαλάκες να είναι κάποιοι δεν θέλω…
 
Αντίστοιχα έχεις τον σεβασμό από μικρότερους σου;
Όχι γιατί δεν το προκαλώ...
 
Οι νεότεροι συνάδελφοι σου σε ακούν;
Δεν μου αρέσουν τα παιδιά που είναι τόσο έτοιμα να υποταχτούν στην αντίρρηση ενός μεγαλύτερου. Μεγαλύτερη σημασία θα δώσω σε ένα παιδί που έχει τσαμπουκά, παρά σε άλλο που είναι με το σεις και με το σας…
 
Δίνεις λογαριασμό πλέον για το τι κάνεις;
Μόνο στον εαυτό μου…
 
Είσαι αυστηρός;
Όπως τώρα που χρειάζεται να πειθαρχήσω για την παρασταση. Διατροφικά και να ελέγξω το τσιγάρο… Το έχω ελαττώσει…
 
Και με τα κιλά;
Εγώ στην σκηνή δεν έχω καμιά αίσθηση βάρους, είμαι πεταλούδα… Κάνω κολύμβηση, ποδήλατο, ότι μπορώ… Πράγματα που δεν τα κάνω στην ζωή μου γιατί είμαι του αραχτού, τεμπέλαρος… Λοιπόν δουλεύω τόσο πολύ, γιατί είμαι πάρα πολύ τεμπέλης..
 
Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη κυκλοφόρησε την νέα της δουλειά σε εφημερίδα, θα το έκανες και εσύ ;
Είναι άκαρδο και έχω αντίρρηση. Από την ώρα που το δίνεις με την εφημερίδα είσαι έρμαιο του. Δεν προλαβαίνεις να πεις το άκουσα, μου άρεσε, το ψώνισα, το κατέβασα, η το έκανα δικό μου… Όπως κυκλοφορεί κάθε μέρα μια εφημερίδα και μετά την πετάς, φεύγει και αυτό μαζί του…
 
«Δάκρυα και ερημιά ο Δικαιόπολις…»
 
Πώς πήγαν οι πρόβες στους Αχαρνής;
Πολύ δυνατά. Δουλέψαμε 12ωρα με τους ηθοποιούς και είμαι πανευτυχής με όλους τους συνεργάτες. Υπάρχει ένα κλίμα σα να συνωμοτήσαμε αριστερά τσογλάνια να πάμε σαν μια αυλή και να κάνουμε ένα πραμα που να μιλαει για τους ανθρώπους…
 
Θα είναι ένα κλασσικό ανέβασμα;
Καθόλου. Καθαρό, λαϊκό και  πολιτικό.  Μη σου πω και  καμπαρέ - ελληνικό, παρόλο που δεν μου αρέσει η φράση γιατί οι Έλληνες ξέρουν μόνο το είδος που βγάζουν οι Βουλγάρες τα μπούτια τους… θα είναι ένα καθαρόαιμο Αριστοφανικό έργο, με ωραίο λόγο, πολύ μουσική και ένας υπέροχος χορός 20 ταλαντούχων παιδιών.
 
Πες μου για την μουσική που έγραψες…
Όποτε γράφω εδώ  μουσική, έχω την αίσθηση ότι δεν είναι δικιά μου…  Πάντα στην Θεσσαλονίκη πιάνω μια ρίζα με την ρίζα μου, την οποία δεν έχω με κέντρο την Αθήνα. Ακούω πιο λαϊκό τον εαυτό μου εδώ… Για μένα φταίει αυτή η καταραμένη θάλασσα… Γιατί εκβάλει όλο το βαλκάνιο, όλη την Βαλκάνια ενέργεια.
 
Τι σε ιντριγκάρει στον Δικαιόπολη;
Τα δάκρυα και η ερημιά του… Αφού πραγματικά τα αστεία του τα μοίρασα στους «διπλανούς»… [εννοεί συμπρωταγωνιστές]. Με ενδιέφερε από το «φιλέτο» να βαστήξω την άλλη του μεριά, αλλά πρώτα έχοντας κατακτήσει τα δάκρυα του… Είναι ένας παράξενος άνθρωπος ο Δικαιόπολης άσε που έχει  πολλά στοιχεία με την προσωπικότητα μου. Ίσως γι αυτό με διάλεξε ο Χατζάκης.
 
Είσαι έτοιμος για την «μάχη» κριτικών και λοιπών… της Επιδαύρου;
Είμαι έτοιμος για όλα. Μιλάμε για 1500 αργόσχολους κουτσομπόληδες, οι οποίοι παρατυρβάζουν στα γραφεία των εφημερίδων, πάνε τζαμπέ και έχουν κάτι να πουν για τα κουτσομπολίστικα..  Δε πα να… Δηλαδή να καταδεχτώ να βάλω αυτή τη συνθήκη μέσα στο παιχνίδι της χαράς μου, όταν η κερκίδα σηκωθεί όρθια και θα καραγουστάρει;
 
Τρακ έχεις για την παράσταση της Επιδαύρου;
Δεν νιώθω τρακ, αν νιώσω εκείνη την ώρα που λογικά θα νιώσω, θα κάνω τον σταυρό μου και θα ξεμπουκάρω. Έπειτα πριν από εκεί, έχω να δώσω εξετάσεις στην Θεσσαλονίκη. Εδώ είναι το ζόρι…
 
Τόσην ώρα που συζητάμε, έχω την αίσθηση ότι είναι κάτι πολύ «δικό» σου αυτή η παράσταση…
Είναι δικός μου ο Αριστοφάνης γενικά. Διαβάζω τα έργα και καταλαβαίνω αμέσως τη δομή. Και πίστεψε με δεν σκοπεύω να το κάνω συχνά, ίσως να είναι και τελευταία  φορά που το δοκιμάζω. Το πήρα σαν πρόκληση. Κάποιος θεός με έβαλε να μάθω τον μηχανισμό από μέσα και ανακάλυψα κάτι τρομερό. Την γαμημένη θεατρική του οικονομία, την γνώση των ισορροπιών, τα τρομερά του ευρήματα, σαν να είναι σύγχρονος συγγραφέας και σκηνοθέτης.
 
Το βραβείο του Δικαιόπολη είναι ένα βραβείο οινοποσίας. Ποιο θα ήθελες να είναι για σένα;
Θέλω να τελειώσει το πάρτι με χαρα. Να πουν αυτός ο τύπος στα 55 του κατέβηκε με το Κρατικό, έκανε Δικαιόπολη σε ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι για τους Έλληνες, επικοινώνησε βαθύτερα τα νοήματα του έργου, που τι είναι; Να ζήσουμε καλύτερα… Γλεντώ θα πει υπάρχω λέει…

 ============

Δίπλα στην πισίνα του ξενοδοχείου Μακεδονία Παλλάς, ο Κουλτουρόσουπας τα είπε με τον Σταμάτη Κραουνάκη. Τον ευχαριστώ και για έναν ακόμα λόγο. To live cd «Για έναν ερώτα» που μου χάρισε υπογράφοντας το, τονίζοντας: «Θα λιώσει στην cdσιέρα σου..». Όπως και έγινε… Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Ιωάννης Τσιρόγλου
Ιωάννης Τσιρόγλου
Διευθυντής Kulturosupa.gr - e-mail: kulturosupa2@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή