Η Νάντια Κοντογεώργη μιλά στην Κουλτουρόσουπα: Όσο ο άνθρωπος θέλει να εξουσιάζει και να εξουσιάζεται θα υπάρχουν συγκρούσεις.

8939 Views
Η Νάντια Κοντογεώργη μιλά στην Κουλτουρόσουπα: Όσο ο άνθρωπος θέλει να εξουσιάζει και να εξουσιάζεται θα υπάρχουν συγκρούσεις. Η Νάντια Κοντογεώργη μιλά στην Κουλτουρόσουπα: Όσο ο άνθρωπος θέλει να εξουσιάζει και να εξουσιάζεται θα υπάρχουν συγκρούσεις.

 Η Νάντια Κοντογεώργη μιλά στην Κουλτουρόσουπα

Αν και το ευρύ κοινό τη γνώρισε από το ρόλο της στο «Κάτω Παρτάλι» και αργότερα στο άκρως επιτυχημένο «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα», η Νάντια Κοντογεώργη είναι μια ηθοποιός που έχει διανύσει χιλιόμετρα στο θεατρικό σανίδι, λαμβάνοντας συμμετοχή σε εντελώς ετερόκλητα μεταξύ τους θεατρικά εγχειρήματα. «Βιολιστής στη στέγη» , «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» , «Chicago» , «Μελωδία της Ευτυχίας» , «Επτά Επί Θήβας», «SweeneyTodd» και πρόσφατα το «Αναζητώντας τον Αττίκ» σε σκηνοθεσία Σοφίας Σπυράτου είναι μόνο μερικές από τις δουλειές στις οποίες έχει συμμετάσχει με πολύ μεγάλη επιτυχία. Φέτος βρίσκεται στο πλευρό του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και περιοδεύει με το έργο «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη ενώ από τον χειμώνα θα ενσαρκώσει την Εσμεράλδα στην «Παναγία των Παρισίων» σε μια παράσταση που θα ανέβει στο Θέατρο Παλλάς. Για αυτά και άλλα πολλά βρήκαμε την αφορμή να της μιλήσουμε λίγο πριν ανέβει στη σκηνή.
 
-Έχω την αίσθηση ότι όλα ξεκίνησαν από έναν γείτονα!
-Τον Κύριο Κωνσταντίνου! Ήταν μια πρώτη παιδική επικοινωνία με αυτόν τον χώρο. Ήταν σε επαγγελματική συνθήκη αλλά τότε δεν το αντιλαμβανόμουν ως επάγγελμα αλλά ως μέρος μιας δημιουργικής διαδικασίας όπως ήταν το να πηγαίνω στον χορό ή στο πιάνο. Παρ’ όλα αυτά όντως είδα πράγματα που έχουν να κάνουν με το πώς αντιμετωπίζεται επαγγελματικά το θέμα της υποκριτικής, την κούραση, την αυτοπειθαρχία που πρέπει να έχεις κανείς για να λειτουργήσει όλο αυτό. Μου έδωσε μαθήματα και γνώρισα έναν κόσμο από πολύ νωρίς. Και ο κ. Κωνσταντίνου είναι και ο ίδιος επαγγελματίας οπότε αποτέλεσε πρότυπο. Όλα αυτά τα συνειδητοποίησα κατόπιν. Τότε ήμουνα παιδί και εγώ.
 
-Πιστεύετε ότι είδε κάτι από νωρίς που εσείς δεν είχατε αντιληφθεί ότι το έχετε;
-Μπορεί, τι να πω, δεν ξέρω. Η αλήθεια είναι ότι αισθανόμουν και εγώ μια συγγένεια με τον κ. Κωνσταντίνου. Μπορεί να ήταν το υποκριτικό και η διάθεσή μου να ασχοληθώ με το θέατρο, η συγγένεια που βρίσκουμε οι άνθρωποι μεταξύ μας όταν συναντιόμαστε σε αυτόν τον χώρο, μπορεί να ήταν άλλα πράγματα που μας συνέδεαν ψυχικά, αυτά ποτέ δεν εξηγούνται. Θα του είμαι για πάντα ευγνώμων γιατί μου έδειξε από μικρή πολλά πράγματα σε σχέση με το θέατρο. Είναι ένας άνθρωπος με αξίες και με μια βαθιά ακεραιότητα. Όσο περνάνε τα χρόνια και παρατηρώντας τους ηθοποιούς και τους σκηνοθέτες αφομοίωσα πολλά και συνεχίζω να αφομοιώνω στοιχεία που θέλω να κρατάω.
 
-Άρα δεν υπήρχε από νωρίς η ανάγκη ή το όνειρο του να γίνετε ηθοποιός.
-Καταλάβαινα ότι αυτό μου δίνει τεράστια χαρά αλλά δεν ήξερα αν αυτό θα είναι ο δρόμος της ζωής μου ή όχι. Έβρισκα χαρά και σε άλλα πράγματα και ένιωθα πολλές φορές ότι ο δρόμος μου μπορεί να ήταν πιο ακαδημαϊκός. Ήθελα να ασχοληθώ με τη γλωσσολογία και τη συγκριτική λογοτεχνία. Αλλά μέσα από το θέατρο ασχολούμαι με όλα αυτά με έναν διαφορετικό τρόπο. Ίσως όχι τόσο ειδικά αλλά μπορώ να διαβάσω τη λογοτεχνία που με ενδιαφέρει, να ασχοληθώ με τον άνθρωπο και την ψυχή του και να εμβαθύνω με άλλους τρόπους μέσα από αυτό, να ζω διαφορετικές ζωές. Αφέθηκα και στη ζωή αλλά καταλάβαινα ότι είναι μια ψυχική μου κατεύθυνση που όφειλα να την ακολουθήσω.
-Γλωσσολογία και Συγκριτική Λογοτεχνία παρά τις σπουδές στη Νομική;
-Αυτό ήταν λάθος μάλλον (γέλιο). Αν ήμουν πιο σίγουρη για το τι μου αρέσει και σε διαφορετικό επίπεδο εκτός απ’ το θέατρο θα ήμουν λίγο πιο σοφή στην επιλογή της σχολής. Ήμουν καλή μαθήτρια, ο πατέρας μου ήταν δικηγόρος και γενικότερα οι νομικές σπουδές είναι γενικές σπουδές, κάπως έγινε λίγο αυτόματα. Δεν ήταν το πεδίο μου.
 
-Είμαστε σε θέση οι άνθρωποι να βρίσκουμε από πολύ νωρίς αυτό που θέλουμε να κάνουμε;
-Δεν ξέρω τι να σου απαντήσω σε αυτό. Εγώ σίγουρα δεν ήμουν έτοιμη στα 18. Ήξερα σίγουρα ότι θέλω να δώσω στο Εθνικό Θέατρο. Ξέρω όμως ανθρώπους που μέχρι και στα 40 τους δεν ξέρουν τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους. Και ίσως αυτοί να είναι και οι πιο ενδιαφέροντες. Δεν ξέρω πότε είναι ο καθένας έτοιμος αλλά πάντα παίρνουμε αποφάσεις στη ζωή μας όταν δεν είμαστε έτοιμοι. Και μετά βλέπουμε αν είναι σωστές ή λάθος.
 
-Οι σπουδές και η διαμονή σας στην Αμερική σας επηρέασαν; Θα τα παρατούσατε όλα για να μείνετε έξω;
-Δεν είχα ποτέ το American dream ούτε έχω κάνει ποτέ πρόβα στον καθρέφτη με όσκαρ. Δεν είναι στα όνειρά μου αλλά είμαι υπέρ του όποιος έχει όνειρο να πάει να το κυνηγήσει και ας είναι ένα όσκαρ. Τίποτα δεν είναι αδύνατο σε αυτή τη ζωή. Δεν είναι δικό μου όνειρο όμως. Στην Αμερική εγώ έμαθα τη μεθοδολογία. Στην Ελλάδα έχουμε πολύ πάθος και μπαίνουμε στα πράγματα με πολύ ένστικτο αλλά στην Αμερική τα πράγματα είναι πιο τεχνοκρατικά και ακολουθούν μεθοδολογία στον τρόπο προσέγγισης. Είδα, λοιπόν, την μέθοδο και τον θεωρητικό τρόπο προσέγγισης των ρόλων. Αυτό κράτησα. Και τη διάθεση να διδάξουν και να μάθουν στα πλαίσια μιας ομάδας. Που πάλι δεν συμβαίνει πάντα στην Ελλάδα.
 
-Δεν υπάρχει η έννοια της ομαδικότητας;
-Υπάρχει, ειδικά στο θέατρο υπάρχει. Απλώς οι Έλληνες είμαστε πολύ ισχυρές προσωπικότητες και καμιά φορά η προσωπικότητά μας υπερισχύει του κοινού καλού.
 
-Θέλουμε να ξεχωρίσουμε;
-Έτσι και αλλιώς ξεχωρίζουμε. Πολλές φορές όμως δεν το θυσιάζουμε για το κοινό καλό. Και εμού μη εξαιρουμένης.
 
-Η συνεργασία σας με τον κ. Θεοδωρόπουλο στις «Θεσμοφοριάζουσες» πώς ήταν;
-Τον Βαγγέλη τον ήξερα απειροελάχιστα από τη σχολή. Δεν τον είχα όμως ποτέ καθηγητή. Θυμάμαι πάντα έναν άνθρωπο χαμογελαστό. Αυτό μου είχε κάνει πολύ θετική εντύπωση. Ξεκινώντας, λοιπόν, πρόβες έβλεπα έναν άνθρωπο που ήταν πάντα με ένα χαμόγελο. Πράγμα που δεν είναι πάντα σύνηθες και είναι πολύ ευοίωνο όταν ξεκινάς την πρόβα σου να έχεις ανθρώπους που είναι χαμογελαστοί και δεκτικοί. Θέλει να δημιουργεί πολύ ωραίο κλίμα στην πρόβα και νομίζω ότι τον ενδιαφέρει να έχει συνεργάτες με τους οποίους μπορεί να συνεννοηθεί. Γι’ αυτό επιλέγει ανθρώπους με τους οποίους έχει ξανασυνεργαστεί όπως τον Μάκη Παπαδημητρίου, τον Γιώργο Χρυσοστόμου, την Ελένη Ουζουνίδου, ανθρώπους με τους οποίους έχουν ήδη έναν κοινό κώδικα. Εγώ εκτίμησα σε αυτόν την θετικότητά του και τη διάθεσή του μέσα από τη χαρά να βγει η κωμωδία που είναι πάντα καλή οδός.
 
-Είναι ένα ιδιαίτερο έργο του Αριστοφάνη οι «Θεσμοφοριάζουσες».
-Αυτό που μ’ αρέσει πολύ σ’ αυτό το έργο και σ’ αυτό εστιάσαμε είναι το θέατρο εν θεάτρω, οι ρόλοι που συνεχώς εναλλάσσονται ανάλογα με τη συνθήκη. Όπως και εμείς στη ζωή μας συνεχώς αλλάζουμε ρόλους ανάλογα με τη συνθήκη. Όλο αυτό συμβαίνει με εξαιρετικούς ηθοποιούς που μπαίνουν συνεχώς σε διαφορετικούς ρόλους και νομίζω είναι υπέροχο να βλέπεις όλη αυτή τη ροή.
 
-Είναι ένα έργο πολιτικό και φεμινιστικό θα έλεγε κανείς. Έχετε νιώσει ποτέ εσείς να σας διαχειρίζονται διαφορετικά από έναν άντρα ηθοποιό στο θέατρο;
-Όχι, δεν έχω νιώσει ποτέ τέτοιο πράγμα. Αλλά μπορώ να αντιληφθώ το έργο λόγω της διαφοράς της θέσης της γυναίκας τότε με τώρα. Μπορώ να αντιληφθώ το έργο ως προς τις διάφορες κοινωνικές ομάδες που μπορεί να βιώνουν αποκλεισμούς. Σ’ αυτό το καταλαβαίνω και μπορώ να βρω τον συσχετισμό με το σήμερα. Αλλά όχι με τη θέση της γυναίκας. Φυσικά υπάρχει ο σεξισμός, υπήρχε και υπάρχει και εύχομαι να σταματήσει να υπάρχει κάποια στιγμή. Αλλά ο άνθρωπος όσο θέλει να εξουσιάζει και να εξουσιάζεται θα δημιουργεί ομάδες που άλλες θα είναι από κάτω και άλλες από πάνω και πάντα θα υπάρχουν συγκρούσεις. Προφανώς τρέφεται ο άνθρωπος από αυτό και θα συνεχίσουμε να το βλέπουμε.
 
-Τώρα, λοιπόν σας βρίσκουμε σε ένα έργο κωμικό ενώ έχετε περάσει και από πολλά άλλα είδη. Είναι ανάγκη σας να κάνετε διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα;
-Κοίταξε, πρόπερσι ήμουν στους Επτά επί Θήβας που είναι τραγωδία, μετά κάναμε το Sweeney Todd που ήταν μουσικό θέατρο, το χειμώνα έκανα τη Βούβα που ήταν δράμα δωματίου, μετά το Αναζητώντας τον Αττίκ που ήταν και αυτό μουσικό θέατρο, τώρα κωμωδία. Κάνω πολύ διαφορετικά πράγματα και νομίζω ότι αυτό είναι και η γοητεία για εμένα σε σχέση με τη δουλειά οπότε δεν παίρνω κατεύθυνση κωμωδίας. Παίρνω κατεύθυνση δημιουργικότητας κάθε φορά ανάλογα με το προς τα πού είναι και η δική μου ψυχική ανάγκη κάθε φορά. Ό,τι μου φέρει και η ζωή μπροστά μου.
 
-Το μουσικό θέατρο φαίνεται να είναι κάτι που σας ταιριάζει πολύ. Πώς είναι η συμμετοχή σας σε παραστάσεις μιούζικαλ;
-Το μιούζικαλ είναι ένα είδος που αγαπώ πολύ, έχω δουλέψει πολύ γι’ αυτό και συνεχίζω να δουλεύω. Το μουσικό θέατρο γενικώς. Ειδικά το δυτικότροπο μιούζικαλ έχει συγκεκριμένο τρόπο και συγκεκριμένη τεχνική και βγαίνει τώρα μια ολόκληρη γενιά ηθοποιών η οποία μπορεί να το υποστηρίξει. Υπάρχει και ένα κοινό που ακολουθεί πράγμα το οποίο είναι ευοίωνο. Τα πράγματα ανεβαίνουν επίπεδο σιγά σιγά. Τώρα εγώ είμαι σε ένα χορό κωμωδίας όπου όλες οι κοπέλες είναι μουσικοί, όλες παίζουν από ένα μουσικό όργανο και έχουν διπλώματα. Όλο αυτό πριν 15 χρόνια δεν ξέρω αν θα ήταν εύκολο να το βρει ένας σκηνοθέτης. Τα πράγματα αλλάζουν και γίνονται πιο απαιτητικά και χρειάζεται όλο και περισσότερη παιδεία. Αυτό εμένα μου αρέσει και νιώθω περήφανη που βγαίνει μια ολόκληρη γενιά έτσι. Περιμένω να δω και τα επόμενα χρόνια τι θα γίνει. Όσο έχουμε νέες προσλαμβάνουσες και όσο προχωράει η τέχνη είναι λογικό να υπάρχει εκπαίδευση σε νέα είδη. Αυτό μόνο αισιόδοξους πρέπει να μας κάνει.
 
-Πιστεύετε ότι είναι και ανάγκη του κοινού να δει περισσότερο μιούζικαλ τα τελευταία χρόνια;
-Οι Έλληνες έχουμε πολύ καλή σχέση με τη μουσική. Μπορεί τα μιούζικαλ πολλές φορές να είναι καλή αφορμή για θεάματα. Μιούζικαλ από μιούζικαλ έχει διαφορά. Το θέαμα είναι λογικό να ξεκουράζει και να θέλει πολλές φορές ο κόσμος να ξεκουράσει το μυαλό του και να δει όμορφες εικόνες. Όπως ήταν οι παλιές ελληνικές ταινίες δηλαδή. Καμιά φορά ένα ξεκούραστο χαμόγελο το χρειαζόμαστε.
 
-Έχω την αίσθηση ότι όλες οι δουλειές σας έχουν το κοινό στοιχείο του ρομαντισμού.
-Δεν ξέρω αν ισχύει για τις δουλειές πέραν του Αττίκ πάντως εγώ είμαι ρομαντική από μόνη μου. Ο Αττίκ όντως έχει κάτι ρετρό και αυτό γιατί έντυσε εκείνη τη δεκαετία. Η μουσική του είναι διαχρονική και οι ερμηνείες της Δανάης συγκινούν και σήμερα και θα συνεχίσουν να συγκινούν γιατί έχουν παιδεία, υψηλή αισθητική και αλήθεια. Ότι εγώ από μόνη μου είμαι λίγο ρετρορομαντική ισχύει. Αλλά νομίζω στις δουλειές μου έχω κάνει και πολύ διαφορετικά πράγματα.
 
-Θα πίνατε ποτό στη Μάντρα του Αττίκ;
- (Γέλιο). Θα το ήθελα πολύ αυτό, θα το ήθελα πάρα πολύ!
 
-Από τους χαρακτήρες που έχετε ενσαρκώσει με ποια νοιώσατε πιο οικεία; Μις Λάβετ, Βίβιαν ή Μαρία;
-Με όλες! Με την Μαρία στη Μελωδία της Ευτυχίας (Α΄ Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας - 5α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης 2015) έζησα όντως τη μελωδία της ευτυχίας. Ήταν μια υπέροχη στιγμή στη ζωή μου και στην καριέρα μου. Και ήταν ένα κορίτσι που το καταλάβαινα πολύ. Είχε πάντα μια ανάγκη για φως ακόμα και τις πιο ζοφερές στιγμές ενός πολέμου και αποφάσισε όλο αυτό να το κάνει ζωή και να το περάσει με παιδικότητα και αλήθεια. Αυτό είναι μια τάση που έχω και εγώ στη ζωή μου. Στις δυσκολίες έχω πίστη στο φως που ακόμα και αν δεν το βλέπω ξέρω ότι υπάρχει κάπου εκεί. Η Βίβιαν ήταν μεγάλος έρωτας. Γελούσα πάρα πολύ με τη Βίβιαν διαβάζοντας τις ατάκες. Ήταν τόσο καλογραμμένος ο ρόλος που δεν μπορούσες να μην την ερωτευτείς. Ήταν ένα κορίτσι που ζούσε στο δικό της υπέροχο κόσμο αλλά αφηνόταν καμιά φορά και στον έρωτα να την αλλάξει και να την πάει λίγο πιο κει. Η Μις Λάβετ ήταν μια γυναίκα που χρησιμοποίησε τα πιο σκοτεινά της χαρακτηριστικά για να καταφέρει να έχει τον άνδρα που θέλει. Αυτό θα ήθελα να το έχω λίγο! Δεν το έχω ακριβώς αλλά σίγουρα ήταν ένας πολύ σημαντικός ρόλος για μένα.
 
-Βρίσκετε καταφύγιο σε όλους αυτούς τους ρόλους; Και ζείτε ζωές που δεν θα ζούσατε αλλιώς;
-Νομίζω ότι όλοι οι ηθοποιοί έχουμε μια διάθεση να διαστείλουμε τον χρόνο. Να καταφέρουμε μέσα σε 2,5 ώρες να ζήσουμε τη ζωή ενός άλλου σε μια άλλη συνθήκη μέσα από το σώμα μας και μέσα από τη δική μας φωνή και ψυχή. Αυτό είναι μια διαδικασία που ανήκει σε μεταφυσικό επίπεδο και λειτουργεί μόνο όταν προκύπτει ως ανάγκη. Αυτό δεν ξέρω αν είναι καταφύγιο γιατί καταφύγιο σημαίνει ότι φοβάμαι κάτι άλλο και πηγαίνω εκεί για να ξεφύγω. Δεν θέλω να ξεφύγω απλώς μου αρέσει και το επιλέγω.
 
-Σας έχει αλλάξει η έκθεσή σας στο κοινό μέσω της τηλεόρασης;
-Έρχομαι πιο κοντά με τον κόσμο και αυτό μου αρέσει και είμαι ευγνώμων. Και για τον κόσμο που με σταματάει στον δρόμο και μου λέει κάτι όμορφο και για τον κόσμο που έρχεται στο θέατρο να με δει γιατί με έμαθε από την τηλεόραση. Μόνο θετικά αποτελέσματα έχει αυτό σε εμένα.
 
-Ονειρεύεστε ποτέ συγκεκριμένους ρόλους ή πράγματα που θέλετε να κάνετε στο μέλλον;
-Έχω διάφορα αλλά συνήθως η ζωή έχει πιο ωραία σχέδια από εμένα. Συνήθως και πράγματα που βρίσκονται πιο μακριά από αυτά που εγώ μπορώ να φανταστώ με τον πεπερασμένο μου νου. Οπότε αφήνομαι στη ζωή και στην τέχνη να με πάνε από το χέρι και να με οδηγήσουν σε νέα μονοπάτια.
 
-Όσο πληθαίνουν οι δουλειές νιώθετε μεγαλύτερη σιγουριά όταν ανεβαίνετε στη σκηνή;
-Κάθε φορά είναι το ίδιο. Αισθάνεσαι ότι δίνεις εξετάσεις, κάθε φορά απ’ την αρχή. Κάθε ρόλος είναι και εντελώς διαφορετικός. Θα έχεις έμπνευση, θα λειτουργήσει, θα συναντηθείτε, θα τον απολαύσεις; Δεν τα ξέρεις ποτέ αυτά. Νομίζω είναι όπως με τις σχέσεις των ανθρώπων. Όσες φορές και να έχεις ερωτευτεί και να έχεις αγαπήσει η σχέση ξεκινάει από το μηδέν.
 
-Μετανιώσατε ποτέ για κάποιο ρόλο;
-Έχει συμβεί να μην έχω βρει όσα κοινά στοιχεία θα ήθελα αλλά και τον τρόπο να είμαι απολύτως δημιουργική και ελεύθερη μέσα σε ένα πλαίσιο ρόλου. Αλλά αυτό συμβαίνει και αλίμονο αν δεν συνέβαινε. Δεν μπορούν να μας ταιριάζουν όλα.
 
- Σκέφτεστε περισσότερη την δουλειά ή την προσωπική σας ζωή και τους ανθρώπους σας;
- Με νοιάζουν και τα δύο και ανάλογα τις ημέρες πηγαινοέρχονται σε προτεραιότητα. Άλλες μέρες για εμένα είναι πιο σημαντική η προσωπική μου ζωή και θέλω να ευχαριστηθώ μια βραδιά με τους φίλους μου ενώ άλλες μέρες έχω το μυαλό μου στη δουλειά και το μόνο που με απασχολεί είναι το πώς θα βγει η πρόβα ή ο ρόλος.
 
-Τι είναι αυτό που σας ξεκουράζει από το θέατρο;
- Οι φίλοι μου και οι άνθρωποί μου. Να βρεθούμε με τους φίλους μου και ας μην κάνουμε τίποτα, ας δούμε μια ταινία. Με ξεκουράζει γιατί ξέρω ότι έχω τους ανθρώπους μου και νιώθω ασφαλής.
 
- Τον χειμώνα θα σας δούμε στην Παναγία των Παρισίων ως Εσμεράλδα.
- Είναι ένα κλασικό αριστούργημα σε απόδοση και διασκευή του Στρατή Πασχάλη. Η Εσμεράλδα είναι ένα κορίτσι ελεύθερο και δίνει σημασία στα ουσιαστικά της ζωής και τα υπερασπίζεται μέχρι τέλους και η γενναιότητά της αυτή είναι και η ίδια της η ελευθερία.
 
-Ελπίζω να σας δούμε και στη Θεσσαλονίκη! Σας ευχαριστώ πολύ!
- Μακάρι, εγώ ευχαριστώ!
.

Φωτογραφικό υλικό





Με ετικέτα: Νάντια Κοντογεώργη

Αρθρογραφος

Ιωάννης Τσιρόγλου
Ιωάννης Τσιρόγλου
Διευθυντής Kulturosupa.gr - e-mail: kulturosupa2@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Κάνε με ό,τι θέλεις - Το παιχνίδι της ανεκτικότητας». Άρθρο της ψυχοθεραπεύτριας Ν. Βυζαντιάδου.
«Κάνε με ό,τι θέλεις - Το παιχνίδι της ανεκτικότητας». Άρθρο της ψυχοθεραπεύτριας Ν. Βυζαντιάδου.
με 0 Σχόλια 3275 Views

Η Ελίζα ανέχεται αδιαμαρτύρητα οτιδήποτε της πει ή της ζητήσει κάποιος με συνέπεια να παραβιάζονται συχνά τα όρια της και να μην την σέβονται. Θα καταφέρει άραγε να βάλει ένα φρένο σε αυτό; Γράφει η Νέλη Βυζαντιάδου για την Κουλτουρόσουπα.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή